ตอนที่ 89 งานยุ่งวุ่นวาย ผ่านไปเงียบงัน

หลังจากการประชุมลับของสำนักงานผู้จัดการใหญ่ บริษัทการเงินจ้งอี้ก็เปิดฉากการตรวจสอบและแก้ไขงานธุรกิจที่มีอยู่เดิมรอบหนึ่ง โดยเน้นย้ำถึงขอบเขตหน้าที่ความรับผิดชอบในแต่ละตำแหน่งงานให้ชัดเจนยิ่งขึ้น และกำชับเป็นพิเศษเรื่องการปฏิบัติตามขั้นตอนการทำงานประจำวันของสายงานกำกับดูแลคลังสินค้า

หลี่เหวินในฐานะรองผู้จัดการที่ดูแลรับผิดชอบงานของแผนกพัฒนาธุรกิจ ก็จำต้องสงบจิตสงบใจมาจัดระเบียบกระบวนการทำงานและปรับปรุงรายละเอียดต่างๆ ให้เรียบร้อยเช่นกัน

เขามักจะดึงตัวหลิวเหวยเฉียง พาเผิงต้าจวินและอู๋จวิ้นข่ายมาร่วมประชุมหารือกัน ทั้งสองแผนกคอยประสานสอดส่องดูแลซึ่งกันและกัน ละทิ้งการต่างคนต่างทำอย่างที่เคยเป็นมา จึงได้ร่วมกันกำหนดกรอบระเบียบข้อบังคับที่ตอบโจทย์ความต้องการได้ดียิ่งขึ้น ทั้งในด้านการพัฒนาธุรกิจ การประเมินโครงการ การกำกับดูแลความร่วมมือ ตลอดจนการออกตรวจตราประจำวัน

ขณะเดียวกันก็ยังกระตือรือร้นชวนผู้จัดการใหญ่เต๋อหัวและเซี่ยงเฉียนเข้ามาร่วมงานด้วย ทำให้งานบริหารความเสี่ยงของบริษัทที่เดิมทีทำกันแบบผิวเผิน ค่อยๆ สอดรับกลมกลืนเข้ากับการดำเนินงานทางธุรกิจในชีวิตประจำวันได้จริง

ความกระตือรือร้นเชิงรุกในการทำงานและการช่วยเหลือเกื้อกูลกันอย่างใกล้ชิดระหว่างเพื่อนร่วมงานเช่นนี้ ทำให้ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยเห็นแล้วรู้สึกปลาบปลื้มใจยิ่งนัก เมื่อลองนั่งคิดทบทวนดูเป็นการส่วนตัว เขาก็ปักใจเชื่อว่าหลี่เหวินที่ถูกย้ายกลับมาจากจินเหมินนี่แหละ คือ "ปลาดุก" ผู้จุดประกายความเปลี่ยนแปลงให้แก่บริษัท

คนหนุ่มสาวรุ่นนี้ที่บริษัทฟูมฟักขึ้นมาเองได้กลายมาเป็นกำลังหลักอย่างช้าๆ จากเดิมที่เคยกังวลว่าการลาออกย้ายงานของคนเก่าคนแก่อย่างติงเทียนโย่วและอู๋เชียนจะส่งผลกระทบต่อความมั่นคงของบริษัท มาบัดนี้เมื่อมองดูแล้ว การตระเตรียมบุคลากรสำรองไว้อย่างมีวิสัยทัศน์ในปีก่อนๆ ล้วนเป็นคนที่สามารถแบกรับภาระหน้าที่สำคัญได้ทั้งสิ้น

และด้วยเหตุนี้เอง ทุกวันตอนเลิกงานหรือเวลาเดินผ่านพื้นที่ทำงานส่วนกลาง ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยจึงมักจะส่งยิ้มอันแสนอบอุ่นละมุนละไมให้พวกหลี่เหวินเสมอ นานๆ ทีก็ยังเอ่ยปากให้กำลังใจสักสองสามประโยค หรือไม่ก็หยอกล้อด้วยความเอ็นดูห่วงใย:

"อาเหวิน ผมเธอยาวไปนิดแล้วนะ แต่พอจัดทรงหน่อยก็ยังดูเท่อยู่ดี ไม่ต้องกังวลหรอก ขอแค่ดูแลให้เรียบร้อย บริษัทเราไม่ได้จำกัดทรงผมหรอกนะ..."

"เสี่ยวเผิง ได้ยินว่าเธอกำลังลดน้ำหนักอยู่ แต่ดูผลลัพธ์ธรรมดาไปหน่อยนะ ลองไปขอคำแนะนำจากอาเหวินหัวหน้าของเธอดูสิ ดูเขาสิ พอกลับมายังไม่ถึงเดือน แก้มกลมๆ ก็หายไปหมดแล้ว รูปร่างดีจนพอจะเทียบกับฉันได้เลยนะเนี่ย..."

"อาเฉียง เรื่องงานน่ะประสานกับอาเหวินให้มากๆ ล่ะ ฉันคาดหวังในตัวพวกเธอสองคนอยู่นะ ช่วยกันทำกำไรให้บริษัทเยอะๆ โบนัสสิ้นปีก็ขึ้นอยู่กับพวกเธอแล้ว..."

ภายใต้ถ้อยคำแสดงความห่วงใยเป็นระยะของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ย สัปดาห์อันแสนวุ่นวายก็ค่อยๆ ผ่านพ้นไป

......

เมื่องานยุ่งขึ้นมาจนไม่มีนัดสังสรรค์ส่วนตัว หลี่เหวินกลับมีตารางการใช้ชีวิตที่เป็นระเบียบแบบแผนยิ่งขึ้น ทุกคืนยังมีเวลาไปวิ่งออกกำลังกายในสวนสาธารณะ

บนทางเดินลาดชันสลับสูงต่ำในสวนสาธารณะ และ ณ ลานออกกำลังกายสาธารณะฟรีของเมือง ความรู้สึกหลังเหงื่อท่วมกายราวสายฝน ช่วยหลอมรวมจิตใจที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนของเหวินเหยียเข้ากับร่างอันเยาว์วัยของหลี่เหวินได้อย่างสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

หลังออกกำลังกายเสร็จกลับมา เขาก็แวะไปซื้อบุหรี่หนึ่งซองและน้ำหนึ่งขวดที่ร้านยาสูบและสุราซินหยวนจนเป็นนิสัย แต่ก็น่าแปลก เมื่อก่อนตอนที่ไม่ได้ตั้งใจกลับได้เจอทั้งต้าเหม่ยและเสี่ยวเหม่ยของบ้านนั้นอยู่บ่อยๆ แต่พอตั้งใจแวะไปอุดหนุน กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของสองพี่น้องคู่นั้นเลย

การไม่ได้เจอสาวสวยก็ไม่ได้มีอะไรให้ต้องเสียดาย ทว่าในวันเสาร์ ถังหย่งเฉียงกลับลากหลี่เหวินไปที่บ้านของเขา เจ้าหมอนี่จัดเลี้ยงอาหารที่บ้านเพื่อต้อนรับเพื่อนร่วมรุ่นสี่ห้าคนที่พักอาศัยอยู่แถบนั้น มีทั้งชายและหญิงรวมกันห้าหกคน ล้วนเป็นพี่น้องร่วมรุ่นแต่ต่างสาขาวิชา หลี่เหวินจึงถือว่าได้กลับเข้าร่วมกลุ่มศิษย์เก่าวงเล็กๆ นี้อีกครั้ง

หลังจากกินมื้ออาหารอันครึกครื้นในห้องเช่าเล็กๆ ของถังหย่งเฉียงที่คังยวี่ฮวาหยวน เพื่อนร่วมรุ่นกลุ่มนี้ก็ได้รวมตัวกันจัดตั้งกลุ่มคนรักแบดมินตันขึ้นมา นัดแนะกันว่าทุกวันหยุดสุดสัปดาห์จะส่งคำชวนในกลุ่มเวยเหลียว หากมีคนเกินสี่คนก็จะจองคอร์ดไปตีแบด พอเหงื่อออกแล้วจะไปกินข้าวหรือเล่นไพ่ต่อก็ว่ากันตามสะดวก โดยวิธีหารค่าใช้จ่ายเท่ากันได้รับความเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์

ต้องยอมรับว่า การรวมกลุ่มของเพื่อนร่วมรุ่นทุกกลุ่มล้วนเป็นรากฐานตามธรรมชาติของสายสัมพันธ์และคอนเนกชัน หลี่เหวินซึ่งเคยผ่านชีวิตมาก่อนหนึ่งหน ย่อมรู้ดีถึงพัฒนาการและความสำเร็จในอนาคตของเพื่อนๆ เหล่านี้

ในชาติก่อน เหวินเหยียคบหากับเพื่อนร่วมรุ่นเพียงผิวเผิน คราวนี้เขากลับสามารถทุ่มเทความรู้สึกให้มากขึ้นได้ ไม่ใช่เพื่อจะไปเกาะแข้งเกาะขาใคร แต่ต่อให้มีเพื่อนเพิ่มขึ้นอีกสักคน มีมิตรภาพเพิ่มขึ้นอีกสักส่วน ก็ถือเป็นทัศนคติในการผูกมิตรกับโลกใบนี้ของผู้ที่ได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง

แน่นอนว่าคนประเภทเดียวกันย่อมดึงดูดเข้าหากัน ถังหย่งเฉียงเข้ากับหลี่เหวินได้ดี บรรดาเพื่อนร่วมรุ่นที่ผ่านการคัดกรองจากเขาย่อมไม่มีพวกนิสัยแปลกแยกหรือหัวรั้นสร้างปัญหา จากนี้ไปก็มีแก๊งให้ร่วมสังสรรค์เพิ่มขึ้นมาอีกกลุ่ม สำหรับหลี่เหวินแล้วนับว่าเป็นเรื่องที่ได้ประโยชน์ไม่น้อย

ในคืนวันเสาร์ เขายังช่วยนัดหูเจิ้งจวินกับจางอี้เผยให้มาพบกับเผิงขุย เมื่อเทียบกับการพบปะพูดคุยกันครั้งแรกเมื่อสองสัปดาห์ก่อน คราวนี้ทุกคนต่างก็ผ่อนคลายและเปิดใจคุยกันมากขึ้นกว่าเดิมเยอะ

เผิงขุยได้รับหนังสือเชิญให้เข้าร่วมประมูลโครงการแล้ว และการตรวจสอบคุณสมบัติที่ต้องเตรียมไว้ทั้งหมดก็ผ่านฉลุย ทั้งสองฝ่ายจึงได้กระชับความสัมพันธ์และทำความเข้าใจกันให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นอีกครั้ง โดยมีคนกลางอย่างหลี่เหวินร่วมเป็นสักขีพยาน

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเน้นจุดสำคัญในขั้นตอนการจัดทำเอกสารประกวดราคา ความพึงพอใจของคณะกรรมการพิจารณาผลการประมูล ตลอดจนรายละเอียดราคาประมูล ฝ่ายของหูเจิ้งจวินก็คอยให้คำแนะนำอย่างใกล้ชิดตลอดทั้งกระบวนการ

แน่นอนว่าจุดที่สำคัญที่สุดอย่างค่านายหน้าแบบเปิดเผยบนโต๊ะและงบประชาสัมพันธ์ใต้โต๊ะ การเจรจาต่อรองในส่วนเหล่านี้ยังคงดำเนินต่อไป เพียงแต่ทุกคนต่างรู้แก่ใจกันดีอยู่แล้ว

เมื่อมื้ออาหารผ่านไปได้ครึ่งทาง หลี่เหวินก็แกล้งขอตัวไปเข้าห้องน้ำนานถึงครึ่งชั่วโมง พอกลับมาอีกที ทั้งสองฝ่ายก็ทลายกำแพงเรื่องความต่างของวัยไปจนหมดสิ้น หูเจิ้งจวินกับเผิงขุยถึงขั้นกอดคอกัน สูบบุหรี่พลางยื่นหน้าคุยกระซิบกระซาบกันอย่างสนิทสนม

หลี่เหวินรู้ดีว่าการจับคู่ประสานงานที่เขาจัดแจงขึ้นมานี้เป็นรูปเป็นร่างแล้ว ที่เหลือก็แค่รอผลการเปิดซองประมูลในช่วงกลางเดือนหน้า หากทั้งสองฝ่ายปฏิบัติตามข้อตกลงอย่างซื่อสัตย์ ภายในสิ้นเดือนหน้า รายได้พิเศษก้อนนี้ของเขาก็น่าจะเข้ากระเป๋าได้อย่างราบรื่น

......

พริบตาเดียวก็เวียนมาถึงวันจันทร์อีกครั้ง หลี่เหวินรีบเปิดดู "ปฏิทินฤกษ์ยามชีวิต" ประจำสัปดาห์นี้แต่เช้าตรู่

ค.ศ. 2012 วันที่ 23 เมษายน (วันจันทร์) — ค.ศ. 2012 วันที่ 29 เมษายน (วันอาทิตย์)

ฤกษ์ดี: ซื้อขาย (+10), ออกกำลังกาย (+4)

ฤกษ์ร้าย: ดูตัว (+1), ไปส่งคนเดินทาง (+1)

รายการฤกษ์ประจำสัปดาห์นี้: 2 ดี / 2 ร้าย

เมื่อเห็นรายการฤกษ์ดีร้าย หลี่เหวินก็ออกจะมึนงงไปบ้าง เรื่อง "ออกกำลังกาย (+4)" ยังพอทำความเข้าใจได้ สัปดาห์นี้สามารถนำมาใช้เสริมความอึดและฟิตหุ่นให้เข้ารูปได้ต่อเนื่อง แต่ "ซื้อขาย (+10)" นี่มันให้แต้มมาเยอะเกินไปหน่อยไหม ตอนนี้เงินสดในกระเป๋าของเขามีแค่ไม่กี่พันหยวน เงินทุนทั้งหมดล้วนจมอยู่ในตลาดหุ้นกับตลาดฟิวเจอร์ส หรือว่าระบบกำลังชี้แนะให้เขาเล่นเก็งกำไรระยะสั้นแบบรายวันกันนะ?

ด้วยความอยากรู้ หลี่เหวินจึงเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมาเช็กแนวโน้มตลาด ที่แท้สัปดาห์นี้ก็จะสิ้นเดือนแล้ว หุ้น "เจ้อเจียงตงรื่อ" มีโอกาสสูงมากที่จะแตะจุดสูงสุดในช่วงกลางสัปดาห์ ถึงตอนนั้นภารกิจในการลงทุนกับ "หุ้นปีศาจ" ตัวนี้ก็เป็นอันเสร็จสิ้น และจะมีเงินทุนว่างพอให้มาเล่นเก็งกำไรระยะสั้นในตลาดฟิวเจอร์สได้จริงๆ

ส่วนสัญญาฟิวเจอร์สเหล็กเส้นที่เขาลงเงินสองหมื่นหยวนเปิดชอร์ตไปเมื่อสัปดาห์ก่อน กราฟรายวันของวันศุกร์ได้หลุดแนวรับเส้นแนวโน้มไปแล้ว แม้จะปิดแท่งเทียนเป็นโดจิขาขึ้น แต่ปริมาณการซื้อขายกลับหดตัวลงเล็กน้อย ชัดเจนว่าเป็นแท่งโดจิพักฐานเพื่อไปต่อ หากเขามีเงินเหลือ วันนี้ก็ถือเป็นจังหวะทองในการเพิ่มสถานะชอร์ตเลยทีเดียว

ดังนั้นสัญญาชอร์ตทั้ง 5 สัญญานั้นก็ถือต่อไปก่อน รอให้ปิดทำกำไรหุ้นรอบนี้จนเกลี้ยงพอร์ต แล้วค่อยโอนเงินทุนกลับมาดูว่ามีโอกาสเก็งกำไรระยะสั้นในสินค้าตัวอื่นหรือไม่ ถ้าไม่มีก็ไม่จำเป็นต้องฝืน เอาเงินทั้งหมดมาเปิดชอร์ตเหล็กเส้นเพิ่มก็ยังมีช่องว่างให้ทำกำไรได้งามๆ อยู่ดี

ส่วนเหตุผลที่ทำให้เขามั่นใจขนาดนี้นั้น หลี่เหวินก็คงทำได้แค่หัวเราะหึๆ ในใจ ต่อให้ไม่นับบัฟ "ซื้อขาย (+10)" เขาก็มั่นใจว่าจำการเคลื่อนไหวตามรอบของสินค้าฟิวเจอร์สส่วนใหญ่ได้อย่างแม่นยำ

ยิ่งหลังจากได้ทบทวน "เรียนรู้" ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา หลี่เหวินก็ยิ่งยืนยันแนวโน้มของพวกมันได้แน่ชัดขึ้น คิดว่าทักษะพื้นฐานตลอดสามปีในชาติก่อนที่ก้มหน้าก้มตาทำ "แบ็กเทสต์" ระบบ และวาดแท่งเทียนกราฟ K ทีละแท่งด้วยมือเปล่าจะเสียเปล่าหรืออย่างไร (อย่าเพิ่งสงสัยเลย เทรดเดอร์รุ่นเก๋าหลายคนต่างก็เคยผ่านจุดนี้กันมาแล้วทั้งนั้น!)

เมื่อหันกลับมามอง "ฤกษ์ร้าย: ดูตัว (+1), ไปส่งคนเดินทาง (+1)" หลี่เหวินก็มีสีหน้าพิลึกขึ้นมา สัปดาห์นี้ต้องทำงานหกวัน จากนั้นก็เป็นช่วงวันหยุดวันแรงงานสามวัน ก่อนหน้านี้ดูเหมือนหูอีเซียวจะเคยบอกว่าจะเกณฑ์เพื่อนนักเรียนหญิงมาช่วยนัดดูตัวให้เขา หรือว่าจะเกิดเรื่องแผลงๆ อะไรขึ้นมาอีก?

ส่วนเรื่อง "ไปส่งคนเดินทาง (+1)" นั้น หลี่เหวินแทบไม่ได้ใส่ใจมากนัก อย่างมากที่สุดหากมีใครต้องไปทำงานต่างเมืองแล้วต้องไปสนามบิน เขาก็แค่หาข้ออ้างไม่ขับรถไปส่งก็สิ้นเรื่อง ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย

หลังจากการวิเคราะห์ตามระเบียบเสร็จสิ้น หลี่เหวินก็ไม่สนใจมันอีก ถึงเวลาทำงานก็ทำงาน มีทั้งช่วงยุ่งและช่วงว่าง แอบอู้ยามว่างได้บ้าง ชีวิตดำเนินไปอย่างผ่อนคลายและมีความสุข