ตอนที่ 95 สาขาย่อยจูเป้ย ยอดหญิงแกร่ง

มื้อเที่ยงของทีมสามคนจัดการกันข้างนอก การประชุมแลกเปลี่ยนช่วงบ่ายก็ลากหูอีเซียวไปด้วย เดิมทีหมอนี่ก็ว่างไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว พาไปด้วยยังพอได้อาศัยบารมีน้าชายของเขา บรรดาผู้บริหารระดับต่างๆ ของสาขาย่อยแค่ได้ยินว่าเขาเป็นใครมาจากไหน อย่างน้อยก็ต้องเกรงใจให้หน้ากันบ้าง

รถลิวิน่าคันเล็กขับจากทิศตะวันตกไปตะวันออก หลี่เหวินคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดีจึงใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง ก็พารถมาจอดในสวนอุตสาหกรรมอัญมณีชิงซาน เขตหลัววัน ได้ทันเวลาราวบ่ายโมงห้าสิบนาที

พวกหลิวเหวยเฉียงมารออยู่ที่ลานจอดรถหลังประตูหลังของสาขาย่อยก่อนหน้าแล้วสิบกว่านาที พอสองกลุ่มมารวมตัวกัน ฝั่งบริษัทการเงินจ้งอี้ก็มีคนมากถึงเจ็ดคน หากมองจากจุดนี้ ก็นับว่าให้เกียรติสาขาย่อยจูเป้ยมากทีเดียว

หลังจากลงจากรถแล้วกวาดตามองรอบทิศ สวนอุตสาหกรรมอัญมณีชิงซานแห่งนี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอยู่ไม่น้อย บนตึกอุตสาหกรรมรอบด้านเต็มไปด้วยป้ายโฆษณาหลากรูปแบบ ล้วนเน้นทองคำ เพชร หยก และเครื่องประดับอัญมณีเป็นหลัก แค่กวาดตามองผ่านๆ แบบไม่เจาะจง อย่างน้อยก็มีบริษัทที่เกี่ยวข้องเป็นร้อยแห่งแล้ว

สาขาย่อยจูเป้ยของธนาคารอี้อันจัดเป็นสาขาเฉพาะทาง ธุรกิจหลักล้วนหมุนรอบกลุ่มธุรกิจทองคำและอัญมณีในย่านนี้ ทำเลของสาขาย่อยก็ดีมาก ลำพังแค่หน้าร้านที่ติดริมถนนก็กว้างขวางกว่าธนาคารอื่นข้างๆ อยู่หลายช่วงตัว

เริ่มต้นได้เร็ว ธุรกิจเฉพาะทางตอบโจทย์ความต้องการของตลาด อีกทั้งสำนักงานใหญ่และสาขาหลักยังให้การสนับสนุนเชิงนโยบายอย่างเต็มที่ แน่นอนว่าเรื่องนี้ย่อมแยกไม่ออกจากความสามารถและภูมิหลังส่วนตัวของหวงหลิงเฟย ผู้จัดการสาขาย่อย

ยืนสูบบุหรี่ที่หน้าประตูได้มวนหนึ่ง ประตูกระจกด้านหลังธนาคารก็เปิดออก หญิงสาวรูปร่างสูงโปร่งลุคพี่สาวคนสวยในชุดยูนิฟอร์มธนาคารหน้าร้อนก้าวออกมาพร้อมรอยยิ้มทักทาย "ไฮ~ พี่หลิน ไม่เจอกันนานเลยนะคะ เสี่ยวหลิว เสี่ยวหลี่ ขอโทษด้วยนะคะที่ให้รอนาน"

ผู้ช่วยฯ หลี่หลินทิ้งก้นบุหรี่แล้วเดินยิ้มร่าเข้าไปจับมือกับสาวสวยทรงเสน่ห์ "เสี่ยวจิ้ง สวัสดีตอนบ่ายนะ ช่วงนี้งานยุ่งไหม"

"ก็เรื่อยๆ ค่ะ ถึงเวลาทำโอทีก็ทำ ถึงเวลาออกไปข้างนอกก็ไป สัปดาห์ไหนได้หยุดสักวันก็ถือว่าทำบุญมาดีแล้วค่ะ" โอวหยางจิ้งเกล้าผมยาวขึ้น แต่งหน้าอ่อนๆ เสื้อเชิ้ตแขนสั้นเข้ารูปจับคู่กับกระโปรงทรงสอบสั้นเหนือเข่า ในมือถือโทรศัพท์ซ้อนกันสองเครื่อง ถุงน่องกับรองเท้าส้นสูงคู่กะทัดรัดยิ่งขับให้เธอดูภูมิฐานและสง่างาม ระหว่างพูดคุยหยอกล้อก็ไม่ได้เร่งรัดทุกคนแต่อย่างใด

"คนเก่งก็ต้องเหนื่อยหน่อย คนที่ทำงานใต้บังคับบัญชาของผู้จัดการหวงล้วนเป็นยอดหญิงแกร่งกันทั้งนั้น ต้องดูแลสุขภาพด้วยนะ" ผู้ช่วยฯ หลี่หลินเอ่ยเหมือนหยอกเย้า จากนั้นจึงดันตัวหูอีเซียวกับหลี่เหวินออกมาแนะนำ "นี่คือหูอีเซียว ผู้จัดการแผนกวิจัยและพัฒนาของบริษัทเรา ส่วนนี่คือหลี่เหวิน ผู้จัดการแผนกพัฒนาธุรกิจ งานที่อาเฉียงเคยทำในบริษัท ต่อไปจะอยู่ในความรับผิดชอบของหนุ่มหล่อหลี่เหวินของเราแล้ว เสี่ยวจิ้งช่วยดูแลเขาด้วยนะ"

โอวหยางจิ้งได้ยินดังนั้นก็หยิบนามบัตรออกมาจากช่องเสียบหลังเคสโทรศัพท์ทันที รอยยิ้มบนใบหน้าชวนให้ผู้คนรู้สึกสดชื่นสบายใจ "ผู้จัดการหู หนุ่มหล่อหลี่เหวิน ไว้ติดต่อกันบ่อยๆ นะคะ ธุรกิจหลายอย่างของสาขาย่อยจูเป้ยยังต้องรบกวนพี่น้องชาวจ้งอี้อีกเยอะเลยค่ะ"

หูอีเซียวกับหลี่เหวินย่อมหยิบนามบัตรที่เตรียมไว้นานแล้วออกมาแลกเปลี่ยนกับเธอ สาวสวยนามโอวหยางจิ้งคนนี้นิสัยใจคอเปิดเผยตรงไปตรงมา ในอนาคตความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหูอีเซียวค่อนข้างดีทีเดียว ส่วนหลี่เหวินในชาติก่อนน่ะหรือ เด็กเมื่อวานซืนที่เห็นสาวสวยแล้วก็เขินอาย วางตัวเรียบร้อยจนเป็นได้แค่นั่งมองในฐานะคนรู้จักห่างๆ เท่านั้น

เพิ่งแลกนามบัตรและทักทายกันเสร็จ ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็เอามือป้องปากโน้มตัวเข้าไปใกล้โอวหยางจิ้งอย่างเปิดเผยเพื่อบอกข้อมูลวงในอีกเรื่อง "ผู้จัดการใหญ่หวงของสำนักงานใหญ่เป็นน้าแท้ๆ ของอาเซียวเขานะ วันหน้าถ้ามีสายสัมพันธ์ในธนาคารที่จัดการยากๆ ให้เขาออกหน้า รับรองว่าได้ผลชัวร์"

คำพูดของเขาคนในรัศมีสามเมตรต่างได้ยินกันชัดเจน โอวหยางจิ้งเบิกตากว้างอย่างให้เกียรติ พลางยื่นมือไปจับมือกับหูอีเซียวอีกครั้ง "ผู้จัดการหู อย่างนั้นวันหน้าต้องรบกวนคุณช่วยดูแลด้วยนะคะ"

หูอีเซียวรู้สึกเก้อเขินอยู่ชั่วครู่ ทว่าก็ฟื้นคืนท่าทีได้อย่างรวดเร็ว ยามอยู่ต่อหน้าสาวสวย พี่ชายคนนี้มีมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยมเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว "ไม่หรอกครับไม่หรอก ความสามารถผมมีจำกัด ไว้มีโอกาสเราค่อยแลกเปลี่ยนพูดคุยกันเยอะๆ นะครับ ถ้ามีเรื่องอะไร ผมยินดีรับใช้คนสวยเสมอครับ"

หลี่เหวินยืนยิ้มอยู่ด้านข้าง หลังจากเปลี่ยนมาใส่ชุดสูทที่พอดีตัว รูปร่างของเขาก็ดูสูงโปร่งสง่างาม โครงหน้าคมคายเด่นชัดยิ่งขึ้น ประกอบกับความสุขุมเป็นผู้ใหญ่ที่ขับออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณ จึงเทียบไม่ได้เลยกับอาเหวินในชาติก่อน

ยามนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสาวสวยทรงเสน่ห์มาดนางพญาผู้นี้ แววตาของหลี่เหวินจึงกระจ่างใส ไร้ซึ่งความเขินอายหรือความรู้สึกต่ำต้อยด้อยค่าอีกต่อไป

"ขอบคุณสำหรับคำชมค่ะผู้จัดการหู ถูกชมว่าเป็นสาวสวยเนี่ย ต่อให้ไม่ได้นอนกลางวันก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันทีเลยค่ะ" โอวหยางจิ้งตอบกลับด้วยรอยยิ้มเปิดเผย ระหว่างนั้นก็สบตากับหลี่เหวินแล้วพยักหน้าให้เบาๆ โดยตั้งใจหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ "สุดหล่อคะ งานของอาเฉียงวันหน้าต้องติดต่อคุณใช่ไหมเอ่ย สัปดาห์หน้ามีลูกค้าอยู่รายหนึ่ง สะดวกไปดูด้วยกันไหมคะ"

หลี่เหวินกะพริบตาปริบๆ สองที ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างจริงจังพร้อมรอยยิ้มประหนึ่งดีใจเหนือความคาดหมาย "บริการสาวสวยระดับนี้ ไม่มีคำว่าสะดวกหรือไม่สะดวกหรอกครับ ต่อให้สะดวก ผมก็จะสร้างความไม่สะดวกให้สะดวกขึ้นมาให้ได้ครับ"

"เอ่อ..." โอวหยางจิ้งเบิกตากว้าง คิดอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าประโยคนี้มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่ จนกระทั่งหลี่เหวินเชิดหน้านิดๆ ทำท่าเหมือนพยายามกลั้นหัวเราะสุดชีวิต เธอถึงได้ยกมือขึ้นทำท่าดุเหมือนจะทุบเขา กัดริมฝีปากล่างเบาๆ พลางเอียงหน้าปรายตามองอย่างหยอกเย้า เผยสีหน้างอนน่ารักน่าหยิกที่ผู้ชายเห็นแล้วเป็นต้องใจสั่น

"พี่หลินคะ ลูกน้องคนนี้ของคุณดื้อไปหน่อยแล้วนะ" โอวหยางจิ้งรับมือคนได้อย่างคล่องแคล่ว พริบตาเดียวก็เปลี่ยนกลับมายิ้มแย้มตามเดิม "แต่เห็นแก่หน้าที่หล่อเหลาของเขา ฉันจะไม่ขอให้พี่ช่วยสั่งสอนเขาแล้วกันค่ะ"

หลี่หลินชะงักไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าบทสนทนาเปลี่ยนจังหวะเร็วเกินไป ชายวัยกลางคนจึงตามความหมายแท้จริงไม่ทัน แต่เขาก็มีปฏิกิริยาตอบรับ "ฮ่าๆๆ พวกเธอคนหนุ่มสาว มีหนุ่มหล่อสาวสวยวันหน้าก็แลกเปลี่ยนพูดคุยกันให้บ่อยๆ เข้าไว้ พี่ใหญ่อย่างฉันจะไม่เข้าไปยุ่งกับเรื่องราวแค้นเคืองของพวกเธอหรอกนะ"

เพียงแค่ช่วงเวลาแนะนำตัวสั้นๆ ยอดฝีมือทั้งสองฝ่ายก็ทลายกำแพงความแปลกหน้าที่มีอยู่เดิมจนหมดสิ้น จากนั้นโอวหยางจิ้งก็เชื้อเชิญทุกคนเดินเข้าทางประตูด้านหลังของธนาคารสาขาย่อยราวกับกำลังต้อนรับเพื่อนเก่า

สาเหตุที่ต้องเข้าทางประตูด้านหลัง เพราะด้านหน้าเป็นเคาน์เตอร์บริการลูกค้ารายย่อย โถงบริการ และโซนตู้เอทีเอ็ม ส่วนประตูด้านหลังจะตรงเข้าสู่บันไดขึ้นไปยังชั้นสอง ซึ่งเป็นพื้นที่ทำงานของพนักงานฝ่ายสินเชื่อธุรกิจ ผู้จัดการสาขาและผู้บริหารระดับต่างๆ รวมถึงเจ้าหน้าที่ฝ่ายสนับสนุนต่างก็ทำงานอยู่บนชั้นนี้

เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าคือพื้นที่สำนักงานส่วนกลางอันกว้างขวาง ด้านซ้ายของพื้นที่สำนักงานเป็นโซนห้องประชุมและโซนต้อนรับ มีป้ายแขวนหน้าห้องระบุว่าเป็นห้องประชุมหนึ่งห้องและห้องรับรองขนาดเล็กสองห้อง

ด้านขวามีห้องทำงานส่วนตัวอยู่หลายห้อง ห้องที่อยู่ด้านในสุดมีป้ายติดไว้ว่าห้องทำงานผู้จัดการสาขา โอวหยางจิ้งพาทุกคนเดินตรงเข้าไปข้างใน

เพียงไม่นานก็มาถึงหน้าห้องทำงานผู้จัดการสาขาที่เปิดประตูทิ้งไว้ โอวหยางจิ้งเคาะประตูเบาๆ แล้วเอ่ยว่า "ผู้จัดการหวงคะ ผู้จัดการหลี่จากจ้งอี้กับทีมงานมาถึงแล้วค่ะ"

"มาแล้วเหรอ เชิญเข้ามาเลยๆ ผู้จัดการหลี่ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ยังดูภูมิฐานเหมือนเดิมเลย" ยังไม่ทันเห็นตัวก็ได้ยินเสียงผู้หญิงห้าวหาญสำเนียงเหนือลอยมาก่อน จากนั้นก็เห็นหญิงวัยราวสี่สิบปี รูปร่างสูงใหญ่ เดินออกมาต้อนรับจากด้านหลังโต๊ะทำงาน

ใบหน้าของหลี่หลินผลิยิ้มแย้มประหนึ่งดอกไม้บาน เขารีบยื่นมือออกไปจับทักทายอีกฝ่ายทันที "ผู้จัดการหวงสวัสดีตอนบ่ายครับ งานยุ่งจนหัวหมุนทุกวัน แต่สีหน้าคุณกลับดูเปล่งปลั่งขึ้นเรื่อยๆ มีเคล็ดลับอะไรดีๆ หรือเปล่าครับเนี่ย"

คำพูดนั้นทำให้ผู้จัดการหวงหัวเราะร่า ครั้นเห็นว่ามีเด็กหนุ่มเดินตามหลังเข้ามามากมายขนาดนี้ จึงไม่ได้จับมือทักทายทีละคน ทำเพียงยกมือผายเชื้อเชิญอย่างเกรงใจ "แหม บริษัทการเงินจ้งอี้ของพวกคุณมีแต่หนุ่มหล่อทั้งนั้นเลยนะ มาๆๆ ไม่ต้องเกรงใจ โซฟาตรงนี้นั่งได้หมดเลย"

เมื่อเห็นว่ามีคนมาค่อนข้างเยอะ ผู้จัดการหวงจึงหันไปสั่งโอวหยางจิ้ง "เสี่ยวจิ้ง เรียกซวี่เหวินช่วยยกเก้าอี้เข้ามาเพิ่มอีกสองสามตัวนะ แก้วชาไม่พอ ช่วยหยิบแก้วกระดาษมาให้ฉันเพิ่มด้วย"

สั่งเสร็จ ผู้จัดการหวงก็หันไปหยิบกล่องนามบัตรบนโต๊ะทำงาน แล้วเริ่มแจกนามบัตรให้ใบหน้าที่ไม่คุ้นตาในเชิงรุก "คนอื่นฉันจำชื่อได้หมด เสี่ยวหลิว หลี่จิ้น เสี่ยวหวังกับเสี่ยวเผิงที่อ้วนหน่อย สองท่านนี้ดูคุ้นหน้าอยู่บ้าง ไม่เป็นไร แลกนามบัตรกันแล้ววันหน้าก็สนิทกันเอง"

เอาล่ะสิ ดูการเข้าสังคมวางตัวของผู้จัดการใหญ่สาขาคนนี้สิ คนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามา ทุกคนได้รับการดูแลเอาใจใส่ทั้งหน้าตาและความรู้สึกอย่างทั่วถึง มิน่าล่ะถึงได้ทำผลงานยอดเยี่ยมขนาดนี้ แค่เป็นผู้จัดการสาขาย่อยแต่รายได้รวมต่อปีเกินสามล้านหยวน ในช่วงปี 2012 ตอนนี้ นับเป็นกลุ่มคนรายได้สูงระดับหัวแถวอย่างไม่ต้องสงสัย

ตอนที่ทั้งสองฝ่ายกำลังแลกนามบัตรกัน ผู้จัดการใหญ่หลี่หลินก็ช่วยปรับบรรยากาศขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดี "นี่คืออาเซียว ปีที่แล้วผู้จัดการหวงเคยกินข้าวด้วยกันแล้วนี่ครับ ไปกับเฉินซิง เลขาฯ ของผู้จัดการใหญ่หวงที่สำนักงานใหญ่ไง ลืมแล้วเหรอครับ"

พอมาถึงเธอ ผู้จัดการใหญ่หลี่หลินจึงไม่เอ่ยถึงความสัมพันธ์น้าหลานของหูอีเซียวตรงๆ แต่ใช้เฉินซิง เลขาฯ ของน้าเขาเป็นตัวเชื่อมแทน เพื่อเว้นช่องว่างและรักษาท่าทีให้แก่ทั้งสองฝ่าย

สาเหตุที่แนะนำแบบนี้ก็เพราะว่า แม้หวงหลิงเฟยจะเป็นแค่ผู้จัดการสาขาย่อย แต่เจ้าตัวกลับไม่คิดอยากเลื่อนตำแหน่งไปทำงานที่สำนักงานใหญ่หรือสาขาใหญ่เลยแม้แต่น้อย

หวงหลิงเฟยที่มีทั้งความสามารถส่วนตัวและผลงานธุรกิจเป็นเลิศ ยินดีที่จะเป็นฮ่องเต้ครองถิ่นตัวเองมากกว่า นอกจากจะหาเงินได้มหาศาลแล้วยังเป็นอิสระกว่ามาก ยิ่งไปกว่านั้น สามีของเธอยังเป็นผู้อำนวยการฝ่ายหนึ่งของธนาคารกลาง แม้แต่น้าของหูอีเซียวเจอหน้าก็ยังต้องไว้หน้าเธออยู่สามส่วน

ด้วยเหตุนี้ หลังจากฟังคำแนะนำของผู้จัดการใหญ่หลี่หลินแล้ว ผู้จัดการหวงจึงเพียงแสร้งทำเป็นประหลาดใจ ร้องอ๋อขึ้นมาคำหนึ่ง แล้วยิ้มพลางพยักหน้าให้หลี่เหวิน

"นี่คือหลี่เหวิน เพิ่งย้ายกลับมาจากจินเหมินเดือนนี้ งานของอาเฉียงก่อนหน้านี้ให้เขามารับช่วงต่อ รบกวนผู้จัดการหวงช่วยชี้แนะในภายหน้าด้วยนะครับ" ผู้จัดการใหญ่หลี่หลินแนะนำอีกครั้ง ไม่ปล่อยให้น้องชายคนข้างๆ ต้องรู้สึกแปลกแยกเลยสักนิด

ดูท่าผู้จัดการหวงคงจะชอบหนุ่มหล่อสาวสวย ผู้จัดการหญิงใต้บังคับบัญชาที่ทำผลงานได้ดีสองสามคนล้วนหน้าตาสวยสะดุดตากันทั้งนั้น ทว่าจางซวี่เหวินคนเดียวที่ยังพอมีแววเติบโตได้ เอ่อ เจ้าหมอนี่ที่กำลังรินชาให้ทุกคนอยู่ หน้าตากลับค่อนข้างน่าเป็นห่วงไปสักหน่อย

ดังนั้นเมื่อเจอกับหลี่เหวินที่รูปร่างสูงใหญ่และหลังลดน้ำหนักก็ยิ่งดูดีมีทรงขึ้นเรื่อยๆ เธอจึงแสดงความเป็นกันเองออกมาอย่างเห็นได้ชัด "ผู้จัดการหลี่คะ ทางการเงินจ้งอี้ของคุณมีหนุ่มหล่อเยอะขนาดนี้ ไปคุยกับผู้จัดการใหญ่หลัวแบ่งมาให้ฉันสักสองคนได้ไหม ดูสาขาย่อยเราสิ มีแต่ผู้หญิงผู้ชายแทบไม่มี ทำไมถึงหาคนเหมาะๆ ไม่ได้สักทีนะ"

แค่คำพูดหยอกล้อประโยคเดียว ในถิ่นของตัวเอง ผู้จัดการหวงกุมความได้เปรียบในการสนทนาไว้ได้อย่างเบ็ดเสร็จ รูปร่างหน้าตาสง่างามภูมิฐานบวกกับสไตล์การทำงานที่เด็ดขาดฉับไว หญิงแกร่งคนนี้ไม่ใช่คนธรรมดาที่ใครจะมาเทียบเคียงได้เลยจริงๆ