ตอนที่ 86 ตรวจเยี่ยมสาขา จิบชาคุยเล่น

งานเลี้ยงขอบคุณทีมงานในคืนนี้ยังคงจัดขึ้นที่ชั้นล่างของโรงแรมที่พวกหลี่เหวินพัก ร้านอาหารหูหนานร้านนี้คุ้มค่าคุ้มราคาทีเดียว อาหารจานเด็ดถูกยกมาเสิร์ฟเต็มสองโต๊ะ นอกจากผู้ช่วยฯ หลี่หลินแล้ว ทุกคนล้วนเป็นคนหนุ่มวัยฉกรรจ์ พลังในการกินจุระดับนั้นทำเอาพวกคนแก่มองแล้วยังนึกอิจฉา

เหล้าไม่ค่อยได้แตะกันเท่าไร ในสองโต๊ะมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ชอบดื่มเบียร์นิดหน่อย และเพื่อป้องกันไว้ก่อน หากทางสาขาธนาคารเกิดมีเรื่องด่วนต้องการคนไปช่วยสนับสนุนจะได้ยังมีคนขับรถได้ หลี่เหวินจึงไม่แตะต้องแอลกอฮอล์เลยแม้แต่น้อย ดับกระหายด้วยน้ำอัดลมสักสองขวดก็มีความสุขในแบบของตัวเองได้เหมือนกัน

มื้อค่ำกินกันจนถึงสามทุ่ม ทางฝั่งอู๋เชียนยังคงประสานงานอยู่ที่สาขาธนาคาร เมื่อเห็นว่าคงไม่มีเหตุไม่คาดฝันอะไรเกิดขึ้นอีก พี่เต๋อหัวจึงพากลุ่มพี่น้องที่ยกพลมาช่วยจากเผิงเฉิงเดินทางกลับ

ระหว่างสองเมืองใช้เวลาขับรถแค่ชั่วโมงเศษๆ การที่พวกเขาเดินทางมาช่วงบ่ายแล้วกลับตอนค่ำจึงไม่ได้ดูแปลกอะไร ส่วนก๊วนสามคนของผู้ช่วยฯ หลี่หลินย่อมต้องอยู่ต่อ โดยอ้างอย่างไพเราะเพราะพริ้งว่าด้านหนึ่งเพื่อคอยเป็นกองหนุน อีกด้านหนึ่งคืองานที่วางแผนไว้ในการมาดูงานยังไม่เสร็จสิ้น

"ล้อเล่นน่า อุตส่าห์ขนอาวุธคู่กายออกมาด้วย นอนโรงแรมไม่สบายกว่านอนอยู่บ้านหรือไง..."

นี่ไม่ใช่ความคิดของหลี่เหวินแน่นอน แต่เป็นเสียงพากย์ในใจที่เขาแอบคิดแทนผู้ช่วยฯ หลี่หลินกับหูอีเซียว ชายวัยกลางคนที่แต่งงานมานาน แม้จะถือเป็นหัวหน้าครอบครัวตอนอยู่บ้าน ทว่ายังไงก็ไม่เป็นอิสระไร้พันธนาการเท่ากับการได้ออกมาข้างนอกคนเดียว

ดังนั้น หลังจากส่งกลุ่มของพี่เต๋อหัวกลับไปแล้ว ผู้ช่วยฯ หลี่หลินก็ใช้ข้ออ้างเรื่องการอยู่โยงเฝ้ารอคำเรียกตัว เรียกระดมพลชุดเดิมกลับมาที่ห้องสวีตของตนเพื่อเริ่มกิจกรรมต่อกำแพงเมืองจีนอีกครั้ง

ส่วนที่ว่าไม่ได้อาบน้ำแล้วจะเหนียวตัวไม่สบายตัวน่ะหรือ ขอโทษทีเถอะ นั่นมันตอนอยู่ที่คลังสินค้าต่างหาก พอกลับมาถึงโรงแรมก็มีแต่พวกผู้ชายทั้งนั้น ถอดรองเท้า เปลือยท่อนบน แล้วตั้งโต๊ะไพ่นกกระจอก ความเหนื่อยล้าทั้งหลายก็มลายหายไปหมดสิ้น

เล่นไพ่กันจนถึงเที่ยงคืน อู๋เชียนถึงเพิ่งโทรศัพท์มารายงานว่า เถ้าแก่ของบริษัทฉางเซิ่งการค้ายอมปรากฏตัวแล้ว ด้านหนึ่งยอมรับความจริงเรื่องการปลอมแปลงหลักทรัพย์ค้ำประกันเพื่อหลอกลวงเอาสินเชื่อธนาคาร อีกด้านหนึ่งภายใต้แรงกดดันจากธนาคาร ก็ยินยอมที่จะจัดหาเงินทุนมาชดเชยส่วนต่างเงินกู้ของธนาคาร

ตัวเลือกแรกของทางฝั่งธนาคารย่อมไม่ใช่การดำเนินคดีตามกฎหมายกับตัวกิจการ การทวงเงินคืนกลับมาได้ต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญของพวกเขา

แน่นอนว่าบริษัทการเงินจ้งอี้ก็หวังว่าเหตุการณ์ความเสี่ยงนี้จะไม่ทำให้เงินทุนจริงของธนาคารเกิดความเสียหาย เพราะถ้าเป็นเช่นนั้น ในการแบ่งขอบเขตความรับผิดชอบภายหลัง ตนเองก็จะพ้นจากการถูกเอาผิดไปด้วย

เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ การติดตามทวงถามและชดใช้เงินกู้ในรายละเอียด ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องคาราคาซังระหว่างธนาคารกับบริษัทฉางเซิ่งการค้าไปก็พอ

บริษัทการเงินจ้งอี้ถือว่าบรรลุภารกิจเป็นส่วนใหญ่แล้ว ส่วนงานประสานความร่วมมือที่เหลือล้วนเป็นเรื่องเล็กน้อย พูดได้ว่าเอาตัวรอดหลุดพ้นออกมาจากวิกฤตความเสี่ยงครั้งนี้ได้แล้วโดยพื้นฐาน

ความแคล้วคลาดปลอดภัยเช่นนี้นับเป็นชัยชนะระดับคลาสสิกของยุทธวิธีรับมือความเสี่ยงของบริษัทเลยทีเดียว ถึงขั้นเอาไปเขียนเป็นกรณีศึกษานำเสนอเพื่อคุยโวในที่ประชุมคณะกรรมการบริษัทได้หลายนาที

วงไพ่นกกระจอกที่โรงแรมเล่นกันจนถึงตีสองถึงได้เลิก หลัวถังกับฟู่จิ้นซงน้องรักยังคงขับรถกลับไปนอนที่หอพักของตัวเอง ซึ่งอยู่ไม่ไกล อยู่ในหมู่บ้านจัดสรรมาตรฐานตรงข้ามอาคารสำนักงานสาขาพอดี สภาพความเป็นอยู่ยังดีกว่าที่พวกหลี่เหวินพักอยู่ตอนนี้เสียอีก

……

หนึ่งคืนผ่านไปโดยไร้เรื่องราว เช้าวันรุ่งขึ้นนอนตื่นสายจนถึงเก้าโมงกว่า

หลังจากหลี่เหวินล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาดแล้วก็เก็บข้าวของ จะว่าไปเมื่อคืนตอนเล่นไพ่ เขาอาศัยฝีมือของตัวเองคว้าเงินเข้ากระเป๋ามาได้อีกพันกว่าหยวน คนที่แพ้คือหูอีเซียวกับผู้ช่วยฯ หลี่หลิน ส่วนหลัวถังหมอนี่ฝีมือเล่นไพ่ขั้นเทพ กวาดรายได้ไปมากกว่าหลี่เหวินเสียอีก

บุฟเฟต์มื้อเช้าของโรงแรมเก็บไปแล้ว ก๊วนสามคนจึงต้องออกไปหาร้านเล็กๆ ข้างนอกสั่งก๋วยเตี๋ยวหลอดสูตรต้นตำรับมากินกันคนละสองจาน จากนั้นถึงค่อยขับรถอย่างเอ้อระเหยไปยังลานจอดรถใต้อาคารสำนักงานสาขา

ไม่จำเป็นต้องให้ใครมารับ พวกเขาขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นสำนักงานของสาขาด้วยความคุ้นเคย ตึกนี้ค่อนข้างเก่า แม้ทำเลจะดีแต่ค่าเช่ากลับไม่แพง สำนักงานห้อง 11B ที่สาขาเช่าไว้มีพื้นที่ถึงสองร้อยตารางเมตร พื้นที่ทำงานเฉลี่ยต่อคนกว้างขวางกว่าสำนักงานใหญ่เสียอีก

เมื่อผลักประตูเข้าไป ในพื้นที่ทำงานส่วนกลางมีคนนั่งอยู่ตามโต๊ะทำงานเพียงห้าหกคน พอเห็นผู้บริหารมาถึงต่างก็พากันลุกขึ้นทักทาย

ด้านในถูกกั้นด้วยกระจกฝ้าเป็นห้องทำงานเล็กสามห้องและห้องประชุมหนึ่งห้อง ห้องทำงานเดี่ยวที่แสงสว่างดีที่สุดเป็นของอู๋เชียน เวลานี้ประตูปิดสนิท หมอนี่ไปสาขาธนาคารแต่เช้าตรู่อีกแล้ว ไม่ได้สนใจเลยว่าควรจะให้ความสำคัญกับการต้อนรับผู้บริหารหรือไม่ มีความเป็นตัวเองสูงขนาดนั้นเลยทีเดียว

หลัวถังเองก็มีห้องทำงานเดี่ยวห้องหนึ่ง หมอนี่แม้ในใจจะดูถูกคนนั้นคนนี้ไปทั่ว แต่เรื่องฉากหน้ายังคงยอมทำอยู่ จึงออกมาต้อนรับอย่างกระตือรือร้น เชิญแก๊งสามคนเข้าไปในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

จะว่าไปแล้ว สาขาอยู่ไกลหูไกลตาผู้บริหารระดับสูง พื้นที่และการตกแต่งในห้องทำงานของหลัวถังจึงดูดีกว่าของผู้ช่วยผู้จัดการใหญ่หลี่หลินเสียอีก ทั้งโต๊ะน้ำชา ชุดชงชา ตู้กดน้ำ และตู้เย็นขนาดเล็ก ล้วนจัดตามมาตรฐานของผู้จัดการใหญ่หลัวเพ่ยทั้งนั้น แต่แน่นอนว่าระดับความหรูหรายังคงเทียบไม่ติด

พอนั่งลงบนโซฟา ซ่งหรงจวินกับฟู่จิ้นซงก็รีบเลื่อนเก้าอี้เข้ามานั่งประกบทันที ทั้งชงชาทั้งยื่นบุหรี่ให้ ส่วนหยางจิ่นหลานกับถังฮุ่ยซินสองสาวจากห้องการเงินก็เดินมาทักทายที่หน้าประตู

หลี่เหวินเพิ่งจะวางกระเป๋าโน้ตบุ๊กที่มีลวดลายตกแต่งไว้บนโต๊ะทำงานของหลัวถัง หยางจิ่นหลานผู้มีรูปร่างอวบอิ่มก็เอ่ยปากเรียกแล้วดึงตัวเขาไปยังห้องการเงินข้างๆ

ว่าไปแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างหลี่เหวินกับสาวๆ ในบริษัทถือว่าดีทีเดียว อาจเป็นเพราะสมองมีปัญหาละมั้ง เขาถึงไม่เคยคิดจะหาแฟนในบริษัทเลย ประกอบกับหน้าตาไม่เลว ไม่ขี้เหนียว เล่นมุกได้แถมยังชอบช่วยเหลือคนอื่น (เชี่ย... เมื่อก่อนตูมีข้อดีเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ) ขอเพียงได้พูดคุยกันบ่อยเข้า หลี่เหวินก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าพวกผู้หญิงในบริษัทจะรู้สึกผ่อนคลายและเป็นกันเองเวลาอยู่กับเขา

ถังฮุ่ยซินเป็นพนักงานใหม่ ตอนเล่นไพ่ดูมาดมั่นทรงพลัง ทว่าเวลาปกติกลับชอบวางมาดเย็นชา เมื่อคืนนี้พวกเขาสองคนเพิ่งจะได้รู้จักกัน แต่พอกลับมาที่ห้องการเงิน เธอกลับยิ้มแย้มหยิบขนมออกมาแบ่งให้หลี่เหวินกิน

หลี่เหวินไม่มีทางเข้าใจผิดว่าแม่คุณคนนี้มีใจให้เขาหรอก เหตุผลง่ายๆ คือด้วยเงื่อนไขของเขาในตอนนี้ ยังไม่อยู่ในสายตาของอีกฝ่ายเลยสักนิด

ถังฮุ่ยซินเพียงแค่รู้สึกว่าคนคนนี้ไม่น่ารำคาญ อีกอย่างไม่นานเธอก็จะย้ายกลับไปเผิงเฉิงแล้ว รู้ว่าหลี่เหวินมีมนุษยสัมพันธ์ดีในออฟฟิศสำนักงานใหญ่ จึงมองว่าคบหาเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดีได้ก็เท่านั้น

หยางจิ่นหลานตัวเตี้ยกว่าถังฮุ่ยซินเล็กน้อย หน้าตาไม่ได้ดูทันสมัยเท่าอีกฝ่าย แต่รสนิยมและความช่างเลือกของเธอก็ไม่ได้ต่ำเลย เธอที่เพิ่งสอบใบประกอบวิชาชีพบัญชีได้ก็มีเส้นสายเบื้องหลังอยู่เหมือนกัน เพียงแต่แม่คุณชอบทำตัวลึกลับลึกซึ้ง ไม่เคยเปิดเผยความจริงเรื่องที่เป็นญาติกับประธานกรรมการบริษัทเลย ทว่ากลับชอบแสดงท่าทีแนว "เส้นสายของพวกเธอเทียบกับฉันไม่ติดหรอก" ออกมาอยู่เสมอ

"รบกวนพี่เหวินหน่อยนะ เอกสารพวกนี้ช่วยหิ้วกลับไปให้แผนกการเงินที่บริษัทที ทางฝั่งฉีฉีจะรับไว้ ขอบคุณมากนะคะ!" หยางจิ่นหลานแพ็กเอกสารปึกใหญ่หลายชุดด้วยถุงพลาสติกอย่างดี ใส่ลงในถุงกระดาษที่มีโลโก้บริษัท แล้วไหว้วานหลี่เหวินด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าดูประจบประแจงสุดๆ

หลี่เหวินแกล้งทำหน้าตึง แบมือยื่นไปตรงหน้าเธอ "ช่วยฟรีๆ เหรอ ไม่มีสินน้ำใจหน่อยเหรอครับ"

หยางจิ่นหลานหัวเราะคิกคัก ดันเก้าอี้ของถังฮุ่ยซินไปข้างหน้า "อ่ะ คนสวยประจำแผนกการเงินยกให้พี่เลย เป็นไง กำไรเห็นๆ"

"นี่ อย่ามาขายฉันสิ ช่วยอุทิศตัวเองหน่อยได้ไหม..." ถังฮุ่ยซินหันกลับมาตีหยอกล้อ ก่อนจะหันไปเชียร์ขายกับหลี่เหวิน "พี่เหวิน ยัยนี่เมื่อวานยังบอกอยู่เลยว่าระดับความหล่อของพี่ติดอันดับท็อปๆ ในสำนักงานใหญ่ ลับหลังต้องแอบชอบพี่อยู่แน่ๆ พี่วางใจได้เลย จับตัวกลับไปเป็นเมียหัวหน้าค่ายโจร ยัยนี่ไม่ขัดขืนแน่นอน..."

"แหม กล้าว่าฉันนะ ใครกันนะที่เมื่อเช้านี้ยังบอกว่าหลี่เหวินคนนั้นของบริษัทหน้าตาใช้ได้ บุคลิกดีอยู่เลย" หยางจิ่นหลานสวนกลับทันควัน ทั้งสองคนโบกไม้โบกมือตีกันพัลวันแต่ไม่มีใครโดนใคร

"แค่กๆๆ" หลี่เหวินยกมือขึ้นกุมขมับ ไม่ได้รู้สึกแอบดีใจหรือเคอะเขินกับคำชมพวกนั้นเลยสักนิด "ระวังภาพลักษณ์กันหน่อยนะ ผู้บริหารยังอยู่ข้างๆ นะครับ"

เมื่อปรามทั้งสองคนไม่ให้เล่นกันแล้ว หลี่เหวินก็ทำเป็นไม่หลงกล หางตายกขึ้นพลางมองหยางจิ่นหลาน "เสี่ยวหลานหลาน อย่าคิดว่าชมว่าผมหล่อสองสามคำแล้วจะเบี้ยวสินน้ำใจได้นะ เนื้อวัวแห้งที่เธอซ่อนไว้รีบเอาออกมาเลย รู้ทั้งรู้ว่าพี่ชอบกิน มาทีไรไม่เคยกระตือรือร้นหยิบมาให้เลย ช่างไม่มีมารยาทเอาซะจริง"

หยางจิ่นหลานขบเขี้ยวเคี้ยวฟันทำหน้าทะเล้นพลางก้มตัว (ตรงนี้ไม่มีภาพวาบหวามให้ดูหรอกนะ เพราะแต่งตัวมาทำงานค่อนข้างมิดชิด) รื้อเอาเนื้อวัวแห้งทุ่งหญ้าออกมาจากลิ้นชักถุงหนึ่ง "ทำไมพี่ต้องคอยจ้องแต่ของของฉันด้วยเนี่ย แพงจะตาย ฉันเอาไว้กินเป็นอาหารหลักตอนลดน้ำหนักนะ ไม่งั้นฉันแนะนำให้พี่ไปซื้อเองเอาไหมล่ะ"

"พูดมากน่า~" หลี่เหวินฉวยถุงมาหมับหนึ่ง แล้วควักเอาแท่งเนื้อวัวซองเล็กๆ ข้างในออกมาห้าหกแท่ง พอเขายัดใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเตรียมจะล้วงรอบสอง หยางจิ่นหลานก็แย่งถุงกลับไปสุดชีวิต

"พี่ชาย นี่มันเสบียงหลักของฉันนะ ถุงละตั้งเกือบสองร้อย พี่เอาไปกินเล่นแบบนี้มันสิ้นเปลืองนะเนี่ย" หยางจิ่นหลานรีบยัดถุงเข้าลิ้นชักแล้วล็อกกุญแจอย่างไว

"ยี้~ ของพรรค์นี้มันมีอะไรให้อร่อยกัน" ถังฮุ่ยซินทำหน้ารังเกียจเต็มทน พลางหยิบกาดริปกาแฟของตัวเองออกมาแล้วเอ่ยถามหลี่เหวิน "กาแฟบดมือ อยากลองชิมดูไหมคะ ไม่ใส่น้ำตาลนะ"

หลี่เหวินฉีกซองเนื้อวัวแห้งแท่งหนึ่งยัดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย ของชิ้นนี้ถูกปากเขามาก ปกติที่ซื้อข้างนอกไม่อร่อยเท่าแบรนด์ที่หยางจิ่นหลานคัดสรรมาอย่างพิถีพิถันนี้ เมื่อก่อนเขาก็เคยหาซื้อหลายยี่ห้อในเผิงเฉิงมาลองชิมดู แต่ก็ไม่มีรสชาตินี้เลย ภายหลังถึงได้รู้ว่าเป็นสินค้าเฉพาะที่มีขายในห้างแซมส์คลับ ข้างนอกไม่มีขาย

"ไม่เอาอะ~ กาแฟไม่ใส่น้ำตาล ไร้สาระสิ้นดี..."

หลี่เหวินไม่มีทางเออออตามรสนิยมของสาวสวยหรอก หลังจากเคี้ยวเนื้อวัวแห้งไปแท่งหนึ่ง เขาก็หิ้วถุงกระดาษบอก "บ๊ายบาย" แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้อง บุหรี่หลังอาหารก็ยังไม่ได้สูบ ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมานั่งแช่อยู่กับยัยพวกตาอยู่บนกระหม่อมสองคนนี้ สู้ไปนั่งดื่มชาแก้กระหายที่ห้องของหลัวถังยังจะดีกว่า

เมื่อหมุนตัวกลับมาที่ห้องทำงานของหลัวถัง น้ำชาก็ชงเสร็จเรียบร้อยแล้ว เจ้าอ้วนเตี้ยมีฝีมือชงชาไม่เลว แสดงสปิริตเจ้าบ้านในถิ่นตัวเองเต็มที่ ถึงขนาดให้ลูกน้องยกจานผลไม้กับเมล็ดแตงโมมาวาง ตั้งท่าเหมือนกำลังเปิดห้องรับรองแขกเหรื่ออย่างเป็นทางการ

จุดประสงค์ที่บอสหลี่หลินมาคราวนี้เดิมทีก็แค่แวะมานั่งเล่นที่สาขา เปิดใจพูดคุยกับสองแผนกหลัก ถ้าจะถามว่ามีเนื้องานอะไรเป็นชิ้นเป็นอันไหม คำตอบคือ "ม่ายมีเลยสักนิดเดียว"

แน่นอนว่า การแวะไปเดินสายที่ธนาคารสาขาใหญ่หรือสาขาย่อยสักแห่งสองแห่งหลังจากนี้ ถือเป็นงานแฝงในการขยายสายงานวิจัยและพัฒนาของบอสหลี่หลิน การรักษาความสัมพันธ์ความร่วมมือที่มีอยู่เดิมและมองหาทิศทางธุรกิจใหม่ๆ ฟังดูก็เข้าท่าเข้าทางดีเหมือนกัน!

เมื่อวานที่มาถึงก็ได้จัดการเรื่องความเสี่ยงใหญ่ของ "ฉางเซิ่งการค้า" ไปแล้ว ทีมของบอสหลี่หลินถือว่าทำ KPI การไปทำงานนอกสถานที่ครั้งนี้สำเร็จเกินเป้า ประกอบกับอู๋เชียนหัวหน้าสาขาก็ออกไปทำงานข้างนอกอีก การนั่งคุยในห้องทำงานจึงไม่มีการตั้งหัวข้ออะไรเป็นพิเศษอีกต่อไป

ผู้ชายทั้งห้าหกคนนั่งล้อมโต๊ะน้ำชา คุยสัพเพเหระ จิบชา สูบบุหรี่ พร้อมกับพูดคุยถึงความคืบหน้าของธุรกิจเก่าและใหม่ในช่วงนี้ บรรยากาศผ่อนคลายสบายอารมณ์ พูดคุยหัวเราะกันไปมาชั่วโมงกว่าๆ ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จนกระทั่งหูอีเซียวเก็บมือถือพลางยิ้ม แล้วเลิกคิ้วพูดกับบอสหลี่หลินว่า "พี่หลิน เรียบร้อยแล้วครับ ผู้จัดการหลิวบอกว่ามื้อเที่ยงนี้ไปกินข้าวกันสบายๆ ที่ร้านอาหารกวางตุ้งใต้ตึกธนาคารสาขา ทางฝั่งนั้นมีสองคน ฝั่งเราก็อย่าไปกันเยอะเลยครับ"

บอสหลี่หลินเหลือบมองเวลาเห็นว่าเลยสิบโมงครึ่งแล้ว จึงยกถ้วยชาขึ้นดื่มหมดในอึกเดียวแล้วลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว "งั้นตกลง ตอนนี้ก็ไปกันเลยเถอะ หรงจวินไปด้วยกันกับพวกเรา อาถังนายเฝ้าบริษัทนะ พอเจอผู้จัดการหลิวเสร็จพวกเราก็จะตีรถกลับเผิงเฉิงเลย"

ทุกคนจึงพากันลุกขึ้นมาส่ง ทักทายร่ำลากันแล้วเดินมาถึงลานจอดรถ หลี่เหวินผู้รับบทคนชะตากรรมรันทดก็ยังคงทำหน้าที่คนขับรถต่อไปอย่างเงียบๆ เขากลับรถในช่องจอดแคบๆ เพื่อมารับทุกคน พอขับพ้นไม้กั้นออกไปแล้ว ยังได้ยินซ่งหรงจวินเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสาย "พี่เหวินสุดยอดไปเลย ไม่ต้องมีคนโบกก็กลับรถได้ลื่นไหลขนาดนี้ ในลานจอดรถของพวกเรานี่ถือว่าหาตัวจับยากมากเลยนะ... บลาๆๆ..."

......