ตอนที่ 55 สังสรรค์หอพัก ก๊วนสายกิน

เมื่อตอนค่ำมีนัดหมาย ช่วงเวลากลางวันจึงไม่มีอะไรให้พูดถึงมากนัก

ยังไม่ทันถึงห้าโมงครึ่งตอนเย็น หูอีเซียวก็ลากหลี่เหวินแอบชิ่งออกมาก่อน เดินขึ้นเหนือไปตามถนนชุนเฟิงโดยไม่ต้องข้ามไฟแดงก็มีซูเปอร์มาร์เก็ตคาร์ฟูร์อยู่แห่งหนึ่ง แม้ราคาจะแพงกว่าตลาดในหมู่บ้านในเมืองอยู่บ้าง แต่พี่เซียวเหยาดันควานหาบัตรกำนัลช็อปปิ้งของห้างนี้ออกมาจากกระเป๋าเก็บบัตรได้ แล้วจะบ่นว่าแพงไปทำไมกันเล่า!

ชีวิตที่สุขสำราญของหูอีเซียวนั้นมีที่มาที่ไป อย่างกระเป๋าเก็บบัตรโดยเฉพาะของเขาที่ตุงแน่น ก็สามารถควานหาได้ทั้งบัตรวีไอพี บัตรช็อปปิ้ง และบัตรเติมเงินสารพัดแบบ เช่น คาร์ฟูร์ วอลมาร์ต อิเกีย ซูเปอร์มาร์เก็ตแซมส์คลับ และอื่นๆ อีกมากมาย

พอพูดถึงตรงนี้บางคนอาจจะสงสัย ผู้ชายอกสามศอกจะพกบัตรซื้อของไว้เยอะแยะเพื่ออะไรกัน อิ่มจนว่างมากหรือไงถึงเที่ยวไปเปิดบัตรเติมเงินเล่นตามซูเปอร์มาร์เก็ตต่างๆ?

เรื่องนี้ย่อมไม่ใช่เพราะหูอีเซียวว่างจนหาเรื่องทำ แต่เป็นเพราะบ้านน้าชายของเขามีบัตรเติมเงินพวกนี้ล้นจนใช้ไม่หมด คนเอามาให้เยอะก็ย่อมมีหลากหลายแบบ ประกอบกับน้าชายและน้าสะใภ้แทบไม่เคยเปิดเตาทำกับข้าวที่บ้าน ของพวกนี้จึงถูกส่งต่อไปยังบ้านของพี่สาวกับพี่เขยเป็นรุ่นๆ ตามระเบียบ

หูอีเซียวเป็นลูกคนเดียวในบ้าน ส่วนลูกพี่ลูกน้องฝั่งน้าชายก็บินเดี่ยวไปผจญภัยที่อเมริกาตั้งหลายปีแล้ว ด้วยเหตุนี้ เจ้าตัวจึงมักจะแวะไปกวาดของดีๆ ที่บ้านน้าชายอยู่บ่อยครั้งเวลาว่าง ไม่ว่าจะเป็นบุหรี่นอกสุราดัง ไฟแช็กหรูหรา ปากกาหมึกซึมราคาแพง เข็มขัด เนกไท และอื่นๆ ซึ่งในชาติก่อนเขาก็มักจะเอามาอวดต่อหน้าหลี่เหวินอยู่เป็นประจำ

จำได้ว่าในอีกไม่กี่ปีต่อมา น้าชายของหูอีเซียวได้ย้ายจากห้องชุดหรูในเขตเซียงมี่ไปอยู่วิลล่าหลังใหญ่ในเขตเป่าวัน หูอีเซียวจึงฉวยโอกาสนี้ไปกวาดของชิ้นใหญ่มาเพียบ ทั้งชุดไม้กอล์ฟราคาแพงที่ยังไม่ได้แกะกล่อง แว่นกันแดดทรงนักบินของแท้ หรือแม้แต่นาฬิกาหรูราคาแพงที่ดูธรรมดาแต่กล่องยังอยู่ในสภาพสมบูรณ์ก็ถูกเขาค้นเจอและหอบกลับมาถึงสองเรือน

เห็นได้ชัดว่า ในบ้านของผู้จัดการธนาคารผู้แสนยุ่งเหยิง แม้แต่มุมที่เจ้าตัวไม่รู้ ก็ยังสามารถค้นเจอของดีที่คนทั่วไปเห็นแล้วต้องอ้าปากค้าง ยิ่งไปกว่านั้น ของพวกนี้เจ้าตัวยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าได้มาจากไหน และมันคืออะไรกันแน่!

แน่นอนว่าน้าชายของหูอีเซียวไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร ข้าวของเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นเป็นเพียงการไปมาหาสู่ตามธรรมเนียมปกติเมื่อสถานะของคนเราก้าวขึ้นมาถึงระดับหนึ่งแล้ว อีกทั้งเขาก็ไม่ได้สังกัดธนาคารรัฐขนาดใหญ่ แต่เป็นเพียงผู้บริหารระดับสูงในสายการเงินที่ไต่เต้าขึ้นมาด้วยความสามารถของตัวเองทีละก้าวในธนาคารพาณิชย์แบบร่วมทุนเท่านั้น

บางครั้งหลี่เหวินก็คิดทบทวนเรื่องไร้สาระขึ้นมาเล่นๆ ว่า ระหว่างหูอีเซียวที่ความสามารถไม่โดดเด่น ไม่มีความทะเยอทะยาน แต่ก็ไม่ได้ทำเรื่องผิดกฎหมายชั่วร้ายอะไร กับน้าชายของเขาที่ต่อสู้อย่างมุ่งมั่น มีตำแหน่งหน้าที่การงานสูงส่ง มีเงินแต่ไม่มีเวลาใช้ ซึ่งตรงตามทฤษฎีลำดับขั้นความต้องการของมาสโลว์ในขั้น "การบรรลุความหมายในตนเอง" ใครกันแน่ที่มีความสุขในชีวิตมากกว่ากัน?

ชายฉกรรจ์สองคนถือถุงใบใหญ่สี่ถุงเดินจ่ายเงินออกมาจากคาร์ฟูร์ หูอีเซียวรูดบัตรเติมเงินใบหนึ่งจนเกลี้ยงแล้วก็แกะบัตรใหม่ออกมาอีกใบ เพื่อที่จะหลอมรวมเข้ากับกลุ่มคนรุ่นใหม่ในบริษัท พี่ชายท่านนี้ไม่แยแสยอดเงินคงเหลือในบัตรที่ตัวเองไม่ได้ควักกระเป๋าเติมเลยแม้แต่น้อย

พอเดินขึ้นไปถึงชั้นสี่แล้วเคาะประตู นี่นับเป็นครั้งแรกที่หูอีเซียวได้ย่างกรายเข้ามาในหอพักหญิงที่บริษัทเช่าไว้ แน่นอนว่าก่อนที่หลี่เหวินจะไปจินเหมิน เขาเคยพักอยู่ที่ห้อง 402 ผังห้องแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นนี้เขาจึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี

บ้านเก่าที่มีลมพัดผ่านโปร่งสบายจากเหนือจรดใต้ มีระเบียงเล็กใหญ่ที่ติดลูกกรงเหล็กดัดครอบไว้ทั้งสองฝั่ง ห้องพักสามห้องแบ่งเป็นหนึ่งห้องใหญ่สองห้องเล็ก ห้องใหญ่มีโอวหยางรั่วเหยากับหวังเสี่ยวฉีพักอยู่ด้วยกัน ทั้งคู่บังเอิญเป็นคนบ้านเดียวกันพอดี และอาจจะนับญาติกันได้เสียด้วยซ้ำ ส่วนห้องเล็กสองห้องจัดให้หม่าเหวินเชี่ยนกับหลินหมิ่นเอ๋อร์อยู่ โดยรวมแล้วเนื่องจากพนักงานหญิงมีจำนวนน้อย สภาพความเป็นอยู่จึงสะดวกสบายกว่าเพื่อนร่วมงานชายมากนัก

ห้องเก่าไม่ได้ตกแต่งอะไรมากนัก นอกจากเฟอร์นิเจอร์พื้นฐานแล้ว บริษัทก็ไม่ได้จัดซื้อเครื่องใช้ไฟฟ้าเพิ่มเติมให้เลย แต่พวกผู้หญิงพิถีพิถันกว่าพวกผู้ชายมาก พวกเธอลงขันกันซื้อตู้เย็น โทรทัศน์สี และโซฟาตัวใหญ่มาเอง การตกแต่งดูแลห้องน้ำและห้องครัวก็ดูดีกว่าหอพักชายที่เป็นห้องโล่งๆ แบบเทียบไม่ติด

สาวๆ สองสามคนไม่ได้ทำตัวห่างเหิน ประตูห้องต่างเปิดอ้าไว้ หลี่เหวินกับหูอีเซียวต่างก็ชะโงกหน้ามองเข้าไปตามหน้าประตูห้องแต่ละห้องด้วยความอยากรู้อยากเห็น หญิงสาวทั้งสี่คนไม่ใช่พวกสาวงามภายนอกแต่ข้างในเละเทะตามที่เห็นได้ในโลกอินเทอร์เน็ตยุคหลัง ห้องของแต่ละคนจัดไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและสะอาดสะอ้าน กระทั่งพื้นยังปูเสื่อทาทามิแบบยางไวนิลใหม่เอี่ยม

ดูรายละเอียดก็รู้ถึงนิสัยใจคอ บริษัทการเงินจ้งอี้ถึงจะเล็กแต่ก็มีโครงสร้างครบครัน แม้ในบรรดาฝ่ายบริหารที่มีเพียงไม่กี่สิบคนจะมีทั้ง "คนดี" และ "คนไม่ดี" ปะปนกันอยู่ แต่ถ้าพูดถึงสาวๆ ไม่กี่คนในสำนักงานใหญ่แห่งนี้ ในอนาคตแต่ละคนล้วนคู่ควรกับคำว่าภรรยาและแม่ที่ดีทั้งสิ้น

ในห้องนั่งเล่นจัดโต๊ะกลมตัวใหญ่ไว้เรียบร้อยแล้ว เผิงต้าจวินกับหนุ่มหล่ออีกคนที่ชื่อไช่เหว่ยกำลังช่วยกันหั่นเนื้ออยู่ในครัว ที่บ้านของโอวหยางรั่วเหยาเปิดร้านหม้อไฟเนื้อวัวอยู่ในเมืองหนิงไห่ เนื้อวัวที่ส่งมาจึงเป็นของสดชั้นดีที่คัดแยกชิ้นส่วนต่างๆ ไว้อย่างประณีต

การส่งของอร่อยมาให้ลูกสาวคนเล็ก แม้จะเป็นพื้นที่ดั้งเดิมที่ให้ความสำคัญกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงอย่างหนิงไห่ในมณฑลกวางตุ้ง แต่ก็ไม่มีใครอยากให้ลูกสาวคนเล็กต้องกินอยู่อย่างลำบากในเมืองใหญ่ ดังนั้นเนื้อวัวสด ลูกชิ้นเอ็นเนื้อ ลูกชิ้นปลา ทอดมันปลา หรือกระทั่งเนื้อเปื่อยที่ตุ๋นไว้เสร็จสรรพในตู้เย็นจึงมีมากพอสำหรับมื้อค่ำคืนนี้

เมื่อทุกคนมากันครบ ก็ไม่มีใครยอมอยู่เฉยๆ บ้างก็หั่นเนื้อ บ้างก็ล้างผัก บ้างก็เตรียมน้ำซุป บ้างก็ปรุงน้ำจิ้ม หลี่เหวินหางานทำไม่ได้ จึงแกะถ้วยชามตะเกียบแบบใช้แล้วทิ้งมาจัดเตรียมโต๊ะอาหารแทน

งานเสร็จสิ้นลงในพริบตา หลี่เหวินจึงไปหาที่เปิดขวดไวน์แดงมา วันนี้หูอีเซียวอยากจะโชว์ความป๋า ซื้อไวน์แดงขวดละประมาณสามร้อยหยวนมาทีเดียวถึงสามขวด ถ้ายังไม่พอ ที่บ้านของโอวหยางรั่วเหยายังส่งเหล้าเอี่ยบ๊วยรสหวานขวดโหลใหญ่มาให้อีก คิดดูเอาเถอะว่าแม่สาวน้อยคนนี้จะเป็นที่รักของคนในบ้านขนาดไหน!

ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเตรียมการทุกอย่างจนเสร็จสรรพ หม้อไฟไฟฟ้าสำหรับต้มซุปโดยเฉพาะก็ต้มน้ำซุปใสที่ใส่ข้าวโพด หัวไชเท้า มะระ และเก๋ากี้จนเดือดพล่าน น้ำซุปนี้เป็นสูตรที่บ้านของโอวหยางรั่วเหยาปรุงสำเร็จแล้วส่งมาให้ ไม่ใช่น้ำเปล่าจืดชืดไร้รสชาติอย่างแน่นอน

หูอีเซียวไม่มีความสามารถด้านอื่น แต่ฝีมือทำอาหารแบบไม่สนล้างจานเก็บกวาดถือว่าเอามาอวดได้สบาย เขาถามความชอบของแต่ละคนแล้วลงมือปรุงน้ำจิ้มในสัดส่วนที่แตกต่างกันด้วยตัวเอง แม้แต่น้ำมันกระเทียมเจียวก็ทำเองสดๆ เทียบชั้นกับร้านหม้อไฟเนื้อแฟรนไชส์ได้อย่างแน่นอน

"นี่คือเนื้อส่วนใบพาย ลวกในน้ำเดือดสักสิบวินาทีกำลังอร่อยที่สุดค่ะ" โอวหยางรั่วเหยาหน้าตาน่ารักเรียบร้อย ลงมือลวกเนื้อให้ทุกคนด้วยตัวเอง อาจเป็นเพราะกินมาตั้งแต่เด็ก เธอจึงมองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าเนื้อที่หั่นในแต่ละจานคือส่วนไหน

กระชอนกับตะเกียบยาวจุ่มลงไปกวนในน้ำซุป จุ่มขึ้นลงสามครั้ง เนื้อแผ่นบางก็เปลี่ยนสีแต่ยังคงแซมสีชมพูจางๆ โอวหยางรั่วเหยาคีบแบ่งให้ในชามของทุกคนอย่างใส่ใจคนละสองสามชิ้น

"รีบชิมตอนร้อนๆ เลยค่ะ เนื้อดีๆ ห้ามลวกทีละเยอะๆ ไม่อย่างนั้นความร้อนจะไม่ทั่วถึง รสสัมผัสตอนกินจะไม่ค่อยดีค่ะ" หญิงสาวผู้เรียบร้อยเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส หลังจากแจกจ่ายเนื้อเสร็จก็เปลี่ยนจานใหม่เพื่อนำวัตถุดิบลงหม้อต่อทันที "พวกเรามาชิมไขมันอกวัวกันก่อนนะคะ อันนี้วางทิ้งไว้ข้างนอกนานไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพอลวกแล้วจะไม่กรุบกรอบค่ะ"

แผ่นเนื้อสีขาวราวกับหิมะที่ดูคล้ายก้อนไขมันม้วนตัวขึ้นตามแรงน้ำซุปที่เดือดพล่าน ไม่นานก็ถูกคีบแบ่งลงในชามของแต่ละคน

หม่าเหวินเชี่ยนกับเผิงต้าจวินไม่ใช่คนกวางตุ้ง และไม่ได้มีประสบการณ์โชกโชนเหมือนอย่างหูอีเซียวกับหลี่เหวิน พอเห็นไขมันอกวัวขาวโพลนในชามก็ไม่กล้าเอาเข้าปาก "เอ๋ เหยาเหยา แน่ใจเหรอ นี่มันไขมันล้วนๆ เลยนะ กินแล้วจะไม่เลี่ยนเหรอ"

หูอีเซียวจัดการเนื้อใบพายรอบแรกหมดไปนานแล้ว พอเห็นทั้งสองคนไม่กล้ากิน ก็คีบเข้าปากชิ้นหนึ่งเพื่อสาธิตให้ดูทันที "เสี่ยวหม่า เสี่ยวเผิง อย่ามัวแต่อ้ำอึ้งอยู่เลย ของสิ่งนี้กรอบกรุบอร่อยมากนะ ร้านอาหารทั่วไปยังสั่งของแบบนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ"

หลี่เหวินยิ้มพลางกินตามไปสองคำ รสชาติยังคงเหมือนในความทรงจำ แม้จะเป็นแค่การลวกพลิกไปมาไม่กี่วินาที แต่ฝีมือของโอวหยางรั่วเหยาก็ควบคุมได้ดีกว่าเขามากจริงๆ ไขมันอกวัวเคี้ยวแล้วกรุบกรอบอร่อยในปาก แถมยังไม่เลี่ยนเลยสักนิด

"จะกลัวอะไรกัน ของดีทั้งนั้นเลยนะ ฝีมือเหยาเหยาเขาระดับมืออาชีพ ถ้าเปลี่ยนให้คนอื่นมาลวกยังไม่อร่อยขนาดนี้หรอก"

ทุกคนต่างพากันให้กำลังใจ หม่าเหวินเชี่ยนกับเผิงต้าจวินก็ไม่ได้เล่นตัว ทั้งสองหลับตาไปข้างหนึ่งแล้วคีบอกวัวม้วนๆ ส่งเข้าปากไปตรงๆ จนลืมจิ้มน้ำจิ้มเสียสนิท

"อืม~ ก็ใช้ได้นะ ไม่ได้เลี่ยนเหมือนอย่างที่คิดไว้เลย แค่จืดไปหน่อย" เผิงต้าจวินเอียงคอเคี้ยวพลางออกความเห็น

หลินหมิ่นเอ๋อร์เอามือปิดปากหัวเราะพลางค้อนให้ "เจ้าเสี่ยวเผิงบ้า นายไม่จิ้มน้ำจิ้มเองแล้วยังจะโทษว่ารสจืดอีก พวกคนหยาบกระด้างไม่รู้คุณค่าของดีจริงๆ"

"อ้าว~ ฉันไม่ได้จิ้มน้ำจิ้มหรอกเหรอ" เผิงต้าจวินเบิกตากลมโตทำหน้าตาซื่อบื้อ

"ยี้~" คนรอบข้างส่งเสียงหมั่นไส้ออกมาพร้อมเพรียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

โอวหยางรั่วเหยาไม่กลัวความยุ่งยากเลยสักนิด พอนางว่างกินเองไปสองสามคำ ก็ลวกให้ทุกคนต่ออีกหลายรอบ จากนั้นก็ชี้ไปที่ลูกชิ้นที่ลอยขึ้นมาบนผิวน้ำซุปตั้งนานแล้วพลางพูดขึ้น "ลูกชิ้นเอ็นวัวกับลูกชิ้นเนื้อกินได้แล้วนะคะ แบ่งกันคนละสองสามลูกก่อน แล้วเดี๋ยวเราค่อยใส่ลูกชิ้นปลากับเค้กปลาลงไป พวกนั้นไม่ต้องต้มลวกนานค่ะ"

ลูกชิ้นเอ็นวัวสองลูกตกถึงท้อง ลูกชิ้นเนื้อและลูกชิ้นเอ็นวัวทำมือตำรับพื้นเมืองหนิงไห่นี้อร่อยสมคำร่ำลือจริงๆ หลี่เหวินคุ้นเคยกับรสชาติท้องถิ่นของมณฑลกวางตุ้งมานานแล้ว เขาจึงชอบรสสัมผัสอันยอดเยี่ยมของลูกชิ้นเอ็นวัวเป็นพิเศษ

"เฮ้~ ทุกคน อย่ามัวแต่ก้มหน้าก้มตากินกันสิครับ" หลี่เหวินยกแก้วในมือขึ้นมาเคาะกับโต๊ะเบาๆ สองที "ได้ลิ้มลองของอร่อยแบบนี้ จะไม่ขอบคุณเหยาเหยานางฟ้าตัวน้อยของเรากันหน่อยเหรอ"

พูดพลางยกแก้วขึ้น มือซ้ายทาบวัดระดับความสูงบนแก้ว "กินเนื้อมีเหยาเหยาคอยบอกวิธีและกติกาให้ ดื่มเหล้าพวกเราก็ต้องมีกติกาของตัวเองเหมือนกันนะ หนึ่งอึกต้องยุบถึงตรงนี้ พี่น้องร่วมยุทธภพ กินเนื้อดื่มเหล้า ห้ามตุกติกเด็ดขาด"

"ดีเลย พี่เหวินตั้งกฎการดื่ม ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน" ไช่เหว่ยตอบรับเป็นคนแรก แต่เขาไม่เปิดโอกาสให้ใครได้คัดค้านเลย รีบพูดต่อทันที "โอเค ไม่มีใครคัดค้าน พี่น้องทั้งหลาย ชนแก้วกันเลย"

เป็นไปตามคาด ทั้งโต๊ะมีชายสี่หญิงสี่ ไม่มีใครกลัวการดื่มเหล้าเลย แม้แต่โอวหยางเหยาเหยาที่ดูอ่อนหวานน่ารักที่สุด แค่ยกแก้วขึ้นดื่มก็ผ่านเกณฑ์ตามที่กำหนดได้อย่างสบายๆ

"สะใจ~" หลี่เหวินพบว่า ในบรรดาคนทั้งโต๊ะนี้ดูเหมือนจะมีแค่ตนเองที่เหมาะจะรับบทเป็นหัวโจกเปิดประเด็น ไช่เหว่ยกับเผิงต้าจวินยังอายุน้อยไม่ค่อยกล้าออกความเห็น หูอีเซียวยังไม่ค่อยกลมกลืนเข้ากับกลุ่มเท่าไรเลยนำใครไม่ไหว ส่วนสาวสวยทั้งสี่คนถึงจะมีไอเดียก็คงไม่เสนอตัวขึ้นมาก่อน

หลี่เหวินจึงพักสักครู่ กินเนื้อไปคำหนึ่งแล้วยกแก้วขึ้นมาอีกครั้ง "พี่น้องทั้งหลาย ไม่สังเกตกันบ้างเหรอว่าพวกเราทั้งโต๊ะเนี่ยดูเหมือนแก๊งสายกินเลย เอาเป็นว่างวดนี้ตั้งกลุ่มสายกินแห่งการเงินจ้งอี้ขึ้นมาตรงนี้เลยดีไหม ต่อไปพวกเราก็จะเป็นพันธมิตรสายกินที่มีองค์กรชัดเจนแล้ว ถ้าพี่เซียวเหยามีร้านเด็ดที่ไหนก็ออกหมายเรียกรวมพลสายกิน พาพวกเราไปตระเวนกินให้ทั่วเผิงเฉิงได้เลย"

สิ้นเสียงพูด ก็มีคนยกแก้วขึ้นมาขานรับทันที

"ได้เลยๆ พวกเราชาวการเงินจ้งอี้ก็ควรมีกลุ่มกิจกรรมของตัวเองเหมือนกัน ผมอายุมากที่สุด พอก่อตั้งกลุ่มแล้ว กิจกรรมนัดแรกผมขอเป็นเจ้ามือเอง ส่วนนัดต่อไปเรื่องงบประมาณเราค่อยมาคุยกันทีหลัง..."

หูอีเซียวเหงาจะแย่ ในใจคิดว่าหลี่เหวินกลับมาจากจินเหมินน่ะถูกแล้วจริงๆ ถ้าเขาไม่กลับมา ตัวเองคงเบื่อตายอยู่ในบริษัทการเงินจ้งอี้แน่ๆ

"พี่เหวินครับ พี่น่าจะกลับมาตั้งนานแล้ว เห็นด้วยอย่างยิ่ง ทุกกิจกรรมผมขอเข้าร่วมเป็นคนแรกเลย" ไช่เหว่ยเป็นหนุ่มน้อยที่รักความสนุกสนานอยู่แล้ว จึงรีบตอบรับตามทันควัน

เผิงต้าจวินยิ่งไม่มีข้อคัดค้าน เขายกแก้วขึ้นดื่มเหล้าที่เหลือรวดเดียวหมด "พี่เหวินสุดยอด ฟ้าสว่างแล้ว ในที่สุดข้าก็หากลุ่มเจอแล้ว"

ฝ่ายชายทั้งสี่คนต่างแสดงท่าทีกันหมดแล้ว สาวสวยทั้งสี่คนก็ไม่ยอมน้อยหน้า "เย้ พี่เหวินเท่ที่สุด พวกเราชื่อหน่วยปฏิบัติการสายกินจ้งอี้ เรียกสั้นๆ ว่าทีมสายกิน สมาชิกผู้ก่อตั้งแปดคน จัดกิจกรรมกันเงียบๆ ห้ามให้เรื่องรั่วไหลเด็ดขาด..."

"ฮ่าๆๆ..."

ทั้งแปดคนยกแก้วขึ้นพร้อมกัน กลุ่มกิจกรรมลับกลุ่มแรกของบริษัทการเงินจ้งอี้จึงถือกำเนิดขึ้น ณ บัดนี้!