ตอนที่ 52 พลังงานไห่ซิน คำแนะนำการกำกับดูแล

มื้อเที่ยงฝากท้องไว้ที่โรงอาหารชั้นล่าง บัตรรับประทานอาหารของหลี่เหวินทำเรื่องออกบัตรใหม่เรียบร้อยแล้ว ค่าอาหารกลางวันที่บริษัทช่วยออกให้คือ 15 หยวนต่อมื้อในวันทำงาน

แต่ก่อนจะโอนเข้าบัญชีเงินเดือน ตอนนี้เปลี่ยนมาเติมเข้าบัตรอาหารโดยตรง แต่ถ้าถึงสิ้นปียังใช้ไม่หมดก็ไปทำเรื่องขอคืนเงินจากฝ่ายนิติบุคคลอาคารได้ แน่นอนว่าถ้ากินเกินงบ ส่วนที่เกินก็ต้องเติมเงินเข้าไปเอง

แม้โรงอาหารชั้นล่างจะทั้งถูกและดี แต่พนักงานของบริษัทการเงินจ้งอี้ไม่มีใครควักเงินตัวเองเติมเข้าไปเลยสักคน เพราะร้านอาหารแถวนั้นสะดวกสบายมาก มีแต่ตอนที่ไม่มีตัวเลือกจริงๆ เท่านั้นถึงจะแวะกินประทังหิวที่โรงอาหาร ดังนั้นเงินคงเหลือจึงไม่มีทางใช้หมดอยู่แล้ว

พอกินข้าวเสร็จก็รายงานกำหนดการกับผู้ช่วยฯ หลี่หลินและหูอีเซียว จากนั้นพักผ่อนที่โต๊ะทำงานอยู่ครึ่งชั่วโมง หลี่เหวินจึงเปลี่ยนมาใช้กระเป๋าเอกสารที่ดูเป็นทางการขึ้นมาหน่อย เตรียมเอกสารเรียบร้อยแล้วพาเผิงต้าจวินเดินลงไปข้างล่าง

เขากดรีโมตปลดล็อกรถลิวิน่าทะเบียนลงท้ายเลขคู่ เข้าไปสตาร์ทเครื่องยนต์ เปิดกระจกทุกบาน แล้วเร่งแอร์ให้เย็นสุด รถคันเล็กสีเงินใต้แดดเปรี้ยงล้างมาสะอาดเอี่ยม แต่ถ้าไม่เปิดแอร์เป่าทิ้งไว้สักสองสามนาทีก็แทบนั่งไม่ได้เลย โดนเบาะลวกก้นบ่อยๆ แถมเหงื่อออกอับชื้นประเดี๋ยวจะเป็นสิวที่ก้นเอาได้ง่ายๆ

ยังไงค่าน้ำมันก็ไม่ต้องสำรองจ่ายเองอยู่แล้ว รถลิวิน่าคันนี้แม้หน้าตาจะดูธรรมดาไปหน่อย แต่ก็นับว่าทนมือทนเท้า เฉี่ยวชนเล็กๆ น้อยๆ เป็นบางครั้ง ตราบใดที่สีไม่ถลอก ตัวถังที่ยุบลงไปบางทีก็เด้งคืนรูปเอง ขอแค่ตรวจเช็กตามระยะ ใช้เป็นรถวิ่งงานถือว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

ชั่วเวลาสูบบุหรี่หมดหนึ่งมวน อุณหภูมิในรถก็เริ่มเย็นสบาย หลี่เหวินพยักหน้าส่งสัญญาณ ทั้งสองคนก็กระโดดขึ้นรถอย่างคล่องแคล่ว แล้วรีบปิดกระจกตัดขาดจากไอร้อนข้างนอกทันที

ใช่แล้ว หลี่เหวินที่เป็นหัวหน้ากลับต้องมารับบทคนขับ เผิงต้าจวินเองก็มีใบขับขี่อยู่หรอก แต่เพื่อความปลอดภัยในชีวิต หลี่เหวินคิดว่าเวลาออกมากับหมอนี่ ให้ตัวเองเป็นคนขับจะดีกว่า

เผิงต้าจวินขับรถค่อนข้างมีอาถรรพ์ ปกติเจ้าหมอนี่ไม่ค่อยมีเฉี่ยวชนเล็กๆ น้อยๆ หรอก แต่พอเกิดเรื่องทีไรเป็นต้องยกเครื่องซ่อมใหญ่ทุกที ในความทรงจำ หมอนี่เคยโดนหักเงินเดือนเพราะขับรถเกิดอุบัติเหตุไปถึงสองรอบ

ไม่ใช่ว่าบริษัทจะตระหนี่ถี่เหนียว รถยนต์ส่วนกลางเกิดอุบัติเหตุก็ยังมีประกันคอยรับหน้าเสื่อ จะไปปรับเงินพนักงานที่ทำงานอยู่ได้อย่างไร แต่เป็นเพราะเจ้าหมอนี่ชอบโทรศัพท์ตอนขับรถ ดื่มน้ำตอนขับรถ เหล่สาวตอนขับรถ แถมยังชนท้ายคนอื่นเป็นประจำ ค่าซ่อมแต่ละครั้งเป็นหมื่นหยวน มิหนำซ้ำยังทำให้รถเสียเวลาใช้งาน ฝ่ายธุรการของหยางเหวินเจียถ้าไม่ลงโทษปรับเงินเขาสักหน่อยก็คงตอบทุกคนไม่ได้แล้ว

หลี่เหวินขับรถลิวิน่าที่ตัวถังเบาหวิว เครื่องยนต์ 1.6 ไร้ระบบเทอร์โบก็ยังลัดเลาะไปตามกระแสการจราจรได้อย่างคล่องตัว ระบบนำทางในยุคนี้ยังไม่ค่อยดีนัก แต่เขาสามารถอาศัยความคุ้นเคยกับเส้นทางในเมืองเพื่อวางแผนวิ่งบนถนนสายหลักได้อย่างแม่นยำ

เมื่อมาถึงนิคมอุตสาหกรรมแล้ว เขาจึงโทรหาผู้ประสานงานของบริษัทปลายทาง และขับเลี้ยวลดคดเคี้ยวตามเส้นทางที่อีกฝ่ายบอกทางจนมาถึงจุดหมาย

ยืนรอที่หน้าประตูอยู่ชั่วเวลาสูบบุหรี่สองมวน รถคัมรี่สีดำคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบข้างๆ คนบนรถเดินลงมาสามคน เป็นชายสองหญิงหนึ่ง หลี่เหวินเทียบกับความทรงจำแล้วรู้จักทั้งหมด เพียงแต่จำได้แค่ชื่อของหวังปิน ผู้จัดการฝ่ายการเงินเพื่อการค้าของสาขาซ่างซาคนเดียว

เมื่อทั้งสองฝ่ายทักทายและแลกนามบัตรกัน หลี่เหวินถึงนึกชื่อของอีกสองคนออก เขายิ้มยกมือขออภัยอย่างสุภาพ "ผู้ช่วยฯ หวัง ผู้จัดการเจี่ยง ผู้จัดการเฉิน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครับ ผมเพิ่งย้ายกลับมาจากจินเหมิน นามบัตรยังพิมพ์ไม่เสร็จ เดี๋ยวผมโทรเข้าเครื่องให้นะครับ รบกวนบันทึกเบอร์ไว้ด้วยครับ"

ในบรรดาคนที่มา หวังปินยังมีตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้จัดการสาขาพ่วงอยู่อีกด้วย เขาเป็นชายวัยสามสิบเศษรูปร่างผอมสูง อัธยาศัยเป็นมิตรมาก เป็นฝ่ายเอื้อมมือมาจับมือหลี่เหวินแน่น "ผู้จัดการหลี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ที่แท้ก็ย้ายไปประจำที่จินเหมินนี่เอง ยินดีต้อนรับกลับสู่เผิงเฉิงครับ หลังจากนี้เรื่องงานที่ร่วมมือกันต้องรบกวนช่วยสนับสนุนพวกเรามากๆ ด้วยนะครับ"

"ผู้ช่วยฯ หวังยกยอเกินไปแล้วครับ บริษัทการเงินจ้งอี้ของเรายังต้องพึ่งพาสาขาซ่างซาช่วยป้อนข้าวป้อนน้ำให้อยู่เลยครับ" เมื่อรู้ว่าทั้งสามคนนี้ไม่สูบบุหรี่ หลี่เหวินจึงจับมือกับอีกสองคนที่เหลือตามลำดับ

"เจี่ยงซินหัว ผู้จัดการฝ่ายลูกค้าสัมพันธ์ของสาขาเรา หลังจากนี้เรื่องงานในรายละเอียดเขาจะเป็นคนติดตามครับ" หวังปินแนะนำชายหนุ่มอีกคนซึ่งวัยพอๆ กับหลี่เหวิน แต่สูงเพียงประมาณหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร และหน้าตาค่อนข้างธรรมดาจนออกจะจืดชืดไปสักหน่อย

"เฉินซวี่เฟย ผู้จัดการลูกค้าสาวสวยของสาขาเรา เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ผู้จัดการหลี่ช่วยดูแลชี้แนะเรื่องงานให้ด้วยนะครับ" หญิงสาวอีกคนดูเหมือนเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยมาหมาดๆ ส่วนสูงราวๆ หนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร ผมหน้าม้าที่ปรกแก้มทั้งสองข้างช่วยขับให้ดูสดใสสมวัย ทว่าหลี่เหวินรู้ดีว่า หากสาวน้อยคนนี้เกล้าผมขึ้นเมื่อไร กรามจะดูค่อนข้างใหญ่ทันที และระดับความสวยจะลดลงไปสิบคะแนนในพริบตา

ดูจากรูปลักษณ์ การแต่งกาย และบุคลิกก็พอมองออกว่า เจี่ยงซินหัวยึดตำแหน่งนี้ไว้ได้ด้วยความขยันและความสามารถของตัวเอง ส่วนเฉินซวี่เฟยนั้นทำให้นึกถึงคำว่าเด็กเส้นได้อย่างง่ายดาย

แน่นอนว่าที่ "มองออก" นี้เป็นเพราะหลี่เหวินรู้เบื้องลึกเบื้องหลังคร่าวๆ ของพวกเขามาตั้งนานแล้ว สาขาซ่างซาแห่งนี้คือกลุ่มคนบ้านเดียวกัน ทั้งสามคนนี้ล้วนมาจากบ้านเกิดเดียวกับเฉินซินเหว่ยผู้จัดการสาขา อาจเป็นแค่เรื่องบังเอิญที่คนในสาขาซึ่งไม่ใช่คนบ้านเดียวกันไม่ค่อยได้ติดต่อกับบริษัทการเงินจ้งอี้เท่าไรนัก

หลังทักทายกันพอเป็นพิธี เจี่ยงซินหัวก็นำทางตรงไปยังสำนักงานของ "ไห่ซินเอเนอร์จี" บนชั้นสาม พื้นที่สำนักงานขนาดกว่าสองร้อยตารางเมตรมีพนักงานเพียงสิบกว่าคนที่เพิ่งตื่นจากการพักกลางวันนั่งกระจายกันอยู่ ห้องทำงานของเถ้าแก่กับห้องการเงินตั้งอยู่ติดกัน คนที่ออกมาต้อนรับคืออู๋ฉี่สง ผู้จัดการฝ่ายการเงิน ซึ่งพาพวกเขาตรงเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง

ตามธรรมเนียมแล้วก็ต้องชงชาพูดคุยแนะนำตัวกันสักรอบ หลี่เหวินในฐานะตัวแทนฝ่ายที่สามได้สอบถามและตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานบางส่วน จากนั้นจึงรวบรวมสำเนาเอกสารคุณสมบัติต่างๆ ที่ประทับตราบริษัทครบถ้วนชุดหนึ่งมาจากเขา

ผ่านไปราวๆ ยี่สิบนาที ทุกคนก็ออกจากห้องทำงาน เดินตามอู๋ฉี่สงลงไปขึ้นรถ ขับไปไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรก็มาถึงแนวโกดังคลังสินค้าขนาดยาวตรงมุมหนึ่งของนิคม

อู๋ฉี่สงสั่งให้คนงานเปิดม่านประตูโกดังฝั่งขวาสุด พลางเอ่ยแนะนำ "โกดังแถวนี้ทางไห่ซินเอเนอร์จีของเราเช่าใช้งานทั้งหมดครับ เนื่องจากน้ำมันหล่อลื่นจัดเป็นวัตถุอันตรายด้วย จึงต้องเว้นระยะห่างตามสมควรจากโกดังและโรงงานอื่นเพื่อความปลอดภัย"

เมื่อม่านประตูเปิดออก ภายในโกดังที่เพดานสูงนับสิบเมตรมีน้ำมันหล่อลื่นรุ่นต่างๆ ในบรรจุภัณฑ์สมบูรณ์เรียงซ้อนกันเป็นกองๆ อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ภายในโกดังดูกว้างขวางมาก ทรัพย์สินค้ำประกันวางซ้อนกันไม่สูงนัก ตัวโกดังไม่ได้เป็นโครงสร้างชั้นวางแบบแนวตั้ง จึงค่อนข้างสิ้นเปลืองพื้นที่ใช้สอย

"ตามสถิติในบัญชีคุมสต็อกของเรา น้ำมันหล่อลื่นทุกรุ่นในโกดังนี้รวมกันแล้ว ต้นทุนหลังเสียภาษีนำเข้าสูงกว่าสิบหกล้านหยวน ทั้งหมดนี้สามารถแสดงใบขนสินค้าขาเข้าและใบกำกับภาษีให้ตรวจสอบได้ครับ"

อู๋ฉี่สงพาคณะเดินดูรอบโกดัง พลางแนะนำสภาพสินค้าคงคลังและมูลค่า "ตอนนี้เรากำลังเจรจาสัญญาจัดส่งสินค้าให้กับบริษัทรถบรรทุกหนักทางภาคเหนือแห่งหนึ่งอยู่ครับ น้ำมันหล่อลื่นพวกนี้เป็นสินค้าหลักที่เราเป็นตัวแทนจำหน่ายอยู่เป็นประจำ ราคาในท้องตลาดก็ตรวจสอบได้ง่ายมาก ดังนั้นจึงครอบคลุมวงเงินกู้ที่บริษัทเราต้องการได้อย่างแน่นอนครับ"

หลี่เหวินคำนวณในใจ สินค้าคงคลังสิบหกล้านหยวนหากคิดตามอัตราหักมูลค่าที่ร้อยละหกสิบก็จะได้ไม่เกินเก้าล้านหกแสนหยวน ถ้าคิดร้อยละเจ็ดสิบก็คือสิบเอ็ดล้านสองแสนหยวน จากประสบการณ์แล้ว ฝ่ายอนุมัติของธนาคารสาขาใหญ่น่าจะไม่ยอมปล่อยให้ถึงร้อยละเจ็ดสิบ มองดูแบบนี้สต็อกสินค้าจึงไม่พออย่างเห็นได้ชัด และถึงจะพอ หลังจำนองเสร็จสิ้นก็ย่อมกระทบต่อปริมาณการเบิกจ่ายเข้าออกในแต่ละวัน ซึ่งจะไปจำกัดสภาพคล่องของกิจการอยู่ดี

สิ่งที่คิดในใจไม่จำเป็นต้องพูดออกมา เพราะนี่ไม่ใช่เรื่องของบริษัทการเงินจ้งอี้ เขาจึงดึงจังหวะกลับมาเป็นฝ่ายนำแล้วเริ่มตรวจดูโกดังสินค้า

ประตูทางเข้าออกของโกดังสามารถส่งมอบการควบคุมดูแลได้หรือไม่ พื้นรับน้ำหนักมีโอกาสทรุดตัวหรือเปล่า อุปกรณ์และระบบดับเพลิงมีครบและใช้งานได้ปกติหรือไม่ ตลอดจนมีสภาพพร้อมสำหรับการส่งคนมาประจำการทำงานหรือเปล่า เขาตรวจเช็กทีละจุดและสอบถามยืนยันไปทีละข้อ

สุดท้ายก็เดินมาหยุดอยู่หน้ากองสินค้ากองหนึ่ง ยกมือขึ้นเคาะกล่องน้ำมันหล่อลื่นที่บรรจุเรียบร้อย "คุณอู๋ครับ ครั้งนี้เป็นเพียงการตรวจประเมินเบื้องต้น ผมขอแจ้งขั้นตอนสำคัญเบื้องต้นให้ทราบไว้ก่อน หากมีการร่วมมือกันทั้งสามฝ่าย กระบวนการเหล่านี้จะต้องได้รับการตรวจสอบทั้งหมดครับ"

อู๋ฉี่สงยิ้มพลางผายมือ "ไม่มีปัญหาครับ ผู้จัดการหลี่พูดมาได้เลย ถ้าเป็นไปได้ช่วยทำรายการให้ผมสักชุดก็ดีครับ ตราบใดที่ทำได้ ทางเรายินดีให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่แน่นอนครับ"

หลี่เหวินมองหวังปินและคนอื่น ๆ ก่อนจะเริ่มชี้แจงทีละข้อต่อหน้าทุกคน "ขอเรียนให้ทราบล่วงหน้านะครับ นี่เป็นเงื่อนไขการกำกับดูแลบนพื้นฐานของความร่วมมือที่จะเกิดขึ้น ข้อแรกคือกุญแจประตูทางเข้าออกโกดังต้องมอบให้เจ้าหน้าที่ประจำหน้างานของทางเราเป็นผู้ดูแล โดยจะมีการตรวจนับสินค้าเข้าออกทุกวัน คำนวณยอดสต็อกคงเหลือ และบัญชีสินค้าคงคลังของทั้งสองฝ่ายต้องตรงกันครับ"

อู๋ฉี่สงกับพวกหวังปินต่างพยักหน้าเล็กน้อย เรื่องพวกนี้ถือเป็นขั้นตอนปฏิบัติขั้นพื้นฐาน หากมีปัญหาเรื่องการประสานงานเมื่อไหร่ ค่อยมานั่งคุยรายละเอียดกันอีกทีก็ยังได้

"ข้อสอง ก่อนจะเปิดโกดังนำของเข้าเก็บ น้ำมันหล่อลื่นแต่ละรุ่นจะต้องถูกสุ่มตรวจตามสัดส่วนเพื่อส่งไปตรวจสอบคุณภาพครับ และการสุ่มตรวจประเภทนี้ตอนที่ธนาคารสาขาอนุมัติสินเชื่อ อาจมีการกำหนดให้ตรวจซ้ำตามรอบเวลา ส่วนรอบการตรวจซ้ำจะเป็นสามเดือนหรือหกเดือนนั้น ต้องรอให้หนังสืออนุมัติลงมาก่อนถึงจะทราบครับ"

ทุกครั้งที่พูดจบหนึ่งข้อ หลี่เหวินจะหยุดดูปฏิกิริยาของทุกคน หากไม่มีใครแสดงท่าทีอะไรมาก ก็ถือว่าพวกเขาเข้าใจดีและไม่มีข้อสงสัยใด ๆ

"ข้อสาม ตอนนำสินค้าเข้าเก็บในโกดัง ตำแหน่งการจัดวางกองสินค้าค้ำประกันอาจต้องมีการสุ่มเคลื่อนย้ายครับ เนื่องจากเป็นการวางซ้อนกัน ทางฝ่ายกำกับดูแลจำเป็นต้องมั่นใจว่าสินค้าด้านในตรงกับสินค้าที่อยู่ผิวนอก"

แน่นอนว่าหลี่เหวินย่อมไม่พูดตรง ๆ ว่า กลัวพวกคุณจะเอาถังน้ำมันวางไว้ข้างนอก แต่ข้างในแอบสุมก้อนอิฐเอาไว้

พอพูดถึงตรงนี้ หลี่เหวินก็นึกในใจว่ามีลูกค้ารายหนึ่งของสาขาหยางเฉิงที่ตอนนี้ยังร่วมมือกันอยู่ คราวหน้าที่ไปตรวจงานกับผู้ช่วยฯ หลี่หลิน คงต้องแวะไปตรวจค้นแบบไม่ให้รู้ตัวล่วงหน้าสักหน่อย เพื่อเปิดโปงความเสี่ยงตั้งแต่เนิ่น ๆ บริษัทจะได้ไม่ต้องตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเหมือนในชาติก่อน

"ข้อสุดท้าย..." หลี่เหวินหันไปหยิบใบอนุญาตความปลอดภัยด้านอัคคีภัยของโกดังจากเอกสารในมือเสี่ยวเผิงออกมา ชี้ไปที่ข้อความด้านบนแล้วเอ่ยว่า "ใบอนุญาตดับเพลิงฉบับนี้เป็นใบอนุญาตความปลอดภัยสำหรับการจัดเก็บสินค้าทั่วไปครับ สินค้าค้ำประกันที่เป็นน้ำมันหล่อลื่นจัดอยู่ในกลุ่มวัตถุไวไฟชนิดพิเศษ ถ้าผมจำไม่ผิด น่าจะต้องมีหลักฐานการตรวจรับรองด้านอัคคีภัยเฉพาะทางด้วยนะครับ"

หลี่เหวินไม่ได้ชี้ตรง ๆ ถึงความจริงที่ว่าการเก็บน้ำมันหล่อลื่นไว้ในโกดังตอนนี้ผิดกฎหมายควบคุมอัคคีภัย เพียงแต่อธิบายด้วยรอยยิ้ม "ในระเบียบการกำกับดูแลหลักทรัพย์ค้ำประกันของสำนักงานใหญ่มีข้อกำหนดระบุไว้อย่างชัดเจนครับ ผมจำได้ว่าข้อนี้ก็รวมอยู่ในเงื่อนไขด้วย หากไม่สามารถจัดหามาได้ ตอนพิจารณาอนุมัติในที่ประชุมขั้นสุดท้ายอาจจะติดปัญหาเอาได้ครับ"

พอคำพูดประโยคสุดท้ายนี้เอ่ยออกไป ทั้งอู๋ฉี่สงและหวังปินต่างก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ส่วนเจี่ยงซินหัวก็หยิบเอกสารส่วนของตนขึ้นมาเปิดดูอย่างละเอียด

"เอาอย่างนี้แล้วกันครับผู้จัดการหลี่ การตรวจประเมินกิจการในวันนี้ก็น่าจะเรียบร้อยพอดี รายงานการประเมินคุณค่อยกลับไปทยอยทำ" หวังปินผายมือพาผู้คนเดินออกไปข้างนอก "เรื่องที่คุณพูดถึงทั้งหมดนี้ ทางผมกับคุณอู๋จะช่วยกันตรวจสอบความถูกต้องให้เรียบร้อย พอจัดการเสร็จทีละเรื่องแล้ว ผมจะติดต่อคุณโดยตรง จากนั้นคุณค่อยปรับแก้รายงานให้สมบูรณ์ แบบนี้โอเคไหมครับ"

"ได้ครับ ผู้จัดการหวัง" หลี่เหวินแอบยิ้มในใจ พยักหน้ารับแล้วบอกให้เสี่ยวเผิงใช้กล้องถ่ายภาพเก็บไว้เป็นหลักฐานการตรวจหน้างานขั้นสุดท้าย

......