ตอนที่ 61 พี่เฉียงโชว์ฝีมือ เปิดวงจ่วนจ่วน

ในสำนักงานบ้านเช่าแบบสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น ห้องนั่งเล่นใช้เป็นที่ทำงาน ห้องนอนใหญ่ดัดแปลงเป็นห้องประชุมและห้องพักผ่อนหย่อนใจ ส่วนห้องนอนเล็กอีกสองห้องยังว่างพอให้ใช้เป็นหอพักได้ นอกเหนือจากนี้ เครื่องครัว ห้องน้ำ และระเบียงก็มีครบครัน รองรับคนสองสามคนได้อย่างสบายๆ

หวังอวี่คุนปักหลักยึดห้องหนึ่งในออฟฟิศเป็นที่นอน ห้องที่เหลือยกให้อู๋เสี่ยวจวินกับเจ้าหน้าที่ข้อมูลอีกคน ที่หวังอวี่คุนได้ครองห้องเดี่ยวไม่ใช่เพราะเส้นใหญ่ แต่เป็นเพราะรูปร่างอ้วนท้วนแถมตกดึกยังกรนสนั่นหวั่นไหว จนไม่มีใครยอมนอนห้องเดียวกับเขาต่างหาก

เดิมทีหลี่จิ้นเคยนอนเตียงชั้นบนของเขา ต่อมาทนไม่ไหวจริงๆ จึงย้ายออกไปเช่าอพาร์ตเมนต์ห้องแถวอยู่คนเดียวข้างนอก แถมที่ที่เขาเช่ายังอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้านศิลปะเชิงเขาอู้ถง นับแต่นั้นมาเขาก็เลยซึมซับบรรยากาศจนกลายเป็นหนุ่มกึ่งสายอาร์ตไปเลย

พอถึงช่วงสี่โมงกว่าๆ อู๋เสี่ยวจวินก็เอ่ยทักทายเสียงเบาๆ แล้วแอบชิ่งกลับก่อน เพื่อนร่วมงานที่มีบ้านเกิดอยู่หนิงไห่พวกนี้ หลายคนชอบกลับไปใช้วันหยุดสุดสัปดาห์ที่บ้านเกิด อย่างสองสาวฝ่ายการเงินที่สำนักงานใหญ่ก็แทบจะกลับกันทุกสามวันห้าวัน ทำเอาหลี่เหวินที่บ้านเกิดอยู่ไกลออกไปแปดร้อยกิโลเมตรอิจฉาจนแทบคลั่ง

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง หลิวเหวยเฉียงกับหลี่จิ้นก็ตรวจสอบข้อมูลบริษัทคู่ค้าโลหะมีค่าเรียบร้อย เท่ากับว่ารับมอบหมายงานทั้งหมดจากติงเทียนโย่วเสร็จสมบูรณ์ ทั้งคู่จึงบิดขี้เกียจแล้วลุกขึ้นยืน

หลิวเหวยเฉียงใช้เวลาเพียงไม่นานก็ปรับตัวเข้ากับบทบาทหัวหน้าวงได้อย่างแนบเนียน เขารอให้สองคู่หูอ้วนผอมคุยโทรศัพท์เสร็จ แล้วจึงเอ่ยปากชักชวนเสียงดัง "ไม่ต้องรอถึงห้าโมงหรอก เย็นนี้ผมกับพี่จิ้นวางแผนไว้ว่าจะทำกับข้าวห้าอย่างซุปหนึ่งอย่าง พี่น้องทั้งหลายขยับแข้งขยับขากันหน่อย จะได้รีบกินกันเร็วๆ"

พวกผู้ชายเวลาทำอะไรก็กระฉับกระเฉงแบบนี้แหละ พอส่งสัญญาณเริ่มลุย ผู้ชายทั้งหกคนก็ขยับตัวพร้อมกันทันที

โบราณว่าคนประเภทเดียวกันมักดึงดูดเข้าหากัน เพื่อนร่วมงานที่เข้าขากันได้ดีขนาดนี้ แม้แต่เรื่องทำกับข้าวก็ดูเหมือนจะมีฝีมือติดตัวกันทุกคน

ที่จริงจะถือเป็นเอกลักษณ์ของยุคสมัยก็ว่าได้ คนที่เกิดในยุค 80 กลุ่มนี้ยังคงมีความทรงจำเรื่องความลำบากหลงเหลืออยู่ แม้ทุกวันนี้ชีวิตจะดีขึ้นมากแล้ว แต่ทักษะที่เรียนรู้มาตั้งแต่เด็กก็ยังใช้ประโยชน์ได้ตลอดชีวิต

ทว่าห้องครัวก็มีพื้นที่แค่นั้น ต่อให้หลิวเหวยเฉียงจะคุยว่าวางแผนไว้ห้ากับข้าวหนึ่งซุป แต่เวลาลงมือทำจริงๆ จะต้องใช้คนเยอะขนาดนั้นเสียที่ไหน

หลี่เหวินจึงตัดใจไม่เข้าไปเอี่ยว เขาไม่จำเป็นต้องอวดฝีมือซึ่งเป็นทักษะพื้นๆ เพื่อเรียกร้องคำชมว่า "เยี่ยมยอด" อีกต่อไปแล้ว จากนั้นเซี่ยงเฉียนเองก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเหมือนกัน หมอนี่เป็นคนมณฑลอวี้ ไม่ถนัดวิธีการทำอาหารกวางตุ้งแบบที่พวกหลิวเหวยเฉียงทำเลยสักนิด

หลิวเหวยเฉียงพับแขนเสื้อขึ้นพลางจัดการไก่บ้านที่หลี่จิ้นหิ้วมาจากเชิงเขาอู้ถง เมื่อเห็นว่าหลี่เหวินกับเซี่ยงเฉียนกำลังว่าง จึงร้องเรียกคนอ้วน "พี่คุน นายก็ไม่ต้องช่วยแล้ว ไปกับพี่เหวินที่ห้องประชุม จัดพื้นที่ลานประลองออกมา เช็กดูหน่อยว่าไพ่นกกระจอกขาดหายไปบ้างไหม พอกินข้าวเสร็จจะได้เริ่มเลย จะได้ไม่ต้องออกไปเสียเงินข้างนอกให้เปลือง"

เจ้าอ้วนเองก็ไม่อยากเบียดเสียดในครัวให้อึดอัดอยู่แล้ว สบโอกาสมีข้ออ้างให้นั่งรอกินฟรี จึงรับคำสั่งแล้วเดินออกไปอย่างไม่ลังเล

เซี่ยงเฉียนยังสนิทกับทุกคนน้อยที่สุด จึงถือโอกาสตามไปช่วยด้วย ดีกว่าอยู่เฉยๆ แล้วดูเหมือนสร้างระยะห่างกับคนอื่น

เจ้าอ้วนพาคนทั้งสองเดินไปยังระเบียงที่เชื่อมต่อกับห้องนอนใหญ่ เขาเปิดผ้าคลุมพลาสติกเฉพาะออก เผยให้เห็นโต๊ะไพ่นกกระจอกสภาพใหม่ราวแปดสิบเปอร์เซ็นต์ตัวหนึ่ง ที่แท้ของชิ้นนี้ก็เป็นหนึ่งในเฟอร์นิเจอร์ที่แถมมากับบ้านเช่า ก่อนที่หลิวเหวยเฉียงจะเข้ามาคุมที่นี่ ในออฟฟิศก็ไม่มีใครอยากเป็นตัวตั้งตัวตี

ชายฉกรรจ์สามคนช่วยกันดันโต๊ะประชุมทรงยาวไปชิดมุมผนัง ก็เกิดพื้นที่ว่างกว้างพอจะวางโต๊ะไพ่นกกระจอกได้อย่างเหลือเฟือ

เจ้าอ้วนอาศัยอยู่ที่นี่มาตลอด จึงรู้ตำแหน่งเก็บข้าวของในบ้านเป็นอย่างดี เขาเอื้อมมือไปหยิบกล่องเก็บไพ่นกกระจอกโดยเฉพาะลงมาจากตู้ซักผ้าสั่งทำพิเศษตรงระเบียง แล้วใช้ผ้าขนหนูที่ไม่ค่อยสะอาดนักเช็ดฝุ่นบนกล่องออก

จากนั้นก็เดินไปลากปลั๊กพ่วงในห้องประชุมมาเสียบเข้ากับโต๊ะไพ่นกกระจอก พอกดเปิดสวิตช์ โต๊ะก็ส่งเสียงกระหึ่มหมุนทำงานเพื่อทดสอบระบบทันที

เจ้าอ้วนกดปุ่มทอยลูกเต๋าทั้งสี่ทิศบนโต๊ะ พอตรวจดูว่าเครื่องทำงานปกติดีทุกอย่าง จึงเปิดกล่องไพ่นกกระจอกออก ไม่จำเป็นต้องนับด้วยซ้ำ ด้านในเรียงไพ่นกกระจอกสองสำรับคนละสีเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เขาคัดไพ่ดอกออก แล้วดันไพ่นกกระจอกสำรับด้านบนลงไปในช่องล้างไพ่ แต่ยังไม่รีบกดเริ่มระบบ เจ้าอ้วนทิ้งเข่าลงข้างหนึ่ง ก้มหัวมุดลงไปปรับแผงควบคุมใต้โต๊ะอย่างทุลักทุเลอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงยืดตัวขึ้นมากดปุ่มเปิดเครื่อง

ไม่ถึงครึ่งนาที เสียงสัญญาณก็ดังขึ้น เจ้าอ้วนกดปุ่มล้างไพ่ กำแพงไพ่สี่แถวค่อยๆ ดันตัวขึ้นมาบนหน้าโต๊ะ พี่คุนผู้ช่ำชองกวาดตามองปราดเดียวก็รู้จำนวน "เรียบร้อย บอสเซี่ยงเฉียนช่วยไปเปิดปิดโคมไฟตรงประตูสองสามทีซิ ปรับให้เป็นโหมดสว่างสุดเลย สนามรบของเราคราวนี้ไม่ด้อยไปกว่าห้องไพ่นกกระจอกคืนละสองสามร้อยหรอก"

"เชี่ย พี่คุนมีฝีมือขนาดนี้ ไม่ไปเปิดห้องเล่นไพ่นี่ถือว่าเสียของจัดเลยนะ" หลี่เหวินคาบบุหรี่นั่งรอสบายใจเฉิบ แต่นั่นก็ไม่ได้ขัดขวางไม่ให้เขายกนิ้วโป้งให้เพื่อสร้างความมีตัวตน

เจ้าอ้วนยักคิ้วหลิ่วตาอย่างได้ใจ "มันแน่อยู่แล้ว ระดับกูนี่มืออาชีพ จะบอกให้ว่ากูกับคนบ้านเดียวกันไปเปิดบ่อนไพ่นกกระจอกไว้ที่เมืองฮุ่ยวันจริงๆ ด้วยนะ วันหลังว่างๆ พวกเราค่อยไปด้วยกัน ที่นั่นมีน้องสาวแจ่มๆ ด้วยนะโว้ย"

หลี่เหวินย่อมรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร แต่ท่านเหวินในวันนี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มไร้เดียงสาอีกต่อไปแล้ว จึงเปิดปากสวนกลับไปตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม "พี่คุนอย่ามาล่อล่อผมเลย หนุ่มน้อยผู้บริสุทธิ์อย่างผมต้องฝึกวิชาพรหมจรรย์ให้ครบยี่สิบแปดปีก่อน ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะเผลอทำน้องสาวเขาบาดเจ็บเอาได้ จ่ายค่าทำขวัญไม่ไหวนะบอกเลย..."

"กริ๊ก~ กริ๊ก~ กริ๊ก"

ไฟบนเพดานติดๆ ดับๆ ตามจังหวะที่เซี่ยงเฉียนกดสวิตช์ จนกระทั่งเลือกโหมดที่สว่างที่สุดได้ "พวกพี่สองคนเล่นทายปริศนาอะไรกัน น้องสาวอะไร จ่ายค่าทำขวัญอะไร พี่เหวินอายุตั้งยี่สิบหกแล้ว ยังจะมาภูมิใจกับความเป็นหนุ่มซิงอยู่อีกเหรอ"

เจ้าอ้วนหัวเราะเยาะเสียงดังกาๆ "พี่เหวินรีบไปหาน้องสาวช่วยเปิดซิงให้ก่อนเหอะ แถมยังได้อั่งเปาด้วย ไม่งั้นจะเสียสิทธิ์ค่าเปิดบริสุทธิ์ไปฟรีๆ นะเว้ย คนอื่นเขาจะได้สอนวิชาให้ด้วย ถึงเวลาเข้าด้ายเข้าเข็มจะได้ไม่ปล่อยไก่ให้ขายหน้า"

พอได้ยินแบบนี้เซี่ยงเฉียนก็เก็ตทันที หัวเราะรับเสียงดังกาๆ พลางพยักหน้าเห็นด้วย "จริงด้วย พี่เหวินต้องไปซ้อมมือก่อน ขืนรีบร้อนขึ้นสังเวียนเดี๋ยวจะล่มปากอ่าว คิดถึงตอนนั้นสิ..."

หลี่เหวินไม่มีท่าทีโกรธเคืองหรือกระดากอายแม้แต่น้อย เขารีบพูดแทรกตัดบทเซี่ยงเฉียนทันควัน "คิดถึงตอนนั้นที่มึงร้องตะโกนว่า 'ก้าวไปข้างหน้า ก้าวไปข้างหน้า ก้าวไปข้างหน้า' แล้วน้ำเดินตั้งแต่ยังไม่ทันออกตัวใช่ไหมล่ะ แล้วบอสเซี่ยงทดลองมากี่ปีถึงค่อยเชี่ยวชาญล่ะหืม?"

"เชี่ย กูค่อยเป็นค่อยไปเหอะ ยกแรกก็กำชัยชนะแล้วเว้ย..."

แน่นอนว่าไม่มีผู้ชายคนไหนยอมรับว่าตัวเองเปิดฉากล้มเหลวหรอก ทั้งสามคนเอาประเด็นหยอกล้อไร้สาระนี้มาแซวกันไปมาได้อย่างออกรสถึงสิบนาทีเต็ม

จนกระทั่งเริ่มเบื่อเข้าจริงๆ เซี่ยงเฉียนก็ชวนทั้งสองคนเล่นเกมเปิดไพ่วัดแต้ม โดยแจกคนละสามใบ เริ่มวางเดิมพันได้ตั้งแต่ใบแรก จั่วใบใหม่ก็ลงเดิมพันเพิ่มหนึ่งครั้ง ระหว่างนั้นถ้าไม่สู้ก็หมอบไพ่ได้ คล้ายๆ กับการเล่นโป๊กเกอร์แบบดัดแปลง แต่ไม่มีแต้มสูงสุดแบบแบล็กแจ็ก วัดกันแค่ผลรวมแต้มของไพ่ทั้งสามใบเพียวๆ

ส่วนของเดิมพันคืออะไรน่ะเหรอ พวกเขายังไม่ใช่พวกผีพนันเข้าสิง จึงไม่มีทางเอาเงินสดมาเล่นได้เสียกันอยู่แล้ว เจ้าอ้วนเดินไปหยิบถั่วลิสงอบเกลือในห้องออกมาสองซอง แบ่งให้ทั้งสามคนใช้เม็ดถั่วเป็นชิปในการเล่น

จะว่าไปแล้ว แม้จะไม่ได้พนันด้วยเงิน แต่ศักดิ์ศรีของผู้ชายเวลาอยากเอาชนะก็แค่ต้องการคำชมว่า "มึงแน่มาก" เท่านั้น ดังนั้นแม้จะเป็นเกมที่ดูปัญญาอ่อนขนาดนี้ พวกเขาก็เล่นกันได้อย่างเมามันจัดๆ

เล่นกันเพลินจนไม่รู้ตัว จู่ๆ เสียงตะโกนของหลิวเหวยเฉียงก็ดังมาจากห้องนั่งเล่น "ลูกพี่ทั้งสามคน มาช่วยกันยกโต๊ะตั้งกับข้าวได้แล้ว"

จากนั้นทั้งหกคนในห้องก็ช่วยกันคนละไม้คนละมือ ไม่นานกับข้าวหกอย่างกับซุปหนึ่งหม้อก็ถูกยกขึ้นโต๊ะ ตอนท้ายหลี่จิ้นรบเร้าจะทอดไข่เพิ่มอีกสองสามฟอง จึงทำให้มีกับข้าวเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่างเกินจากที่วางแผนไว้

เบียร์ถูกเปิดออก อาหารบนโต๊ะประกอบไปด้วยไก่ต้ม กุ้งลวก ปลานึ่ง ผัดผักใส่หมูสามชั้น ซุปลูกชิ้น และยังมีพริกหยวกผัดลายเสือที่ตั้งใจทำให้หลี่เหวินโดยเฉพาะอีกหนึ่งจาน

เอาเถอะ หลี่เหวินอยากจะบอกพวกมันใจจะขาดว่า กูไม่ได้ชอบกินพริกหยวกผัดลายเสือเลยสักนิด ยิ่งพริกหยวกผัดลายเสือที่คนกวางตุ้งสามคนช่วยกันทำให้ด้วยแล้ว แค่หน้าตาก็ดูรู้แล้วว่าไม่อร่อย

แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเป็นน้ำใจของทุกคน หลี่เหวินจึงจำใจคีบพริกขึ้นมากัดไปหนึ่งคำ แล้วส่งเสียง "อืมๆ" ในลำคอสองที ก่อนจะแอบเอาไอ้ของที่ไม่กรอบไม่นุ่มชิ้นนั้นไปซุกไว้ก้นชามข้าว

ส่วนกับข้าวอย่างอื่น ก็ถือว่าพอกินได้ หลี่เหวินแอบคิดในใจว่ารสมือแบบนี้ไม่ใช่ฝีมือของเจิงเหมี่ยวไอ้ผอมแน่นอน คงเป็นหลิวเหวยเฉียงที่มีฝีมือแค่งูๆ ปลาๆ แล้วชอบเสนอหน้ามารับหน้าที่พ่อครัวแน่ๆ

แต่น่าเสียดายที่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หลี่เหวินจึงทำได้เพียงฝืนใจเอ่ยปากชมไปสองสามคำ "ใช้ได้เลยนี่ครับ พี่เฉียงมีฝีมือขนาดนี้ด้วย แต่งงานไปแย่แน่เลย เมียต้องเอาฝีมือทำกับข้าวนี้มาเป็นข้ออ้าง แล้วปล่อยให้พี่กลายเป็นพ่อบ้านแสนสุขที่ต้องกลับบ้านมาทำกับข้าวทุกวันชัวร์"

หลิวเหวยเฉียงยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่มไปครึ่งหนึ่ง หยิบตะเกียบขึ้นมาพลางคิดแล้วพูดว่า "เชี่ย พี่เหวิน ทำไมผมรู้สึกว่าคำพูดพี่มันฟังดูทะแม่งๆ วะ เมีย ข้ออ้าง ความสุข พ่อบ้านทำกับข้าว... สรุปคือเพราะกูมีฝีมือทำกับข้าว ต่อไปเมียเลยไม่ต้องเข้าครัวแล้วใช่ไหมเนี่ย เชี่ย กล้าก็ลองดูสิ ฉันเปลี่ยนคนใหม่ได้ในไม่กี่นาทีเลยนะเว้ย"

หลี่จิ้นช่วยรินเหล้าให้ทุกคน แล้วยกแก้วขึ้นเปิดประเด็นก่อน "มาๆๆ คืนนี้ชิมฝีมือพี่เฉียงกันก่อน วันไหนว่างๆ ค่อยไปทางตะวันออก ไปถิ่นฉันแถวตีนเขาอู้ถง พวกเราไปเก็บผักเชือดไก่ในสวนลิ้นจี่ด้วยตัวเอง ฉันรู้จักลุงคนหนึ่ง ไปทำกับข้าวด้วยเตาฟืนที่บ้านแกได้ นั่นน่ะรสชาติอีกแบบเลยนะ ชนแก้วนี้กันก่อนเลย"

ทั้งหกคนไม่อิดออด ยกแก้วเบียร์ชนแล้วดื่มจนหมด จากนั้นก็ให้เกียรติด้วยการแย่งกันคีบกับข้าว ทำเอาหลิวเหวยเฉียงที่หลงคิดว่าตัวเองฝีมือทำกับข้าวเลิศเลอรู้สึกปลาบปลื้มใจเป็นอย่างยิ่ง

หลี่เหวินชิมกับข้าวไปครบทุกอย่าง จะพูดยังไงดีล่ะ ไก่ต้มยังมีเส้นเลือดแดงซึมอยู่จริง แต่ไก่บ้านตัวนี้เนื้อแน่นเกินไป เอาไปเคี่ยวกับพริกเขียวน่าจะเหมาะกว่า ส่วนกุ้งลวกก็ปกติ มีมือใครก็ทำเป็น น้ำจิ้มก็ทำออกมาค่อนข้างธรรมดา ปลากะพงนึ่งไฟยังไม่ถึง ขิงซอยกับต้นหอมซอยก็หั่นหยาบเกินไป น้ำมันร้อนกับซีอิ๊วยังไม่เข้ากันดี...

เอาเถอะ หลี่เหวินรู้สึกว่าต่อไปถ้าหลิวเหวยเฉียงเข้าครัว ตัวเองคงต้องหาทางเลี่ยงหน่อยจะดีกว่า หมอนี่มีความมั่นใจในฝีมือทำกับข้าวของตัวเองแบบแปลกๆ ไม่อย่างนั้นการปล่อยให้เจิงเหมี่ยวที่มีใบรับรองเชฟอยู่ตรงนี้เฉยๆ แล้วเอาวัตถุดิบชั้นดีมาทิ้งขว้างแบบนี้ไปทำไมกัน

บางทีทุกคนอาจมีความทนทานต่อรสชาติอาหารสูงมากจริงๆ นอกจากหลี่เหวินแล้ว อีกห้าคนดูเหมือนจะกินกันจนอิ่มตื้อถึงยอมหยุดมือ เบียร์คนละสองกระป๋องก็ไม่มีใครละโมบขอดื่มเพิ่ม มื้อนี้ต่อให้กินกันเนิบๆ ก็ยังใช้เวลาไปไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง

ท่ามกลางเสียงชื่นชมอย่างเป็นเอกฉันท์ของทุกคน หลิวเหวยเฉียงดึงดันไล่หลี่เหวินที่ตั้งท่าจะช่วยล้างจานออกไป พร้อมกับสาธิตนิสัยผู้ชายแสนดีที่รักความสะอาดและขยันขันแข็งด้วยตัวเองอีกรอบ โดยลากตัวหลี่จิ้นไปเหมาจัดการงานเก็บกวาดที่เหลือจนเสร็จสิ้น

พอทั้งสองคนเช็ดมือเดินมาถึงห้องประชุม อีกสี่คนที่ว่างอยู่ก็ขึ้นไปนั่งประจำโต๊ะประลองเรียบร้อยแล้ว

เพิ่งจะตกลงกติกาแพ้ชนะของวงไพ่เสร็จพอดี หลี่จิ้นก็ปรี่เข้ามาเอามือเท้าโต๊ะ "เดี๋ยวๆๆ จะให้พวกเราทำงานงกๆ อยู่ฝ่ายเดียว พอถึงเวลาเล่นกลับตัดผมกับพี่เฉียงออกไปแบบนี้ไม่ได้นะ"

หวังอวี่คุนรีบเอ่ยปากปลอบทันที "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ พวกเราตกลงกันแล้วว่าสามตาตัดสินแพ้ชนะ ในตาที่สาม คนที่นั่งตรงข้ามคนชนะฮั่วต้องลุกจากโต๊ะ หรือไม่ก็ลุกออกไปทั้งสองข้าง เปลี่ยนขึ้นมาทีละคนหรือสองคน สลับหมุนเวียนกันไปเรื่อยๆ ทุกคนได้เล่นแน่นอน กติกานี้พวกนายจะเลือกแบบคนเดียวหรือสองคน ให้พวกนายตัดสินใจเลย"