ตอนที่ 90 เช้าตรู่พบสาวงาม ออกประกาศให้รางวัล

วันพุธที่ 25 เมษายน ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก หลี่เหวินที่ตื่นนอนขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันในตอนเช้ารู้สึกได้ว่าเปลือกตาซ้ายกระตุกเบาๆ สองสามครั้ง พอนึกถึงคำโบราณยอดฮิตที่ว่า "ตากระตุกข้างซ้ายมีโชค ตากระตุกข้างขวามีเคราะห์" ก็คิดว่าคงไม่ต้องฉีกกระดาษขาวแผ่นเล็กๆ มาแปะทับเปลือกตา วันนี้ "ฤกษ์ดีมีลาภ" คงไม่คลาดเคลื่อนเป็นแน่

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย หลี่เหวินก็สังเกตเห็นโดยบังเอิญว่าเอวกางเกงที่เคยซื้อไว้เริ่มหลวมไปหน่อย กล้ามเนื้อหน้าท้องจากการออกกำลังกายในช่วงนี้เริ่มเป็นรูปเป็นร่างชัดเจนขึ้น ไขมันส่วนเกินที่เคยพอกอยู่รอบเอวจนเกะกะหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย

เขาจึงจำต้องร่นเข็มขัดเข้าไปอีกหนึ่งรูพลางคิดในใจว่า ตอนเย็นถ้าว่างคงต้องไปซื้อกางเกงใหม่สักสองสามตัว หุ่นดีขึ้นแล้วจะปล่อยให้ขอบกางเกงมาทำลายภาพลักษณ์ไม่ได้เด็ดขาด

จังหวะที่ก้มหน้าลงมอง หลี่เหวินก็รู้สึกว่าขากางเกงดูเหมือนจะสั้นเต่อขึ้นมานิดหน่อยด้วย ในใจคิดว่าตัวเขาก็อายุจะยี่สิบหกอยู่รอมร่อแล้ว ถ้าส่วนสูงยังจะเพิ่มขึ้นอีกคงไม่ถูกหลักวิทยาศาสตร์เท่าไหร่ ต้องเป็นภาพลวงตาจากการรัดเข็มขัดแน่นขึ้นแหงๆ...

สรุปแล้ว ลดน้ำหนักจนหุ่นดีขึ้นก็ไม่มีอะไรต้องกลุ้ม ถึงจะสงสัยว่าสูงขึ้นอีกหน่อยก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องกังวล หลี่เหวินจึงก้าวเท้าอย่างอารมณ์ดี ลงบันไดไปทำงานพร้อมกับก๊วนเพื่อนร่วมห้อง 402

พอลัดเลี้ยวออกมาจากทางเดินบันได ก็เห็นหญิงงามคนหนึ่งกำลังยื่นมือโบกแท็กซี่อย่างร้อนรนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทางเท้าถนนฉางซิน

พอเดินเข้าไปใกล้ ร่างด้านหลังของหญิงงามหลังต้นไม้ก็ค่อยๆ เผยออกมาให้เห็นทีละน้อย เธอมีรูปร่างสูงเพรียว สวมกางเกงยีนส์รัดรูปสีน้ำเงินเข้ม บั้นท้ายกลมกลึงงอนงามดันกระเป๋าหลังสองข้างให้โค้งนูนได้รูปสวยงาม สวมรองเท้าลำลองหุ้มข้อแอร์จอร์แดนพื้นขาวมีลวดลาย ท่อนบนเป็นเสื้อยืดปาดไหล่สีเทาควันบุหรี่ที่บางแต่ไม่โป๊ บนบ่าสะพายกระเป๋าถือใบเล็ก ส่วนผมหางม้าด้านหลังเหมือนมัดไว้อย่างลวกๆ ดูประณีตแต่ก็แฝงความเร่งรีบอยู่กลายๆ...

ชายหนุ่มทั้งสี่คนจากหอพักเดียวกันแทบจะพร้อมใจกันโดยไม่ได้นัดหมาย สายตา "ใสซื่อ" ทั้งสี่คู่ทอดมองไปยังแผ่นหลังอันงดงามนั้นอย่างแนบเนียน ช่วงเวลาไม่กี่ก้าวเดินราวกับได้รับของขวัญเป็นความสุขอันแสนหวาน ความตื่นตาตื่นใจในชั่วพริบตาเช่นนี้ คือภาพที่ผู้ชายที่มีรสนิยมปกติทุกคนยากจะละสายตาได้

"แค่กๆ" หลี่เหวินกระแอมขึ้นมาสองเสียงกะทันหัน ทำเอาอีกสามคนสะดุ้งรีบหันหน้ากลับไปมองตรงทันที ปล่อยให้เขาหัวเราะร่าอย่างชอบใจแล้วกระโจนพรวดสองก้าวไปยืนข้างหญิงงาม

เผิงต้าจวินกับเพื่อนอีกสองคนรีบเร่งฝีเท้าเดินห่างออกไปทันที กลัวว่าพี่ชายคนนี้จะเล่นพิเรนทร์ทักคนแปลกหน้า จนทำให้สาวงามดั่งภาพวาดหันมาส่งสายตารังเกียจใส่พวกตน และทำลายป้ายคนสุภาพเรียบร้อยที่พวกตนหลงภาคภูมิใจ

ทว่าหลี่เหวินไม่ได้ไร้สาระขนาดนั้น เขาเพียงกระโดดไปข้างๆ สองก้าว เอียงตัวชะโงกหน้ามองสาวงาม "โฮะๆ แปดโมงสิบห้าแล้วนะสหายเสี่ยวเหม่ย จะสายแล้วน้า"

หวังเสี่ยวเหม่ยสะดุ้งตกใจกับหลี่เหวินที่โผล่พรวดพราดเข้ามา จ้องมองเขาอย่างงุนงงไปสองวินาทีกว่าจะรู้ว่าเป็นใคร สาวน้อยที่ทั้งเขินทั้งโกรธจึงยกมือแจกหมัดน้อยๆ ใส่หลี่เหวินไปทีหนึ่ง

"ว้าย ตกใจหมดเลย ช่วยฉันโบกแท็กซี่หน่อยสิคะ ช้ากว่านี้จะสายจริงๆ แล้วนะ"

เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของเธอ หลี่เหวินก็ไม่เล่นมุกไร้สาระต่ออีก ทิ้งคำว่า "รอแป๊บ" ไว้คำเดียว แล้วสับขาวิ่งย้อนศรไปทางริมสี่แยกด้านหน้า ระยะทางไม่กี่สิบเมตร เขาวิ่งแซงคนเดินถนนที่กำลังยืนโบกรถอยู่ถึงสองกลุ่ม

พอถึงทางแยกก็มีรถแท็กซี่คันหนึ่งจอดส่งผู้โดยสารห่างออกไปสิบกว่าเมตรพอดี หลี่เหวินพุ่งตัวปราดเดียวเข้าไปเปิดประตูกระโดดขึ้นรถทันที

ไม่ถึงหนึ่งนาที คนขับก็จอดรถเทียบข้างตัวหวังเสี่ยวเหม่ยตามการบอกทางของหลี่เหวิน

หลี่เหวินก้าวลงจากรถอย่างคล่องแคล่ว ยกมือขึ้นกวักเรียกสาวสวย "เร็วเข้าสิ มัวยืนเซ่ออะไรอยู่ บ๊ายบายครับคุณผู้หญิง"

หลี่เหวินมองหวังเสี่ยวเหม่ยที่ขึ้นรถไปแล้วยังทำหน้างงๆ ก่อนจะโบกมือลาเธอด้วยท่าทางเท่ๆ ปนเจ้าเล่ห์

รอจนเงาร่างนอกหน้าต่างลับสายตาไปนานแล้ว หวังเสี่ยวเหม่ยถึงเพิ่งได้สติ พอนึกขึ้นได้แล้วหันกลับไปมอง ร่างของคนผู้นั้นก็ถูกลำต้นไม้ใหญ่บดบังไว้พอดี

"อ่า... วันดีๆ เริ่มต้นจากการทำความดีสินะ" หลี่เหวินไม่กังวลเรื่องจะไปทำงานสายเลยแม้แต่น้อย เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างสบายอารมณ์

เพิ่งสูบไปได้คำเดียว กำลังนึกย้อนถึงเงาร่างสวยสะดุดตานั้น จู่ๆ รถเก๋งสีเงินคันหนึ่งก็เบรกเอี๊ยดจอดเทียบข้างๆ กระจกเลื่อนลง ใบหน้าที่คุ้นเคยชะโงกตัวลงมาจากเบาะคนขับแล้วตะโกนถามเขาเสียงดัง "นี่~ เสี่ยเหวินหน้ากลม เห็นน้องสาวฉันบ้างไหม"

หลี่เหวินก้มตัวลงมอง อ้าว ที่แท้ก็หวังต้าเหม่ย จึงรีบชี้นิ้วไปข้างหน้า "นั่งแท็กซี่ไปแล้วล่ะ เพิ่งพ้นไฟแดงไปเมื่อกี้ ถ้าฝีมือขับรถเธอเข้าขั้น ก็น่าจะตามทันอยู่นะ"

หวังต้าเหม่ยถอนหายใจอย่างพูดไม่ออก ก่อนจะฉีกยิ้มให้หลี่เหวิน "ฉันอุตส่าห์รีบร้อนขับรถกะจะไปส่งแท้ๆ ถนนเส้นนี้ตอนเช้าใช่ว่าจะเรียกรถง่ายๆ เสียหน่อย แล้วนายทำไมยังไม่ไปทำงานอีกล่ะ"

หลี่เหวินส่งเสียงเอ่อคำหนึ่ง แล้วโบกมือบ๊ายบายให้เธอ "นี่ผมก็กำลังอยู่ระหว่างทางไปทำงานอยู่นี่ไง ไปล่ะ ไว้เจอกัน..."

มองแผ่นหลังที่เดินจากไป หวังต้าเหม่ยเอียงคอคิดอยู่สองวินาที จากนั้นจึงยู่ปากนั่งตัวตรง เข้าเกียร์ เปิดไฟเลี้ยวออกตัวอย่างเก้ๆ กังๆ พอถึงทางแยกเลี้ยวขวาก็เห็นหลี่เหวินคีบบุหรี่เดินเชิดหน้าอยู่อีกครั้ง

เห็นเพียงเจ้าหมอนี่เดินอย่างไม่ช้าไม่เร็ว นานๆ ทีจะยกมือขึ้นสูบบุหรี่ สายลมยามเช้าพัดเบาๆ ปัดปอยผมที่เริ่มยาวแล้ว ควันสีจางพวยพุ่งออกจากจมูก พัดผ่านพวงแก้มที่มีสันกรามคมชัดขึ้น หวังต้าเหม่ยถึงกับเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่า 'เสี่ยวหลี่หน้ากลมผู้น่ารักเมื่อก่อน ที่แท้ก็แอบหล่ออยู่เหมือนกันแฮะ'

หลี่เหวินไม่ได้สนใจรถคันข้างหลัง พอข้ามถนนเสร็จ เหลือบเห็นหูอีเซียวกำลังซื้ออาหารเช้าอยู่ในร้านเคเอฟซีชั้นล่างของตึกชุนเฟิง จึงสาวเท้าก้าวเร็วพุ่งตรงเข้าไปในร้าน

เขาตรงเข้าไปกอดคอหูอีเซียวที่กำลังควักเงินจ่าย หลี่เหวินชี้นิ้วไปที่ป้ายเมนูด้านบน "ชุดสองๆ พี่เซียว เพิ่มอาหารเช้าอีกชุดครับ"

หูอีเซียวปากด่า "เชี่ยเอ๊ย" แต่มือกลับเปลี่ยนจากแบงก์ยี่สิบเป็นแบงก์ห้าสิบยื่นให้น้องพนักงานแคชเชียร์สาว "เพิ่มชุดเบอร์สองอีกชุดครับ ห่อกลับบ้านรวมกันเลย ขอบคุณครับ"

เวลานี้คนต่อคิวซื้ออาหารเช้าค่อนข้างเยอะ ทว่าล้วนเป็นพนักงานที่ทำงานในตึกธนาคารข้างๆ ในลิฟต์ก็เคยพบหน้าค่าตากันมาบ้างไม่มากก็น้อย การแซงคิวแบบหลี่เหวินจึงไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ตอนสบตากับคนอื่นโดยบังเอิญแค่ส่งยิ้มขออภัยให้ ก็ได้รับความเข้าใจแล้ว

รออยู่สองนาที ทั้งคู่ก็หิ้วอาหารเช้ามุ่งหน้าไปยังตึกธนาคารอี้อัน ระหว่างทางบังเอิญเจอผู้ช่วยฯ หลี่หลินเข้าพอดี นานทีปีหนเขาจะมาเช้ากว่าปกติสิบกว่านาที แถมยังแวะไปกินมื้อเช้าที่ร้านอาหารด้านหลังมาแล้ว ทั้งสามคนจึงยืนต่อคิวรอลิฟต์ด้วยกัน พอขึ้นไปถึงชั้นของบริษัทก็ตรงกับเวลาแปดโมงครึ่งเป๊ะ

พอเข้าประตูมา หลี่เหวินยังดึงดันลากหูอีเซียวไปตอกบัตรด้วย ช่างเป็นความรู้สึกที่เต็มไปด้วยพิธีรีตองเสียจริง เสี่ยเหวินในชาติก่อนไม่มีบุญวาสนาได้ตอกบัตรเข้างานแบบนี้มาเป็นสิบๆ ปีแล้ว (อย่าเพิ่งด่า ตกงานแล้วถึงรู้ว่าการตอกบัตรเข้างานก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง) ตอนนี้การได้มาทำงานจึงเปรียบเสมือนการเพิ่มบัฟสถานะทางสังคมให้ตัวเอง ช่างวิเศษจริงๆ!

อันที่จริงพอลองคิดดู หูอีเซียวก็ทำงานชิลๆ เหมือนมาเล่นเหมือนกันไม่ใช่หรือ ต่อให้ไม่เอาเงินเดือนนี้เขาก็อยู่ได้อย่างสบาย หลี่เหวินจึงรู้สึกทันทีว่านิสัยเสียร้อยแปดของพี่ชายคนนี้กลายเป็นเรื่องขี้ผงไปเลย แม่งเอ๊ย พวกเราเป็นคนประเภทเดียวกันนี่หว่า ดีเหลือเกิน!

วางข้าวของและเปิดคอมพิวเตอร์เสร็จ หลี่เหวินกับหูอีเซียวก็หิ้วอาหารเช้าไปนั่งกินในห้องประชุมใหญ่ ตรงนี้มีรายละเอียดอยู่ว่า พอเลยเวลาเข้างานแล้วก็ไม่ควรนั่งกินอาหารเช้าที่โต๊ะทำงานตัวเอง ผู้ช่วยฯ หลี่หลินมาเช้าและกินมื้อเช้ามาแล้ว ก็อย่าเสนอหน้าเข้าไปกินในห้องทำงานของเขา ส่วนในห้องประชุมใหญ่นั้น นอกจากตอนที่มีคนประชุม ก็สามารถหิ้วของเข้าไปได้ตลอดเวลา แต่เวลากินของข้างในห้ามเปิดไฟเด็ดขาด ถ้าถามว่าทำไม ก็เพราะหลอกตัวเองตบตาคนอื่นไงล่ะ...

เป็นไปตามคาด พอกลุ่มของหลี่เหวินผลักประตูเข้าไป หลังโต๊ะประชุมตัวยาวก็มีหลัวเปียวแอบนั่งกินมื้อเช้าอยู่ก่อนแล้ว หมอนี่ก็สั่งชุดเคเอฟซีมาเหมือนกัน แม่งเอ๊ย ตัวเองพักอยู่บนโรงอาหารแท้ๆ กลับบ่นว่าอาหารเช้าของโรงอาหารไม่อร่อย พี่เปียวช่างมีรสนิยมคนเมืองกระแดะๆ ติดตัวมาแต่กำเนิดจริงๆ

ทักทายกันเสร็จ สองคนที่เพิ่งเข้ามาก็เริ่มลงมืออย่างไม่รีบร้อน เปิดฝาแก้วกาแฟ เติมนมใส่น้ำตาลคนให้เข้ากัน คนที่มีเบอร์เกอร์ก็แกะห่อกระดาษ คนที่กินโจ๊กก็แกล้มปาท่องโก๋ รับเงินเดือนจากการทำงาน กินอาหารเช้าของตัวเอง สบายใจเฉิบ!

สิบนาทีต่อมา หลังจากเก็บขยะมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว หูอีเซียวก็หยิบบุหรี่เหอเทียนเซี่ยของตัวเองออกมาแบ่งให้สองมวน ทั้งสามคนจุดบุหรี่หลังอาหารสูบอย่างสบายอารมณ์ มีเพียงกระจกฝ้าด้านข้างที่ปล่อยให้แสงไฟนุ่มนวลจากภายนอกส่องเข้ามา ประกายไฟที่วาบดับบนก้นบุหรี่จึงไม่ได้ดูสะดุดตานัก

ทันใดนั้น ประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออก หยางเหวินเจียถือแฟ้มเอกสารแวบเข้ามา "ว่าแล้วเชียวว่าพวกนายต้องอยู่ที่นี่ โดนจับได้แล้วนะ ปรับคนละสองร้อย"

พูดยังไม่ทันขาดคำ พอเห็นเหอเทียนเซี่ยวางอยู่ตรงหน้าหูอีเซียว หยางเหวินเจียก็ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย หยิบขึ้นมาดึงออกไปมวนหนึ่ง แล้วหยิบไฟแช็กบนโต๊ะมาจุดให้ตัวเองบ้าง เขาสูบเบาๆ ไปคำหนึ่ง พลางเบะปากส่ายหน้าแซวว่า "ก็งั้นๆ นี่หว่า ขายแพงซะเปล่า"

หูอีเซียวทั้งขำทั้งโมโห "ไอ้คนไม่สูบบุหรี่อย่างนายจะมาเปลืองเสบียงฉันทำซากอะไรวะ ยังมีหน้ามาว่างั้นๆ อีก ควันยังไม่เข้าปอดเลย นายบอกฉันทีซิว่ามันจะไปรู้สึกอะไรได้?"

หยางเหวินเจียหัวเราะฮิๆ เปิดแฟ้มที่ถือมาด้วยแล้วดึงเอกสารหัวแดงออกมาสองแผ่น แจกให้หลี่เหวินกับหูอีเซียวคนละใบ จากนั้นก็เลื่อนปากกากับแฟ้มเอกสารไปตรงหน้าพวกเขา "เซ็นรับหน่อย เอกสารหัวแดงชมเชยเชียวนะ เดือนหน้าเงินเดือนออกก็เห็นเงินรางวัลแล้ว พี่ชายทั้งสอง มื้อเที่ยงไปกินอะไรดีๆ หน่อยไหมล่ะ?"

ที่แท้ระบบ OA ออนไลน์ของบริษัทการเงินจ้งอี้ยังไม่ได้เริ่มใช้งาน เอกสารประกาศทั้งหมดของบริษัทจึงต้องเซ็นรับเป็นกระดาษ ตอนนี้ใต้บังคับบัญชาของหยางเหวินเจียมีแค่หลินหมิ่นเอ๋อร์ที่เป็นลูกน้องอยู่ครึ่งคน (เธอสังกัดฝ่ายบุคคลและธุรการครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งสังกัดฝ่ายกำกับดูแลความเสี่ยงและกฎหมาย) หลายเรื่องจึงต้องลงมือทำด้วยตัวเอง และนี่ก็เป็นเหตุผลที่พี่ชายคนนี้ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้จัดการตั้งแต่เนิ่นๆ มันมาจากการลงมือทำจริงล้วนๆ เลยนี่นา!

หลี่เหวินหยิบปากกาขึ้นมาหาชื่อแผนกพัฒนาธุรกิจในตารางก่อน ปากกาเซ็นชื่อตวัดลงไปอย่างรวดเร็ว โยนปากกาให้หูอีเซียวแล้วค่อยหยิบเอกสารขึ้นมาดู

บนหัวเอกสารตัวอักษรสีแดงตัวโตเขียนไว้ว่า: เรื่อง การให้รางวัลและยกย่องชมเชยการจัดการเหตุการณ์ความเสี่ยงโครงการกำกับดูแลฉางเซิ่งการค้า สาขาหยางเฉิง

ข้ามขั้นตอนและสาเหตุในช่วงต้นไป ก็เห็นชื่อของหลี่เหวินอยู่ต่อจากผู้ช่วยฯ หลี่หลินกับหูอีเซียวเท่านั้น ถัดจากเขาไปถึงจะเป็นพวกอู๋เชียน

"พี่เหวินเจีย มื้อเที่ยงอยากกินอะไรก็นำทางได้เลย" หลี่เหวินวางเอกสารลงบนโต๊ะ ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า "ว่าแต่ รางวัลตั้งกี่หมื่นล่ะเนี่ย?"

"แค่กๆๆ~" หยางเหวินเจียสำลักกับความละโมบของเขาจนพูดไม่ออกไปพักหนึ่ง "พี่ชาย นี่มันเกียรติยศนะ ตั้งหลายหมื่นเนี่ยนะ? ถ้ากล้าพอนายก็ไปเสนอผู้จัดการใหญ่หลัวดูสิ!"

หลี่เหวินหัวเราะฮิๆ "งั้นฉันไปขอบคุณผู้จัดการใหญ่หลัวสักหน่อย บอกว่าเหวินเจียบอกว่าจะเสนอให้ท่านพิจารณาเรื่องรางวัลสักสองสามหมื่น"

"เชี่ยเอ๊ย~" หยางเหวินเจียหันหลังเดินไปจะเปิดประตูทันที "ประตูอยู่ตรงนี้ครับ ท่านเหวินเชิญเลย"

เห็นไหมล่ะ มุกเดียวกันแท้ๆ สหายหยางเหวินเจียกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด พี่ชายคนนี้ตัวตรงเงาก็ย่อมตรง ในบริษัทการเงินจ้งอี้นี่มีพนักงานดีๆ แบบนี้อยู่ไม่น้อยจริงๆ!

......