ตอนที่ 57 ผ่านการพิจารณา หัวหน้าปลอบใจ

สองสามวันนี้รองผู้จัดการใหญ่โหวเลิกงานเร็วมาก คงเป็นเพราะมีพี่น้องสหายเลี้ยงเหล้าดีๆ มา และคาดว่าคงรับปากเป็นมั่นเหมาะแล้วว่าจะไม่มีปัญหาเรื่องความรับผิดชอบใดๆ ตามมา แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาของหลี่เหวินจากน้ำเสียงตอนที่อีกฝ่ายพูด

รออยู่ครู่หนึ่ง รองผู้จัดการใหญ่โหวก็เอ่ยต่อว่า "ผมว่าโครงการของไห่ซินเอเนอร์จีนี้ผ่านได้นะ เอกสารคุณสมบัติก็ส่งมาครบแล้ว ด้านอัตราค่าธรรมเนียมทางบริษัทก็ยอมจ่ายค่าบริการรวมสองเปอร์เซ็นต์ ปีละสองแสนสี่ การควบคุมดูแลคลังสินค้าก็ง่าย เป็นโครงการที่ดีทีเดียว"

ผู้ช่วยฯ เต๋อหัว ผู้ช่วยฯ หลี่หลิน และหลิวเหวยเฉียงต่างขมวดคิ้วหันไปมองหลี่เหวิน ก่อนหน้านี้เคยตกลงกันเป็นนัยๆ ว่าจะโต้แย้งเรื่องความร่วมมือนี้สักหน่อย แต่ตอนนี้บริษัทส่งเอกสารมาครบแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีเหตุผลให้ไม่ผ่านการพิจารณา

หลี่เหวินรอจนรองผู้จัดการใหญ่โหวพูดจบ ถึงค่อยเลื่อนเมาส์มาควบคุมอย่างไม่รีบร้อน เขาคลิกเปิดเอกสารด้านการป้องกันอัคคีภัยแล้วเริ่มอธิบาย "รองฯ โหวพูดถูกครับ ถ้าเอกสารดับเพลิงชุดนี้สอดคล้องกับข้อกำหนดทางธุรกิจของธนาคารครบถ้วน โครงการนี้ก็เป็นโครงการที่ดีที่การันตีว่ามีแต่ได้กับได้แน่นอน"

"แต่ว่า..." หลี่เหวินจงใจเว้นจังหวะ ดึงดูดสายตาของทุกคนในห้องประชุมมาที่ตน "เอกสารสองฉบับนี้มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นของปลอม ผมขออธิบายข้อสงสัยของผมตรงนี้หน่อยครับ"

โดยไม่เปิดโอกาสให้ใครขัด หลี่เหวินใช้เมาส์ลากเคอร์เซอร์วงข้อมูลบนเอกสาร "ข้อแรก ข้อมูลทั้งหมดในเอกสารถูกต้อง แต่คลังสินค้าทั้งหมดในนิคมล้วนเป็นหลังคาแผ่นเหล็กเคลือบสี ซึ่งไม่สอดคล้องกับข้อกำหนดพื้นฐานใน 'หนังสือรับรองการตรวจรับงานป้องกันอัคคีภัยของโครงการก่อสร้าง' สำหรับคลังสินค้าอันตราย..."

"ข้อสอง ก่อนหน้านี้บริษัทยื่นเอกสารรับรองการตรวจรับด้านอัคคีภัยของคลังสินค้าทั่วไปให้เรา การที่จะทำเรื่องยื่นขอใหม่ได้เร็วขนาดนี้ หรือการที่มีเอกสารคุณสมบัติที่มีข้อกำหนดต่างกันสองฉบับอยู่ในตัวมันเองก็ย้อนแย้งกันแล้ว..."

"ข้อสุดท้าย หลังจากได้เอกสารมา ผมได้โทรศัพท์ติดต่อไปยังนิคมที่บริษัทตั้งอยู่ ผู้รับผิดชอบฝ่ายส่งเสริมการลงทุนของนิคมแจ้งผมมาชัดเจนว่า นิคมแห่งนี้ไม่มีคุณสมบัติด้านความปลอดภัยจากอัคคีภัยที่ตรงตามเกณฑ์การจัดเก็บวัตถุอันตราย ถ้าอย่างนั้น..."

หลี่เหวินหยุดพูดตรงจุดสำคัญ ไม่ได้เอ่ยปากชี้ชัดออกมาตรงๆ ว่าบริษัททำเอกสารปลอม การเว้นช่องว่างไว้เช่นนี้ คนฉลาดทุกคนย่อมเข้าใจความหมายที่เขาต้องการจะสื่อ

อันที่จริงพูดให้ชัดก็คือ หากบริษัทปลอมแปลงเอกสารในจุดนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าทางสาขาธนาคารเป็นคนแนะช่องทางให้ ขอแค่ตบตาฝ่ายอนุมัติให้ผ่านไปได้ก็พอ หากตบตาไม่สำเร็จ นั่นก็เป็นปัญหาของบริษัท ทางสาขาธนาคารไม่มีทางยอมรับความจริงเรื่องการชี้โพรงให้อยู่แล้ว

คำพูดของหลี่เหวินชัดเจนมากแล้วว่าบริษัทปลอมแปลงเอกสารคุณสมบัติการตรวจรับงานป้องกันอัคคีภัย แต่แล้วจะทำไมล่ะ

พูดกันตามตรง ตอนที่บริษัทยื่นขอสินเชื่อจากธนาคาร คุณคิดว่าข้อมูลเอกสารทั้งหมดจะเป็นของจริงหรือ ตัวเลขผลประกอบการ งบการเงินของบริษัท หรือแม้กระทั่งใบแจ้งหนี้ใบเสร็จรับเงิน ขอแค่มีเจตนาแอบแฝง ก็พร้อมจะปลอมให้ดูได้ในพริบตา ส่วนจะดูออกหรือไม่ หรืออยากจะคัดกรองให้ชัดเจนไหม นั่นเป็นเรื่องของแผนกตรวจสอบและอนุมัติอย่างคุณ

ในเมื่อถ้าไม่ปลอมยังไงก็ไม่ได้สินเชื่ออยู่แล้ว ถ้างั้นก็ดัดแปลงตามข้อกำหนดของคุณสักนิดหน่อยก็สิ้นเรื่อง อย่างมากที่สุดถ้าถูกจับได้ก็แค่ไม่เอาสินเชื่อก้อนนี้ แต่ถ้าหากฟลุกผ่านการอนุมัติขึ้นมา ต่อให้ต้องยอมเสียค่าใช้จ่ายเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย สำหรับบริษัทแล้วมันก็คุ้มแสนคุ้ม

ประเด็นสำคัญคือการยอมจ่ายเพิ่มขึ้น แล้วจะจ่ายค่าใช้จ่ายก้อนนี้ไปในทิศทางที่ถูกต้องได้อย่างไร คนที่สามารถช่วยชี้ทิศทางที่ถูกต้องให้ได้ ก็คือคนวงในที่รู้เรื่องดีพวกนั้นไม่ใช่หรือไง

ตราบใดที่มีผลประโยชน์ ย่อมมีคนคอยช่วยสวดมนต์ออกแรงหนุน สภาพสังคมในความเป็นจริงมันก็ตรงไปตรงมาเช่นนี้เอง

"อืม..." รองผู้จัดการใหญ่โหวลูบคางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมาเอ่ยถามหลี่เหวิน "ผมดูสภาพแวดล้อมการจัดเก็บของคลังสินค้าแล้ว เรียบง่ายและเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก ทั้งยังเว้นระยะห่างจากสิ่งปลูกสร้างอื่นอย่างเหมาะสม นี่น่าจะสะดวกต่อการกำกับดูแลของเรามากเลยใช่ไหมล่ะ"

"ใช่ครับ ถ้าเริ่มร่วมมือกัน แผนการกำกับดูแลฝั่งเราจะทำได้ง่ายมาก" หลี่เหวินพยักหน้าตอบรับอย่างหนักแน่น ฟังจากน้ำเสียงและความหมายของอีกฝ่าย เขาก็รู้แล้วว่าไม่มีความจำเป็นต้องไปดันทุรังเอาจริงเอาจังด้วยอีก

กล้ามเนื้อแก้มของรองผู้จัดการใหญ่โหวขยับเป็นรอยยิ้มบางๆ "คลังสินค้าของนิคมมีคุณสมบัติด้านอัคคีภัยขั้นพื้นฐานอยู่แล้ว การจัดเก็บจริงในคลังก็มีระยะห่างที่ช่วยลดความเสี่ยงด้านความปลอดภัยจากอาคารอื่น ส่วนคุณสมบัติด้านอัคคีภัยสำหรับสินค้าอันตรายที่ระบุไว้ในบัญชีหลักประกันของสำนักงานใหญ่นั้นสามารถใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้ เราแค่รวบรวมเอกสารให้ครบ แล้วปล่อยให้ฝ่ายอนุมัติตรวจสอบยืนยันกันเองก็พอ"

พูดพลางรองผู้จัดการใหญ่โหวก็เอียงหน้าถาม "ผมเห็นว่าปัญหาเรื่องอัคคีภัยของโครงการนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ความปลอดภัยด้านอัคคีภัยตามสภาพจริงสามารถครอบคลุมความเสี่ยงที่มีโอกาสเกิดต่ำมากตามใบอนุญาตได้ กรรมการประเมินโครงการทุกท่านคิดเห็นอย่างไรกันบ้างครับ"

ผู้ช่วยฯ หลี่หลินแสร้งวางปากกาเซ็นชื่อในมือลง หรี่ตามองหน้าจออยู่สองวินาทีก่อนจะเอ่ยช้าๆ "ที่คุณโหวพูดก็เป็นเรื่องจริง แต่การที่อาเหวินพบว่ามีการปลอมแปลงเอกสารและได้รับการยืนยันแล้ว ตามกฎระเบียบแล้วยังไงก็ต้องโหวตคว่ำแน่นอน ทว่าเมื่อพิจารณาว่าคู่ค้าคือธนาคารสาขาซ่างซา เราจะส่งรายงานไปลองดูก็คงไม่เสียหายอะไรครับ"

เอาเถอะ ดูท่าว่าเหล้าคืนนี้คงไม่พ้นต้องมีส่วนของผู้ช่วยฯ หลี่หลินด้วยแน่ๆ กระนั้นพี่แกก็ยังอุตส่าห์เน้นย้ำถึงความรับผิดชอบของหลี่เหวินในคำพูด ลูกน้องสายตรงของตัวเองจะปล่อยให้มารับเคราะห์แทนไม่ได้เด็ดขาด แม้แต่ความผิดเล็กๆ น้อยๆ ก็ไม่ได้

ผู้ช่วยฯ เต๋อหัวขมวดคิ้ว ปกติเขาไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับการติดต่อระดับธุรกิจกับสาขาย่อยอยู่แล้ว ในฐานะหัวหน้าฝ่ายควบคุมความเสี่ยง ย่อมต้องพูดจากมุมมองของตัวเอง

"ความเสี่ยงในภาพรวมของโครงการนี้ถือว่าควบคุมได้ แต่อาเหวินตรวจสอบพบว่าบริษัทส่งเอกสารเท็จก็เป็นเรื่องจริง"

"การส่งรายงานไม่มีปัญหา แต่ประเด็นของผมคือ ควรระบุเรื่องนี้ลงในรายงานเพื่อให้ฝ่ายอนุมัติของสำนักงานใหญ่เป็นคนตัดสินใจเองหรือไม่ อย่ารอให้ตรวจสอบพบปัญหาเรื่องคุณสมบัติตอนตรวจเช็กหลังปล่อยกู้ เพราะเจ้าหน้าที่ตรวจสอบที่มีประสบการณ์สักหน่อยลงพื้นที่จริง มีโอกาสสูงมากที่จะมองเห็นปัญหา"

ผู้จัดการแผนกบริหารจัดการธุรกิจติงเทียนโย่วที่กำลังจะลาออกไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้แล้ว จึงแสดงความเห็นออกมาอย่างขอไปที "ถ้ามองจากมุมที่ว่าความเสี่ยงควบคุมได้และทำเงินง่าย การประเมินโครงการนี้ผมเห็นชอบให้ผ่านครับ ข้อบกพร่องด้านขั้นตอนและเอกสารไม่ได้เป็นปัญหาใหญ่อะไร โครงการจำนวนมากต่างก็มีตำหนิเล็กๆ น้อยๆ กันทั้งนั้น ไม่ได้กระทบต่อการอนุมัติและการดำเนินการโครงการเงินกู้เลย"

สุดท้ายก็ถึงคิวหลิวเหวยเฉียง หมอนี่กัดฟันชั่งน้ำหนักอยู่นานสองนาน ถึงได้ส่ายหน้า ตัดสินใจแสดงความเห็นตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้

"ผมขอพูดนอกเรื่องสักหน่อยนะครับ โครงการของธนาคารสาขาซ่างซามักจะมีปัญหาไม่มากก็น้อยอยู่เสมอ ระหว่างร่วมงานกันพอเจองานตรวจสอบ แผนกบริหารจัดการของเราก็ต้องรับเคราะห์แทนพวกเขาไปตั้งเท่าไร โครงการนี้ในเมื่อมีการปลอมแปลงคุณสมบัติอย่างชัดเจน ตามระเบียบข้อบังคับแล้วก็ไม่ควรผ่านการประเมินภายในของบริษัทเราครับ"

"อีกอย่าง จางจี้ชวนจากฝ่ายตรวจสอบหลังปล่อยกู้ของสำนักงานใหญ่มีประสบการณ์โชกโชน ทั้งยังเป็นคนเข้มงวดจริงจังมาก ถ้าตรวจเจอตั้งแต่ตอนสำรวจก่อนปล่อยกู้ก็ยังพอทำเนา แต่ถ้ามาระเบิดตอนร่วมงานกันหลังปล่อยกู้แล้ว เราต้องมาเปิดคลังแล้วปิดคลัง อีกทั้งยังต้องประสานงานตามขั้นตอนการยกเลิกสัญญาเงินกู้กับสำนักงานใหญ่อีก มันจะเสียเวลาและยุ่งยากมากครับ"

หลิวเหวยเฉียงพูดจบได้ไม่กี่วินาที ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออก บอสใหญ่อย่างผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยเดินเข้ามา

"คุณโหว โครงการใหม่ของธนาคารสาขาซ่างซามีคิวเข้าประเมินวันนี้ไหม ผู้จัดการเฉินโทรมาเร่งผม บอกว่าบริษัทอยากทำเรื่องเบิกจ่ายเงินกู้ในสัปดาห์หน้า ทางคุณช่วยตามเรื่องให้หน่อยนะ อย่าไปทำให้เขาเสียเวลาล่ะ"

รองผู้จัดการใหญ่โหวได้ยินดังนั้นก็ชี้ไปที่จอโปรเจกเตอร์บนผนังทันทีพลางยิ้มตอบ "คุณหลัววางใจได้ครับ พวกเรากำลังประเมินโครงการนี้อยู่พอดี พอผ่านแล้วจะรีบจัดทำรายงานการลงพื้นที่ส่งให้ทางธนาคารทันที ไม่ทำให้งานทางผู้จัดการเฉินล่าช้าแน่นอนครับ"

ปกติผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยไม่จำเป็นต้องใส่ใจความคืบหน้าของโครงการเป็นรายตัว เว้นแต่บางครั้งที่เกิดนึกครึ้มขึ้นมาถึงจะเข้ามาร่วมรับฟังตลอดกระบวนการ แถมยังวางตัวในท่าทีของการเรียนรู้งาน โดยทั่วไปจะไม่แสดงความเห็นว่าให้ผ่านหรือไม่ผ่าน

การที่วันนี้เข้ามาเร่งรัด หลี่เหวินรู้ดีว่าอีกฝ่ายย่อมไม่ทราบรายละเอียดของโครงการอย่างแน่นอน เพียงแค่มาทักทายตามจิตใต้สำนึกที่ต้องคอยเอาใจและบริการธนาคารเท่านั้น

เป็นไปตามคาด เมื่อผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยเห็นว่าที่ประชุมประเมินกำลังหารือกันอยู่ จึงพยักหน้าให้กำลังใจทุกคน "งั้นก็ดี ทุกคนเหนื่อยกันหน่อยนะ ทำงานกันต่อเถอะ เสร็จแล้วก็เร่งขั้นตอนให้เร็วขึ้นอีกนิด อย่าให้ลูกค้าของสาขาย่อยต้องรอนานเกินไป"

หลังจากทักทายเสร็จ ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยก็พยักหน้าแล้วเดินออกไป

รองผู้จัดการใหญ่โหวหุบรอยยิ้มลง ก่อนจะกล่าวสรุปปิดท้าย "โครงการไห่ซินเอเนอร์จีนี้ทุกคนมีความเห็นต่างกันบ้าง ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติ แต่บางครั้งเราทำงานก็ต้องมองจากมุมของทางสาขาย่อยดูบ้าง พวกเขาหาลูกค้าใหม่รายหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย ข้อบกพร่องเล็กๆ น้อยๆ ด้านคุณสมบัติไม่ได้เป็นประเด็นสำคัญ ถือว่าเราไว้หน้าสาขาย่อยสักหน่อย ส่งรายงานการตรวจสอบและประเมินขึ้นไป ส่วนทางสาขาใหญ่จะอนุมัติผ่านหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของพวกเขาเองแล้ว"

จากนั้นก็เอ่ยปลอบใจหลี่เหวินกับหลิวเหวยเฉียงอีกเล็กน้อย "หัวหน้าฝ่ายพัฒนาธุรกิจทั้งสองท่านทำงานอย่างละเอียดรอบคอบและมีหลักการ ถือเป็นเรื่องที่น่าชื่นชม ทางแผนกบริหารจัดการธุรกิจก็จัดทำแผนการกำกับดูแลก่อนเปิดคลังสินค้าให้เรียบร้อย ร่วมมือกับทางสาขาย่อยเตรียมการก่อนปล่อยสินเชื่ออย่างเต็มที่ แม้ว่าฝ่ายตรวจสอบของสาขาใหญ่จะตรวจพบปัญหา เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรามากนัก ไม่ต้องกังวลจนเกินไป"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ประกอบกับมีคำเร่งรัดสองสามประโยคจากผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยที่เพิ่งเดินเข้ามา คนอื่น ๆ ก็ไม่รู้แน่ชัดว่าลูกพี่ใหญ่รู้ตื้นลึกหนาบางของเรื่องนี้หรือไม่ แต่ต่างก็รู้หน้าที่ที่จะไม่เอ่ยปากคัดค้านตรง ๆ อีก

หลี่เหวินก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ในกระบวนการทำงานถือว่าตนเองทำหน้าที่ครบถ้วนแล้ว หากภายหลังเรื่องนี้มีปัญหาตามมา ก็อย่าหวังว่าจะโยนความผิดมาลงที่ตนได้

ดังนั้นในบันทึกการลงมติความคิดเห็นประเมินช่วงท้าย หลี่เหวินจึงทำเครื่องหมายเลือก "สงวนความเห็น" ให้ตัวเอง ไม่คัดค้านตรง ๆ ไม่มีเหตุผลต้องทำตัวเป็นแกะดำ ส่วนเรื่องที่จะให้หักมุมฉับพลันแล้วตบหน้ารองผู้จัดการใหญ่โหวอะไรทำนองนั้น เหอะ ๆ แค่คิดก็รู้สึกว่าละครเกินไปแล้ว ไร้สาระสิ้นดี

การประชุมสิ้นสุดลง โครงการกำกับดูแลหลักประกันของไห่ซินเอเนอร์จีผ่านการพิจารณาในที่ประชุมประเมินภายในบริษัทแบบมีข้อสงวนความเห็น รองผู้จัดการใหญ่โหวมอบหมายให้หลัวเปียวจากแผนกบริหารจัดการธุรกิจร่วมมือกับเผิงต้าจวินรับผิดชอบติดตามโครงการต่อไป โดยให้จัดทำรายงานให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว และนำเสนอแผนการกำกับดูแลออกมา

ตามกำหนดเวลาที่เร็วที่สุด หากโครงการได้รับการอนุมัติ สัปดาห์หน้าก็น่าจะต้องส่งเจ้าหน้าที่กำกับดูแลไปยังหน้างาน เพื่อดำเนินขั้นตอนทั้งหมดให้เรียบร้อยก่อนที่เงินกู้ของกิจการจะถูกปล่อยออกมา

หลังจากเดินออกจากห้องประชุม ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็ส่งสายตาเรียกหลี่เหวินเข้าไปในห้องทำงานของเขา หูอีเซียวนั่งอยู่บนโซฟา มองคนทั้งสองด้วยความสงสัย "ทำไมวันนี้ประชุมประเมินถึงนานจัง โครงการเยอะเหรอ"

หลี่เหวินยู่ปากยักไหล่ รับบุหรี่ที่ผู้ช่วยฯ หลี่หลินโยนมาให้แล้วจุดสูบ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างหูอีเซียว

หลังจากผู้ช่วยฯ หลี่หลินจุดบุหรี่แล้วก็ยิ้มพลางปลอบใจหลี่เหวิน "อาเหวิน ไม่ต้องไปใส่ใจหรอก อย่างแย่ที่สุดก็แค่ปล่อยให้ทางแผนกบริหารจัดการธุรกิจเหนื่อยฟรีไปสักสองวัน สัปดาห์หน้าเธอไม่ต้องไปเปิดคลังสินค้าที่หน้างานล่ะ ถึงตอนนั้นไปหยางเฉิงกับฉันสักรอบ ไม่ได้ไปตรวจโครงการทางโน้นนานแล้ว ถือโอกาสเป็นตัวแทนผู้จัดการใหญ่หลัวไปเยี่ยมเยียนให้กำลังใจด้วย"

สีหน้าหงุดหงิดที่หลี่เหวินแกล้งปั้นขึ้นมาคลายลงทันทีที่ได้ยิน รีบยิ้มรับปาก "เออ~ แบบนี้เข้าท่าเลย พี่เซียวจะไปด้วยกันไหมครับ"

ยังไม่ทันที่หูอีเซียวจะได้ตอบ ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็พูดขึ้นมาก่อน "ใช่แล้ว อาเซียวถ้าไม่มีอะไรทำก็ไปกับพวกเราด้วย ถึงตอนนั้นเธอนัดผู้จัดการหลิวของธนาคารสาขาใหญ่หยางเฉิงมากินข้าวด้วยกันสักมื้อ ถือเป็นการทำงานรักษาความสัมพันธ์ความร่วมมือด้วยไง"

หูอีเซียวมองซ้ายทีขวาที เอาเถอะ อย่างไรเสียก็ว่างอยู่พอดี ไปเดินเล่นที่หยางเฉิงสักรอบถือว่าแก้เบื่อ จึงพยักหน้าตกลง "ได้ครับ ฟังพี่หลินเลย"