ตอนที่ 87 เลี้ยงโต๊ะเจรจา แยกโต๊ะกินเอง

รถออฟโรดเครื่องดีเซลขับแล้วให้ความรู้สึกมันมือดีไม่น้อย เหยียบคันเร่งที่เกียร์ต่ำ พอยกความเร็วรอบเครื่องขึ้นมาก็มีกำลังเหลือเฟือ รถคันนี้วิ่งบนทางด่วนได้อย่างนิ่งสนิท ส่วนเรื่องเสียงรบกวนหรืออัตราสิ้นเปลืองน้ำมันพวกนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญอะไร

เสียดายที่มีผู้ใหญ่นั่งมาด้วย หลี่เหวินเลยไม่กล้าขับหวือหวาเกินไป แถมตลอดทางยังมีสัญญาณไฟแดงเพียบ ขับๆ หยุดๆ อยู่ครึ่งชั่วโมงกว่าจะถึงเมืองใหม่จูเหอ

ธนาคารอี้อัน สาขาหยางเฉิงตั้งอยู่ในตึกสร้างใหม่เอี่ยมของย่านเมืองใหม่ บริเวณโดยรอบคือย่านศูนย์กลางธุรกิจ ตึกสูงตระหง่านเรียงราย ถนนหนทางเป็นระเบียบ ทัศนียภาพงดงามน่ามอง

รถไม่ได้แล่นไปจอดใต้ตึกธนาคาร แต่เลี้ยวเข้าไปจอดในลานจอดรถเฉพาะของร้านอาหารกวางตุ้งระดับหรูที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตร

พอลงจากรถเดินเข้าร้าน หูอีเซียวก็แจ้งเบอร์โทรศัพท์กับพนักงานต้อนรับทันที ทั้งหมดจึงถูกพาขึ้นไปยังห้องส่วนตัวตกแต่งประณีตบนชั้นสอง

"เลขาของรองฯ หลิวเป็นคนจองห้องไว้ครับพี่หลิน มื้อเที่ยงนี้พวกเราจ่ายไหมครับ" หูอีเซียววางกระเป๋าตัวเองลงบนโซฟาแล้วเอ่ยถามเป็นพิเศษ

"อืม พวกเราจ่าย" ผู้ช่วยหลี่หลินตอบกลับโดยไม่ต้องคิด "เมื่อวานบอสหลัวอนุมัติมาแล้ว มื้อเที่ยงวันนี้เลี้ยงรับรองแบบไม่อั้นงบ อาเซียว เดี๋ยวตอนสั่งอาหารไม่ต้องยั้งมือนะ"

หูอีเซียวได้ยินก็กระตุกยิ้มมุมปาก เรื่องอื่นอาจไม่มีฝีมือ แต่เรื่องสั่งอาหารแพงๆ นี่ถือเป็นทักษะพื้นฐานของเขาอยู่แล้ว เขาจึงกวักมือเรียกพนักงานเสิร์ฟ อาศัยช่วงเวลานี้สั่งอาหารไว้ล่วงหน้า ประเดี๋ยวแขกมาถึงจะได้เสิร์ฟได้ทันที รีบกินเสร็จจะได้ไม่เสียเวลาแขกกลับไปทำงานต่อ

เพิ่งสั่งอาหารเสร็จ เสียงโทรศัพท์ของหูอีเซียวก็ดังขึ้น เจ้าตัวรีบกดรับสายแล้วเดินไปคุยริมหน้าต่าง ผ่านไปครึ่งนาทีก็วางสาย สีหน้าดูมีเรื่องลำบากใจอยู่บ้าง

ผู้ช่วยหลี่หลินสังเกตสีหน้าท่าทาง จึงเดินเข้าไปกระซิบกระซาบสองสามคำ จากนั้นก็หันกลับมาพูดกับหลี่เหวินและซ่งหรงจวินอย่างไม่คิดมาก "แผนเปลี่ยนนิดหน่อย ผู้จัดการฝ่ายสินเชื่อเพื่อการค้าระหว่างประเทศของสาขาถูกรองฯ หลิวดึงตัวมาด้วยพอดี จะได้ถือโอกาสแลกเปลี่ยนเรื่องเหตุการณ์ความเสี่ยงเมื่อวานกับเขา ถ้ามีเขาช่วยพูดให้ บริษัทเรานอกจากจะไม่ต้องรับผิดชอบแล้ว เผลอๆ อาจได้คำชมด้วย"

ซ่งหรงจวินได้ยินก็ยิ้มแย้มดีใจ "แบบนี้ก็ยอดเยี่ยมเลยครับ พี่เชียนก็อยู่ที่สาขาไม่ใช่เหรอครับ เรียกเขามากินข้าวด้วยกัน จะได้อธิบายกับผู้ใหญ่ตรงๆ ไปเลย"

ผู้ช่วยหลี่หลินพยักหน้าแล้วลดเสียงลง "ใช่ เสี่ยวอู๋อยู่ฝ่ายสินเชื่อเพื่อการค้าระหว่างประเทศพอดี ตอนนี้กำลังมากับพวกเขานั่นแหละ"

"เอาอย่างนี้ อาเหวินกับเสี่ยวซ่งออกไปเปิดโต๊ะใหม่อีกโต๊ะข้างนอกตรงโถงใหญ่ คนเยอะไปบางเรื่องพูดไม่สะดวก เราเอาใจความชอบของผู้ใหญ่หน่อยดีกว่า" ผู้ช่วยหลี่หลินเดินเข้ามาตบไหล่หลี่เหวินเบาๆ "อาเหวิน พวกนายอยากกินอะไรสั่งได้ตามสบายเลยนะ เดี๋ยวค่อยรวมบิลคิดพร้อมห้องข้างใน"

พูดพลางเอามือป้องปากยื่นหน้าเข้ามากระซิบอธิบายข้างหูหลี่เหวิน "ผู้จัดการเจี่ยงฝ่ายสินเชื่อเพื่อการค้าไม่ชอบแสดงท่าทีต่อหน้าคนแปลกหน้า เลขาของรองฯ หลิวเลยแนะนำให้พวกเรามีคนน้อยหน่อย ทางฝั่งนั้นมาสามคน ฝั่งเราถ้ารวมอู๋เชียนแล้วมีสามคนก็กำลังดี อาเหวิน นายเสียสละหน่อยนะ อย่าถือสากันล่ะ หน้าตาของอาเซียวอยู่ที่นี่ เขาจำเป็นต้องอยู่ร่วมโต๊ะ"

"ไม่มีปัญหาครับ ผมกับหรงจวินจะออกไปหาโต๊ะมุมที่ไม่สะดุดตานั่งข้างนอก มีอะไรต้องการให้ทำก็โทรหาผมได้เลยครับ" หลี่เหวินตอบรับทันทีแล้วลุกขึ้น คว้ากระเป๋าพาซ่งหรงจวินเดินออกไปข้างนอกอย่างคล่องแคล่ว ไม่มีความอิดเอื้อนแม้แต่น้อย

สำหรับผู้ช่วยหลี่หลินและหูอีเซียว การได้พาไปนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับผู้ใหญ่ของธนาคารสาขาถือเป็นการยอมรับในสถานะอย่างหนึ่ง การมาเปลี่ยนโต๊ะกลางคันแบบนี้เลยทำให้รู้สึกเหมือนผิดต่อหลี่เหวินอยู่บ้าง แน่นอนว่าซ่งหรงจวินไม่ได้อยู่ในขอบเขตการพิจารณาเกรงใจของพวกเขา

แต่หลี่เหวินไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาไม่มีความจำเป็นต้องประจบสอพลอใคร อย่าว่าแต่แค่รองผู้จัดการธนาคารพาณิชย์สาขาหนึ่งเลย ต่อให้เป็นนายกเทศมนตรีมาอยู่ตรงหน้า เขาก็ไม่มีความคิดแบบพวกประจบสอพลอที่รู้สึกเป็นเกียรติเป็นศรีเพียงแค่ได้ร่วมโต๊ะกินข้าวหรอก

อีกอย่าง การไปเสนอหน้าต่อหน้าผู้ใหญ่ที่ไม่เกี่ยวข้องกันสักนิดจะได้ประโยชน์อะไรกัน การได้ออกมาเปิดโต๊ะกินเองข้างนอก แถมไม่ต้องทนนั่งปั้นหน้ายิ้มคอยบริการเอาใจคนอื่นในห้องส่วนตัว เป็นสิ่งที่เขาปรารถนาแทบแย่อยู่แล้ว

ท่าทางหิ้วกระเป๋าเดินออกไปอย่างสบายอกสบายใจนั้น ทำให้ผู้ช่วยหลี่หลินและหูอีเซียวที่อยู่ด้านหลังเข้าใจผิดคิดว่าเขากำลังกล้ำกลืนความ "ถูกลดทอนความสำคัญ" ไว้ จนในใจเกิดความรู้สึกว่า "ติดค้างเขามากเหลือเกิน" ขึ้นมาเสียอย่างนั้น

ลองคิดดูสิ ขับรถตลอดทางจากเผิงเฉิงถึงหยางเฉิงก็เป็นหลี่เหวิน ลงตรวจคลังสินค้าเขาก็เป็นหัวเรี่ยวหัวแรง ชี้แจงจุดเสี่ยงเขาก็เป็นตัวหลัก ประสานงานกับฝ่ายควบคุมความเสี่ยงทั้งภายในภายนอกก็เป็นหลี่เหวินอีก พอถึงตอนท้ายจะได้พบหน้าผู้หลักผู้ใหญ่ กลับผลักไสให้เขาไปนั่งกินข้าวข้างนอกเนี่ยนะ?

พวกเขามากันเป็นแก๊งสามคนแท้ๆ แต่กลับปล่อยให้น้องเล็กเสียเปรียบอยู่คนเดียว จะให้ลูกพี่ "ชุบมือเปิบ" สองคนนั้นทำใจให้สบายได้อย่างไร!

ดังนั้น พอหลี่เหวินกับซ่งหรงจวินที่ยังยืนงงๆ เดินพ้นประตูออกมา หูอีเซียวก็รีบตามออกมาทันที เขากอดคอหลี่เหวินพาไปนั่งโต๊ะขนาดกลางริมหน้าต่างที่วิวสวยเป็นพิเศษ จากนั้นก็เรียกพนักงานเสิร์ฟเอาเมนูมาเปิด แล้วสั่งอาหารชุดใหญ่แบบรัวๆ ไม่ยั้ง

"ซุปปลิงทะเลเขากวางอ่อนเอาตามจำนวนคน ซี่โครงเนื้อผัดเห็ดมัตสึทาเกะ ปลากะรังหน้านวลนึ่งซีอิ๊ว ปูดำผัดพริกกระเทียมสไตล์อ่าวหลบภัย ข้าวผัดมันปู ยอดถั่วลันเตาต้มน้ำซุป... อาเหวิน อยากกินอะไรเพิ่มอีกไหม เอาหอยเชลล์ยักษ์นึ่งวุ้นเส้นสักครึ่งโหลไหม สั่งมาทั้งโหลพวกนายน่าจะกินไม่หมด"

ความจริงหลี่เหวินอยากจะขำ แต่เหมือนไม่มีเหตุผลให้ขำออกมาได้ จึงรีบยกมือห้าม "พอแล้วครับพอแล้ว พี่เซียวของผม พี่อย่าทำเหมือนพวกเราเป็นคนบ้านนอกเข้ากรุงได้ไหม กินไม่หมดแล้วเหลือทิ้งจะยิ่งน่าอายกว่าเดิมนะ"

ให้ตายสิ ซุปถ้วยละสองร้อยแปดสิบแปดหยวน ส่วนกับข้าวอย่างอื่นไม่มีจานไหนต่ำกว่าสองร้อยห้าสิบเลย คนสองคนนั่งกินอาหารมื้อสบายๆ ด้านนอกหมดเงินไปสองพันกว่าหยวน หากไม่ใช่เพราะวันนี้ผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยเปิดงบรับรองไม่อั้นไว้ละก็ ด้วยตำแหน่งระดับรองผู้จัดการของทั้งสองคน ต่อให้ออกมากินข้างนอกสักห้าหกมื้อก็ยังเบิกไม่ได้ขนาดนี้เลย

หูอีเซียวช่วยสั่งเครื่องดื่มเพิ่มอีกอย่าง ถึงค่อยโบกมือให้พนักงานเสิร์ฟส่งออเดอร์เข้าไปในครัว จากนั้นก็เอื้อมมือไปตบบ่าหลี่เหวินเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ "กินให้สบายใจเลยนะ วันนี้พี่เคลียร์บิลปิดท้ายให้เอง พวกนายสองคนเหนื่อยกันหน่อยนะ..."

หลี่เหวินกลั้นขำเต็มที่ ส่วนซ่งหรงจวินรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง แต่ก็อดถามอย่างเกรงใจไม่ได้ "เชี่ย พี่เซียวสั่งเยอะขนาดนี้ กินไม่หมดต้องห่อกลับบ้านหมดเลยนะพี่"

ยังไม่ทันที่หูอีเซียวจะได้ด่ากลับ หลี่เหวินก็สะกิดเขาพลางชี้ไปนอกหน้าต่างเพื่อเตือน "เอาละ พี่เซียวรีบไปทำธุระเถอะครับ ดูเหมือนพวกผู้จัดการหลิวจะมาถึงแล้ว"

หูอีเซียวหันไปมอง ก็เห็นกลุ่มคนสี่คนกำลังเดินตามทางเท้าด้านนอกมุ่งหน้ามายังหน้าร้านอาหารจริงๆ เขาจึงรีบหันหลังกลับไปตามผู้ช่วยหลี่หลินให้ออกมาต้อนรับ

พี่ชายคนนี้บางครั้งก็รู้กาลเทศะดีมาก อย่าเห็นว่าเขาโทรศัพท์แค่สองสายก็สามารถนัดคนระดับผู้จัดการสาขาของธนาคารออกมากินข้าวได้เชียว เพราะอีกฝ่ายให้เกียรติน้าชายที่หนุนหลังเขาต่างหาก พอถึงเวลาเจอตัวจริง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่มีตำแหน่งฐานะไม่ธรรมดา หูอีเซียวก็ยังคงวางตัว "มีมารยาทและรู้ความ" เป็นอย่างดี

ส่วนผู้ช่วยหลี่หลินนั้น แม้จะเข้ากับคนอื่นได้ง่ายมาก แต่ส่วนใหญ่แล้วเขามักจะวางตัวอ่อนน้อมถ่อมตนและให้เกียรติคนอื่นอย่างเต็มที่เสมอ คำพูดคำจาและการกระทำล้วนทำให้คนรอบข้างรู้สึกสบายใจ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมตัวเขาถึงไม่ได้มีความสามารถโดดเด่นอะไรนัก แต่กลับได้รับการยอมรับจากบรรดาผู้มีหน้ามีตาอยู่เสมอ

หลังจากได้เกิดใหม่ หลี่เหวินก็รู้สึกว่ามุมมองความคิดของตนเองยกระดับขึ้น ชาติก่อนในใจเขาอาจจะเคยดูแคลนผู้ช่วยหลี่หลินกับหูอีเซียวอยู่บ้าง และบางครั้งเวลาอยู่ด้วยกันก็เผลอแสดงท่าทีไม่เห็นหัวออกมา แต่ตอนนี้เขานับว่ามองเห็นเนื้อแท้ของสิ่งต่างๆ แล้ว

ทุกคนล้วนมีข้อเสียและข้อดีในตัวเอง หากมัวแต่มองเหยียดจุดด้อยของผู้อื่นจนมองข้ามจุดแข็งของพวกเขาไป คุณก็ไม่มีวันเข้าใจได้เลยว่าทำไมคนอื่นถึงประสบความสำเร็จได้

"เชี่ย พี่เหวิน พวกเราต้องออกไปต้อนรับด้วยไหมเนี่ย" ซ่งหรงจวินยืดคอชะเง้อมองออกไปข้างนอก พี่ชายคนนี้ทัศนคติดี ทำงานตั้งใจ ทว่ากลับขาดทักษะในการอ่านบรรยากาศและสังเกตสีหน้าผู้คนไปสักหน่อย

หลี่เหวินไม่สนใจทางฝั่งนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายกเหยือกน้ำบ๊วยราคาเหยือกละหนึ่งร้อยยี่สิบแปดหยวนขึ้นมาจิบอย่างเอร็ดอร่อยสองสามอึกเพื่อเรียกน้ำย่อยก่อน จะได้ค่อยๆ ลิ้มรสความสดอร่อยของอาหารกวางตุ้งระดับพรีเมียมในอีกสักครู่ "นายไม่ต้องกังวลหรอก หน้าที่ของพวกเราสองคนคืออย่าให้กับข้าวดีๆ เต็มโต๊ะนี้ต้องสูญเปล่า กินไม่หมดเดี๋ยวให้นายห่อกลับบ้านหมดเลย"

"อ้าว~ มีเรื่องดีแบบนี้ด้วยเหรอ งั้นเดี๋ยวพี่เหวินกินน้อยๆ หน่อยนะ ผมจะได้ห่อกลับไปเป็นมื้อเย็นเยอะๆ..." ซ่งหรงจวินหัวเราะแหะๆ พี่ชายคนนี้ในตัวพกเงินแค่วันละเจ็ดแปดสิบหรือร้อยหยวน เรื่องห่ออาหารที่เหลือนั้นเขาไม่เคยรู้สึกกระดากอายแม้แต่นิดเดียว

"เชี่ย สกิลเสียดสีไร้ผลโดยสิ้นเชิง..."

หลี่เหวินรู้สึกว่าไม่อาจลับฝีปากกับพี่ชายที่มีวงจรสมองคนละคลื่นคนนี้ต่อได้แล้ว พอดีกับที่เปิดฝาถ้วยซุปตุ๋นออก น้ำซุปใสสีเขียวมรกตก็ดึงดูดสายตาของเขาในทันที เขาใช้ช้อนตักเข้าปากชิมหนึ่งคำ อื้ม~ ถ้วยละ 288 หยวนนี่มันสมราคาจริงๆ!

ปลิงทะเลหนึ่งตัวกับเขากวางอ่อนหนึ่งชิ้นลอยกระเพื่อมอยู่ในน้ำซุปใสสีเขียวขจี ไม่ว่าหลี่เหวินจะคิดอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าสีแบบนี้ทำออกมาได้อย่างไร แต่รสชาตินั้นกลับทำให้คนที่ไม่ค่อยชอบซดน้ำซุปอย่างเขายังรู้สึกว่าอร่อย ต้องยอมรับว่าเชฟของร้านอาหารแห่งนี้ที่คิดค้นเมนูนี้มีฝีมือยอดเยี่ยมจริงๆ!

พอเงยหน้ามองฝั่งตรงข้าม ซ่งหรงจวินก็กลืนปลิงทะเลในถ้วยซุปลงท้องไปในคำเดียวแล้ว แถมยังเคี้ยวไปพลางทอดถอนใจไปพลางว่า "รสชาติไม่เลว จืดไปนิดหน่อย..."

"จะเก๊กหาพระแสงอะไร ตัวเราเองก็พวกวัวเคี้ยวโบตั๋นไม่รู้คุณค่าเหมือนกันนั่นแหละ" หลี่เหวินส่ายหน้าหัวเราะพลางคีบเนื้อซี่โครงชิ้นหนึ่งโยนเข้าปากทั้งชิ้น การได้กินคำโตๆ แบบนี้สิถึงจะสะใจ มัวแต่เก๊กมีรสนิยมไปทำซากอะไร ยัดให้อิ่มแปล้สิดีที่สุด!

มื้อนี้กินกันไปชั่วโมงครึ่ง ตอนที่จบมื้อ หูอีเซียวออกมากดจ่ายเงินล่วงหน้า ในมือถือถุงกระดาษใบหนึ่งแอบยื่นให้หลี่เหวิน แล้วกดเสียงต่ำพูดอย่างกระหยิ่มใจว่า "ไถเหล้าดีจากผู้จัดการหลิวมาได้ขวดหนึ่ง เหมาไถแช่ถั่งเช่าสามชั่งนานครึ่งปีเชียวนะ ฉันเอาขวดน้ำแร่กรอกมาขวดหนึ่ง นายเอาไปสิ หาโอกาสเหมาะๆ พวกเราสองคนค่อยบำรุงกันเอง"

หลี่เหวินรีบแอบเปิดถุงดูใต้โต๊ะ ข้างในมีขวดน้ำแร่ขนาด 500 มิลลิลิตรอยู่ขวดหนึ่งจริงๆ แต่ให้ตายเถอะ ในขวดดันมีของรูปร่างคล้ายตัวหนอนลอยเท้งเต้งอยู่สองสามตัว

ข่าวลือเป็นเรื่องจริงสินะ ผู้จัดการหลิวแห่งสาขาหยางเฉิงขึ้นชื่อเรื่องกวาดเหล้าเหมาไถบ่มข้ามปีในสต็อกของธนาคารใหญ่แห่งหนึ่งมาได้ถึงหนึ่งร้อยห้าสิบลัง ผู้บริหารระดับสูงของธนาคารรัฐไม่อาจบริโภคของหรูหราได้อีก แต่มันเกี่ยวบ้าอะไรกับผู้จัดการธนาคารเอกชนอย่างเขาล่ะ พอคนอื่นระบายสต็อก เขาก็รับช่วงต่อมาในราคาตลาดของเหล้าใหม่ พลิกมือเดียวก็ได้กำไรเพิ่มเป็นเท่าตัว

แน่นอนว่าผู้จัดการหลิวไม่ได้ขัดสนเงินทอง เหล้าดีๆ ตกถึงมือแล้วเขาก็ไม่คิดจะฟันกำไรส่วนต่างนั้นเลยแม้แต่น้อย ด้านหนึ่งก็แบ่งให้เพื่อนฝูงเป็นการผูกน้ำใจ อีกด้านก็กักตุนไว้ดื่มด่ำเอง ในฐานะชนชั้นแรงงานระดับสูงในแวดวงการเงิน ผู้จัดการหลิวมีรสนิยมแบบชนชั้นกลางอย่างเต็มเปี่ยม เขาซื้อบ้านที่ฮ่องกงเพื่อกักตุนเหล้าชั้นดีนำเข้าไว้ตั้งนานแล้ว งานอดิเรกบวกกับความชอบแถมยังทำเงินได้อีก เป็นการเล่นแร่แปรธาตุที่คนธรรมดาไม่มีทางเข้าใจ

ซ่งหรงจวินห่ออาหารใส่กล่องมาสองกล่องถือไว้ในมือจริงๆ หลี่เหวินจึงดึงตัวเขาให้ออกไปรอในรถก่อน ในเมื่อหลบหน้าตอนกินข้าวไปแล้ว ตอนร่ำลาก็อย่าได้โผล่หน้าไปเลยจะดีกว่า

เมื่อมองดูคนไม่กี่คนนั้นยืนดึงไม้ดึงมือพูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรสบนทางเท้านอกร้านอาหาร หลี่เหวินก็รู้ว่าการรับรองสานสัมพันธ์ครั้งนี้ได้ผลลัพธ์ที่ดียิ่ง

ผู้จัดการหลิวให้เกียรติหูอีเซียวกับผู้ช่วยฯ หลี่หลินมากทีเดียว นั่นเป็นเพราะเดิมทีเขาก็เคยเป็นลูกน้องคนสนิทของน้าหูอีเซียวมาก่อน ตอนนี้ผู้นำยังคงกุมอำนาจอยู่ ไม่ว่าหลานชายคนนี้จะแอบอ้างบารมีหรือไม่ การหยิบยื่นความช่วยเหลือให้อยู่ในขอบเขตหน้าที่ก็ถือเป็นมารยาทพื้นฐานภายในวงการ

ผู้ช่วยฯ หลี่หลินยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้ง มองปราดเดียวก็รู้ว่ามื้อเที่ยงนี้ดื่มไปไม่น้อย พอกลุ่มสามคนฝั่งนั้นเดินไกลออกไปแล้ว เขาถึงได้หันมองซ้ายแลขวาพลางกวักมือเรียกหลี่เหวินที่อยู่ในรถ

หลี่เหวินไม่นึกรำคาญ ยิ้มพลางลงจากรถเดินเข้าไปจุดบุหรี่ให้เขา ผู้ช่วยฯ หลี่หลินสูดเข้าไปฟอดใหญ่ก่อนจะกอดคอหนุ่มรุ่นน้องอย่างเบิกบานใจว่า "เรียบร้อยแล้ว มีผู้จัดการหลิวกับผู้จัดการเจี่ยงทางนี้คอยหนุน เหตุการณ์ความเสี่ยงของฉางเซิ่งการค้าเมื่อวานนี้ บริษัทการเงินจ้งอี้ของเรามีแต่ความชอบไร้ความผิด พอกลับไปฉันจะขอความดีความชอบจากประธานหลัวให้พวกนายเอง"

คำสรุปที่ปนเปความเมาไปครึ่งหนึ่งนี้ ถือเป็นการปิดฉากการเดินทางมาเยือนหยางเฉิงครั้งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้แต่อู๋เชียนที่หยิ่งทะนงมาโดยตลอดซึ่งยืนอยู่ข้างๆ ก็ยังเผยรอยยิ้มโล่งอกออกมา...