ตอนที่ 54 เงินเดือนออกวันนี้ นัดกินหม้อไฟ

เรื่องราวคลี่คลายไปเปลาะหนึ่ง หลี่เหวินถือว่าได้ทำหน้าที่ในงานของตนอย่างเต็มที่แล้ว ส่วนงานรูปธรรมที่เหลืออย่างการจัดทำรายงานสำรวจ ก็โยนให้เผิงต้าจวินจัดการต่อให้เสร็จได้เลย งานพวกนี้มีเทมเพลตสำเร็จรูปอยู่แล้ว เป็นหัวหน้าระดับล่างก็ไม่จำเป็นต้องลงมือทำเองทุกเรื่องอยู่แล้วนี่

ที่จริงพอหลี่เหวินมาคิดดูอีกที ตนเองแค่แสดงจุดยืนให้ชัดเจนก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องดึงดันหัวชนฝาขนาดนั้น

เหตุผลง่ายมาก หากโครงการถูกโหวตคว่ำตั้งแต่การประชุมประเมินภายในบริษัท นั่นก็แค่แสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบตามขอบเขตหน้าที่ของหลี่เหวิน

และหากสุดท้ายที่ประชุมประเมินภายในบริษัทยังคงผ่านโครงการนี้ไปได้ตามความต้องการของผู้บริหาร ถึงเวลาปล่อยสินเชื่อและเปิดคลังสินค้า เขาก็แค่เลี่ยงไม่ไปที่เกิดเหตุก็สิ้นเรื่อง จะได้ไม่ตกเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นหนอนบ่อนไส้

ตามรอยเดิมในอดีต ตอนที่ฝ่ายสินเชื่อเพื่อการค้าระหว่างประเทศของสาขาลงพื้นที่ตรวจสอบก็จะเจอช่องโหว่เอง ท้ายที่สุดโครงการนี้ก็ไม่มีทางดำเนินการได้อยู่ดี

แบบนี้กลับจะยิ่งตอกย้ำความถูกต้องของข้อเสนอแนะในการสำรวจโครงการของเขา ขอเพียงตอนที่คัดค้านใช้ถ้อยคำให้บัวไม่ช้ำน้ำไม่ขุ่น ประธานหลัวก็น่าจะยังจำความหนักแน่นของเขาได้ ถึงสุดท้ายประธานหลัวจะเสียหน้า แต่ไม้เรียวก็แทบไม่มีทางฟาดมาโดนหลี่เหวินแน่นอน

ส่วนทางด้านรองผู้จัดการใหญ่โหว หลี่เหวินยิ่งไม่ต้องกังวลเข้าไปใหญ่ ตนไม่ได้เจาะจงเล่นงานใครเสียหน่อย ถ้าอีกฝ่ายดันเสนอหน้าเข้าไปเอี่ยวจนพลอยเสียหน้าไปด้วย ก็ถือว่าสมน้ำหน้าแล้ว

เมื่อคิดตกแล้ว หลี่เหวินก็ปัดเรื่องนี้ทิ้งไปไว้หลังหัว เดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน จิบชาเบา ๆ อ่านข่าวพลางเหล่ดูว่าหุ้นปีศาจกลุ่ม "ปฏิรูปการเงิน" ที่เมื่อวานไม่ได้ชนเพดาน วันนี้จะออกแรงพุ่งทะยานขึ้นไปบ้างหรือไม่

จนกระทั่งเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะดังขึ้น หลี่เหวินหยิบขึ้นมาเปิดดู โอ้โห วันที่ 10 ของทุกเดือน ในที่สุดก็ถึงวันเงินเดือนออกของเหล่าทาสแรงงานออฟฟิศเสียที

[ธนาคารอี้อัน: เรียน คุณหลี่เหวิน บัญชีเงินฝากสะสมทรัพย์หมายเลขลงท้ายด้วย 3117 ของท่าน มีเงินเดือนโอนเข้าจำนวน 8,135.00 หยวนถ้วน ณ เวลา 10:05 น. ยอดเงินคงเหลือในบัญชี 9,022.54 หยวน...]

ในช่วงปี 2012 ชายหนุ่มโสดที่ข้างบนไม่ต้องเลี้ยงดูพ่อแม่ ข้างล่างไม่มีลูกเต้าให้รับผิดชอบ ตรงกลางยังไม่มีสาวติดหรูมาพัวพัน แม้จะอยู่ในเมืองใหญ่อย่างเผิงเฉิง เงินเดือนแปดพันกว่าหยวนที่รับเข้ากระเป๋าเต็ม ๆ ในแต่ละเดือน หากใช้คนเดียวก็ถือว่าได้เสพสุขกับชีวิตพอสมควรแล้ว

แน่นอนว่า ถ้าคุณตั้งเป้าหมายจะซื้อบ้านซื้อรถ เรื่องมันก็คงไม่ง่ายดายขนาดนั้น ต่อให้รัดเข็มขัดประหยัดกินประหยัดใช้ก็คงวิ่งไล่ตามราคาบ้านที่พุ่งพรวดไม่ทันอยู่ดี

หลี่เหวินไม่ได้คิดจะพึ่งพาเงินเดือนเพื่อบรรลุเป้าหมายพื้นฐานของตัวเองอยู่แล้ว เขาจึงฮัมเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี แล้วโอนเงินในบัตรเงินเดือนเข้าพอร์ตหุ้นอีกรอบ

ในเมื่อไม่มีรายจ่ายก้อนโต เงินสดในกระเป๋าสตางค์ของหลี่เหวินก็ยังมีนอนนิ่งอยู่อีกสี่ห้าพันหยวน ตัวเลขในบัตรธนาคารวางทิ้งไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร สู้เอาไปเติมใส่ "หุ้นปีศาจปฏิรูปการเงิน" ก็ไม่ได้ยุ่งยาก แค่ขยับนิ้วไม่กี่ทีเท่านั้น

หุ้น "เจ้อเจียงตงรื่อ" เมื่อวานปิดเป็นแท่งเทียนเขียวเล็กที่มีไส้เทียนด้านบน ราคาที่เขาซื้อถัวเฉลี่ยเมื่อวานคือ 7.99 ราคาปิดอยู่ที่ 8.22 วันนี้กลับเปิดกระโดดลงที่ 8.12 และจนถึงตอนนี้ก็เพิ่งขยับขึ้นมาแค่ 8.20 ดูสิว่าช่างบังเอิญแค่ไหน ราวกับกำลังรอคอยเงินทุนหยิบมือเดียวของเขาให้เข้ามาเติมพอร์ตอย่างไรอย่างนั้น

หลี่เหวินไม่พูดพร่ำทำเพลง เคาะซื้อเพิ่มไปอีก 10 ล็อตที่ราคา 8.20 ทันที ทำให้หุ้นในมือจากเดิม 160 ล็อตเพิ่มขึ้นเป็น 170 ล็อต ต้นทุนเฉลี่ยปรับจาก 6.5 เป็น 6.6 มูลค่าหุ้นในพอร์ตพุ่งขึ้นเป็น 139,400 หยวน

"ไม่มากไม่มายนะพี่ปีศาจ น้องชายขึ้นรถแล้วคร้าบ รบกวนช่วยติดปีกบินทะยานไปเลยนะ!"

สิ้นเสียงพึมพำล้อเล่นราวกับร่ายมนตร์ของหลี่เหวิน พี่ปีศาจตัวนี้กลับเริ่มไต่ระดับพุ่งทะยานขึ้นไปจริง ๆ

8.22... 8.28... 8.52...

หลี่เหวินทำหน้าทะเล้น รีบเอามือปิดปากไว้เงียบ ๆ พลางเหลือบมองซ้ายแลขวาอย่างมีพิรุธ แอบคิดในใจว่า ปากน้อย ๆ รูปผลเชอร์รี่ของตูนี้ไปผ่านการปลุกเสกมาหรือเปล่าเนี่ย ขืนใช้มั่วซั่วคงไม่คุ้มแน่ เงินทุนในพอร์ตแค่นิดเดียว แถมเดิมทีก็เล็งราคาเป้าหมายไว้แล้ว ช้าเร็วก็ต้องถึงเข้าสักวัน อย่าเพิ่งมาเปลือง "วาจาสิทธิ์" แบบนี้เลย มันไม่คุ้มนะน้องชาย!

ในเมื่อราคาหุ้นวิ่งแล้วก็ไม่จำเป็นต้องนั่งจ้อง หลี่เหวินฝึกสกิล "ซื้อแล้วปล่อยจอย" จนช่ำชองมาตั้งนานแล้ว พอเพิ่งจะกดปิดโปรแกรมไป ด้านหลังพลันมีเสียงแกล้งขู่ให้ตกใจดังแผ่ว ๆ ขึ้นมา

"เฮ้~ จับได้คาหนังคาเขาแล้ว พี่เหวินทำงานไม่อยู่กับร่องกับรอย รีบมาจ่ายค่าปรับสองร้อยที่ห้องการเงินเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

หวังเสี่ยวฉีที่เป็นพนักงานการเงินรับจ่ายจงใจกดเสียงต่ำลง พลางกระดิกนิ้วกวักเรียกหลี่เหวินตรงจุดที่คนอื่นมองไม่เห็น

หลี่เหวินอารมณ์ดีไม่น้อย เขาเดินเอื่อยเฉื่อยทอดน่องมาจนถึงหน้าประตูห้องทำงานฝ่ายการเงิน ตอนนี้พี่สาวหวังฟางน่าจะยังอยู่ธนาคารข้างล่าง ประตูห้องแง้มเปิดไว้เพียงเล็กน้อย สาวน้อยคนสวยทั้งสี่ของบริษัทอยู่กันพร้อมหน้า บนหลังตู้เอกสารติดผนังยังมีปลาหมึกเส้นวางอยู่ สายกินอย่างหม่าเหวินเชี่ยนกับหลินหมิ่นเอ๋อร์ต่างก็คาบไว้คนละเส้นพลางเคี้ยวเล่นสบายอารมณ์

"ปิดประตู ปิดประตูก่อน อย่าให้พวกหัวหน้าเห็นเชียวว่าเราอยู่ตรงนี้กันหมด" หม่าเหวินเชี่ยนระแวงจัด โต๊ะทำงานของเธอค่อนข้างเด่น พอพวกหัวหน้าเดินออกมาที่โถงใหญ่ก็มองเห็นทันทีว่าตัวเธออยู่หรือไม่ สาวน้อยที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมทำงานได้ไม่นานจึงมักกังวลเสมอว่าจะถูกหัวหน้าจับได้ว่าแอบอู้

ความจริงไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้น ในบรรดาสี่สาวน้อยคนสวยในห้องนี้ นอกจากหลินหมิ่นเอ๋อร์ที่ผ่านการสอบสัมภาษณ์เข้ามาตามขั้นตอนปกติแล้ว อีกสามคนล้วนมีเส้นสายและมีคนหนุนหลังทั้งสิ้น มีหัวหน้าคนไหนบ้างที่ไม่รู้ ขอแค่ไม่ถึงขั้นควงมีดควงปืนมาอาละวาดในออฟฟิศ ก็ไม่มีใครหาเรื่องพวกเธอหรอก

หลี่เหวินไม่มีทางพูดความจริงข้อนี้ออกมาอยู่แล้ว พอได้ยินเข้าเขาก็ค้อมเอว ทำท่าทางย่องเบาลับ ๆ ล่อ ๆ กระโดดพรวดจากข้างประตูเข้าไปด้านใน ก่อนจะพลิกมือดึงประตูปิดลงกลอนอย่างคล่องแคล่ว ทำเอาสี่สาวรุ่นน้องในห้องพากันเอามือปิดปากหัวเราะคิกคักจนตัวสั่นตัวคลอน

"อย่าสั่นเลยน่า แต่ละคนคัพเอกันทั้งนั้น นางปีศาจเอวบางไม่ขยับเป็นคัพบี แรงดึงดูดยังไม่พอนะ!" คำพูดนี้ย่อมได้แต่ลอยผ่านอยู่ในใจของหลี่เหวิน เมื่ออยู่ต่อหน้าตัวจริง เขาก็ไม่ได้เสียมารยาทไปจ้องมองตรงจุดนั้นของใคร

"มีอะไรกันรึ เหล่านางปีศาจแห่งถ้ำผานซือ จับตัวซุนหงอคงอย่างข้ามามีเรื่องอันใดจะสั่งสอนมิทราบ" การที่หลี่เหวินเข้ากับพวกสาว ๆ ในบริษัทได้ดีนั้นย่อมมีเหตุผล นิสัยเข้ากับคนง่าย อารมณ์ไม่ร้อน ที่สำคัญหน้าตาก็ดูดี มีความรู้ติดตัวอยู่บ้าง จึงมีกลิ่นอายสุภาพสุขุมเหนือกว่าพวกผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันในบริษัทอยู่ระดับหนึ่ง

ดังนั้นพอย้ายกลับมาจากจินเหมิน หลี่เหวินจึงฟื้นฟูมิตรภาพสนิทสนมเดิม ๆ กับพวกเธอได้อย่างรวดเร็ว

สี่สาวน้อยคนสวยที่ถูกแซวว่าเป็นปีศาจต่างพากันปิดปากหัวเราะคิกคัก จะว่าไปแล้ว แม้แต่ละคนจะไม่ได้สวยหยาดเยิ้มสะบัดช่อ ทว่าจุดเด่นคือยังมีคอลลาเจนเปล่งปลั่งเต็มใบหน้า ประกอบกับไม่ได้มาจากครอบครัวยากจน จึงเต็มไปด้วยชีวิตชีวา มีกลิ่นอายความสดใสของวัยสาวสะพรั่งน่ารักน่าเอ็นดู ซึ่งเป็นที่ต้องตาต้องใจของพวกผู้ชายอยู่ไม่น้อย

หลังจากหัวเราะกันไปพักหนึ่ง หวังเสี่ยวฉีก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาก่อน "ที่บ้านเหยาเหยาส่งเนื้อวัวสดกับลูกชิ้นเนื้อมาให้ค่ะ พวกเรากะว่าตอนเย็นจะทำหม้อไฟเนื้อกินกันเอง พี่อยากมาด้วยไหมคะ"

"ไปสิไป ที่หอพักพวกเธอเหรอ แล้วมีใครไปอีกบ้างล่ะ" หลี่เหวินไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ การวิ่งตอนค่ำหยุดพักสักวันก็ไม่เป็นไร ค่ำคืนที่แสนน่าเบื่อได้มาคลุกคลีอยู่กับสาวน้อยน่ารัก ต่อให้ไม่มีความคิดเกินเลยอะไร แค่นี้ก็ถือเป็นเรื่องรื่นรมย์ใจอย่างหนึ่งแล้ว

"ชู่~ เบาเสียงหน่อยสิคะ" หม่าเหวินเชี่ยนยกนิ้วชี้ทาบริมฝีปากอย่างระแวดระวัง พลางกระซิบกระซาบว่า "อย่าเสียงดังสิคะ พวกเราไม่ได้กะจะชวนคนเยอะ มีเหวินเจียอีกคน ส่วนพี่เปียวปกติไม่ได้อยู่หอพักอยู่แล้วก็ไม่ต้องชวน แล้วก็ชวนเสี่ยวเผิงกับเสี่ยวไช่เพิ่ม เดี๋ยวพี่ค่อยแอบไปบอกพวกเขานะคะ อย่าให้คนอื่นรู้เข้าล่ะ"

หลี่เหวินลองคิดดู ก็เหมือนจะมีแค่ไม่กี่คนนี้จริง ๆ ที่พอจะเข้าขากับพวกสาวน้อยได้ คนอื่นอย่างหลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นถึงแม้ปกติจะชอบเลี้ยงชายามบ่ายสาว ๆ ทว่าพวกเขามีเตียงในหอพักแต่ตัวไม่ได้มานอนพักที่นี่ ดังนั้นกิจกรรมรอบดึกที่หอพักจะไม่ชวนพวกเขาก็ถือเป็นเรื่องปกติ

จางจิ้นเสียน เจียงเทา ติงเทียนโย่ว และอ๋าวเสี่ยวตง รวมถึงพนักงานระดับบริหารอีกสองสามคน แม้จะพักอยู่หอพัก แต่ปกติแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์ส่วนตัวกับพวกสาว ๆ ในบริษัท หรือไม่พวกสาว ๆ ก็ไม่อยากสุงสิงด้วย งานสังสรรค์ส่วนตัวจึงต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ เอาไว้หน่อย อย่างน้อยทำแบบนี้ต่อหน้าก็ถือว่าเป็นการรักษาหน้าของแต่ละฝ่าย

"ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมไปตั้งกลุ่มใน QQ บอกพวกเขาให้ อ้อ แล้วจะชวนพี่เซียวเหยาด้วยไหมล่ะ ให้เขาไปซื้อไวน์แดงมาสักสองขวด รับรองว่าลูกพี่คนนี้กระตือรือร้นสุดตัวแน่" หลี่เหวินรับปากทันที ทั้งยังเอ่ยถึงหูอีเซียวขึ้นมาเองด้วย

โอวหยางรั่วเหยาย่นจมูกเล็กน่ารักถามขึ้นว่า "เลิกงานแล้วพี่เซียวเหยาไม่กลับบ้านเหรอคะ ปาร์ตี้กินข้าวในหอพักซอมซ่อแบบพวกเรา เขาก็ยินดีมาแจมด้วยเหรอคะ"

หลี่เหวินเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างมั่นอกมั่นใจ "ใช้คำว่ายินดีมาได้ยังไง เขาเต็มใจอย่างยิ่งเลยต่างหาก ไม่เชื่อพวกเธอคอยดูได้เลย"

สาวๆ ต่างมองดูหลี่เหวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความสนใจใคร่รู้ เขากดโทรหาหูอีเซียว ทันทีที่สายติดก็เอ่ยปากพูดทันที "พี่เซียว รีบมาห้องการเงินหน่อย ตอนเย็นมีกิจกรรมจะร่วมด้วยไหม ระวังเรื่องความลับด้วยนะ"

พูดจบก็วางสายไป ไม่ถึงสิบวินาทีดี เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบาๆ หม่าเหวินเชี่ยนก็ทำท่าลับๆ ล่อๆ เปิดประตูให้หูอีเซียวเข้ามา

พอเดินพ้นประตูเข้ามาเห็นบรรดาสาวสวยของบริษัทอยู่กันครบ หูอีเซียวก็ฉีกยิ้มแป้นถามทันที "มีกิจกรรมอะไรกัน ดึงผมไปด้วยคนสิ"

หลี่เหวินแอบส่งสายตาให้สาวๆ อย่างรู้กัน ยื่นมือไปกอดคอหูอีเซียวแล้วพูดหว่านล้อม "ทางบ้านเหยาเหยาส่งเนื้อวัวกับลูกชิ้นสดๆ มาให้ พวกเราเลยว่าจะไปเปิดตี้หม้อไฟทำกินกันเองที่ห้อง 401 ตึกหลังตอนเย็นนี้ ตอนนี้ยังขาดไวน์แดงอีกสองขวด พี่เซียวเหยาจะสปอนเซอร์ให้หน่อยได้ไหมครับ"

"นั่นมันแน่อยู่แล้ว ไวน์แดงใช่ไหม สองขวดพอมั้ยล่ะ เลิกงานแล้วเดี๋ยวฉันกับอาเหวินไปจัดการเอง แล้วยังอยากได้อะไรอีกไหม ในหอพักมีพวกน้ำจิ้มงา ซอสชาฉา น้ำพริก เต้าเจี้ยว เต้าหู้ยี้ พริกขี้หนูอะไรพวกนี้หรือเปล่า ถ้าเรื่องปรุงน้ำจิ้มกินกับหม้อไฟเนี่ย ฉันระดับมืออาชีพเลยนะ..."

เมื่อเห็นหูอีเซียวตาเป็นประกายวาววับ บรรดาสาวสวยก็ได้แต่ทึ่งว่าพี่เหล่าเหวินช่างรู้ใจพี่ใหญ่เซียวเหยาคนนี้ที่สุดจริงๆ และแล้ว ในกลุ่มคนที่จะไปกินมื้อค่ำที่หอพักคืนนี้ก็มีเพื่อนร่วมทีมวัยเกินเกณฑ์เพิ่มมาอีกหนึ่งคน

หลังจากออกจากห้องการเงิน หลี่เหวินก็ไปบอกคนอื่นๆ ปรากฏว่าหยางเหวินเจียติดธุระตอนเย็นมาไม่ได้ งานเลี้ยงหม้อไฟมื้อค่ำจึงกลับมาเป็นแปดคนตามเดิม