ตอนที่ 58 พี่ฟางจ่ายงาน เจอสาวงามที่สรรพากร

ช่วงเวลาหลังจากนั้นก็ไม่มีเรื่องจริงจังอะไรให้ทำอีก หลี่เหวินเพียงช่วยตรวจทานแผนการกำกับดูแลของลูกค้าต่อสัญญาไม่กี่ราย ตรวจสอบรายละเอียดในสัญญาต่อสัญญา ส่วนโครงการใหม่อย่างไห่ซินเอเนอร์จีนั้น เขาก็ไม่ได้เลี่ยงหลบจนไม่ยอมแตะต้องเลยขนาดนั้น พอถึงคิวที่ต้องตรวจทาน เขาก็ตรวจดูอย่างรอบคอบรอบหนึ่ง ส่วนงานภาคปฏิบัติการจริง ปล่อยให้พวกเผิงต้าจวินไปทำก็พอแล้ว

พริบตาเดียวก็ถึงบ่ายวันศุกร์ วันหยุดสุดสัปดาห์กำลังจะมาถึง บ่ายของวันนี้ในทุกสัปดาห์ หากไม่มีผู้บริหารระดับสูงมาตรวจงาน พอหลังสี่โมงเย็นไปแล้วก็จะมีคนหาข้ออ้างแอบแวบออกไปข้างนอก โดยเฉพาะเวลาที่ผู้จัดการใหญ่อย่างหลัวเพ่ยไม่อยู่ ทุกคนก็จะยิ่งทำตามใจชอบมากขึ้นไปอีก

ตอนเที่ยงหลี่เหวินได้รับคำชวนไปกินมื้อค่ำสองวง วงหนึ่งคือหูอีเซียวชวนเขาไปร่วมวงกินข้าวกับคนบ้านเดียวกันที่เขตเหยียนกั่ง อีกวงหนึ่งคือนัดที่หลิวเหวยเฉียงนัดไว้ตั้งแต่วันจันทร์ ให้ไปกินข้าวเล่นไพ่กับพวกเพื่อนเก่าที่สำนักงานฝั่งเขตหลัววัน

หลี่เหวินปฏิเสธคำชวนของหูอีเซียวไป คนบ้านเดียวกันที่มักจะนัดเจอกันในเขตหลัววันกับเขตเหยียนกั่งพวกนั้น ชาติก่อนหลี่เหวินเคยกินข้าวด้วยกันมานับครั้งไม่ถ้วน ตามหลักแล้วการไปร่วมวงคนบ้านเดียวกันน่าจะสำคัญกว่า

ทว่าตอนนี้ฐานะของหลี่เหวินยังตื้นเขินเกินไป กลุ่มคนบ้านเดียวกันที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหูอีเซียวพวกนั้น ไม่ทำธุรกิจส่วนตัวก็ทำงานในหน่วยงานรัฐ การไปทำความรู้จักติดต่อตอนนี้ เวลาคุยกับพวกเขายังไม่มีความมั่นใจเท่าไหร่นัก

รอให้ตัวเองหาทุนรอนได้สักหน่อยก่อน หูอีเซียวก็ไม่ได้หนีไปไหน ยังมีโอกาสอีกถมเถที่จะทำความรู้จักกับคนบ้านเดียวกันเหล่านี้ใหม่ ถึงตอนนั้นการพูดคุยกันอย่างเท่าเทียมจะสบายใจกว่า ดีไม่ดีอาจจะหาลู่ทางหารายได้เสริมได้ด้วย แต่นั่นก็เป็นเรื่องของวันข้างหน้า

ตอนบ่าย เสียงนาฬิกาปลุกของเครื่องตอกบัตรปลุกเหล่าทาสออฟฟิศที่กำลังนอนกลางวันให้ตื่นขึ้น หลี่เหวินกลับจากหอพักมาถึงบริษัทช้าไปสองนาที กวาดตามองดูก็พบว่าพื้นที่สำนักงานมีเก้าอี้ว่างไปหลายที่แล้ว

หลิวเหวยเฉียงไปเขตหลัววันตั้งแต่ช่วงเช้า หลี่จิ้นกับหลัวเปียวและคนอื่น ๆ ก็อ้างเหตุผลเรื่องออกไปตรวจงานแล้วออกจากบริษัทไป ดูท่าแล้วตอนเลิกงานคงไม่มีทางกลับมาตอกบัตรแน่นอน

ยังมีไช่เหว่ยกับเจียงเทาที่ทำท่าลับ ๆ ล่อ ๆ ไช่เหว่ยคาดว่าเดี๋ยวพอรองผู้จัดการใหญ่โหวที่เป็นหัวหน้างานโดยตรงเดินออกไป เขาก็จะหาข้ออ้างแวบออกไป นั่งรถกลับบ้านเกิดล่วงหน้า คาดว่าตอนค่ำคงต้องไปกินข้าวดูหนังกับแฟนสาวที่ได้มาจากการดูตัว

ส่วนเจียงเทาก็คงจะแวบไปเขตหลงอัน ช่วงนี้พ่อของเขามาหาทุกสัปดาห์ บ้านที่ซื้อให้ก็เพิ่งได้โฉนดมา ต่อไปก็เป็นเรื่องตกแต่ง ช่วงนี้พ่อหนุ่มคนนี้เลยแทบไม่ค่อยได้นอนที่หอพักเท่าไหร่

พอหันไปมองห้องผู้จัดการใหญ่ที่ปิดประตูสนิท หลี่เหวินก็เดาว่าหมอนี่คงกินข้าวเที่ยงเสร็จก็ชิ่งไปแล้ว ในเมื่อห้องชุดหรูขนาดใหญ่ที่เต่าซ่างเฉิงปังของเขาได้แบบตกแต่งเรียบร้อยแล้ว หลัวเพ่ยที่เติบโตมาจากสายงานวิศวกรรมการก่อสร้างย่อมใส่ใจกับอสังหาริมทรัพย์ของตัวเองเป็นพิเศษ

หลี่เหวินจิบชาเย็นไปอึกหนึ่ง เปิดคอมพิวเตอร์ล็อกอินเข้าโปรแกรมหุ้น ดึงรายการหุ้นที่เลือกไว้ขึ้นมาแล้วกดเปิด "หุ้นปีศาจการเงิน" ดู โอ้โฮ เจ้าลูกชายตัวดีชนเพดานราคาขึ้นลิมิตซิลลิ่งไปตั้งนานแล้ว ราคาพุ่งขึ้นมาถึง 10.92 สัปดาห์นี้มีแค่ช่วงวันจันทร์ที่มีไส้เทียนบนโผล่มานิดหน่อย หลังจากที่เขาช้อนซื้อเพิ่มไป วันต่อ ๆ มาก็ปิดลิมิตซิลลิ่งทุกวัน สมกับความแรงระดับหุ้นปีศาจจริง ๆ

หลี่เหวินที่กำลังว่างหยิบเครื่องคิดเลขบนโต๊ะขึ้นมา นิ้วมือเคาะปุ่ม "เคลียร์ศูนย์ เคลียร์ศูนย์ เคลียร์ศูนย์..."

จากนั้นก็กด 10.92*17000 ได้ตัวเลขออกมา 185640 แล้วลบด้วย 6.6*17000 ได้กำไรที่ยังไม่ปิดสถานะ 73440 อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มจนแก้มปริ พอสวมบทบาทเป็นหลี่เหวินมือใหม่ตามปกติในหัว: ยะฮู้ว เงินก้อนนี้ทำกำไรได้เร้าใจชะมัด!

แต่ความตื่นเต้นดึงอารมณ์อยู่ได้เพียงสองวินาที หลี่เหวินก็ปิดโปรแกรมลงอย่างช่วยไม่ได้ บางครั้งก็นึกเสียดายอยู่เหมือนกัน การเปลี่ยนจาก 'ปู่เหวิน' มาเป็น 'พี่เหวิน' เรื่องอื่นยังพอว่า แต่ระดับความรู้สึกต่อความผันผวนของตัวเลขเงินทองในใจนั้นกลับสูงขึ้นมากโข

ใครใช้ให้ชาติก่อนหลี่เหวินเคยบริหารบัญชีฟิวเจอร์สระดับหลายล้านมาแล้วล่ะ แม้ว่าสำหรับวงการฟิวเจอร์ส เงินหลายล้านจะไม่นับว่ามากมายอะไร แต่นั่นก็เป็นตัวเลขที่เขาสะสมมาด้วยตัวเองทั้งนั้น

เขาเคยเห็นกำไรขาดทุนหลักแสนหลักล้านในวันเดียวมาแล้ว หลี่เหวินจึงมีภูมิคุ้มกันต่อความผันผวนของกำไรขาดทุนทางบัญชีในเกมที่มีผลรวมเป็นศูนย์แบบนี้มานานแล้ว ดังนั้นการซื้อหุ้นเก็งกำไรตัวเด็ดแล้วฟันกำไรไม่กี่หมื่นหยวนในหนึ่งสัปดาห์ จึงไม่ได้ทำให้เขาตื่นเต้นได้เกินสองสามวินาที จนทำให้หลี่เหวินเริ่มสงสัยขึ้นมาว่า การมีจิตใจที่นิ่งสงบเกินไปแบบนี้มันดีหรือไม่ดีกันแน่!

ขณะที่กำลังจะลุกไปแอบสูบบุหรี่ในห้องทำงานของผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลิน โทรศัพท์สายตรงบนโต๊ะก็ดังขึ้น หลี่เหวินเอื้อมมือไปรับตามความเคยชิน ปลายสายมีเสียงดัดให้ดูอ่อนวัยของพี่สาวหวังฟางแห่งฝ่ายการเงินแว่วมา "เสี่ยวเหวินเหวิน มาที่ห้องการเงินแป๊บหนึ่งสิคะ พี่จะเลี้ยงขนม"

"อ้วก~" หลี่เหวินทำเสียงจะอ้วกใส่โทรศัพท์ วางหูแล้วก็ตรงดิ่งไปยังห้องการเงินทันที

เขาเคาะประตูแล้วแทรกตัวเข้าไป ในห้องทำงานมีสตรีหนึ่งรุ่นใหญ่กับสองรุ่นเล็กกำลังส่งยิ้มประจบประแจงมาให้เขาพร้อมกันทั้งสามคน

หลี่เหวินรีบหงายหลังหลบไปอยู่หลังประตูตามหลักยุทธวิธี หนังตาสองข้างหรี่ลง สายตามองลอดช่องประตูอย่างระแวดระวัง "จะทำอะไรกันน่ะ พี่ใหญ่เหวินคนนี้ขายศิลปะไม่ขายตัวนะ พวกเธออย่าคิดจะทำอะไรมิดีมิร้ายเชียว ถ้า...ถ้า...ถ้าพวกเธอบีบบังคับฉันล่ะก็ ฉันจะร้องให้คอแตกเลยนะ..."

การแสดงฉากนี้คู่ควรแก่การเข้าชิงรางวัลไม้กวาดทองคำเป็นอย่างยิ่ง สามสาวมองด้วยความเอือมระอาไปเสียสอง อีกหนึ่งคนหัวเราะคิกคัก และเพื่อป้องกันไม่ให้หลี่เหวินเล่นลิเกต่อไป หวังเสี่ยวฉีจึงรีบหยิบถั่วอบแห้งห่อหนึ่งออกมาร่ายเวทตัดบทเขาทันที

หวังฟางปรายตามองหลี่เหวิน พอเห็นเขาฉีกซองหยิบเข้าปากปุ๊บ ก็เปลี่ยนสีหน้ามาข่มขู่ทันควัน "เอาล่ะ~ กินของเขาแล้วปากหวาน รับของเขาแล้วมืออ่อน เสี่ยวเหวินเหวิน แกกินของพวกเราไปแล้ว ก็ต้องยอมถวายหัวให้พวกเราซะดี ๆ"

หลี่เหวินเห็นท่าทางแบบนี้ก็รู้ทันทีว่าสาว ๆ ฝ่ายการเงินมีเรื่องมาขอร้อง เขาจึงตอบรับอย่างลูกผู้ชายใจกล้า "ไม่ต้องพูดมาก มีอะไรก็สั่งมา ลุยดงดาบลงกระทะทองแดง พี่ใหญ่เหวินคนนี้จะไม่กะพริบตาแม้แต่ข้างเดียว"

สิ้นเสียง ใบหน้ากลมของสาวใหญ่หวังฟางก็เปลี่ยนอารมณ์เหมือนงิ้วเปลี่ยนหน้าเสฉวน กลับมายิ้มแย้มแจ่มใสอีกครั้ง "นี่แน่ะ~ ฉีฉีจะต้องไปซื้อใบกำกับภาษีที่สรรพากร เสี่ยวเหวินเหวินช่วยไปเอารถกับเหวินเจียแล้วขับไปคุ้มกันหน่อยสิ บนตัวเธอมีตราประทับบริษัทอยู่ ปล่อยให้ไปคนเดียวไม่ได้หรอก"

"รับแซ่บ~ งานนี้ผมรับเอง อีกห้านาทีเจอกันข้างล่าง ไปล่ะครับ" หลี่เหวินประสานมือคารวะสามสาวอย่างทะเล้น หมุนตัวจะเปิดประตูเผ่นหนี ทว่ามือกดลูกบิดประตูดังแกร๊ก ๆ อยู่หลายที ประตูก็ยังไม่ยอมเปิด

ท่าทางเหมือนคนหนีหัวซุกหัวซุนนั้นทำเอาน้องสาวโอวหยางรั่วเหยาฟุบโต๊ะหัวเราะเสียง "เอิ๊ก ๆๆ~" ไม่หยุด มีเพียงพี่สาวหวังฟางที่อดด่าปนขำไม่ได้ "โง่จริง สวิตช์เปิดประตูอยู่ตรงกำแพงโน่น เสี่ยวเหวินเหวิน ถ้าทำเหยาเหยาของเราขำจนท้องคัดท้องแข็ง ระวังชีวิตหมา ๆ ของแกไว้เถอะ"

หลี่เหวินทำตัวเซ่อซ่าเหมือนแมลงวันไร้หัว ยกมือตบปุ่มเปิดประตู ดึงประตูเปิดแล้วพุ่งพรวดออกไปทันที

ขณะดึงประตูปิดตามหลัง หลี่เหวินก็คิดในใจว่าวัยหนุ่มนี่มันดีจริง ๆ ทำตัวหน้าด้านไร้ยางอายได้โดยไม่ต้องรู้สึกกระดากใจสักนิด

พอเก็บอาการกวนประสาทเรียบร้อย เขาก็วิ่งไปแผนกธุรการเพื่อขอกุญแจรถจากหยางเหวินเจีย บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ยังถือว่าดี บางคนไม่อยากขับกลับมาสแกนนิ้วเลิกงาน พอออกไปข้างนอกก็เลยเลือกที่จะไม่ขับรถบริษัทไป จะได้ไม่ต้องเอารถกลับมาคืน กฎของบริษัทระบุไว้ว่าหากไม่มีความจำเป็น ห้ามนำรถส่วนกลางไปจอดค้างคืนข้างนอก แน่นอนว่ากฎนี้บังคับใช้กับระดับพนักงานทั่วไปเท่านั้น

หลี่เหวินหยิบกุญแจรถนิสสัน ลิวิน่าคันเล็กที่มีเลขทะเบียนลงท้ายด้วยเลขคู่มาอีกครั้ง รถคันนี้เขาขับจนชินมือพอดี เดี๋ยวแอบไปกินข้าวที่เขตหลัววันก็มีรถขับไป ไม่ต้องนั่งรถไฟฟ้าหรือรถเมล์ให้เมื่อย แถมขากลับดึกแค่ไหนก็ไม่ต้องเรียกแท็กซี่ด้วย

ความคิดและการกระทำแบบนี้ย่อมขัดกับระเบียบการใช้รถของบริษัทอย่างแน่นอน แต่กฎเกณฑ์ก็เป็นสิ่งที่คนสร้างขึ้นมาทั้งนั้น ตัวเขาที่เป็นพี่ใหญ่เหวินไม่ได้ต้องการตั้งตนเป็นมหาเทพผู้เปี่ยมคุณธรรมเสียหน่อย แค่แวะไปสำนักงานเขตหลัววันสักรอบ แล้วอ้างว่าเป็นเรื่องงาน ใครจะกล้ามีปากเสียงกันล่ะ!

จากนั้นเขาก็บอกกล่าวกับผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินอีกคำหนึ่ง เดินกลับมาที่โต๊ะพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลง คว้ากระเป๋าใบเล็กของตัวเองแล้วเดินฮัมเพลงกระโดดโลดเต้นออกจากห้องทำงานไป

อันที่จริงกรมสรรพากรอยู่ไม่ไกลจากบริษัทเท่าไร เลี้ยวแค่ไม่กี่โค้งผ่านสี่ห้าแยกไฟแดงก็ถึงแล้ว แน่นอนว่ายิ่งระยะทางใกล้ การนั่งรถเมล์ก็ยิ่งยุ่งยาก คนของบริษัทจ้งอี้เองก็ไม่ค่อยชอบนั่งแท็กซี่กันด้วย ตราบใดที่รถของบริษัทยังว่างอยู่ การเรียกคนที่ขับรถเป็นสักคนออกไปทำธุระด้วยกันจึงกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

ใช้เวลาเพียงไม่กี่นาทีก็มาส่งหวังเสี่ยวฉีถึงกรมสรรพากร หลี่เหวินรอจนเธอลงจากรถแล้วจึงค่อย ๆ ขับวนหาที่จอดรถให้เรียบร้อย

ช่วงบ่ายแก่ๆ ต้นไม้ในลานจอดรถของกรมสรรพากรยังเล็กเกินไป บังแดดแทบไม่ได้เลย หลี่เหวินรู้สึกว่าแทนที่จะนั่งตากแดดเป่าแอร์อยู่ในรถ สู้เดินตามเข้าไปดูสาวสวยในโถงบริการสรรพากรยังจะดีกว่า

คิดได้ดังนั้นก็ลงมือทำ หลี่เหวินดับเครื่องยนต์แล้วลงจากรถ เอาสะพายกระเป๋าใบเล็กที่ใส่ของจุกจิกพาดบ่าไว้ แล้วเดินกระหยิ่มยิ้มย่องตรงไปยังโถงบริการสรรพากรที่โอ่อ่าหรูหราทันที

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ระเบียงทางเข้า กลิ่นอายความเย็นฉ่ำก็พัดพาเอาไอร้อนจากการเดินฝ่าแดดเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น

มองเห็นจากระยะไกลว่าหวังเสี่ยวฉีกดบัตรคิวแล้วนั่งรออยู่บนเก้าอี้แถวในโถงบริการ หลี่เหวินจึงตัดสินใจไม่เข้าไปด้านใน แต่จุดบุหรี่สูบอยู่ตรงนอกประตูใหญ่แทน ด้านข้างพอดีมีถังขยะที่มีที่เขี่ยบุหรี่ ยามที่ผู้คนเดินเข้าออก ไอเย็นจากด้านในก็ยังช่วยปรับอุณหภูมิแถวหน้าประตูให้คลายร้อนลงได้บ้าง

เพิ่งจุดบุหรี่สูบไปได้แค่สองคำ ทางลานจอดรถอีกฝั่งก็มีชายหญิงสามคนถือกระเป๋าเอกสารเดินเลี้ยวเข้ามา ทั้งหมดสวมชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินของกรมสรรพากร

สองคนด้านหน้ายังถือว่าธรรมดา เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งอายุราวสามสิบกว่าปี หน้าตาค่อนข้างธรรมดา พอพ้นร่มเงาไม้ก็เร่งฝีเท้าก้าวขึ้นบันไดไป

ทว่าด้านหลังของทั้งสองยังมีหญิงสาวอีกคนที่แม้แต่ชุดเครื่องแบบก็ไม่อาจบดบังเรือนร่างอันเย้ายวนได้ เธอรวบผมหางม้า สวมรองเท้าคัตชูส้นเตี้ย และสวมหมวกไว้บนศีรษะเพื่อบังแดด แม้จะสวมรองเท้าหนังสีดำธรรมดาโดยไม่ใส่ถุงน่อง ทว่ากลับดูสวยสะดุดตายิ่งนัก

หลี่เหวินใจกล้าไม่น้อย นอกจากไม่มองหน้าสาวสวยตรงๆ แล้ว จุดอื่นที่น่ามองทั่วเรือนร่างของเธอล้วนถูกเขาลอบชื่นชมอยู่เงียบๆ

ไม่นานทั้งสามคนก็เดินขึ้นบันไดมา สองคนหน้าก้าวด้วยความเร็วเท่าเดิมตรงเข้าไปในโถงบริการ ส่วนหญิงสาวด้านหลังทิ้งระยะห่างไปเล็กน้อยตอนขึ้นบันได แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนสาวเท้าตามสองคนแรกไป

หลี่เหวินสูบบุหรี่เบาๆ พลางกลบเกลื่อนสีหน้าท่าทางมองสาวสวยของตัวเองอย่างแนบเนียน กระทั่งหญิงสาวก้าวขึ้นมาบนบันได ใบหน้าสะสวยที่ปีกหมวกเคยบดบังไว้จึงได้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา

……