ตอนที่ 59 กลิ่นอายฤดูใบไม้ผลิ โดดงานไปตามนัด

แค่กวาดตามองแวบเดียว หลี่เหวินก็รู้สึกว่าทำไมหญิงสาวคนนี้ถึงดูคุ้นตานัก แต่ด้วยมารยาท เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นจึงไม่กล้าจ้องมองตรงๆ ได้แต่เอียงคอขมวดคิ้ว พยายามค้นหารูปถ่ายในความทรงจำเพื่อดูว่าตรงกับใบหน้าของใคร

ตอนที่สาวสวยเดินมาถึงหน้าประตูโถงบริการ เธอก็เหลือบมองมาทางหลี่เหวินสองแวบอย่างตั้งใจและไม่ได้ตั้งใจ พอมายืนอยู่ในระดับระนาบเดียวกัน หลี่เหวินก็รู้สึกว่าส่วนสูงของเธอนี่สุดยอดจริง ๆ ส้นสูงคู่น้อยมีความสูงแค่ประมาณห้าถึงหกเซนติเมตร กะดูแล้วส่วนสูงของน้องสาวคนนี้น่าจะอยู่ที่ราว 172 ถึง 174 เซนติเมตร ถ้าไม่ใส่รองเท้าก็น่าจะสูงเกิน 168 เซนติเมตร ถือเป็นส่วนสูงของแฟนสาวในอุดมคติเลยทีเดียว

หญิงสาวเดินเข้าไปในโถงบริการแล้ว หลี่เหวินยังคงยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับการประเมินส่วนสูงแฟนสาวเมื่อครู่ บุหรี่ที่คีบอยู่ในมือขยับจ่อเข้าที่ริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว

"ไฮ~ คุณคือเสี่ยวหลี่หน้ากลมคนนั้นใช่ไหมเนี่ย? ไม่เจอกันแค่ครึ่งเดือน ทำไมรูปหน้าเปลี่ยนไปแล้วล่ะ?"

ทันใดนั้น หญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้าไปในโถงบริการก็ผลุบออกมาจากข้างประตู มายืนจังก้าอยู่ตรงหน้าหลี่เหวิน ทำเอาหลี่เหวินที่กำลังจะยกมือสูบบุหรี่สะดุ้งโหยง

"โอ๊ย~ เฮ้ย~ เชี่ยเอ๊ย..." มือของหลี่เหวินสั่นจนก้นบุหรี่ที่ติดไฟอยู่ครูดผ่านง่ามนิ้วลวกเข้าที่สองนิ้ว ความแสบร้อนทำให้เขารีบสะบัดมือทิ้งก้นบุหรี่ลงพื้น อีกมือรีบปัดขี้เถ้าที่ติดอยู่ตามซอกนิ้วออกเป็นพัลวัน

เมื่อเห็นท่าทางลนลานจนหมดสภาพของหลี่เหวิน สาวสวยก็หัวเราะร่าจนตัวโยน หัวเราะคิกคักเป็นจังหวะสั่นไหวอย่างชอบอกชอบใจ

หลังจากปัดขี้เถ้าที่ยังมีสะเก็ดไฟออกอย่างรวดเร็ว หลี่เหวินก็เอานิ้วแตะน้ำลายที่ริมฝีปาก พลางพินิจมองใบหน้าสะสวยที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมอย่างละเอียด

"หวังเสี่ยวเหม่ย? ให้ตายสิ เปลี่ยนร่างใหม่จนผมจำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย" หลี่เหวินไม่ได้ถือโทษโกรธเคืองที่ถูกหวังซินทำให้ตกใจแม้แต่น้อย อาศัยจังหวะที่พูดคุยลอบมองสาวสวยเพิ่มอีกหลายตา มองอย่างจริงจังเต็มสองตา

"ให้ตายสิ สกินชุดยูนิฟอร์มนี่เพิ่มคะแนนให้คนสวยได้จริง ๆ ด้วย หน้าตาคุณในลุคนี้ทะลุ 95 คะแนนไปแบบสบาย ๆ ทิ้งห่างหวังต้าเหม่ยบ้านคุณไปไกลลิบเลย จึ๊ ๆ ๆ... สวยจริง ๆ..."

หวังซินแม้จะหัวเราะ แต่พอโดนชมต่อหน้าว่าคนสวยก็อดเขินอายขึ้นมาไม่ได้ เธอแยกเขี้ยวพลางค้อนขวับใส่หลี่เหวิน แล้วกำหมัดน้อย ๆ ชูกวัดแกว่งใส่ชายหนุ่มร่างบึกบึนตรงหน้า

"เสี่ยวหลี่หน้ากลมนี่ หน้าไม่กลมแล้วก็ไม่น่ารักเหมือนเมื่อก่อนเลย นายยืนเฝ้าเวรต่อไปเถอะ ฉันจะกลับไปทำงานที่ออฟฟิศแล้ว บ๊ายบาย..."

เมื่อมองดูสาวสวยหุ่นสูงเพรียวหันหลังเดินจากไป หัวใจดวงน้อยที่เคยสงบนิ่งของหลี่เหวินก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ไม่ใช่ว่ารูปลักษณ์ภายนอกอันงดงามนั้นจะทำให้เขาหวั่นไหว แต่เป็นเพราะ... แต่เป็นเพราะ... ความรู้สึกประหลาดบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก...

"ให้ตายสิ นี่มันกลิ่นอายของฤดูใบไม้ผลิหรือไงวะเนี่ย?" หลี่เหวินดึงบุหรี่ออกมาอีกมวนแล้วจุดสูบเงียบ ๆ ขยับเท้าถอยไปด้านหลังเล็กน้อย มองผ่านประตูกระจกบานใหญ่ เห็นแผ่นหลังที่บัดนี้ไม่ได้ดูเย้ายวนทว่ากลับดูน่ารักร่างนั้น เลี้ยวหายเข้าไปในลิฟต์ตรงหัวมุม

ชั่วพริบตาที่เงาร่างนั้นลับสายตา หลี่เหวินกลับรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด หวังซิน หรือก็คือหวังเสี่ยวเหม่ยที่พวกหนุ่มโสดขี้แพ้ในบริษัทการเงินจ้งอี้ตั้งฉายาให้ ลูกสาวคนเล็กของเถ้าแก่หวังร้านยาสูบและสุราซินหยวนคนนั้น พอเปลี่ยนสกินใหม่แล้วก็เหมือนกลายเป็นคนละคนไปเลยจริง ๆ

หากจะบอกว่าเมื่อก่อนที่เคยเห็นในร้านเป็นบางครั้ง เธอคือสาวน้อยแสนสวยในชุดอยู่บ้านสบาย ๆ มายามนี้พอเปลี่ยนมาสวมชุดยูนิฟอร์มสีน้ำเงินเข้มรีดเรียบกริบ กลิ่นอายความเป็นมืออาชีพก็ช่วยยกระดับภาพลักษณ์ที่ดูสบาย ๆ ให้กลายเป็นความเย้ายวนอันเคร่งขรึมขึ้นมาในทันที ประกอบกับนิสัยที่ไม่เสแสร้งและยังแฝงความขี้เล่นของเธอ จึงเป็นแบบที่ชายวัยผู้ใหญ่โปรดปรานที่สุดอย่างแท้จริง

แน่นอนว่าการที่หลี่เหวินเปลี่ยนจากแค่ชอบมองมาเป็นอยากมอง ไม่ใช่เพราะคะแนนความสวยที่เพิ่มขึ้นไม่กี่คะแนนนั้นหรอก แต่เป็นเพราะ... เอาเถอะ ความงดงามที่สะกิดใจคนได้ขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องหาคำอธิบายใด ๆ เลย!

ครึ่งชั่วโมงต่อมา หวังเสี่ยวฉีก็เดินนวยนาดออกมาจากโถงบริการ เธอมองดูหลี่เหวินที่ยังคงยืนแหงนหน้ามองท้องฟ้าเก๊กท่าอยู่อย่างนั้น ผ่านไปไม่กี่วินาทีเห็นเขายังคงไม่ขยับเขยื้อนจึงเอ่ยปากแซวขึ้นว่า "สหายเหล่าเหวิน ตื่นได้แล้ว มายืนเฝ้าหน้าประตูให้คนอื่นเป็นสิงโตหน้าโบสถ์หรือไง"

"เอ่อ~" หลี่เหวินหันหน้ากลับมา หลุดออกจากภวังค์อันแสนหวาน "ทำธุระเสร็จเร็วขนาดนี้เลยเหรอ ผมไม่รีบหรอกนะ ถ้ายังมีธุระอะไรคุณทำต่อได้เลย"

คำพูดนี้ทำเอาหวังเสี่ยวฉีทั้งขำทั้งโมโห เธอชูกำปั้นเล็ก ๆ ขึ้นมาทุบหลี่เหวินไปทีหนึ่ง "ไปได้แล้วค่ะ ฉันต้องกลับไปออกใบกำกับภาษี ก่อนเลิกงานยังต้องส่งไปรษณีย์อีก ยืนรับลมหน้าประตูมันสบายมากรึไงคะ"

หลี่เหวินส่งเสียงอ้อตอบรับ หันกลับไปมองทางลิฟต์ในโถงบริการอีกแวบหนึ่ง จากนั้นจึงหันขวับกลับมาอย่างเด็ดขาด แล้วเดินตามหวังเสี่ยวฉีไปยังลานจอดรถ

"เฮ้อ~ ชื่นชมก็พอแล้ว อย่าไปโลภอยากได้ รักษาสมาธิจิตใจให้มั่นคง เสพสุขตามใจปรารถนาดีกว่า..."

หลังจากสะกดจิตตัวเองเรียบร้อย หลี่เหวินก็กลับมามีมาดกวนประสาทอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ในทันที

ผ่านไปอีกไม่กี่นาที เมื่อส่งหวังเสี่ยวฉีถึงใต้ตึกบริษัทแล้ว เขาก็ขับรถวนในลานจอดรถหนึ่งรอบ พบว่ารถของพวกระดับหัวหน้าไม่อยู่กันหมดแล้ว แม้แต่นิสสัน เทียน่า เครื่องยนต์หกสูบสีดำของหูอีเซียวก็ยังไร้ร่องรอย

ล้วงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากางเกง เห็นว่าเวลาล่วงเลยบ่ายสามโมงไปแล้ว จึงหักพวงมาลัยขับรถออกจากป้อมรปภ. ไปทันที

ฉวยจังหวะก่อนเลิกงานวันหยุดสุดสัปดาห์ ขับรถจากฝั่งตะวันตกไปฝั่งตะวันออกของเผิงเฉิง ระยะทางกว่ายี่สิบกิโลเมตรนี้ตอนนี้รถยังไม่ติด พอดีได้เพลิดเพลินกับถนนสายเก่าเป่ยหวนช่วงที่ถนนโล่ง

ทว่าเพิ่งจะผ่านไฟแดงไปได้แยกเดียว เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ที่แท้เซี่ยงเฉียนไปถามหวังเสี่ยวฉีที่เพิ่งกลับขึ้นไปบนออฟฟิศ พอรู้พิกัดของหลี่เหวินก็เลยโทรมาดักรถไว้

เขาเทียบรถเข้าข้างทางแล้วเปิดไฟฉุกเฉิน ไม่ถึงห้านาที มหาเศรษฐีน้อยแห่งมณฑลอวี้หน้าซื่อตาใสก็ก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ

"เชี่ย โชคดีจริง ๆ ที่โทรหานาย ไปปาร์ตี้ทางฝั่งพี่เฉียงใช่ไหมล่ะ พอดีมีเวลาเหลือเฟือ ฉันเลยขอพี่เต๋อหัวไปดูงานที่ออฟฟิศเขตหลัววันซะเลย ไม่งั้นคงต้องนั่งรถไฟใต้ดินไปเองแล้ว"

หลี่เหวินออกรถอีกครั้ง รับบุหรี่มวนเรียวที่เซี่ยงเฉียนยื่นให้มาจุดสูบ "พ่อหนุ่มแฟนดีเด่นระดับโลกอย่างนาย คืนนี้ไม่ต้องรีบกลับบ้านให้ตรงเวลาเรอะ ถ้ารู้ว่านายว่าง ฉันนัดเวลากับนายไปตั้งนานแล้ว!"

เซี่ยงเฉียนไม่ได้พักที่หอพักบริษัท ตอนนี้เขาอยู่กับแฟนสาวในบ้านเช่าสไตล์สวนขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเขตหลงอัน

"แฟนฉันไปเที่ยวบ้านพี่สาวเธอ วันหยุดนี้ฉันเลยเป็นอิสระไร้พันธนาการ พี่เหวิน สองวันนี้พาพวกเราไปแฮปปี้หน่อยไหมล่ะ"

หลี่เหวินรู้ดีว่าหมอนี่นอกจากเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ ที่ซื่อสัตย์ภักดีเป็นที่สุดแล้ว ความจริงก็เป็นพวกเก๋าเกม กิน ดื่ม สูบ เล่น ไพ่ครบสูตรคนหนึ่ง แถมอย่าเห็นว่าหน้าตาดูซื่อ ๆ บื้อ ๆ แบบนี้ แท้จริงแล้วใจกล้าแต่รอบคอบ กล้าเสี่ยงกล้าลุย นิสัยใจคอยังใจกว้างเปิดเผย จัดว่าเป็นตัวเลือกเพื่อนที่ดีมากคนหนึ่ง

"ได้สิ คืนนี้กินข้าวเสร็จก็เล่นไพ่ เหนื่อยแล้วค่อยไปสปาครบวงจร นวดตัว แช่เท้า แคะหู ดวลกันยันสว่างไปเลย!"

เซี่ยงเฉียนไม่มีท่าทีเกรงกลัวแม้แต่น้อย หัวเราะร่าอย่างเจ้าเล่ห์พลางตอบว่า "ตกลงตามนี้ คืนนี้คนเล่นไพ่เยอะไหม ฉันไปแล้วจะไม่มีที่นั่งหรือเปล่าเนี่ย"

"ไม่แน่ใจเหมือนกันว่ามีกี่คน ไปถึงก่อนค่อยว่ากัน อย่างมากก็นั่งเล่นไพ่นกกระจอกแบบสลับขา" หลี่เหวินคุยกับเซี่ยงเฉียนถูกคอไม่น้อย ระหว่างขับรถจึงไม่ต้องกลัวว่าจะเบื่ออีกต่อไป

เจ้านิสสัน ลิวิน่าคันกะทัดรัดแล่นผ่านช่วงถนนที่แออัด เลี้ยวเข้าทางเบี่ยงมุ่งหน้าสู่ทางด่วนเป่ยหวน เมื่อเหยียบคันเร่งมิด ม้าตัวเล็กก็ลากรถเล็กพุ่งทะยาน ความเร็วพุ่งพรวดขึ้นไปถึงร้อยสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงในพริบตา

ถนนเป่ยหวนจำกัดความเร็วไว้ที่แปดสิบ ในช่วงที่ยังไม่ได้ปรับปรุงขยายถนน หลี่เหวินรู้ทะลุปรุโปร่งว่าช่วงไหนมีกล้องตรวจจับความเร็ว ด้วยความกว้างและสภาพถนนที่เทียบชั้นทางด่วน การที่เขาไม่ได้เหยียบไปถึงร้อยยี่สิบ ก็ถือเป็นความเคารพกฎจราจรขั้นต่ำของพี่ใหญ่เหวินแล้ว

"เอ๊ะ~ ทักษะการขับรถของฉันอัปเกรดขึ้นเหรอเนี่ย ความรู้สึกสั่งการได้ดั่งใจนึกเกิดขึ้นกับไอ้รถบุโรทั่งคันนี้เนี่ยนะ หรือว่าเป็นแค่ภาพลวงตากันแน่" หลี่เหวินเพิ่งสังเกตเห็นว่าความเฉียบคมในการกะความเร็ว ทิศทาง และตำแหน่งขณะขับขี่ของตัวเองนั้นละเอียดอ่อนขึ้นมากโข

เขานึกขึ้นได้ว่าใน "ปฏิทินฤกษ์ยามชีวิต" ประจำสัปดาห์นี้ดูเหมือนจะมีหัวข้อ "เหมาะแก่: ขับขี่" อยู่ จึงแบ่งสมาธิไปเปิดดูหน้าต่างสถานะ ปรากฏว่าด้านบนแสดงป้าย "เหมาะแก่: ขับขี่ (+1)" อยู่จริง ๆ

หลี่เหวินหรี่ตาพลางครุ่นคิด จำได้ว่าตอนดูเมื่อวันจันทร์ตัวเลขยังเป็น (+4) ตอนนี้ใช้ไปสองสามแต้มแล้ว หรือว่ามันจะช่วยยกระดับทักษะการขับรถขึ้นมาได้จริง ๆ หรือแค่เพราะมีมันอยู่เลยทำให้รู้สึกมั่นใจในการขับรถมากขึ้นกันแน่นะ

ครู่ต่อมาหลี่เหวินก็ส่ายหน้า ในเมื่อคิดไม่ตกก็ไม่ต้องคิด ทักษะการขับรถของเขาเดิมทีก็ดีอยู่แล้ว อีกทั้งไม่ได้จะเอาทักษะนี้ไปใช้ทำมาหากิน ต่อให้ดีขึ้นกว่านี้อีกหน่อยก็ไม่มีประโยชน์อะไร ไม่ได้สลักสำคัญ ปล่อยมันไปเถอะ!

ทั้งสองพูดคุยหยอกล้อกันไปตลอดทาง ไม่นานก็แล่นมาจนเกือบสุดเส้นทาง ขณะที่เซี่ยงเฉียนกำลังเอ่ยปากถามว่าจะต้องโทรศัพท์ไปเช็กพิกัดหรือไม่ หลี่เหวินก็หักเลี้ยวเข้าทางคู่ขนานไปทันที ขับผ่านสะพานลอยคนข้ามไป แล้วตรงต่อไปอีกราวสองร้อยเมตร พอเลี้ยวขวาตรงทางแยกสะพานลอยข้ามถนน รอบข้างก็เต็มไปด้วยป้ายร้านรวงเรียงรายละลานตา ล้วนเป็นบริษัทและร้านค้าที่เกี่ยวกับทองคำและอัญมณีเครื่องประดับทั้งสิ้น จุดหมายปลายทางอยู่ข้างหน้านี้แล้ว