ตอนที่ 51 สาขาซ่างซา คำเชิญตรวจสอบ

ในห้องประชุมที่ปิดไฟมืดสลัวยังมีคนยืนสูบบุหรี่คุยโทรศัพท์อยู่ พอเห็นหลิวเหวยเฉียงกับหลี่เหวินเดินเข้ามาก็วางสายอย่างเงียบๆ แล้วถอยออกไป

หลิวเหวยเฉียงยัดเยียดมาร์ลโบโรไอซ์บลูบุหรี่ประจำตัวของเขาให้หลี่เหวินมวนหนึ่ง ทั้งยังทนรับสีหน้าเอือมระอาของหลี่เหวินแล้วจุดไฟให้อีก

หลี่เหวินสูบบุหรี่รสมินต์เย็นจัดเข้าไปหนึ่งคำ ก่อนจะคีบบุหรี่ขึ้นส่องกับแสงที่ลอดผ่านกระจกฝ้า แม่งเอ๊ย นี่มันบุหรี่คอตตอนที่ถูกหมอนี่ไถไปตอน "แสดงน้ำใจ" หลังงานเลี้ยงต้อนรับเมื่อสัปดาห์ก่อนชัดๆ

"มีเรื่องอะไรก็ว่ามา สี่โมงเช้าแล้วทำไมยังไม่ออกไปอีก" แม้หลี่เหวินกับหลิวเหวยเฉียงจะมีความสัมพันธ์เชิงแข่งขันกันอยู่ลึกๆ แต่ความสัมพันธ์ส่วนตัวถือว่าใช้ได้ นอกจากเรื่องงานแล้ว หลังเลิกงานก็ยังไปเที่ยวเล่นด้วยกันได้

หลิวเหวยเฉียงยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาดิจิทัลสำหรับดำน้ำ หมอนี่เป็นลูกหลานคนท้องถิ่นรุ่นสองของเผิงเฉิง เรื่องกินเรื่องใช้จึงพิถีพิถันกว่าเพื่อนร่วมงานที่มาจากเมืองเล็กๆ พอสมควร

"เดี๋ยวก็ไปแล้ว วันนี้ยุ่งนิดหน่อย ที่เรียกนายมาก็เพราะอยากจะขอความช่วยเหลือหน่อย"

แม้หลิวเหวยเฉียงจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้จัดการ แต่หลังจากหลี่เหวินกลับมา แม้มีข่าวลือว่าจะเข้าทำงานที่แผนกพัฒนาธุรกิจ ทว่ายังไม่มีเอกสารประกาศแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ ดังนั้นในแง่ของงาน เขาจึงทำได้เพียงใช้น้ำเสียงขอความช่วยเหลือ

"เดี๋ยวฉันต้องไปตรวจดูบริษัทแปรรูปทองคำแถวเขตใหม่ผิงหูกับหลี่จิ้น ผู้จัดการสาขาเฉินกับหวังปินแห่งสาขาซ่างซานายก็รู้จัก พวกเขามีเคสหนึ่งอยู่ทางเขตหลงอัน เพิ่งโทรมานัดให้ไปตรวจหน้างานเมื่อกี้นี้เอง กำหนดเวลาไว้ตอนบ่าย"

หลี่เหวินสูบบุหรี่มินต์ในมือด้วยความรังเกียจ พยักหน้าเป็นเชิงให้อีกฝ่ายพูดต่อ

หลิวเหวยเฉียงชี้นิ้วไปที่นาฬิกา อธิบายอย่างจนใจว่า "ความสัมพันธ์ระหว่างผู้จัดการสาขาเฉินกับประธานหลัวนายก็รู้อยู่ ทางนั้นบอกว่ารีบมาก เลื่อนเวลาออกไปไม่ได้ แล้วลูกค้าของสาขาซ่างซาส่วนใหญ่ก็มีค่าสัมประสิทธิ์ความเสี่ยงค่อนข้างสูง ให้จวิ้นข่ายกับนายพลเผิงไปก็กลัวว่าประสบการณ์จะไม่พอ เลยต้องมาขอให้พี่น้องช่วยหน่อย ไปตรวจดูลูกค้ารายนี้แทนฉันที"

หลี่เหวินเหลือบมองหลิวเหวยเฉียงอย่างมีความหมาย เหตุผลในการขอความช่วยเหลือของหมอนี่ไม่มีจุดผิดพลาดเลยสักนิด แต่จะบังเอิญต้องไปเขตใหม่ผิงหูจนเวลาชนกับเคสของสาขาซ่างซาจริงหรือเปล่านั้น คงต้องคิดดูอีกที

เพราะสาขาซ่างซานี้แม้จะเป็นเพียงสาขาย่อยขนาดเล็ก แต่ก็มีโครงการที่ร่วมมือกับบริษัทการเงินจ้งอี้อยู่สามสี่เคส ทว่าเคสเหล่านี้ล้วนเป็นวิสาหกิจขนาดเล็กที่มีวงเงินสินเชื่อราว 5-15 ล้านหยวน และมักมีปัญหาเรื่องความไม่เป็นมาตรฐานและการดำเนินงานที่ไม่มั่นคง

ดังนั้นการตรวจสอบก่อนร่วมมือกันแต่ละครั้งจึงเหนื่อยยากมาก หลังร่วมมือแล้วก็ต้องคอยเฝ้าระวังติดตามธุรกิจอย่างรอบคอบ ที่สำคัญคือ ค่าธรรมเนียมความร่วมมือยังชอบขอลดราคาอยู่เรื่อย รับมือยากสุดๆ

แต่ก็ติดตรงที่เฉินซินเหว่ยผู้จัดการสาขากับประธานหลัวเพ่ยเป็นทั้งคนบ้านเดียวกันและศิษย์เก่าสถาบันเดียวกัน หากทางแผนกพัฒนาธุรกิจทำเรื่องให้ล่าช้าเมื่อไร หมอนั่นก็จะโทรตรงหาประธานหลัวเพ่ยทันที ทำเอาหลิวเหวยเฉียงโดนอบรมไปหลายรอบ

หลี่เหวินสงสัยว่าหลิวเหวยเฉียงคงรู้เรื่องที่ตนกำลังจะย้ายไปแผนกบริหารจัดการแล้ว เลยถือโอกาสชิ่งหนีงานขยายธุรกิจของสาขาซ่างซาไปล่วงหน้า ส่วนเรื่องการบริหารจัดการประจำวันที่จะต้องติดต่อกันในภายหลังนั้น เมื่อถึงตอนนั้นเพียงแค่ปฏิบัติตามระเบียบอย่างเคร่งครัด หากบริษัทที่ขอกู้มีสัญญาณเตือนความเสี่ยง ก็เป็นเรื่องที่ทางสาขาต้องมาคอยชี้แจงเองแล้ว

"ว่าไง ช่วยหน่อยได้ไหม นายพลเผิงกับอีกคนยังอ่อนประสบการณ์อยู่ พี่ใหญ่อย่างนายก็ถือเสียว่าไปช่วยเทรนด์น้องใหม่แล้วกัน" หลิวเหวยเฉียงพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ ดูท่าคงไม่อยากข้องแวะกับสาขาซ่างซาจริงๆ

หลี่เหวินจนปัญญา รู้ดีว่าต่อให้บริษัทยังไม่ออกเอกสารประกาศ งานพวกนี้ต่อไปก็ต้องตกเป็นของเขาอยู่ดี จึงพยักหน้ารับปากอย่างตรงไปตรงมา "เอาเถอะ งั้นตอนบ่ายฉันไปกับนายพลเผิง เอกสารอยู่ที่เสี่ยวเผิงใช่ไหม ฉันต้องไปขอรถดีๆ จากเหวินเจียสักคันแล้วล่ะ"

พอเห็นหลี่เหวินตกลง หลิวเหวยเฉียงก็ประสานมือขอบคุณทันที "พี่เหวินของฉันมีน้ำใจที่สุด สัปดาห์นี้หาเวลาไปออฟฟิศที่หลัววันกันหน่อย เจิงเหมี่ยวกับหวังอวี่คุนบอกว่าอยากประลองฝีมือกับนายแล้ว ถึงตอนนั้นเราทำกับข้าวกินกันเอง นายก็น่าจะไม่ได้เจอพวกนั้นมาเกือบครึ่งปีแล้วสิ!"

พอพูดถึงเจิงเหมี่ยวกับหวังอวี่คุน ภาพลักษณ์ของทั้งสองคนก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลี่เหวินทันที ทั้งคู่ได้ฉายาว่าเป็นสองนักพรตอ้วนผอมประจำแผนกบริหารจัดการธุรกิจโลหะมีค่า คนหนึ่งกินจุเป็นกะละมังแต่ผอมแห้งเป็นไม้เสียบผี ส่วนอีกคนคุมอาหารทุกวี่วันแต่อ้วนกลมเป็นลูกบอล

ตอนนี้ทั้งสองคนอายุยี่สิบแปดถึงยี่สิบเก้าปีและแต่งงานแล้ว วุฒิการศึกษาไม่สูงแต่วางตัวเข้าสังคมเก่งและลื่นไหล ทั้งหมดล้วนเป็นเจ้าหน้าที่บริหารธุรกิจที่คัดเลือกขึ้นมาจากระดับรากหญ้า คนหนึ่งเป็นทายาทชาวบ้านรุ่นสองของเผิงเฉิง ส่วนอีกคนเป็นจอมเก๋าเจนโลกจากมณฑลเอ้อ ความสามารถในการทำงานไม่เลว แถมยังชอบเข้าสังคมกับคนระดับบน จึงเข้ากับพวกหลี่เหวินที่เป็นระดับบริหารระดับกลางได้เป็นอย่างดี

เรื่องนี้ต้องบอกเลยว่า บริษัทการเงินจ้งอี้มีวงไพ่อยู่สองระดับ สี่จตุรเทพของบริษัทรวมกับหูอีเซียว บวกกับหลัวถังที่ยังไม่กลับมาจากหยางเฉิง และเพื่อนฝูงวงนอกของพวกผู้บริหาร พวกนี้จะจับกลุ่มตั้งวงกันเอง

นอกจากนี้ ในตำแหน่งบริหารยังมีคนที่ชอบเล่นไพ่แยกเป็นอีกวงหนึ่ง โดยมีเจิงเหมี่ยวกับหวังอวี่คุนเป็นตัวหลัก สองหมอนี่ขอแค่ว่างเป็นต้องชวนตั้งวง ซึ่งเจิงเหมี่ยวแพ้แล้วแพ้อีกแต่ก็สู้ไม่ถอย ส่วนหวังอวี่คุนเล่นสิบตาชนะเสียเจ็ดตา ถึงฝีมือจะต่างกัน แต่นิสัยในวงไพ่ของทั้งสองคนถือว่าดีมาก

ด้วยเหตุนี้ คนอย่างหลี่เหวิน, เซี่ยงเฉียน, หลิวเหวยเฉียง, หลี่จิ้น, หลัวเปียว และคนอื่นๆ จึงยินดีไปร่วมประลองฝีมือด้วย โดยเฉพาะช่วงไม่กี่ปีต่อมาที่บริษัทการเงินจ้งอี้เริ่มเปลี่ยนจากรุ่งเรืองไปสู่ความเสื่อมถอย งานธุรกิจของบริษัทมีไม่มาก ทุกคนจึงมีเวลาว่างเหลือเฟือมาเปิดโต๊ะเรียงกำแพงไพ่กันบ่อยๆ จนผลาญเวลาเล่นไปไม่น้อยเลยทีเดียว

"ได้สิ พวกนายจัดเวลามาเลย เดี๋ยวฉันหาข้ออ้างแวะไป พี่ซานสุ่ยไม่ใช่บอกว่ามีใบประกาศพ่อครัวหรอกเหรอ จะได้ถือโอกาสไปชิมฝีมือสักหน่อย" หลี่เหวินยิ้มพลางขยี้ดับก้นบุหรี่ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องประชุมไปก่อน

เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงโซนทำงานของฝ่ายธุรการ เขาไปหาหยางเหวินเจียเพื่อขอกุญแจรถนิสสัน ลิวิน่า ที่บริษัทเพิ่งซื้อมาเมื่อปีก่อนมาใช้เป็นรถสำหรับงานธุรกิจ ข้อดีอีกอย่างของบริษัทจ้งอี้ก็คือ เวลาออกไปติดต่องานข้างนอกสามารถทำเรื่องขอใช้รถยนต์ส่วนกลางได้

แน่นอนว่า ต้องมีตำแหน่งอยู่บ้างถึงจะขอได้ ฝ่ายธุรการมีสิทธิ์ไม่ให้รถคุณใช้ แค่บอกปัดว่าให้นั่งรถเมล์หรือแท็กซี่ไปกลับแล้วค่อยเอาใบเสร็จมาเบิกก็จบเรื่อง ยิ่งไปกว่านั้น คนขับยังต้องไปสอบใบรับรองการขับขี่รถยนต์ของบริษัทกับทางบริษัทบริหารจัดการอสังหาฯ อีกด้วย

หลี่เหวินย่อมมีสิทธิ์ใช้รถก่อนใครอยู่แล้ว แผนกพัฒนาธุรกิจจำเป็นต้องออกไปข้างนอกบ่อยๆ เป็นทุนเดิม โดยหลักการแล้ว รถลิวิน่าคันใหม่หนึ่งในนั้นก็ถูกจัดสรรไว้ให้ทีมงานใต้สังกัดของผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลิน ไม่ต้องสนว่ารถจะถูกหรือแพง ขอแค่ใช้งานได้และขับดีก็พอ

ตอนนี้การเอารถไปใช้ก็ไม่จำเป็นต้องกรอกแบบฟอร์มอะไรให้วุ่นวาย บริษัทเล็กๆ ในช่วงขาขึ้น การใช้คนบริหารจัดการย่อมคล่องตัวกว่าการใช้กฎระเบียบบังคับ และกลับแทบไม่มีเรื่องหยุมหยิมน่ารังเกียจเกิดขึ้นเลย รอจนถึงวันที่กฎระเบียบบริษัทหนายิ่งกว่าตำรา เมื่อนั้นพนักงานจะทำอะไรก็คงรู้สึกอึดอัดไปหมด

เขากลับมาที่โต๊ะทำงานแล้วเคาะโต๊ะของเผิงต้าจวินที่นั่งอยู่ด้านหน้า บอกให้อีกฝ่ายส่งข้อมูลบริษัทที่จะไปตรวจสอบช่วงบ่ายเข้ามาที่คอมพิวเตอร์ของเขา

ไม่นานนักเขาก็ดาวน์โหลดไฟล์แนบทั้งหมดที่ส่งต่อมาทางอีเมล หลี่เหวินเปิดอ่านดูทีละไฟล์อย่างตั้งใจ

ชื่อบริษัทคู่ค้า: บริษัทไห่ซินเอเนอร์จี (อินเตอร์เนชันแนล) เทรดดิ้ง จำกัด

ทุนจดทะเบียน: 10 ล้านหยวน (ชำระเต็มจำนวน)

นิติบุคคล: อู๋กั๋วไห่, อายุ 45 ปี, มีประสบการณ์ในอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องมากกว่า 20 ปี, ก่อตั้งบริษัทในปี 2000

ประเภทธุรกิจ: ตัวแทนจำหน่าย ค้าส่ง และจัดจำหน่ายน้ำมันหล่อลื่นแบรนด์นำเข้าในประเทศ

ยอดขายของบริษัทสามปีย้อนหลัง: 13 ล้านหยวน, 32 ล้านหยวน, 58 ล้านหยวน

การคำนวณอัตรากำไรขั้นต้น: 18% - 22%; การคำนวณอัตรากำไรสุทธิ (ประมาณการ): 8% - 10%

วงเงินกู้ที่คาดหวัง: 10 ล้านหยวนถ้วน

วัตถุประสงค์ในการกู้ยืม: เพื่อเพิ่มสต็อกสินค้าและรองรับระยะเวลาการเรียกเก็บเงินของลูกค้ารายใหญ่ที่เพิ่มขึ้นมา

ข้อมูลสำคัญข้างต้นถูกหลี่เหวินเน้นด้วยแถบสีเด่นชัดในเอกสาร เขาลูบหน้าผากพลางนึกย้อนความหลัง แล้วก็ขุดความทรงจำอันกระจัดกระจายออกมาได้บางส่วนจริงๆ

ถ้าดูแค่ชื่อบริษัท หลี่เหวินคงนึกไม่ออกแน่นอน แต่หลักประกันที่เป็นสินค้าน้ำมันหล่อลื่นนำเข้าแบบนี้ทำให้เขาจำได้แม่นยำ เพราะในประวัติศาสตร์สิบกว่าปีของบริษัทการเงินจ้งอี้ เคยติดต่อลูกค้าบริษัทที่มีหลักประกันประเภทนี้เพียงรายเดียวเท่านั้น

นึกออกก็ดีแล้ว หลี่เหวินไล่เรียงข้อมูลบริษัทรอบหนึ่งอย่างสบายใจไร้แรงกดดัน จากนั้นก็ปิดไฟล์ไปตรงๆ แล้วตบไหล่เผิงต้าจวินที่นั่งอยู่ข้างหน้า "รถฉันเอามาแล้ว กินข้าวเที่ยงเสร็จพักสักหน่อยพวกเราค่อยไป ฝั่งหวังปินที่สาขาซ่างซาต้องให้พวกเราแวะไปรับไหม"

เผิงต้าจวินหันกลับมาดูที่อยู่อีกรอบ แล้วตอบอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก "คงไม่ต้องหรอกมั้ง เส้นทางเป็นรูปสามเหลี่ยม พวกเขาขับรถไปเองก็พอแล้ว"

หลี่เหวินเคาะโต๊ะเบาๆ ก่อนจะเสนอแนะ "นายโทรหาหวังปินสักหน่อยสิ บอกว่าช่วงเช้าพวกเรามีธุระแถวเขตหลงอัน เสร็จแล้วจะตรงไปที่บริษัทลูกค้าเลย นัดเวลาให้เรียบร้อยก็พอ แบบนี้ถึงพวกเขาอยากให้เราแวะไปรับ ก็คงไม่กล้าอ้าปากขอแล้ว"

"ขืนรอให้พวกเขาโทรมาก่อนแล้วบอกให้เราไปรับ จะปฏิเสธก็ลำบาก วุ่นวายเปล่าๆ!"

เผิงต้าจวินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจความหมาย หยิบโทรศัพท์มือถือแล้วเดินตรงไปยังห้องประชุม ดูเหมือนว่าใครหลายคนเวลาคุยโทรศัพท์มักจะชอบแอบเข้าไปในห้องประชุม ความเงียบสงบก็เรื่องหนึ่ง แต่อีกด้านหนึ่ง การไม่ให้คนอื่นเห็นช่วงเวลาที่ตัวเองต้องพูดจาพินอบพิเทาก็คงเป็นเรื่องรักษาหน้าตาตามประสาคนหนุ่มสาวละมั้ง

……