ตอนที่ 96 เริ่มการแลกเปลี่ยน ขยายความร่วมมือ

การแนะนำตัวและพูดคุยทักทายกันใช้เวลาไปสองสามนาที จางซวี่เหวิน ผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ของธนาคารสาขาย่อยช่วยชงชามาเสิร์ฟให้ทุกคน หน้าที่หลักที่ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินมาด้วยในวันนี้ก็คือมาปรากฏตัวเพื่อเป็นเกียรติ และช่วยปรับบรรยากาศระหว่างทั้งสองฝ่ายให้คุ้นเคยและเป็นกันเองมากขึ้น

ผู้จัดการสาขาหวงเองก็ไม่ชอบเสียเวลากับเรื่องสัพเพเหระ ดูเวลาแล้วก็เสนอขึ้นมาตรงๆ ว่า "เอาอย่างนี้นะครับผู้จัดการหลี่หลิน ธนาคารสาขาย่อยกับบริษัทการเงินจ้งอี้ก็ถือเป็นหน่วยงานพี่น้องกัน การพูดคุยแลกเปลี่ยนรอบนี้ไม่ต้องไปห้องประชุมหรอกครับ ห้องทำงานนี้ก็กว้างขวางพออยู่แล้ว เดี๋ยวผมเรียกเซียวรุ่ยเข้ามา พวกเราก็นั่งล้อมโต๊ะน้ำชาคุยเรื่องงานกันตรงนี้เลย เป็นทางการเกินไปเดี๋ยวจะดูห่างเหินกันเปล่าๆ"

ทุกคนกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องตามสัญชาตญาณ จะไม่กว้างได้ยังไงล่ะ มีพื้นที่ใช้สอยเกือบสามสี่สิบตารางเมตร มีทั้งมุมโซฟาโต๊ะน้ำชา ทั้งมุมโต๊ะกลมสำหรับรับรองแขก โต๊ะทำงานรุ่นใหม่ตัวนั้นยังดีกว่าที่ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยใช้อยู่เสียอีก ทั้งต้นศุภโชค ไม้กระถาง ตู้ปลา ของตั้งโชว์คางคกทอง ก้อนแร่หยกดิบ ก้อนแร่คริสตัลดิบ ต่างก็จัดวางไว้ในตำแหน่งของตัวเองอย่างเป็นระเบียบ

"แบบนั้นก็ดีเลยครับ นั่งคุยในห้องทำงานของผู้จัดการสาขาหวงแล้วรู้สึกผ่อนคลายดี ไม่เห็นเซียวรุ่ยเลยนะเนี่ย เมื่อกี้ตอนขึ้นตึกมาผมยังมองหาอยู่เลย" ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินตอบตกลงด้วยความยินดี ตัวเขาเองก็ไม่อยากเข้าไปนั่งในห้องประชุมที่ดูเย็นชาแบบนั้นเหมือนกัน

พูดยังไม่ทันขาดคำ สิ้นเสียงพูดลง ที่หน้าประตูก็มีพี่สาวคนสวยอีกคนถือสมุดเดินเข้ามา "พี่หลิน ขอโทษด้วยนะคะที่มาช้าไปหน่อย พอดีเพิ่งกลับมาจากบริษัทในนิคมค่ะ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ"

เซียวรุ่ยที่เดินเข้ามาถือสมุดแนบอกพลางยกมือทักทายเบาๆ เธอกวาดสายตามองคนของจ้งอี้รอบหนึ่ง ก่อนจะเปิดสมุดหยิบนามบัตรส่งให้หลี่เหวินที่ดูไม่ค่อยคุ้นหน้าโดยตรง จะว่าไปแล้ว พี่สาวคนนี้กับหูอีเซียวกลับรู้จักมักคุ้นกันมานานแล้ว ทั้งสองคนพอสบตากันก็เพียงแค่ยิ้มแล้วพยักหน้าให้กันเท่านั้น

ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินไม่ถือสาที่จะแนะนำหลี่เหวินใหม่อีกรอบอย่างละเอียด ทั้งสองฝ่ายถึงได้แยกย้ายกันนั่งลงตามที่ของตัวเอง

ทว่าตอนนั่งเผชิญหน้ากันกลับค่อนข้างน่าอึดอัดเล็กน้อย ฝั่งของหลี่เหวินพวกเขานั่งอยู่ตรงโซฟา ส่วนฝั่งธนาคารสาขาย่อยมีหญิงสามชายหนึ่ง เซียวรุ่ยกับโอวหยางจิ้งยกเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้าม สองสาวสวยสวมชุดยูนิฟอร์มของธนาคาร ท่อนบนเป็นเสื้อเชิ้ตก็ยังพอทำเนา แต่ท่อนล่างเป็นกระโปรงทรงสอบสั้นระดับเข่า

แม้ว่าสองสาวสวยจะนั่งหนีบขาเอียงข้างจนไม่ได้โป๊เปลือยวับๆ แวมๆ อะไร แต่ฝั่งตรงข้ามล้วนเป็นชายหนุ่มวัยคึกคัก เรียวขาสวยคู่นั้นที่สวมถุงน่องจึงดึงดูดสายตาของผู้คนไปโดยไม่รู้ตัว

เพียงแต่ทั้งสองฝ่ายไม่ได้มีความคิดอกุศลอะไร ฝั่งพี่สาวคนสวยรู้สึกว่าตัวเองแต่งตัวเรียบร้อย นั่งท่าทางถูกต้อง ไม่ได้กังวลว่าจะถูกใครแอบมอง ส่วนหนุ่มๆ ของบริษัทจ้งอี้แม้จะชอบมองขาเรียวสวย แต่ที่นี่ก็ถือเป็นทางการ ไม่มองได้ก็พยายามไม่มองไปทางนั้น ทว่าอย่างไรก็ทำให้เสียสมาธิและจำกัดอิสระของสายตาไปพอสมควร

เซียวรุ่ยดูมีอายุมากกว่าโอวหยางจิ้งเล็กน้อย อาจเป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงาน ผิวพรรณและรูปร่างหน้าตาจึงดูด้อยกว่าครึ่งขั้น ในฐานะผู้ช่วยผู้จัดการสาขา การแลกเปลี่ยนระหว่างสองหน่วยงานในครั้งนี้เธอเป็นคนริเริ่ม ดังนั้นเธอจึงรับหน้าที่เป็นผู้ดำเนินรายการพูดคุย

เซียวรุ่ยเปิดสมุด กวาดสายตามองเนื้อหาที่จดไว้แล้วเริ่มพูดเข้าเรื่องทันที "ขอบคุณผู้จัดการหลี่หลินที่นำทีม และเพื่อนร่วมงานสายงานพัฒนาธุรกิจกับสายงานปฏิบัติการของบริษัทจ้งอี้ทุกท่านที่สละเวลามาในวันนี้นะคะ วัตถุประสงค์หลักที่เชิญทุกท่านมาในครั้งนี้ ก็เพราะในช่วงไม่กี่เดือนข้างหน้า โครงการความร่วมมืออาจจะเติบโตขึ้นแบบก้าวกระโดดค่ะ"

"ก่อนหน้านี้ องค์กรกำกับดูแลโลหะมีค่าที่เราเคยร่วมมือด้วยมีอยู่แปดแห่ง ตั้งแต่หลังปีใหม่มาจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้เปิดโครงการใหม่เลย ทางผู้จัดการสาขาหวงพยายามผลักดันนโยบายกับสำนักงานใหญ่มาตลอด และเร็วๆ นี้ก็น่าจะได้ข้อสรุปแล้ว ดังนั้นลูกค้าเป้าหมายจำนวนมากที่เราสะสมไว้ก่อนหน้านี้ ในช่วงนี้ก็น่าจะสามารถผลักดันความร่วมมือต่อไปได้..."

หลังจากหยุดไปครู่หนึ่ง เซียวรุ่ยก็พูดต่อ "เพราะฉะนั้นที่เชิญทุกคนมาในวันนี้ หลักๆ ก็มีปัญหาหลายประเด็นที่อยากให้ทุกคนร่วมกันหารือและปรึกษากันค่ะ ฉันขอสรุปคร่าวๆ ดังนี้นะคะ..."

"ข้อแรก ความร่วมมือด้านการกำกับดูแลองค์กรโลหะมีค่า แต่ละโครงการมีความต้องการด้านบุคลากรค่อนข้างมาก จึงหวังว่าบริษัทจ้งอี้จะสามารถเปิดรับสมัครและฝึกอบรมพนักงานประจำหน้างานให้ตรงตามคุณสมบัติที่กำหนดไว้ล่วงหน้าได้ค่ะ ฉันประเมินดูแล้วจำนวนคนน่าจะต้องเกินห้าสิบคนขึ้นไป..."

เมื่อเห็นคนหนุ่มสาวฝั่งจ้งอี้มีสีหน้าประหลาดใจอยู่บ้าง เซียวรุ่ยจึงกล่าวเสริมในประเด็นนี้ว่า "แน่นอนค่ะ เป็นไปไม่ได้ที่จะเอาคนเยอะขนาดนั้นในคราวเดียว แต่ละโครงการมีระยะเวลาในการผลักดันอยู่ ถ้าหากถึงสิ้นปี ความร่วมมือในโครงการตามที่คาดการณ์ไว้สำเร็จได้ทั้งหมด ความต้องการบุคลากรอาจจะเกินร้อยคนเลยก็ได้นะคะ"

เรื่องอื่นผู้ช่วยฯ หลี่หลินอาจจะฟังไม่ค่อยเข้าใจ แต่ถ้าเป็นเรื่องคนย่อมง่ายนิดเดียว เขาจึงเอ่ยปากรับประกันเต็มที่ "นี่เป็นเรื่องดีเลยครับ ยิ่งคนเยอะโครงการก็ยิ่งแยะ เรื่องนี้บริษัทจ้งอี้รับประกันได้ ขอแค่ทางสาขาแจ้งล่วงหน้า การรับสมัครคน การสับเปลี่ยนหน้าที่ การฝึกอบรม เรื่องพวกนี้พวกเราชำนาญอยู่แล้ว จะไม่ขัดขวางความคืบหน้าของโครงการทางสาขาแน่นอนครับ"

"ค่ะ ทางเราก็เชื่อมั่นว่าบริษัทจ้งอี้มีความสามารถในจุดนี้ งั้นฉันขอพูดถึงข้อที่สองต่อนะคะ" เซียวรุ่ยพยักหน้าให้ผู้ช่วยฯ หลี่หลิน

"ข้อที่สองก็คือ ก่อนหน้านี้โครงการความร่วมมือของเราเป็นการประสานงานแบบจุดต่อจุด ในกระบวนการกำกับดูแลเนื่องจากกฎระเบียบเข้มงวดเกินไป จึงมีบางครั้งที่ส่งผลกระทบต่อการดำเนินธุรกิจประจำวันขององค์กร ดังนั้นจึงหวังว่าบริษัทการเงินจ้งอี้จะช่วยพวกเราจัดระเบียบขั้นตอนการกำกับดูแลประจำวัน ปรับลดความซับซ้อนของแผนงานลงอย่างเหมาะสม เพื่อให้ในความร่วมมือช่วงหลังได้รับความร่วมมือจากองค์กรต่างๆ มากขึ้นค่ะ"

เรื่องนี้ถือเป็นขอบเขตงานของฝ่ายบริหารจัดการธุรกิจ หลิวเหวยเฉียงจึงรับช่วงต่อทันทีโดยไม่รีรอ "อืม เรื่องนี้พวกเราก็สัมผัสได้ครับ ก่อนหน้านี้ผมรับผิดชอบงานด้านการขยายตลาด หลังพ้นวันนี้ไป ผมจะจัดทีมเพื่อนร่วมงานในแผนกไปเข้าพบองค์กรคู่ค้าทุกแห่งใหม่อีกรอบ เพื่อปรับเปลี่ยนให้ตรงจุด ถึงตอนนั้นผู้จัดการเซียวช่วยให้คำแนะนำพวกเราเยอะๆ ด้วยนะครับ..."

ฝั่งบริษัทจ้งอี้มีท่าทีจริงจังจริงใจ เซียวรุ่ยและผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ทั้งสองคนที่อยู่ในห้องประชุมต่างทยอยแสดงความคิดเห็น โดยเปิดประเด็นหารือเกี่ยวกับความไม่สะดวกหลายๆ อย่างที่องค์กรสะท้อนออกมาในกระบวนการกำกับดูแลประจำวันตามสถานการณ์จริง

หลายครั้งความจริงแล้วไม่ใช่ปัญหาของบริษัทจ้งอี้ แต่เป็นข้อกำหนดตามมาตรฐานการควบคุมความเสี่ยงของธนาคาร ในฐานะฝ่ายธุรกิจของสาขาย่อมอยากให้มีข้อจำกัดเหล่านี้น้อยลง ทว่าก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องคำนึงถึงการป้องกันความเสี่ยงและการจ้องจับผิดจากการตรวจสอบความถูกต้องของสาขาใหญ่และสำนักงานใหญ่

ดังนั้นสิ่งที่หารือกันในประเด็นนี้จึงล้วนเป็นเรื่องรายละเอียด ทั้งยังลงลึกตามความแตกต่างของสถานที่จัดเก็บและสภาพแวดล้อมการจัดแสดงหลักประกันโลหะมีค่าของแต่ละองค์กร

สิทธิ์ในการพูดเรื่องนี้จึงเป็นของหลี่จิ้นกับหวังอวี่คุน พี่น้องสองคนนี้เป็นผู้จัดการธุรกิจและผู้ดูแลหน้างานที่รับผิดชอบการกำกับดูแลโลหะมีค่าโดยเฉพาะ หากไม่ถึงขั้นรู้แจ้งแทงตลอดสถานการณ์ของแต่ละองค์กร อย่างน้อยก็อธิบายได้อย่างเป็นคุ้งเป็นแควและมีหลักการ

ปรึกษากันไปครึ่งชั่วโมง การพูดคุยก็ยังแตะได้แค่ผิวเผิน สุดท้ายหลิวเหวยเฉียงจึงเป็นคนสรุปขึ้นมา "เอาอย่างนี้แล้วกันครับผู้จัดการเซียว หลังวันหยุดยาวเป็นต้นไป พวกเราจะจัดระเบียบใหม่ทีละแห่ง พอเสร็จแล้วจะรีบมาหารือกับพวกคุณที่สาขาทันที ถึงตอนนั้นค่อยเชิญฝ่ายบริหารขององค์กรนั้นๆ มาร่วมด้วย พวกเราจะช่วยกันปรับปรุงให้ดีขึ้นทีละแห่ง มีแค่วิธีนี้แหละครับถึงจะได้แผนงานที่ทั้งสามฝ่ายพึงพอใจร่วมกัน"

เซียวรุ่ยคิดดูแล้วก็เห็นว่าเข้าท่า หันไปมองผู้จัดการหวงเห็นเขาพยักหน้าเช่นกันจึงดำเนินรายการพูดคุยต่อ "ข้อที่สาม และเป็นข้อที่สำคัญมากด้วยค่ะ เกณฑ์การเก็บค่าธรรมเนียมของแต่ละโครงการค่อนข้างสูงไปหน่อย พอบรรดาองค์กรนำอัตราดอกเบี้ยเงินกู้ของธนาคารกับค่าธรรมเนียมการกำกับดูแลของบุคคลที่สามมาคำนวณดูแล้ว ต่างก็รู้สึกว่าค่าใช้จ่ายโดยรวมค่อนข้างสูง..."

"เรื่องนี้ผู้จัดการหวงได้พยายามอย่างยิ่งยวดในการขออนุมัตินโยบายการตลาดจากเบื้องบนมาให้แล้ว สิ่งที่คาดการณ์ได้ก็คือ ต่อจากนี้อัตราดอกเบี้ยเงินกู้ขององค์กรที่พัฒนาขึ้นใหม่จะมีส่วนลดในระดับหนึ่งค่ะ"

"ในเวลาเดียวกัน ทางเราก็หวังว่าฝั่งบริษัทการเงินจ้งอี้จะสามารถกำหนดแผนส่งเสริมการตลาดที่เหมาะสมเพื่อจับคู่กับกิจกรรมส่งเสริมการขายของเราได้ ถึงตอนนั้นพวกเราจะได้รวมกันเป็นแพ็กเกจข้อเสนอพิเศษร่วมกัน เพื่อความสะดวกในการเดินสายโน้มน้าวใจสำหรับโครงการใหม่ๆ..."

นี่ข้องเกี่ยวกับประเด็นเรื่องสัดส่วนค่าธรรมเนียมแล้ว การเก็บค่าบริการของบริษัทการเงินจ้งอี้นั้นคิดคำนวณจากหลายด้าน หนึ่งคือต้นทุนบุคลากรและการจัดการ สองคือวงเงินกู้ยืม สามคือการประเมินความเสี่ยง เรื่องพวกนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผู้จัดการแผนกจะตอบตกลงส่งเดชได้

ยามนี้ผู้ช่วยฯ หลี่หลินจึงได้แผลงฤทธิ์อีกครั้ง ตัวเขาเองก็ตอบตกลงไม่ได้เหมือนกัน แต่เขามีวิชาเตะถ่วงเวลานี่นา

"อืม... ประเด็นที่คุณผู้จัดการเซียวพูดถึงนั้นมีอยู่จริงครับ พอกลับไปแล้วผมจะรีบรายงานผู้นำและศึกษาอย่างละเอียด ในเมื่อทางสาขาย่อยมีข้อเสนอพิเศษออกมา ผมคิดว่าทางบริษัทจ้งอี้ของเราจะต้องสนับสนุนการทำงานของพวกคุณอย่างเต็มที่แน่นอนครับ" ไม่ว่าผู้ช่วยฯ หลี่หลินจะพูดอะไรออกมา สีหน้าของเขาก็ยังคงเปี่ยมด้วยความจริงใจเสมอ ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ อย่างน้อยคำพูดที่ออกจากปาก ตัวเขาก็เชื่อไปก่อนแล้ว

ผู้จัดการหวงแทรกขึ้นมาในจังหวะนี้ว่า "ความจริงในแง่ของความร่วมมือ เราก็ควรคำนึงถึงผลของการประหยัดต่อขนาดเหมือนกัน ถ้ามีแค่สามถึงห้ารายก็ช่วยไม่ได้ ต้นทุนมันค้ำคออยู่ อยากจะลดค่าบริการลงก็คงลดไม่ได้ เรื่องนี้ทางเราเข้าใจดีค่ะ"

พูดถึงตรงนี้ ผู้จัดการหวงก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหยิบบุหรี่สำหรับผู้หญิงบนโต๊ะมา ดึงออกมาหนึ่งมวนและเกือบจะจุดสูบแล้วถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ จึงเอ่ยขอโทษคำหนึ่ง ก่อนจะหันไปหยิบบุหรี่ยี่ห้อจงหัวซองหนึ่งออกมาจากตู้ด้านหลัง

"ขอโทษทีค่ะ ลืมไปเลยว่าคุณหลี่สูบบุหรี่ ในห้องทำงานของฉันสูบได้นะคะ มาๆ ประชุมกันก็เปลืองสมองพอดู หนุ่มๆ คนไหนอยากสูบตามสบายได้เลยค่ะ"

โอวหยางจิ้งเห็นดังนั้นก็รีบลุกไปช่วยเปิดหน้าต่างด้านหลัง ไม่สนใจแม้ว่าแอร์จะยังเปิดอยู่ แล้วยังลากเครื่องฟอกอากาศจากด้านหลังโต๊ะทำงานของผู้จัดการหวงออกมาเปิดใช้งาน

จางซวี่เหวินก็หัวไวเช่นกัน เขารีบหยิบที่เขี่ยบุหรี่ใต้โต๊ะน้ำชาออกมาวางตรงหน้าทุกคน ตัวเขาเองก็สูบบุหรี่ ทว่าต่อหน้าหัวหน้าผู้หญิงเขากลับอดกลั้นไว้ได้ ไม่ว่าหัวหน้าผู้หญิงคนนั้นจะสูบบุหรี่หรือไม่ก็ตาม

เมื่อเทียบกันแล้ว ทางฝั่งบริษัทจ้งอี้นั้นสูบบุหรี่กันทุกคน แต่คนที่จุดบุหรี่จริงๆ มีเพียงสี่คน นั่นคือแก๊งสามคนบวกกับหลิวเหวยเฉียง แม้จะไม่ชอบสูบจงหัวกันนัก แต่ในเมื่ออีกฝ่ายแกะซองยื่นส่งมาถึงมือแล้ว ก็ได้แต่จำใจจุดสูบสักมวน

ภายในห้องมีบุหรี่ถูกจุดขึ้นพร้อมกันห้ามวน คนอื่นยังพอทำเนา สองสาวงามอย่างเซียวรุ่ยกับโอวหยางจิ้งไม่สูบบุหรี่ ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับควันบุหรี่ที่คละคลุ้งกลับไม่มีทีท่ารังเกียจแม้แต่น้อย อาจเป็นเพราะจรรยาบรรณในวิชาชีพ หรืออาจเป็นเพราะหญิงแกร่งมีบัฟต้านทานติดตัวมาแต่กำเนิด หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะสาวสวยในยุคนี้ยังไม่มีแนวคิดเรียกร้องสิทธิสตรีแบบสุดโต่ง

แน่นอนว่า หลังจากพี่สาวทั้งสองแต่งงานไปแล้ว จะยอมยกเว้นให้สามีได้รับสิทธิพิเศษแบบนี้ด้วยหรือไม่ นั่นก็สุดจะรู้ได้

......