ตอนที่ 88 ประชุมพบปะ เสียงชมปนติ

ยืนสูบบุหรี่หน้าร้านอาหารไปสองมวน เส้นประสาทที่ตึงเครียดมาตั้งแต่บ่ายวานนี้ของอู๋เชียนก็ผ่อนคลายลง ประกอบกับมื้อเที่ยงต้องคอยประจบประแจงยอมก้มหัวดื่มไปไม่น้อย ตอนนี้ฤทธิ์แอลกอฮอล์เริ่มตีขึ้นหัวจนอดหาวหวอดๆ ไม่ได้ "พี่หลิน เที่ยงแสกๆ แบบนี้ลำบากพวกพี่แล้ว จะกลับไปพักผ่อนที่โรงแรมสักหน่อยหรือยังไงดีครับ"

ผู้ช่วยฯ หลี่หลินทิ้งก้นบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวนลงในถังขยะริมทาง หอบหายใจหนักๆ พูดจาลิ้นเริ่มพันกันแล้ว "มะ...ไม่กลับโรงแรมแล้ว พวกเรา...จะตรงกลับเผิงเฉิงเลย นายเองก็เหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนเถอะ"

พูดจบก็ไม่สนใจสิ่งอื่นใด กอดคอหลี่เหวินเดินตรงไปยังรถ พอถึงข้างรถก็ไม่ยอมนั่งเบาะข้างคนขับที่พวกหัวหน้านิยมกัน หากแต่เปิดประตูด้านหลังมุดเข้าไป จากนั้นก็คว้าหมอนอิงมากอดแล้วนอนแผ่ราบทันที

ยังดีที่ตัวรถ H2 ค่อนข้างกว้างขวาง ตาแก่นี่ถอดรองเท้าออก งอขานิดหน่อยก็นอนได้สบายไม่น้อย

ปิดประตูรถแล้วเรียกหูอีเซียวขึ้นมานั่งเบาะข้างคนขับ หลี่เหวินโบกมือลา แล้วขับรถมุ่งหน้าสู่เผิงเฉิง อู๋เชียนที่เมาไปครึ่งตัวมีซ่งหรงจวินคอยดูแลอยู่แล้ว ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องไปกังวลแทน

ขับเอื่อยๆ อยู่ยี่สิบนาทีกว่าจะเลี้ยวขึ้นทางด่วน เวลานี้ตาแก่ที่เบาะหลังส่งเสียงกรนฟี้ๆ ไปแล้ว ส่วนหูอีเซียวที่นั่งอยู่ข้างคนขับ หลังจากงีบไปสิบกว่านาทีก็ตื่นขึ้นมาอย่างแจ่มใส

"เฮ้ ดูท่านายจะดื่มน้อยสุดในบรรดาสามคนสินะ" หลี่เหวินไม่ได้นอนกลางวันแต่ก็ไม่ง่วง ทว่าการขับรถมันน่าเบื่อจึงอยากหาเรื่องคุยสักหน่อย

หูอีเซียวยิ้มกริ่ม เหลียวหลังไปมองคนที่หลับสนิท แล้วจึงผ่อนเสียงให้เบาลงเล็กน้อย "ฉันแทบไม่ได้ดื่มเลย แค่ตอนหลังผู้จัดการหลิวเอาเหมาไถถั่งเช่าที่เก็บสะสมไว้ออกมา ฉันถึงโดนบีบให้ดื่มไปสักสองตำลึง ไม่อย่างนั้นคงหลอกล่อเอาเหล้าดีๆ ขวดนั้นมาไม่ได้หรอก"

หลี่เหวินชูสองนิ้วส่งสัญญาณว่าอยากสูบบุหรี่ หูอีเซียวจึงค้นกระเป๋าที่วางอยู่ข้างตัว หยิบบุหรี่เหอเทียนเซี่ยออกมาจุดสองมวน รอจนหลี่เหวินรับไปมวนหนึ่งแล้ว พ่อหนุ่มคนนี้ก็ควักซองที่ยังไม่ได้แกะออกมาอีกสองซองทำท่าบุ้ยใบ้ ก่อนจะวางลงในช่องวางแก้วตรงกลางคอนโซลทันที

หลี่เหวินกดเปิดซันรูฟบนหลังคารถ พลางสูบบุหรี่ชั้นดีที่ตนไม่ได้ชอบนักเข้าไปคำหนึ่ง "สองคนนั้นวันนี้แท็กทีมกันสู้จนเลือดแทบหมดหลอดแล้ว ดูผู้จัดการหลิวกับบอสเจี่ยงสิ ไม่สะทกสะท้านสักนิด พลังการต่อสู้ของบริษัทจ้งอี้เรานี่มันยังขาดๆ ไปหน่อยนะ"

หูอีเซียวหัวเราะเยาะ "ล้อเล่นน่า คนพวกนั้นไต่เต้ามาจากสายเซลส์กันทั้งนั้น รองฯ โหวของบริษัทเราที่ว่าคอแข็งสุดและชอบดื่มที่สุดแล้วนะ มาเจอกับสองคนนี้ยังต้องยอมเป็นน้องชายเลย พวกลูกน้องเก่าของลุงฉันที่ตั้งตัวติดลมบนได้เนี่ย ไม่มีใครคออ่อนสักคน แม่งเป็นสายพรสวรรค์กันทั้งนั้น เทียบกันไม่ได้หรอก"

เมื่อมีคนคุยด้วย การขับรถก็สบายขึ้นเยอะ ไม่ถึงบ่ายสามโมงครึ่งก็ขับไปส่งผู้ช่วยฯ หลี่หลินถึงใต้ตึกที่พัก โทรศัพท์หาภรรยาเขาเพียงสายเดียว พี่สะใภ้คนสวยวัยสี่สิบปลายๆ ก็รีบลงมาชั้นล่างช่วยพยุงสามีของเธอขึ้นตึกอย่างคล่องแคล่ว จะว่าไปพี่สะใภ้คนนี้ก็เคยเป็นดาวเด่นสายเต้นรำของโรงงานขนาดใหญ่ที่มีคนนับหมื่นมาก่อน เรื่องผู้หญิงเนี่ยผู้ช่วยฯ หลี่หลินในชาตินี้นับว่าเป็นไอดอลของคนรุ่นเราได้จริงๆ

สลัดภาระทิ้งไปได้ ก็ขับรถพาหูอีเซียวไปยังร้านกาแฟริมทางแถวบ้านเขา โดยอ้างอย่างไพเราะเพราะพริ้งว่าไม่อยากให้เป็นที่สะดุดตา ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนเอารถกลับไปจอดใต้ตึกบริษัท

หลี่เหวินคาดว่า หากมื้อเที่ยงหูอีเซียวไม่ได้ดื่มเหล้าไปบ้างล่ะก็ ตกเย็นคงไม่แคล้วโดนลากตัวไปเปิดตี้อีกแหงๆ

……

และแล้วก็อู้ผ่านไปได้หนึ่งวันจนถึงวันรุ่งขึ้น แก๊งไปดูงานสามคนในที่สุดก็มาเข้างานที่บริษัทตรงเวลาเสียที

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จแล้วเอ้อระเหยไปสักสองสามนาที งานแรกของหลี่เหวินกับหูอีเซียวก็คือการควักใบเสร็จต่างๆ ออกมาเริ่มทำเรื่องเบิกเงิน ทั้งค่าที่พัก ค่าอาหาร ค่าที่จอดรถ และอื่นๆ จัดหมวดหมู่ใบเสร็จเสร็จสรรพ ก็คว้าตัวหวังเสี่ยวฉีมาช่วยแปะเอกสารทั้งหมดให้เรียบร้อย

ส่วนที่ไม่เกินวงเงินแค่ให้ผู้ช่วยฯ หลี่หลินเซ็นก็เบิกได้ ส่วนที่เกินวงเงินหูอีเซียวก็เอาไปให้ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยเซ็น จากนั้นแนบใบคำขอย้อนหลังเข้าไป ก็เดินไปรับเงินสดที่ฝ่ายการเงินได้ทันที

อาศัยความสัมพันธ์อันดีระหว่างหลี่เหวินกับบรรดาแม่บ้านฝ่ายการเงิน (ฉีฉี & เหยาเหยา ในใจ: ใครเป็นแม่บ้านยะ? มานี่เลย มามองกำปั้นคุณย่าตรงนี้แล้วตอบใหม่ซิ!) เรื่องจะโดนสร้างความลำบากใจน่ะไม่มีทางเสียหรอก ค่าใช้จ่ายทั้งหมดที่สำรองจ่ายไปล่วงหน้า พริบตาเดียวก็กลับคืนสู่กระเป๋าสตางค์ของแต่ละคนเรียบร้อย

ราวเก้าโมง หยางเหวินเจียเดินไปแจ้งตามห้องทำงานของบรรดาผู้บริหารทีละคน จากนั้นสามจตุรเทพก็พากันถือสมุดบันทึกตรงไปยังห้องทำงานของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ย หยางเหวินเจียเป็นคนสุดท้ายที่ถือโน้ตบุ๊กตามเข้าไป พอประตูปิดลง การประชุมภายในของสำนักผู้จัดการใหญ่ก็เริ่มต้นขึ้น

คนระดับบนสุดทั้งห้าคนของบริษัทการเงินจ้งอี้นั่งล้อมวงอยู่บนโซฟาข้างโต๊ะน้ำชา ไม่ได้ชงชา สมุดบันทึกที่แต่ละคนนำมาถูกเปิดกางไว้บนที่วางแขนของโซฟาข้างตัว ในมือถือปากกาไว้ ยามพูดคุยเรื่องงานจริงจัง ท่าทีของบรรดามือวางอันดับสอง สาม สี่เหล่านี้ต่างสำรวมและตั้งใจกันอย่างยิ่ง

ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยเห็นคนมากันครบแล้ว ก็ยกมือขึ้นเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "อยากดื่มชาต้มน้ำชงได้นะ วันนี้เรียกทุกคนมาพร้อมกัน เพื่อสรุปเรื่องงานธุรกิจของบริษัทในช่วงนี้สักสองสามเรื่อง"

เสียงปลายปากกาขีดเขียนลงบนกระดาษดังสวบสาบ ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยกวาดตามองโน้ตบุ๊กของตนเองสองปราด แล้วหันมองไล่ผ่านใบหน้าของสามรองมือขวาคนสำคัญทีละคน

"เรื่องแรกคือโครงการกำกับดูแลของฉางเซิ่งการค้าที่หยางเฉิง เรื่องนี้เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน เมื่อเช้านี้ทางสำนักงานใหญ่ของธนาคารก็ส่งข่าวไปถึงประธานกรรมการแล้ว"

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้หัวใจของทุกคนในห้องถูกดึงขึ้นมาแขวนไว้ ทว่าสีหน้าที่เดิมทีเคร่งขรึมของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยพลันยกมุมปากขึ้น

"ยังดีที่เนื้อหาที่ธนาคารสาขาหยางเฉิงรายงานขึ้นไปถือว่าเป็นผลดีต่อบริษัทเรา โครงการนี้ร่วมมือกันมาปีกว่า แม้ในกระบวนการกำกับดูแลพวกเราจะไม่ได้ทำตามเนื้อหางานที่กำหนดในแผนงานครบถ้วนทั้งหมด แต่ก็มีความตระหนักรู้ด้านความเสี่ยงในการกำกับดูแลอย่างเข้มข้น ความกระตือรือร้นในการตรวจสอบและแก้ไขจุดบกพร่องด้านความเสี่ยงด้วยตนเองนั้นได้รับการยอมรับ"

พูดถึงตรงนี้ สายตาที่ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยมองไปยังผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินก็แฝงแววชื่นชมอยู่รำไร "เหล่าหลี่พาหลี่เหวินกับหูอีเซียวไปคราวนี้ทำได้ดีมาก โดยเฉพาะหลี่เหวิน ก่อนไปก็ยังมีความคิดริเริ่มไปขอข้อมูลโครงการปัจจุบันของสาขาจากทางเต๋อหัว"

"พอไปถึงหน้างานก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ อีกทั้งยังเปี่ยมด้วยความกล้าและไหวพริบในการเปิดโปงพฤติกรรมฉ้อฉลของทางบริษัท หูอีเซียวเองก็ไม่เลว ใช้เส้นสายของตัวเองช่วยยืดเวลาการโอนย้ายเงินของบริษัทออกไป ในจุดนี้ ทางสาขาจึงประเมินความกระตือรือร้นในการทำงานของเราไว้สูงมาก"

ผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินฟังถึงตรงนี้ก็แทบจะหุบยิ้มไม่อยู่ แต่เขาก็ยังคงแสร้งทำเป็นจดบันทึกอย่างตั้งใจ เพียงแต่ตัวหนังสือยึกยือเหมือนยันต์ผีบนสมุดนั้นไม่มีใครอ่านออกเลยสักคน

"แน่นอนว่า การจัดการเหตุการณ์ความเสี่ยงครั้งนี้ เพื่อนร่วมงานทุกคนที่มีส่วนร่วมต่างทำหน้าที่ได้อย่างยอดเยี่ยมมาก ทั้งการบัญชาการหน้างานและการจัดการวิกฤตของเหล่าหลี่ การสนับสนุนอย่างทันท่วงทีและคุมกำลังพลให้อยู่ในความสงบของเต๋อหัว ตลอดจนความสามัคคีและประสิทธิภาพของทางสาขา วันนี้ประธานกรรมการหยางฟังรายงานแล้วก็แสดงความชื่นชมและยินดีเช่นกัน"

ผู้คนในห้องทำงานต่างแย้มยิ้ม มีเพียงรองผู้จัดการใหญ่โหวเท่านั้นที่ยิ้มค่อนข้างฝืน ตามหลักแล้วความเสี่ยงที่อยู่ในสายงานบริหารจัดการธุรกิจ เขาก็ถือเป็นผู้บริหารที่กำกับดูแลสายตรงแท้ๆ คนที่รุดไปยังที่เกิดเหตุในนาทีแรกควรจะต้องมีเขาอยู่ด้วย

แต่เมื่อวานรองผู้จัดการใหญ่โหวกลับลางานครึ่งวันเพราะลูกสาวป่วยและภรรยาต้องไปทำงาน ที่สำคัญคือภรรยาของเขาก็เป็นแค่นิติบุคคลอาคารชุดบริษัทธรรมดาๆ ส่วนหมอนี่ถึงจะดูไม่เอาไหนแต่ก็เป็นถึงรองผู้จัดการใหญ่ของบริษัท

ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ก็ควรจะเป็นฝ่ายหญิงที่ลางานกลับไปดูแลลูก แต่เขากลับรับเงินเดือนสูงลิ่วแล้วลาลอยนวลโดยไม่หักเงิน ทิ้งความเสี่ยงทางธุรกิจของบริษัทไว้ข้างหลังโดยไม่สนใจไยดี จุดนี้เองที่ทำให้ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยรู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง

และแล้วก็เป็นไปตามคาด พอเอ่ยชมเสร็จ ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยก็เปลี่ยนน้ำเสียงทันที "นอกจากเรื่องความเสี่ยงของโครงการฉางเซิ่งการค้าแล้ว เมื่อวานโครงการใหม่อย่างไห่ซินเอเนอร์จีถูกสั่งยกเลิกกลางคันที่หน้างานเปิดคลัง เรื่องนี้ส่งผลกระทบที่ไม่ค่อยดีนัก"

ทันทีที่คำนี้หลุดออกมา ใบหน้าของรองผู้จัดการใหญ่โหวก็ยิ่งตึงเครียดหนักขึ้น

"ฝ่ายบริหารจัดการได้รับหนังสือข้อเสนอแนะจากทีมตรวจสอบสินเชื่อเพื่อการค้าของธนาคารสาขา โดยขอให้บริษัทเราทบทวนศึกษาระเบียบข้อบังคับการกำกับดูแลคลังสินค้าหลักประกันที่สำนักงานใหญ่ออกมาใหม่อีกครั้ง..."

ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยถอนหายใจแล้วส่ายหน้า "เรื่องนี้น่ะเรื่องเล็ก แต่ในกระบวนการพิจารณาประเมินโครงการใหม่พวกเราทำกันแบบขอไปทีหรือเปล่า หรือว่าเป็นเพราะผมในฐานะผู้จัดการใหญ่ไปเร่งรัดความคืบหน้าในการประชุมพิจารณา เลยทำให้พวกคุณประเมินผิดพลาดกันไปเอง"

"ถ้าเป็นอย่างนั้น วันนี้ในที่ประชุมภายในนี้ ผมก็ขอถือโอกาสกล่าวขอโทษต่อบรรดาผู้บริหารที่ดูแลสายงานธุรกิจที่นั่งอยู่ตรงนี้ด้วยแล้วกัน..."

"ไม่ครับไม่~ ประธานหลัว ความรับผิดชอบอยู่ที่ผมทั้งหมดเลยครับ" รองผู้จัดการใหญ่โหวดูสีหน้าแล้วรีบเอ่ยปากรับเคราะห์ไว้เอง "ปัญหาเรื่องคุณสมบัติป้องกันอัคคีภัยของโครงการไห่ซินเอเนอร์จี พวกเราเคยคุยกันในที่ประชุมจริง ๆ ครับ อาเหวินก็ระบุไว้ชัดเจนแล้วด้วยว่าข้อบกพร่องตรงนี้อาจมีความเป็นไปได้ที่จะถูกธนาคารสาขาปฏิเสธ"

"เป็นผมเองที่คิดเข้าข้างตัวเองตอนเป็นประธานการประเมินโครงการ มองแค่เรื่องการกำกับดูแลไม่ยุ่งยากกับผลตอบแทนของโครงการที่ดี จนมองข้ามผลกระทบต่อชื่อเสียงของบริษัทหากโครงการถูกปฏิเสธไป เรื่องนี้ผมควรต้องทบทวนตัวเองครับ ไม่เกี่ยวข้องกับประธานหลัวเลยสักนิด..."

อย่างไรเสียก็เป็นพี่น้องที่ภักดี ท่าทีนี้ของรองผู้จัดการใหญ่โหวทำให้ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยรู้สึกพึงพอใจมาก เขาถอนหายใจโล่งอกแล้วชี้นิ้วใส่ "ผู้จัดการโหว ต่อไปต้องมองภาพรวมให้กว้างกว่านี้นะ ธุรกิจของบริษัทกำลังรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ ต้องไว้ใจพวกน้อง ๆ ที่ออกไปลุยอยู่แถวหน้าให้มากกว่านี้"

พอเห็นว่าอารมณ์ของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยมาไวไปไว รองผู้จัดการใหญ่โหวก็รีบยิ้มประจบประแจงทันที "แหะ ๆ ประธานหลัวสั่งสอนได้ถูกต้องครับ ผิดเป็นครู งานต่อ ๆ ไปพวกเราจะต้องจำบทเรียนครั้งนี้ไว้แน่นอนครับ"

หลังจากปรามรองผู้จัดการใหญ่โหวไปทีหนึ่ง ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยก็ถือว่าหายเคืองแล้ว บริษัทเกิดเหตุการณ์ความเสี่ยงและเรื่องกระทบชื่อเสียงติดต่อกัน การทำแบบนี้ก็ถือเป็นการเตือนสติทุกคน ในยุคสมัยที่บริษัทยังบริหารด้วยระบบคนมากกว่าระบบระเบียบ จึงลงโทษน้อยและให้รางวัลมาก บริษัทการเงินจ้งอี้ในตอนนี้ยังคงเปี่ยมไปด้วยน้ำใจไมตรี

"เอาล่ะ สองโครงการสองเรื่องนี้ ก็ถือเป็นการเตือนสติพวกเราที่ราบรื่นมาตลอดหลายปีนี้แล้วกัน"

"แม้เรื่องราวจะยังไม่จบลงโดยสมบูรณ์ แต่ทางเหวินเจียลองไปหารือกับผู้จัดการใหญ่เต๋อหัวดู จัดทำรายชื่อผู้ที่ควรได้รับการชมเชยภายในออกมาก่อน"

"รอให้เรื่องราวทั้งหมดคลี่คลายเรียบร้อย ค่อยมาหารือรายละเอียดเรื่องการยกย่องตอบแทน สำหรับเพื่อนร่วมงานที่ผลงานโดดเด่น มีความสามารถยอดเยี่ยม บริษัทการเงินจ้งอี้ของพวกเราต้องไม่ตระหนี่ในการกล่าวชมเชย..."

......