ตอนที่ 53 โครงการเคว้งคว้าง ไร้ปัญหาใหญ่

หลังจากบันทึกผลการตรวจสอบเสร็จเรียบร้อย เมื่อเห็นว่าทางธนาคารกับตัวแทนบริษัทน่าจะยังมีเรื่องต้องคุยกันต่อ หลี่เหวินจึงกล่าวลาขอตัวกลับอย่างยินดี

โครงการนี้ดูเหมือนจะเรียบง่าย ทว่าเบ็ดเสร็จแล้วก็กินเวลาไปเกือบสามชั่วโมง พอนำรถขับออกจากนิคมอุตสาหกรรม เวลาก็จวนจะห้าโมงเย็นเข้าไปแล้ว พอดีกับที่เอารถไปคืนไว้ใต้ตึกบริษัทแล้วก็เลิกงานกลับบ้านได้เลย

ระหว่างทาง เผิงต้าจวินผู้รักการเรียนรู้ก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า "พี่เหวิน โครงการนี้ดูไม่น่าจะมีอะไรซับซ้อนเลยนี่ครับ แค่ส่งคนไปประจำสองคน เก็บเงินปีละสองแสนกว่า ความเสี่ยงก็ไม่น่าจะสูงใช่ไหมครับ"

หลี่เหวินขับรถพลางบอกให้เผิงต้าจวินจุดบุหรี่ส่งมาให้มวนหนึ่งแล้วคาบไว้ในปาก ตลอดช่วงบ่ายอยู่ในโกดังไม่กล้าสูบบุหรี่ อาการอยากยากำเริบจนอยากจะรีบออกมาตั้งนานแล้ว

"ความเสี่ยงในการกำกับดูแลโครงการจริงๆ น่ะไม่เยอะหรอก แต่ถึงยื่นเรื่องขึ้นไปก็ไม่อนุมัติสินเชื่ออยู่ดี" หลี่เหวินพ่นควันพลางหมุนพวงมาลัยอย่างนุ่มนวล

"เรื่องอื่นยังพอคุยกันได้ แต่ตรงจุดสุดท้ายที่ผมทักไปนั่นแหละ ใบอนุญาตความปลอดภัยด้านอัคคีภัยของพวกเขาใช้ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นก็ต้องเร่งให้บริษัทคลังสินค้าไปยื่นเอกสารตรวจรับรองระบบป้องกันอัคคีภัยสำหรับวัตถุอันตรายเพิ่มเติม ไม่อย่างนั้นก็ต้องเปลี่ยนไปใช้โกดังที่มีคุณสมบัติถูกต้อง"

เมื่อหันไปเห็นเผิงต้าจวินยังทำหน้าสงสัย หลี่เหวินจึงต้องอธิบายให้ละเอียดขึ้นอีกนิด "สำหรับหลักประกันที่เป็นวัตถุไวไฟและอันตราย ความปลอดภัยด้านอัคคีภัยมีกฎเกณฑ์ตายตัวอยู่ ถ้าบริษัทจะเล่นตุกติกแอบเก็บไว้ในโกดังธรรมดา ตราบใดที่ไม่มีคนร้องเรียนก็ยังพอเอาตัวรอดไปได้ แต่ในฐานะคนกลางอย่างพวกเรา ถ้าออกรายงานกำกับดูแลโดยไม่ได้ตรวจสอบให้ชัดเจน มันจะกลายเป็นความบกพร่องในหน้าที่ทันที"

"เรื่องแบบนี้บางทีก็อาจจะปล่อยเบลอผ่านที่ประชุมพิจารณาโครงการไปได้ แต่ที่น่ากลัวคือการตรวจสอบย้อนหลังของสาขาหรือสำนักงานใหญ่ ถ้าปล่อยสินเชื่อออกไปแล้ว พอมาตรวจเจอทีหลังว่าคุณสมบัติด้านดับเพลิงไม่ผ่านเกณฑ์แต่ยังปล่อยให้ผ่านการพิจารณา ถึงตอนนั้นพวกเรานี่แหละจะโดนเล่นงานเอาได้"

เผิงต้าจวินยังมีประสบการณ์ไม่พอ จึงไม่ค่อยเข้าใจข้อกำหนดตายตัวของหลักประกันหลายๆ ประเภท หากทำตามวิธีของเขา หลังจากลงพื้นที่ตรวจสอบเสร็จแล้วก็คงจะตั้งหน้าตั้งตาเขียนรายงานผลการตรวจสอบอย่างจริงจัง ผลักดันให้สาขาธนาคารและลูกค้าร่วมมือกันเพิ่มเงื่อนไขการกำกับดูแล จากนั้นก็ดันเรื่องให้ผ่านการพิจารณาโครงการภายในบริษัท แล้วค่อยยื่นรายงานไปยังฝ่ายอนุมัติของธนาคาร

ทว่าหากจับประเด็นสำคัญไม่ถูก ทำงานงกๆ ไปตั้งมากมาย สุดท้ายถ้าฝ่ายอนุมัติของธนาคารไม่อนุมัติขึ้นมา งานเตรียมการทั้งหมดก่อนหน้านั้นก็สูญเปล่า

หลี่เหวินรู้ซึ้งถึงรายละเอียดสำคัญเหล่านี้ดี โครงการของบริษัทไห่ซินเอ็นเนอร์ยีในบ่ายวันนี้จึงถูกเขาพิพากษาประหารชีวิตไปทันที เสียเวลาไปช่วงบ่ายหนึ่งก็ช่างมันเถอะ แต่หากหลังจากนี้ยังทุ่มเทแรงกายแรงใจลงไปอีกก็รังแต่จะเปล่าประโยชน์

เผิงต้าจวินดูเหมือนจะเข้าใจแต่ก็เหมือนยังไม่ค่อยเข้าใจ ทว่านั่นก็ไม่เป็นอุปสรรคให้เขาเปลี่ยนประเด็นเพื่อคลายข้อสงสัยของตัวเอง "พี่เหวิน ผมยังมีจุดที่ไม่ค่อยเข้าใจอยู่อีกอย่าง บริษัทกู้เงินสิบล้าน ค่ากำกับดูแลบวกกับดอกเบี้ยเงินกู้ต่อปีรวมกันก็ปาเข้าไปแปดถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว แต่กำไรสุทธิของบริษัทพวกเขาคิดคำนวณแล้วได้แค่แปดถึงสิบเปอร์เซ็นต์ กู้เงินออกมาก็แทบไม่ได้กำไรอะไรเลยไม่ใช่เหรอครับ"

คำถามนี้ทำเอาหลี่เหวินรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง เขาเหลือบมองเผิงต้าจวินแวบหนึ่งแล้วปลอบใจตัวเองอยู่ในอก ช่างเถอะ น้องชายคนนี้จบแค่อนุปริญญา สาขาการออกแบบภายใน แถมยังอายุน้อย จะไปโทษว่าเขาไม่รู้ก็ไม่ได้

เขาจึงอธิบายให้ฟัง "บริษัทกู้เงินสิบล้าน แต่ภายในหนึ่งปีไม่มีทางที่จะหมุนเงินแค่สิบล้านหรอก เรื่องนี้มันเกี่ยวกับรอบการหมุนเวียนของเงินทุน ขอยกตัวอย่างง่ายๆ สินค้านำเข้าของไห่ซินเอ็นเนอร์ยีหมุนรอบทุกๆ สามเดือน แปลว่าในหนึ่งปีเงินก้อนนี้จะหมุนเวียนได้ถึงสี่รอบ เท่ากับว่าใช้เงินสี่สิบล้านไปสร้างรายได้ แล้วพอนำไปคูณกับอัตรากำไรแปดถึงสิบเปอร์เซ็นต์ ลองคิดดูสิว่าได้กำไรหรือไม่ได้กำไร"

แม้การเปรียบเปรยจะค่อนข้างหยาบไปสักนิด แต่นั่นก็ไม่เป็นอุปสรรคให้นายพลเผิงผู้ชาญฉลาดพยักหน้าหงึกหงักราวกับเข้าใจหลักการนั้นได้อย่างแจ่มแจ้งในพริบตา

เมื่อรู้เรื่องนี้แล้ว เผิงต้าจวินจึงตระหนักได้ว่า ในการเจรจาต่อรองโครงการที่ผ่านมา ตนเองมักจะกระดากปากเวลาคุยเรื่องค่าใช้จ่าย ราวกับว่าถ้าตนเรียกเก็บมากเกินไป ต้นทุนสินเชื่อของบริษัทนั้นก็จะสูงขึ้นจนไม่ได้กำไร และกลัวว่าอีกฝ่ายจะสะบัดก้นหนีไม่เอาด้วย

อันที่จริง บริษัทที่ตั้งใจทำมาหากินอย่างจริงจัง เมื่อสามารถขอสินเชื่อธนาคารผ่านช่องทางที่ถูกต้องตามกฎหมายได้ ส่วนใหญ่ก็จะไม่ยอมถอดใจง่ายๆ ยิ่งเป็นวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมด้วยแล้ว พวกเขาย่อมคำนวณบัญชีต้นทุนของตัวเองเป็น เรื่องอัตราค่าธรรมเนียมก็แค่ต่างฝ่ายต่างยกเหตุผลมาเจรจาต่อรองกัน มีก็แต่เด็กหนุ่มอย่างเสี่ยวเผิงเท่านั้นแหละที่ดันรู้สึกกระดากใจไปเอง

"แล้วทางไห่ซินจะเดินเรื่องขอใบรับรองการตรวจรับระบบดับเพลิงที่คุณพูดถึงได้ไหมครับ หรือว่าพวกเขายินดีจะเปลี่ยนไปใช้คลังสินค้าที่ได้มาตรฐานแทน?" เผิงต้าจวินยังคงซักถามต่อด้วยทัศนคติที่เน้นถามเยอะๆ เพื่อเรียนรู้ให้มากเข้าไว้

หลี่เหวินยู่ปากพลางส่ายหน้า "โกดังปัจจุบันเป็นที่เช่า ต้องให้นิคมอุตสาหกรรมร่วมมือดำเนินเรื่องให้ ซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย แค่จะเดินเรื่องระบบดับเพลิงเพื่อบริษัทเดียวเนี่ย ยังไม่ต้องพูดถึงงบปรับปรุงอาคารหรอก ยังไงก็ไม่คุ้มกันเลยสักนิด"

"ส่วนเรื่องจะให้ย้ายไปคลังสินค้าที่ได้มาตรฐานน่ะเหรอ? บริษัทเขาดำเนินกิจการมานานขนาดนี้ ไม่มีทางยอมย้ายง่ายๆ หรอก อีกอย่างค่าใช้จ่ายก็ไม่ใช่น้อยๆ จัดการยากมาก"

หลี่เหวินพูดจากมุมมองของคนที่รู้ความเป็นไปล่วงหน้าอยู่แล้ว จึงถ่ายทอด "การคาดเดา" ของตนออกมาได้อย่างแม่นยำและชัดเจน ราวกับฟันธงไว้เรียบร้อยแล้ว ทำเอาเผิงต้าจวินอดทอดถอนใจในความเงียบงันไม่ได้: มิน่าล่ะพวกผู้บริหารถึงชอบพี่เหวิน แค่เรื่องประสบการณ์เรื่องเดียว ตัวเขาก็ยังตามหลังอยู่อีกตั้งหลายขุม คงต้องเกาะติดเรียนรู้ต่อไปยาวๆ แล้วล่ะ!

......

วันรุ่งขึ้นเมื่อถึงเวลาทำงาน หลี่เหวินรีบดึงตัวหลิวเหวยเฉียงมาพูดคุยเกี่ยวกับสถานการณ์โครงการเมื่อวานนี้ โดยบอกตามตรงว่าคุณสมบัติของบริษัทการค้าพลังงานไห่ซินไม่มีปัญหาใหญ่โตอะไร การอนุมัติอัตราคิดลดสต็อกสินค้าไว้ที่ 70% ก็มีความเป็นไปได้ ติดอยู่ตรงเรื่องใบรับรองการตรวจรับระบบดับเพลิงของคลังสินค้านี่แหละ ถ้าแก้ปัญหานี้ไม่ได้ ในที่ประชุมพิจารณาโครงการเขาจะยกประเด็นนี้ขึ้นมาเน้นย้ำ และเสนอให้ระงับการเดินหน้าโครงการไว้ก่อน

หลิวเหวยเฉียงแสร้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แท้จริงแล้วเขาไม่อยากรับโครงการของธนาคารสาขาซ่างซาเลยสักนิด หากโครงการนี้ได้รับการผลักดันจนบรรลุผลขึ้นมาจริงๆ อีกไม่นานเขาก็จะต้องย้ายระนาบเดียวกันไปอยู่แผนกบริหารจัดการธุรกิจ งานติดตามและดูแลหลังจากนั้นก็ต้องตกเป็นหน้าที่ของเขา หากวันข้างหน้าถูกตรวจพบว่ามีปัญหาเรื่องการตรวจสอบใบรับรองระบบดับเพลิง คนที่จะปวดหัวที่สุดก็ย่อมเป็นเขาแน่นอน

"อืม~ ความคิดนายไม่มีปัญหาเลยเหล่าเหวิน แม้ว่าบริษัทจะไม่ได้อ่อนไหวกับอัตราค่าธรรมเนียมการกำกับดูแลมากนัก แต่เราจะหลับตาข้างลืมตาข้างปล่อยให้ผ่านการพิจารณาภายในไม่ได้หรอก หากเกิดเรื่องขึ้นมา การหาเงินไม่ได้ยังเป็นเรื่องเล็ก แต่ถ้าทำป้ายชื่อเสียงพังนี่สิ จะได้ไม่คุ้มเสียเอา"

หลี่เหวินยิ้มพลางเลิกคิ้วให้หลิวเหวยเฉียง จากนั้นก็ส่งสายตาพยักพเยิดไปทางห้องทำงานของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ย เป็นเชิงสื่อว่าต้องระวังผู้จัดการสาขาเฉินแห่งธนาคารสาขาซ่างซาจะแวะมาเคลียร์เส้นสายกับผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยอีก ถึงตอนนั้นหากผู้บริหารเกรงใจเรื่องหน้าตาจนสั่งการให้ที่ประชุมพิจารณาปล่อยผ่านโครงการไป เพื่อไปเสี่ยงดวงกับโอกาสที่อาจจะไม่ถูกตรวจพบเอา หลี่เหวินกับหลิวเหวยเฉียงก็คงจะลำบากใจน่าดู

ในจุดนี้บางคนอาจจะตั้งคำถามว่า ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทไม่คิดจะรับผิดชอบต่อชื่อเสียงบริษัทตัวเอง แต่ยอมทำลายกฎระเบียบภายในเพียงเพราะเรื่องสายสัมพันธ์และหน้าตาเนี่ยนะ มันฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลย

ทว่าความจริงคือบริษัทขนาดเล็กในสังคมไม่ได้มีระเบียบเคร่งครัดตามข้อบังคับบริษัทมากมายขนาดนั้น สังคมที่พึ่งพาบุญคุณความสัมพันธ์แบบนี้ เมื่อถูกกล่อมเข้าหน่อย ได้ทั้งเงินแถมยังได้น้ำใจสายสัมพันธ์ แลกกับการแบกรับกระบวนการที่ส่อแววผิดระเบียบ (ไม่รัดกุม) ซึ่งมีโอกาสเกิดปัญหาไม่มากนัก ต่อให้ถูกตรวจพบเข้าจริงๆ สุดท้ายก็แค่ยุ่งยากถอนตัวออกมาเท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องชื่อเสียงหรือเกียรติยศอะไรนั่น มันก็ไม่สามารถประเมินออกมาเป็นตัวเลขได้ นานวันเข้าก็ไม่มีใครมานั่งจับตาดูตลอดเวลา นี่คือภาพสะท้อนจิตวิทยาแบบหวังพึ่งโชคช่วยของผู้บริหารบริษัทหลายๆ คน

และประจวบเหมาะที่ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยแห่งบริษัทการเงินจ้งอี้ก็เป็นคนประเภทที่ถูกผูกมัดด้วยบุญคุณสายสัมพันธ์ได้ง่าย ซึ่งนี่ก็คือประเด็นที่หลี่เหวินกับหลิวเหวยเฉียงกังวล

ทั้งสองคนต่างแสดงสีหน้าหมดคำจะพูดออกมา จากนั้นก็สบตากันอยู่สองวินาที ก่อนจะสะบัดศีรษะแล้วโพล่งออกมาพร้อมกัน "ไป..."

ดังนั้น สองแม่ทัพใหญ่แห่งฝ่ายขยายธุรกิจจึงเดินสายเข้าออกห้องทำงานของผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลิน พี่เต๋อหัว และรองผู้จัดการใหญ่โหวอย่างต่อเนื่อง

เจตนาของพวกเขาชัดเจนมาก นั่นคือแนะนำโครงการสั้นๆ แล้วหยิบยกข้อกังวลขึ้นมาอธิบายอย่างกระชับตรงจุด โดยชี้แจงให้เห็นชัดๆ ว่า หากโครงการนี้ถูกบีบให้ผ่านการพิจารณาภายในบริษัทขึ้นมา ยังไม่ต้องพูดถึงว่าการอนุมัติปล่อยสินเชื่อของธนาคารจะผ่านหรือไม่ แต่ทั้งช่วงก่อนเปิดคลังปล่อยกู้และช่วงการสุ่มตรวจหลังปล่อยสินเชื่อทุกสามเดือนของธนาคาร ล้วนมีความเสี่ยงที่จะถูกตรวจพบข้อบกพร่องได้ทั้งสิ้น

ถึงเวลานั้น การที่หลี่เหวินกับหลิวเหวยเฉียงจะถูกด่าก็ยังเป็นเรื่องเล็ก และบริษัทจะเสียชื่อเสียงไปบ้างก็ยังไม่ส่งผลกระทบอะไรมาก แต่การที่ผู้บริหารจงใจยื่นมือเข้ามาก้าวก่ายแล้วปล่อยผ่านไป คนที่จะเสียหน้าน่ะ ก็คือตัวผู้บริหารเองนั่นแหละ

ด้วยเหตุนี้ การฉีดวัคซีนป้องกันไว้ล่วงหน้า เผื่อว่าหากบอสหลัวเพ่ยถูกผู้จัดการสาขาเฉินแห่งสาขาซ่างซาเป่าหูเข้าจริง ๆ ลูกพี่ทั้งสามคนจะได้ช่วยออกหน้าไปเกลี้ยกล่อมเป็นการส่วนตัว เพื่อป้องกันไม่ให้ความน่าเชื่อถือของผู้นำต้องมัวหมองในอนาคต จนอาจสูญเสียภาพลักษณ์อันน่าเกรงขามในหมู่พนักงานไปเงียบ ๆ

ลูกพี่ทั้งสามต่างก็มีแผนการในใจของตัวเอง สำหรับผู้ช่วยฯ หลี่หลินนั้นไม่ต้องพูดถึง เมื่อหลี่เหวินกับหลิวเหวยเฉียงออกโรงเอง เขาจึงเชื่อทุกอย่างที่ทั้งสองบอก แถมยังมองว่าการปกป้องชื่อเสียงของบอสหลัวเพ่ยเป็นหน้าที่ของตัวเองอีกด้วย

"อาเหวิน เดี๋ยวคุณทำรายงานสำรวจโครงการใหม่ออกมาฉบับหนึ่งนะ มาร์กจุดที่ต้องระวังเอาไว้ด้วย ผมจะได้ทำความเข้าใจล่วงหน้า ถึงเวลาถ้าบอสหลัวมาทักทายส่งสัญญาณจริง ๆ ผมจะไปคุยกับแกเป็นการส่วนตัว วางใจเถอะ พวกคุณทำเพื่อบริษัทกันทั้งนั้น พี่หลินคนนี้สนับสนุนพวกคุณเต็มที่อยู่แล้ว"

พี่เต๋อหัวเป็นคนรอบคอบและเน้นการปฏิบัติจริงที่สุด พอได้ฟังรายงานจากหลี่เหวินและหลิวเหวยเฉียงแล้วก็พยักหน้าหงึก ๆ "อืม... ผมเข้าใจแล้ว ความกังวลของพวกคุณถือว่ามีเหตุผล โครงการของสาขาซ่างซาต้องรับมืออย่างระมัดระวังจริง ๆ นั่นแหละ ถ้าเกิดสถานการณ์อย่างที่พวกคุณว่าขึ้นมาจริง ผมจะไปรายงานบอสหลัวเป็นการส่วนตัวเอง พวกคุณไม่ต้องกังวลไปหรอก"

รองผู้จัดการใหญ่โหวค่อนข้างจะลื่นไหลเจ้าเล่ห์ สาเหตุก็เพราะเขามีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับผู้จัดการสาขาเฉินแห่งสาขาซ่างซา บนโต๊ะเหล้าสามารถดวลกันได้อย่างสูสี อีกทั้งหมอนี่ไม่เคยขัดใจการตัดสินใจของบอสหลัวเลย ต่อให้ทำงานออกมาได้ไม่ดีแล้วโดนบอสหลัวด่าต่อหน้า เขาก็ยังคงปั้นหน้ายิ้มประจบรอจนกว่าเจ้านายจะหายโมโห

"พวกคุณกังวลเกินไปหน่อยแล้ว บอสหลัวไม่ได้เข้าร่วมการประชุมประเมินโครงการภายในของเราเสียหน่อย อีกอย่างตามที่พวกคุณบอก ตัวบริษัทก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร แถมยังเก็บค่าธรรมเนียมได้สูงขึ้นอีกนิดหน่อย ข้อบกพร่องเรื่องคุณสมบัติเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้นไม่ได้เสียหายอะไรหรอก"

รองผู้จัดการใหญ่โหวเห็นว่าตัวเองพูดกว้างเกินไป จึงรีบแก้คำพูดกลับมา "แน่นอนว่าพวกคุณที่ไปสำรวจหน้างานย่อมมีสิทธิ์เสนอแนะเป็นลำดับแรก ในทางหลักการผมเห็นด้วย แต่ก็อย่าเพิ่งรีบด่วนสรุปไปเลย บางทีทางบริษัทกับผู้จัดการเฉินอาจจะแก้ปัญหานี้ได้ก็ได้ แบบนี้ทุกอย่างก็เรียบร้อยดีไม่ใช่เหรอ!"

เมื่อเผชิญกับท่าทีแบบนี้ของรองผู้จัดการใหญ่โหว หลี่เหวินกับหลิวเหวยเฉียงแทบอยากจะแจกคำด่าให้เขาสักยก หมอนี่ไม่ยอมดึงบอสหลัวเข้ามาเกี่ยวเลยแม้แต่น้อย แถมคำพูดยังคลุมเครือกั๊กไว้ทุกทาง เมื่อรู้ว่าคงไม่อาจโน้มน้าวเขาได้ ทั้งสองจึงจำต้องล้มเลิกเส้นทางนี้ไป

อันที่จริงสิ่งที่หลี่เหวินรู้ก็คือ ในชาติก่อนโครงการนี้ผ่านการประเมินภายในของบริษัทจริง ๆ เพียงแต่โดนธนาคารสาขาใหญ่สั่งระงับไประหว่างการตรวจเช็กก่อนเปิดคลังปล่อยกู้เท่านั้นเอง

แน่นอนว่าในตอนนั้นหลี่เหวินทำงานอยู่ที่แผนกวิจัยและพัฒนาธุรกิจ รายละเอียดความคืบหน้าของโครงการเฉพาะเจาะจงพวกนี้เขาไม่ได้เป็นคนติดตามด้วยตัวเอง เพียงแต่รู้เรื่องในภายหลังว่าบริษัทถูกตบหน้าเข้าฉาดใหญ่ ทำเอาบอสหลัวหน้าม้านไปพักหนึ่งก็เท่านั้น

แต่คราวนี้เคราะห์ดีเคราะห์ร้าย โครงการดันตกมาอยู่ในมือเขาที่ต้องไปสำรวจหน้างาน จึงทำได้เพียงเปลืองสมองคิดอ่าน เพื่อพยายามรักษาหน้าตานี้ไว้ให้ได้มากที่สุด

เมื่อเดินออกมาที่ห้องประชุม ทั้งสองก็จุดบุหรี่ขึ้นสูบเพื่อคลายความอึดอัดหงุดหงิดที่เกิดจากรองผู้จัดการใหญ่โหว

หลี่เหวินชั่งน้ำหนักดูครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เผยรอยยิ้มออกมา "ไม่เป็นไรหรอกพี่เฉียง มีพี่หลินกับพี่เต๋อหัวคอยหนุนหลังก็พอแล้ว โครงการนี้พวกเราสองคนค่อยไปโหวตคว่ำในที่ประชุมประเมินโดยตรงเลย ปัญหาไม่ใหญ่หรอกครับ"

หลิวเหวยเฉียงคิดตามแล้วก็รู้สึกว่าจริง จึงตบแขนหลี่เหวินเบา ๆ พร้อมส่งยิ้มอย่างรู้กันตอบกลับไป