ตอนที่ 60 นักพรตอ้วนผอม รวมพลหนุ่มติดดิน

รถแล่นผ่านไฟแดงไปสองแยกบนถนนชุ่ยหัวในย่านจูสุ่ย เลี้ยวขวาแล้วเลี้ยวซ้าย ก่อนจะเทียบเข้าจอดริมทางด้านนอกโครงการคอนโดมิเนียมตึกเดี่ยวแห่งหนึ่ง

หลี่เหวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลาแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "อืม~ ฝีมือขับรถพัฒนาขึ้นเยอะจริง ๆ ใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงสามสิบนาที แถมไฟแดงยังเป็นใจอีก เวรี่ไนซ์..."

"ไนซ์อะไรของแกวะ" เซี่ยงเฉียนโยนบุหรี่ให้อีกมวน พลางเอียงคอชะโงกมองออกไปข้างนอก "ชุ่ยหัวย่วน? ถึงเร็วขนาดนี้เลยเหรอ"

"แน่นอนอยู่แล้ว เดี๋ยวติดต่อหลิวเหวยเฉียงก่อน ผมลืมไปแล้วว่าออฟฟิศอยู่ชั้นไหน" หลี่เหวินจุดบุหรี่แล้วเริ่มกดเบอร์โทรศัพท์

คุยกันไม่กี่ประโยคก็วางสาย ทั้งสองคนจึงนั่งรออยู่ในรถ

ไม่กี่นาทีต่อมา ก็เห็นชายหน้าตาไม่เด็กแล้วสองคน คนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอม ผลุนผลันออกมาจากป้อมยามหน้าโครงการ พอเห็นรถนิสสัน ลิวิน่า จอดอยู่ริมทางก็โบกไม้โบกมือยิ้มแย้มทักทายทันที

คนผอมหันกลับไปที่ป้อมยาม ยื่นบุหรี่ให้รปภ. ด้านในพลางบอกให้ยกไม้กั้นขึ้น ส่วนคนอ้วนวิ่งเหยาะ ๆ ไม่กี่ก้าวมาที่หน้ารถ ยื่นพุงกลมดิกออกมาข้างหน้าแล้วโค้งคำนับสะบัดมือทักทายหลี่เหวินแบบสุภาพบุรุษยุโรป

"ขอต้อนรับท่านประธานเหวินและท่านประธานเฉียนผู้ทรงเกียรติ ที่ให้เกียรติมาตรวจเยี่ยมและชี้แนะถึงเขตสำนักงานอวี้เถียน กรุณาตามสัญญาณของกระผมไปจอดรถสุดน่ารัก หวังอวี่คุนและเจิงเหมี่ยวพร้อมให้บริการทุกท่านตลอดเส้นทางครับผม"

คนอ้วนอายุเกือบสามสิบแล้ว รูปร่างหน้าตาไม่มี วุฒิการศึกษาก็ไม่มี แต่กลับสามารถเลื่อนขั้นจากเจ้าหน้าที่ตรวจการระดับรากหญ้าขึ้นมาเป็นผู้จัดการประจำเขตได้ ความตั้งใจทำงาน นิสัยร่าเริงแถมยังเข้าสังคมเก่งนี่แหละคือไม้เด็ดของเขา

"โอ้โห ลำบากพี่คุนต้องลงมารับด้วยตัวเอง มิบังอาจจริง ๆ ครับ ขอน้องคนนี้ลงไปคุกเข่าคารวะ 'จา' สักหนึ่งทีเถอะ..."

หลี่เหวินเองก็เล่นใหญ่ตามน้ำ ทำท่าจะเปิดประตูรถลงไปคุกเข่าคำนับคารวะ จนหวังอวี่คุนจอมท้วมต้องรีบพุ่งเข้ามาดันประตูรถไว้ "เฮ้ย ๆ พี่เหวิน ไม่ต้องลำบาก ๆ รีบเข้าไปข้างในเถอะ ตอนนี้ยังมีที่จอด เดี๋ยวจะขวางทางคนอื่นเขา"

ด้วยเหตุนี้ ท่ามกลางเสียงหัวเราะก๊ากใหญ่ของเซี่ยงเฉียน หลี่เหวินก็เหยียบคันเร่งพารถนิสสัน ลิวิน่า เลี้ยวเข้าไปจอดในทำเลทองที่เจิงเหมี่ยวเพิ่งยกกรวยจราจรหลบให้

พอเก็บของลงจากรถแล้วล็อกประตู เจิงเหมี่ยวก็รีบเข้ามาแจกบุหรี่ให้อย่างกระตือรือร้น พร้อมทั้งจุดไฟแช็กให้อย่างแข็งขัน "มา ๆๆ ไปยืนสูบบุหรี่ใต้ร่มไม้กันก่อนค่อยขึ้นไป ยังเช้าอยู่เลย"

หลี่เหวินไม่กลัวร้อน วางมือพาดไหล่แนะนำทั้งสองฝ่าย "เซี่ยงเฉียนทุกคนคงรู้จักกันแล้วนะ ตัวแทนพิเศษของประธานเต๋อหัวเลยเชียว พี่ชายทั้งสองคนเดี๋ยวคอยปรนนิบัติให้ดี ๆ ล่ะ ไม่อย่างนั้นเงินเดือนเดือนหน้าโดนหักไม่รู้ด้วยนะ"

"ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกครับ..." เซี่ยงเฉียนรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "อย่าไปฟังประธานเหวินเขาโม้เลย ผมได้ยินมาว่าที่นี่มีอะไรสนุก ๆ เลยขอร้องให้เขาพาผมมาเปิดหูเปิดตาต่างหาก พี่คุน พี่สุ่ย ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว ยังไงเรื่องงานต่อจากนี้ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ"

"โธ่ จะสนับสนุนอะไรกันล่ะครับ ประธานเฉียนเป็นถึงระดับหัวหน้าแล้ว มีคำสั่งอะไรโทรมาบอกได้ตลอด อาคุนกับพี่สุ่ยพร้อมรับใช้เต็มที่ ไม่มีบิดพลิ้วแน่นอน" หวังอวี่คุนพูดจาภาษาราชการได้อย่างลื่นไหล แต่เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างคุยกันด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง

เจิงเหมี่ยวอยากจะพูดคำหวาน ๆ ดูเท่บ้าง แต่คารมยังไม่ถึงขั้น จึงทำได้เพียงแสดงความตั้งใจออกมาง่าย ๆ "ผมไม่พูดจาใหญ่โตอะไรแล้วกัน ต่อไปถ้าเจอปัญหาบกพร่องเรื่องการควบคุมความเสี่ยง ประธานเฉียนก็ช่วยชี้แนะพวกเราด้วยนะครับ มีอะไรผิดพลาดเราจะรีบแก้ แต่ขอความกรุณาช่วยยกมือไว้ชีวิตหน่อยนะครับ"

"เฮ้ย~ พอได้แล้ว!" หลี่เหวินเห็นทุกคนยิงคำพูดตามมารยาทกันจบแล้ว จึงเอ่ยปากเบรกทั้งสามคนที่ยังทำท่าจะพล่ามต่อไม่หยุด "พูดภาษาราชการกันคนละประโยคก็พอแล้วน่า พี่เฉียงกับพี่จิ้นล่ะ เย็นนี้จัดไว้ยังไงบ้าง"

ทั้งสามคนหัวเราะแหะ ๆ บรรยากาศเก้อเขินเล็กน้อยตอนเจอกันแวบแรกมลายหายไปทันที เจิงเหมี่ยวจึงเอ่ยอธิบาย "พวกพี่เฉียงเพิ่งส่งติงเทียนโย่วกลับไปเมื่อกี้นี่เอง โชคดีที่พวกนายมาสายหน่อย ไม่อย่างนั้นเจอหน้ากันคงอึดอัดแย่"

หลี่เหวินถึงบางอ้อ มิน่าล่ะถึงไม่เห็นติงเทียนโย่วในออฟฟิศ นึกว่าเขาแอบอู้งานหนีไป ที่แท้ก็มาที่ออฟฟิศฝั่งนี้ตั้งแต่เช้านี่เอง

"ช่วงสองสามวันนี้เหล่าติงมาส่งมอบงานที่ฝั่งพวกนายใช่ไหม เสร็จเรียบร้อยหรือยังล่ะ"

หวังอวี่คุนยิ้มอย่างมีเลศนัย "ฝั่งพวกเราใกล้เสร็จแล้ว สัปดาห์หน้าน่าจะเรียบร้อย ต่อไปพื้นที่แถบนี้ก็อยู่ในความดูแลของพี่เฉียงแล้ว บอสเหวินต้องแวะเวียนมาหาบ่อย ๆ นะครับ"

"พูดเป็นเล่น มีพี่คุนกับพี่สุ่ยอยู่ที่นี่ ผมจะไม่แวะมาหาพวกพี่บ่อย ๆ ได้ยังไง" หลี่เหวินคลำกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเปิดกระเป๋าใบเล็กของตัวเอง หยิบบุหรี่ออกมาเตรียมจะแจกอีกรอบ แต่พอเปิดซองดูกลับเหลืออยู่แค่สองมวน จึงเงยหน้าพูดขึ้นว่า "เดี๋ยวนะครับ ผมขอข้ามไปซื้อบุหรี่ฝั่งตรงข้ามสักสองซองก่อน"

"จะซื้อทำไม ในนี้ฉันมี" เจิงเหมี่ยวคว้าตัวหลี่เหวินไว้ ล้วงกุญแจออกจากกระเป๋ากางเกงแล้วกดทีหนึ่ง รถโตโยต้า คัมรี่สีดำคันใหม่เอี่ยมที่จอดห่างออกไปสองช่องจอดกะพริบไฟตอบรับ เจ้าหลวงจีนผอมเดินไปหยิบบุหรี่ออกมาจากข้างในสี่ซอง แล้วยัดใส่มือหลี่เหวินกับเซี่ยงเฉียนคนละสองซอง

เซี่ยงเฉียนรีบโบกมือปฏิเสธ "พี่สุ่ยไม่ต้องเกรงใจครับ ผมยังมีอยู่ อีกอย่างบุหรี่นี้ผมสูบไม่ค่อยชิน พี่เก็บไว้เองเถอะครับ จริง ๆ ครับ"

เมื่อเห็นว่าเซี่ยงเฉียนไม่ได้แกล้งปฏิเสธ เจิงเหมี่ยวจึงเก็บซองบุหรี่ใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง "งั้นก็ช่วยไม่ได้แล้ว บุหรี่หวงเฮ่อโหลวมวนสลิมของบอสเฉียนพวกเราก็สูบไม่ค่อยชินเหมือนกัน ถ้าจะให้ไปซื้อมาให้ต่างหากเพื่อติดสินบนก็ดูออกนอกหน้าเกินไป บอสเฉียนอย่าหาว่าเหล่าเจิงคนนี้สองมาตรฐานแล้วกันนะ"

เซี่ยงเฉียนเองก็เล่นมุกเป็น เลยหยิบบุหรี่หวงเฮ่อโหลวมวนสลิมของตัวเองออกมายัดแจกทุกคนรอบวง แถมยังเลียนแบบการกระทำของเจิงเหมี่ยวเมื่อครู่ด้วยการจุดไฟให้ทีละคน "สูบไม่ชินก็ลองสักมวนครับ สุขคนเดียวหรือจะสู้สุขด้วยกันทุกคน"

หลี่เหวินหัวเราะหึ ๆ ยัดบุหรี่สองซองนั้นใส่กระเป๋าตัวเองโดยไม่มีทีท่าเกรงใจแม้แต่น้อย เจ้าหลวงจีนผอมไม่ได้คิดจะเอาบุหรี่สองซองมาติดสินบนอะไรจริง ๆ หรอก มันเป็นแค่นิสัยชอบต้อนรับขับสู้เท่านั้น สนิทกันขนาดนี้ไม่มีความจำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยกับเรื่องแค่นี้

"โอ้โฮ พี่สุ่ยถอยรถใหม่เหรอครับ รถคันนี้ใช้ได้เลย ถึงจะส่งต่อไม่ถึงสามรุ่น แต่ขับใช้งานในครอบครัวก็ไม่อายใครนะเนี่ย" หลี่เหวินเดินไปหน้ารถแล้วทำท่าทางชื่นชม

พอพูดถึงเรื่องรถ เจิงเหมี่ยวก็ทำสีหน้าขวยเขินแบบ 'ก็ธรรมดา ๆ น่ะ' ขึ้นมาทันที "พอไหว ๆ น้องชายคนนี้อุตส่าห์ปั๊มลูกคนที่สองสำเร็จ พ่อเลยตบรางวัลให้ พูดออกไปแล้วยังอายตัวเองอยู่เลย!"

"เชี่ย แกจะน่าหมั่นไส้ไปถึงไหนวะ!" เจ้าหลวงจีนอ้วนที่ทนฟังอยู่นานได้จังหวะเข้ามาหยอกล้อ "น้องชายคนนี้ก็มีลูกสองเหมือนกัน เลี้ยงไม่ไหวเลยได้แต่ส่งเมียกับลูกกลับบ้านเกิด พี่สุ่ยมีลูกสองดันได้รถคันใหม่เป็นรางวัล บอสเหวิน บอสเฉียน พวกนายดูสิ คนเหมือนกันแท้ ๆ แต่ชะตาชีวิตกลับไม่เหมือนกัน น่าเวทนาจริง ๆ เล้ย..."

คู่หูหลวงจีนอ้วนผอมชินกับการยกเรื่องตัวเองมาล้อเล่นอยู่แล้ว เซี่ยงเฉียนตอนนี้ยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับทั้งสองคนนัก จึงได้แต่ยืนหัวเราะแหะ ๆ ดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ

แต่หลี่เหวินไม่หลงกลสองคนนี้หรอก สองหลวงจีนอ้วนผอมเนี่ย เห็นตอนไม่ใส่ชุดยูนิฟอร์มดูเป็นพวกขี้หลีบ้าน ๆ แบบนั้น แต่ที่บ้านของทั้งคู่ไม่ได้จนเลยสักนิด

เจ้าหลวงจีนผอมเจิงเหมี่ยวเป็นคนเผิงเฉิงรุ่นที่สอง พ่อของเขาเคยทำงานก่อสร้างโครงสร้างพื้นฐานมาก่อน มีตึกชาวบ้านสร้างเองอยู่ในหมู่บ้านกลางเมืองเขตหยุนโจวถึงสองตึก ไม่ใช่สองห้องนะ แต่เป็นสองตึก ตอนนี้แก่ตัวแล้วไม่ทำงาน เอาแต่เร่งให้เจิงเหมี่ยวรีบมีหลานทุกวี่ทุกวัน เงินค่าเช่าจากตึกชาวบ้านสองตึกนั้นก็มากพอจะเลี้ยงดูคนทั้งครอบครัวได้อย่างสบาย

อาศัยอยู่ในเผิงเฉิงเหมือนกัน แต่คนอื่นไม่ต้องซื้อบ้าน ไม่ต้องผ่อนบ้าน นั่งอยู่บ้านเฉย ๆ ก็มีรายได้เดือนละหลายหมื่นหยวน ลูกชายอย่างเจิงเหมี่ยวไม่ได้เก่งกาจอะไรก็แค่หางานทำไปวัน ๆ ตอนนี้เริ่มเตรียมบ่มเพาะทายาทรุ่นที่สามแล้ว

ถ้าความจำของหลี่เหวินไม่ผิดล่ะก็ อีกสักสี่ห้าปี เจิงเหมี่ยวก็มีลูกคนที่สามเพื่อจะได้เปลี่ยนรถอีก และพ่อเขาก็ซื้อบีเอ็มดับเบิลยู X3 คันใหม่ให้จริง ๆ แม่เอ๊ย ด้วยสภาพแบบนี้ พวกแรงงานทาสที่มาจากต่างมณฑลเพื่อทำงานในเผิงเฉิงจะมีสักกี่คนที่ทำได้แบบเขา

หลวงจีนผอมไม่ได้จนเหมือนภาพลักษณ์ภายนอก ส่วนหลวงจีนอ้วนจริง ๆ แล้วก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน พ่อตาของเขาเคยได้ชื่อว่าเป็นคนเก็บขยะของเก่าขาย ทว่าอย่าได้ดูถูกคนเก็บของเก่าเชียว ยี่สิบสามสิบปีก่อนมาเก็บของเก่าที่เผิงเฉิง คลุกคลีทำธุรกิจเศษเหล็กของเสียตามโรงงานต่าง ๆ ไม่มีใครรู้หรอกว่าเขามีทรัพย์สินมหาศาลขนาดไหน

แน่นอนว่าอย่างไรเสียหลวงจีนอ้วนก็เป็นแค่ลูกเขย เมียเขายังมีน้องชายอยู่ข้างล่างอีกคน จึงมีข่าวลือว่าเมียเขาได้ส่วนแบ่งแค่ตึกชาวบ้านสองหลังนอกด่านเท่านั้น ตอนนี้เมียพาลูกกลับไปอยู่ที่บ้านเกิดในมณฑลเอ้อ ปล่อยบ้านให้คนเช่า สภาพความเป็นอยู่ของหวังอวี่คุนจึงดีกว่าพวกคนต่างถิ่นที่ไร้รากฐานตั้งตัวตั้งเยอะ

เรื่องพวกนี้ไม่ต้องพูดถึง แค่เงินเดือนปกติของทั้งสองคนนี้ก็น้อยกว่าหลี่เหวินแน่ๆ ทว่าเวลาไปกินข้าวหรือเล่นไพ่พวกเขากลับไม่เคยคิดเล็กคิดน้อยเรื่องแพ้ชนะเลย แค่นี้ก็เหนือกว่าหลี่เหวินในชาติก่อนตั้งเยอะแล้ว

ระหว่างที่คุยเล่นกันอยู่นั้น รถนิสสัน ลิวิน่าอีกคันก็แล่นผ่านประตูป้อมยามเข้ามา เจิงเหมี่ยวรีบวิ่งไปยกกรวยจราจรออกพลางโบกรถให้เข้าซองจอด

พวกหลี่เหวินที่อยู่ใต้ร่มไม้ไม่ได้เดินเข้าไปต้อนรับ คนสองคนที่ลงมาจากรถย่อมเป็นหลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้น ทั้งคู่เดินอ้อมไปท้ายรถแล้วหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่หลายใบออกมา ดูจากน้ำหนักที่ถ่วงมือจนรั้งตึงก็รู้ได้ทันทีว่าของข้างในไม่ใช่น้อยๆ

"เชี่ย พี่เหวิน เซี่ยงเฉียน พวกนายมาเร็วจังแฮะ" หลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นมีความตัวติดกันเหมือนเงาตามตัว สองคนนี้เข้าบริษัทมาพร้อมกัน แถมว่ากันว่าเคยเรียนโรงเรียนเดียวกันมาก่อนด้วย

พอยืนคุยจนพวกเขาเดินเข้ามาใกล้ หลี่เหวินถึงก้าวเข้าไปหมายจะช่วยถือของ แต่หน้าที่นี้ก็ถูกสองนักพรตอ้วนผอมชิงตัดหน้าแย่งไปทำก่อนแล้ว

ดูเอาเถอะ พวกเขาอายุมากกว่าตั้งหลายปี ฐานะทางการเงินที่แท้จริงมีมากกว่าคนหนุ่มทั้งสี่คนเสียอีก (อาจจะสู้เซี่ยงเฉียนไม่ได้คนหนึ่ง) เพียงแค่ตำแหน่งในบริษัทต่ำกว่าหน่อย ก็ยอมลดทอนศักดิ์ศรีเข้าหาพวกหัวหน้าวัยละอ่อนเหล่านี้ได้อย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ ประสบการณ์และการเอาตัวรอดในสังคมแบบนี้เหนือกว่าพวกที่เรียกตัวเองว่าหัวกะทิชั้นนำตั้งเยอะ

"แหงล่ะสิ พี่เฉียงเอ่ยปากชวนตั้งแต่ต้นสัปดาห์ ผมก็นั่งนับนิ้วรอนับวันมาทั้งอาทิตย์ กว่าจะหาจังหวะที่พวกหัวหน้าไม่อยู่ได้ ถ้าไม่รีบแจ้นมาก่อนมีหวังอึดอัดตายพอดี"

สกิลการพูดจาเอาใจคนของหลี่เหวินย่อมไม่ธรรมดาอยู่แล้ว ยิงมุกกึ่งเล่นกึ่งจริงไปเรื่อยเปื่อย บรรยากาศระหว่างที่เดินไปลิฟต์จึงไม่มีช่วงไหนที่เดดแอร์เลย

ไม่นานลิฟต์ก็ขึ้นมาถึงชั้นสิบสาม เจิงเหมี่ยวเคาะประตูห้อง 1303 ด้านในมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยทักทายอย่างเหนียมอาย ก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อที่โต๊ะทำงานซึ่งจัดวางไว้ในห้องนั่งเล่น

หลี่จิ้นแนะนำเด็กหนุ่มคนนั้นแบบผ่านๆ ว่าถูกดึงตัวมาจากข้างล่างเพื่อช่วยคีย์ข้อมูล แต่ความจริงหลี่เหวินรู้ดีว่าหนุ่มหล่อขี้อายชื่ออู๋เสี่ยวจวินคนนี้เป็นญาติทางฝั่งภรรยาของบอสหลัวเพ่ย อีกไม่นานก็จะถูกย้ายเข้าสำนักงานใหญ่ไปเป็นผู้ช่วยธุรการของหยางเหวินเจีย

ระบบเส้นสายของบริษัทการเงินจ้งอี้มีเยอะและซับซ้อนมาก แต่เรื่องที่แปลกพิลึกก็คือ เด็กเส้นพวกนี้พอเข้ามาในบริษัทแล้วกลับไม่ทำตัวแย่เหมือนในนิยายไร้สมอง ส่วนใหญ่ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างมีความรับผิดชอบ แม้จะไม่ถึงขั้นมีความสามารถโดดเด่น แต่อย่างน้อยก็ทำหน้าที่เป็นฟันเฟืองตัวเล็กๆ ได้อย่างไม่มีปัญหา

และที่น่าสนใจคือ เด็กเส้นพวกนี้ไม่ค่อยทำตัวมีปัญหา นอกเสียจากบางคนที่มีนิสัยชวนให้เอือมระอา นอกนั้นส่วนใหญ่เข้ากับคนอื่นได้ง่ายและไม่เป็นพิษเป็นภัยกับใคร

อู๋เสี่ยวจวินคนนี้ก็เป็นเด็กดีเช่นกัน น่าจะเพิ่งเรียนจบมาได้ไม่นาน บอสหลัวเพ่ยยังทำทีเป็นตบตาคนอื่นด้วยการให้เขาเริ่มจากระดับล่างสุด แต่พวกผู้บริหารคนอื่นๆ ต่างรู้เบื้องหลังกันหมด จึงไม่จำเป็นต้องให้บอสหลัวเพ่ยเอ่ยปาก ไม่กี่เดือนก็โยกย้ายเขาไปยังตำแหน่งที่ควรอยู่แล้ว

"ห้องพักที่ดัดแปลงเป็นออฟฟิศน่ะ พี่เหวินกับเซี่ยงเฉียนเดินดูตามสบายเลยนะ พวกเราขอเคลียร์งานแป๊บหนึ่ง ห้าโมงเย็นค่อยเริ่มตั้งวงกัน"

หลิวเหวยเฉียงเอ่ยขึ้น หมอนี่แอบจองโต๊ะทำงานที่นี่ไว้ตัวหนึ่งแล้ว บ้านเขาอยู่แถวนี้ไม่ไกล จึงอยากหาข้ออ้างไม่ต้องถ่อไปสำนักงานใหญ่ที่หยุนโจวตั้งนานแล้ว พองานส่งมอบเสร็จเรียบร้อยก็จะมีเหตุผลอันชอบธรรม แวะมาสแกนนิ้วเข้างานที่นี่ได้บ่อยๆ

ความจริงถ้าไม่นับเรื่องตึกสำนักงานที่ดูหรูหราโอ่อ่า การได้ทำงานใกล้บ้านต่างหากคือความสุขที่แท้จริงซึ่งเน้นประโยชน์ใช้สอยมากกว่าหน้าตา ขอแค่เงินเดือนไม่ลดลงก็พอแล้ว

……