ตอนที่ 85 จบการรายงาน ปิดฉากเรื่องราว

เวลาหกโมงครึ่งตอนเย็น พระอาทิตย์อัสดงยังคงลอยค้างอยู่บนขอบฟ้า ภายในโกดังเปิดไฟสว่างโร่ทุกดวงแล้ว เหล่าพนักงานบริษัทจ้งอี้ที่ง่วนทำงานอยู่ในโกดังอันอบอ้าวต่างเหงื่อชุ่มเสื้อผ้า แม้แต่บรรดาผู้บริหารที่คอยสั่งการและประสานงานอยู่ตรงทางเข้าโกดังก็เริ่มดูหมดสภาพไปตามๆ กัน

บนพื้นบริเวณทางเข้ามีสินค้าจำนองที่ถูกแกะกล่องวางเรียงรายอยู่กว่าพันชิ้น มีเพียงพื้นที่เล็กๆ มุมหนึ่งเท่านั้นที่วาง "ของแท้" สิบกว่าชิ้นซึ่งแกะเจอไว้

อู๋เชียนกับซ่งหรงจวินถือสมุดจดสรุปยอดขั้นสุดท้าย จากนั้นจึงให้พวกพี่น้องพนักงานออกไปสูดอากาศข้างนอก ส่วนพวกเขาทั้งสองถือข้อมูลเข้าไปรายงานต่อผู้บริหารของแต่ละฝ่าย

โทรศัพท์มือถือของหลี่เหวินแบตหมดไปตั้งนานแล้ว เขาจึงเอาสายชาร์จไปเสียบปลั๊กตรงมุมห้องอยู่ครึ่งชั่วโมงจนเครื่องเปิดติดอีกครั้ง เวลานี้จึงรีบดึงปลั๊กออกแล้วขยับเข้าไปใกล้ หน้าที่นักข่าวภาคสนามของเขายังไม่จบ ในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้จะอู้ไม่ได้เด็ดขาด

ผู้รับผิดชอบของแต่ละฝ่ายต่างมารวมตัวกัน อู๋เชียนถือสมุดบันทึกในมือแล้วรายงานตรงๆ ทันที "แกะกล่องทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยสิบแปดชิ้น ครอบคลุมทุกพาเลทที่วางกองไว้ สินค้าจำนองทั้งสามชนิดตรวจพบของแท้รวมกันสิบห้าชิ้น อัตราของแท้ไม่ถึงหนึ่งจุดสามเปอร์เซ็นต์ ยืนยันได้แน่นอนแล้วว่า มีเพียงหกกองแรกตรงประตูและตัวอย่างที่วางกระจายอยู่บนแต่ละกองเท่านั้นที่เป็นของจริง ส่วนสินค้าจำนองที่เหลือทั้งหมดซึ่งพันฟิล์มยืดไว้ล้วนเป็นของปลอมครับ..."

ซ่งหรงจวินยกกล่องสินค้าปลอมขึ้นมากล่องหนึ่งแล้วอธิบายเสริม "บริษัทฉางเซิ่งการค้าทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจในการทำสินค้าจำนองปลอมพวกนี้มาก ความสมบูรณ์ของบรรจุภัณฑ์ถึงขั้นเหนือกว่าของจริงด้วยซ้ำ ทั้งกล่องกระดาษลูกฟูก ลวดลายการพิมพ์ โฟมกันกระแทกด้านใน รวมถึงสติกเกอร์กันปลอมแปลง ล้วนเหมือนของจริงทุกประการ..."

เมื่อหยิบก้อนโฟมซีเมนต์ที่ใช้ทำปลอมขึ้นมา ซ่งหรงจวินก็นำมันมาเปรียบเทียบกับผลิตภัณฑ์บลูเรย์ซีวีดีของจริง "น้ำหนัก ปริมาตร และขนาดของก้อนโฟมซีเมนต์ใกล้เคียงกับสินค้าจริงอย่างยิ่ง ในช่วงที่ทางบริษัทยืนกรานปฏิเสธไม่ยอมให้แกะกล่องตรวจ การตรวจสอบจากรูปลักษณ์ภายนอก น้ำหนัก หรือการเขย่า ล้วนไม่สามารถยืนยันความจริงของสินค้าด้านในได้เลยครับ"

"เห็นได้ชัดว่านี่เป็นความจงใจของบริษัทฉางเซิ่งการค้า จึงอยากขอให้ทางผู้บริหารธนาคารช่วยพิจารณาถึงความยากลำบากในการกำกับดูแลจริง และโปรดเข้าใจในความตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบของบริษัทการเงินจ้งอี้ระหว่างการปฏิบัติงานด้วยครับ..."

ต่างจากสีหน้าเคร่งเครียดของบรรดาผู้บริหารจากธนาคารและบริษัทจ้งอี้ หลิวจวิ้นอู่กับพวกอีกสองคนที่พยายามแอบหนีแต่ไม่สำเร็จนั่งอยู่นอกวง โดยถูกรปภ. ของธนาคารที่ตามมาสมทบทีหลังจ้องคุมเข้มตลอดสามสี่ชั่วโมงที่ผ่านมา นอกจากจะหันไปคุยกันเองสองสามคำแล้ว พวกเขาก็ไม่ได้พูดอะไรกับคนอื่นเลยแม้แต่คำเดียว

บอสหวังจากฝ่ายพิทักษ์ทรัพย์สินธนาคารสาขายังคงเป็นผู้นำหลักในการจัดการเรื่องนี้ เขารับข้อมูลสถิติไปกวาดตาดู แล้วหันกลับไปมองพวกของหลิวจวิ้นอู่ที่ถูกคุมตัวไว้

เขาเงยหน้าขึ้นพยักหน้าให้ทุกคนที่เหน็ดเหนื่อยกันมาทั้งบ่าย "ขอบคุณเพื่อนร่วมงานทุกท่านจากบริษัทการเงินจ้งอี้ที่เหนื่อยกันมามากนะครับ สินค้าจำนองที่เหลือไม่ต้องแกะกล่องต่อแล้ว ทางเรายอมรับข้อมูลหน้างานทั้งหมดครับ"

ขณะพูด บอสหวังก็ยื่นมือไปจับกับบอสหลี่หลินและบอสเต๋อหัวเพื่อแสดงความขอบคุณ "หลังจากนี้โกดังแห่งนี้จะถูกปิดผนึกไว้ชั่วคราว เจ้าหน้าที่รปภ. ของธนาคารสาขาเราจะอยู่เฝ้าดูแล และต้องรบกวนเจ้าหน้าที่กำกับดูแลของบริษัทจ้งอี้อยู่ต่อที่นี่อีกสองสามวัน จนกว่าฝ่ายของผมจะออกหนังสือแจ้งถอนกำลังออกจากโกดัง ขอบคุณมากครับ..."

บอสหลี่หลินรับรู้ได้ถึงไมตรีจิตของอีกฝ่าย จึงรีบยิ้มพลางตบอกรับประกันทันที "บอสหวังวางใจได้เลยครับ ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว บริษัทการเงินจ้งอี้ของเราย่อมพร้อมปฏิบัติตามคำสั่งทุกอย่าง ทางธนาคารสาขามีข้อเรียกร้องในการทำงานอะไร เราพร้อมสนับสนุนอย่างไม่มีเงื่อนไขครับ"

บอสเต๋อหัวก็ตามน้ำช่วยเอ่ยเสริมอยู่ข้างหลัง "ในขั้นตอนการจัดการเรื่องราวหลังจากนี้ ก็หวังว่าบอสหวังจะช่วยคำนึงถึงความยากลำบากของบริษัทเราในช่วงที่ทำหน้าที่กำกับดูแลด้วยนะครับ ถึงอย่างไรความเสี่ยงก็เกิดขึ้นระหว่างที่บริษัทเราร่วมกำกับดูแล ในเรื่องความรับผิดชอบจึงอยากขอความกรุณาช่วยผ่อนปรนให้สักหน่อย..."

บอสหวังเม้มปากแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น "บอสหลี่ บอสเว่ย วางใจได้ครับ เหตุการณ์ความเสี่ยงเกิดขึ้นจริงก็ใช่ แต่บริษัทการเงินจ้งอี้ทำหน้าที่ได้อย่างเต็มกำลังความสามารถทั้งในขั้นตอนการตรวจพบความเสี่ยง ควบคุมความเสี่ยง และจัดการความเสี่ยง ในนามตัวแทนฝ่ายพิทักษ์ทรัพย์สินธนาคารสาขา ผมมองเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตาแล้ว ในขั้นตอนการแบ่งสัดส่วนความรับผิดชอบหลังจากนี้ ผมจะเสนอความเห็นให้เอง ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอกครับ"

ประโยคที่ว่า "ไม่ต้องกังวลเกินไป" คือคำตอบที่ทางบริษัทการเงินจ้งอี้อยากได้ยินมากที่สุด ขอเพียงทางฝ่ายพิทักษ์ทรัพย์สินยอมผ่อนปรนให้สักนิด บริษัทก็สามารถใช้เส้นสายความสัมพันธ์ของตนเองลดทอนความเสียหายที่จะเกิดกับฝั่งตัวเองให้เหลือน้อยจนแทบไม่มีผลกระทบได้แล้ว

หลี่เหวินถ่ายคลิปการสนทนาช่วงนี้เก็บไว้ ตอนที่ทุกคนจับมือเตรียมแยกย้าย เขาก็บันทึกใบหน้าของผู้ร่วมงานทุกคนในที่เกิดเหตุผ่านเลนส์กล้องอีกครั้ง จากนั้นก็ส่งบันทึกนี้เข้าไปในกลุ่มเวยเหลียว แล้วพิมพ์ข้อความต่อท้ายกำกับไว้

"การตรวจนับและตรวจสอบหน้างานโครงการฉางเซิ่งการค้าเสร็จสิ้นแล้ว ผู้นำฝ่ายพิทักษ์ทรัพย์สินธนาคารสาขาได้กล่าวชื่นชมและยอมรับความร่วมมือในทุกขั้นตอนของบริษัทเรา เพื่อนร่วมงานฝ่ายกำกับดูแลเดิมจำเป็นต้องประจำอยู่ที่คลังสินค้าต่ออีกสองสามวัน และเนื่องจากบริษัทเรามีความตระหนักรู้ด้านความเสี่ยงในระหว่างกระบวนการร่วมมืออย่างเข้มแข็ง ปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มกำลังความสามารถในทุกขั้นตอนตั้งแต่การตรวจพบความเสี่ยง การควบคุมความเสี่ยง และการจัดการความเสี่ยง คาดการณ์ว่าการระบุสัดส่วนความรับผิดชอบต่อความเสี่ยงในภายหลังจะส่งผลดีต่อบริษัทเรา..."

เมื่อผู้คนทยอยถอนตัวออกมา ทางฝั่งธนาคารได้จัดเจ้าหน้าที่ รปภ. สามนายให้อยู่เฝ้าหน้างาน บอสหวังพาเจ้าหน้าที่สาขาย่อย พร้อมทั้งเชิญหลิวจวิ้นอู่กับพวกขึ้นรถของธนาคาร ทางฝั่งบริษัทการเงินจ้งอี้ก็มีอู๋เชียนนำทีมเฉินชงและหัวหน้าอาเฉียง หอบเอกสารข้อมูลหน้างานทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังธนาคารสาขาด้วยกัน

การจัดการความเสี่ยงของโครงการสินเชื่อไม่อาจสำเร็จได้ในชั่วพริบตา การตรวจสอบหน้างานคลังสินค้าค้ำประกันเสร็จสิ้นเป็นเพียงก้าวแรก การเรียกรวมตัวแทนทั้งสามฝ่ายกลับไปที่ธนาคารสาขาเพื่อหารือแนวทางจัดการเหตุการณ์ในขั้นต่อไปต่างหากที่เป็นหัวใจสำคัญ

ดังนั้น เวลานี้จึงไม่มีใครโพล่งคำพูดโง่ๆ ออกมาทำนองว่า "เหนื่อยกันแย่เลย ไปกินข้าวด้วยกันก่อนค่อยกลับมาลุยงานต่อนะ" แน่นอน

ขณะที่รถยนต์ทยอยแล่นออกไปทีละคัน บอสหลี่หลินกับบอสเต๋อหัวก็เกาะขอบหน้าต่างรถของอู๋เชียนพลางกำชับว่า "วันนี้บอสอู๋เหนื่อยหน่อยนะ มีความคืบหน้าอะไรให้รีบแจ้งในกลุ่มเวยเหลียวทันที ถ้าต้องการกำลังสนับสนุน พวกเราพร้อมเป็นทัพหลังคอยช่วยเหลือตลอดเวลา"

อู๋เชียนรับบุหรี่หนึ่งคอตตอนที่บอสเต๋อหัวยื่นให้ ก่อนจะเอ่ยปลอบเจ้านายอย่างหาได้ยาก "ผู้นำทั้งสองท่านวางใจได้ครับ หลังจากนี้หลักๆ เป็นเรื่องที่ธนาคารกับบริษัทฉางเซิ่งต้องไปถกเถียงกันเองแล้ว พวกเราไปแค่ช่วยประสานงาน ยืนยันหลักฐานหน้างานทั้งหมดให้เรียบร้อยก็เท่านั้น พวกท่านก็เหนื่อยกันมากแล้ว เย็นนี้ผมคงไม่ได้ไปร่วมกินข้าวกับทุกคนนะครับ"

พอคุยกันไม่กี่ประโยคจบ อู๋เชียนก็ขับรถพาเพื่อนร่วมงานพุ่งทะยานออกไป นายคนนี้แม้จะมีนิสัยยโสโอหังไปบ้าง แต่เวลาลงมือทำงานกลับทำให้คนอื่นวางใจได้จริงๆ คงต้องบอกว่าบ่อของบริษัทการเงินจ้งอี้แห่งนี้เล็กเกินไป ไม่อาจรองรับปลาตัวใหญ่อย่างเขาได้

หลี่เหวินส่งคลิปวิดีโอช่วงสุดท้ายเข้าไปในกลุ่มเวยเหลียว ในที่สุดก็เก็บโทรศัพท์มือถือที่เริ่มร้อนผ่าวลงกระเป๋า สวมบทเป็นนักข่าวภาคสนามมาตลอดทั้งบ่าย พอหายอยากแล้วก็ยุติการรายงานข่าวของตัวเองลงอย่างเด็ดขาด

ซ่งหรงจวินคอยจัดแจงงานต่อจากนี้ของเจ้าหน้าที่กำกับดูแลอยู่ข้างๆ ทั้งยังช่วยประสานงานเรื่องอาหารการกินและที่พักให้กับพวก รปภ. ของธนาคาร เขาเป็นมือขวาที่ได้มาตรฐานจริงๆ แม้จะเน้นสายประคองรักษาการ แต่ก็เป็นคนมีความสามารถที่ทำให้พวกเจ้านายเบาใจได้

เจ้าอ้วนน้อยหลัวถังวันนี้ก็ลงมือร่วมภารกิจ "เปิดกล่องสุ่ม" ด้วยตัวเอง เดิมทีภาพลักษณ์ก็ไม่ได้ดูดีเท่าไหร่ อยู่ในสภาพนี้เสื้อผ้าเลยยิ่งกระเซอะกระเซิง เหงื่อเปียกชุ่มไปถึงโคนผม ล้วงซองบุหรี่ออกมาดูก็พบว่าว่างเปล่าเสียแล้ว จึงได้แต่แบมือขอจากหลี่เหวิน

ส่วนหลี่เหวินนั้นมีของตุนไว้เพียบ เขาแจกบุหรี่ให้พวกผู้บริหารระดับกลางและระดับสูงของบริษัทจ้งอี้ที่ยืนรวมกลุ่มกันจนครบทุกคน แล้วพาทุกคนเดินออกไปข้างนอกราวสิบกว่าก้าว ปล่อยให้สายลมเย็นในที่โล่งกว้างพัดพาเอาความกระวนกระวายใจของทุกคนให้มลายหายไป

สองสามนาทีต่อมา บอสหลี่หลินกับบอสเต๋อหัวก็รายงานผลงานต่อบอสหลัวเพ่ยเสร็จสิ้นในที่สุด ทั้งสองคนสบตากันแล้วยิ้ม แย่งกันจุดบุหรี่ให้อีกฝ่าย จากนั้นก็เท้าสะเอวพ่นลมหายใจระบายความอึดอัดออกมาเฮือกใหญ่

"ทุ่มกว่าแล้ว ตอนแรกกะว่าจะนัดกินข้าวเย็นกับผู้จัดการหลิวเสียหน่อย อาเซียว..." บอสหลี่หลินนึกเรื่องงานสำคัญขึ้นมาได้กะทันหัน แต่หลังจากใคร่ครวญอยู่สองวินาทีก็ส่ายหน้าแล้วพูดว่า "ช่างเถอะ~ หาเวลาว่างติดต่อดูละกัน ว่าพรุ่งนี้มื้อเที่ยงเขาว่างไหม เดี๋ยวพวกเราแวะไปหาเขาแถวธนาคารสาขาแล้วกินข้าวเที่ยงด้วยกัน"

หูอีเซียวไม่ค่อยจะได้ทุ่มเทมีส่วนร่วมกับงานของบริษัทแบบนี้ พอได้ทำก็รู้สึกเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจในความสำเร็จ เมื่อได้ยินคำสั่งของบอสหลี่หลินจึงเพียงพยักหน้าเบาๆ เรื่องติดต่อคนไม่ได้รีบร้อนในนาทีนี้เสียหน่อย ตัวเขาเหนื่อยแทบขาดใจแล้ว ขอพักเอาแรงก่อนนั่นแหละสำคัญที่สุด

พี่เต๋อหัวอาศัยจังหวะว่างเดินเข้ามาหาหลี่เหวิน ยกมือตบบ่าเขาไปสองสามที "ยังเป็นอาเหวินที่หัวไวจริงๆ ได้ยินว่าวันนี้พวกนายเล่นแอบลักไก่กัน ถ้าหากเปิดออกมาแล้วไม่ใช่ของปลอมล่ะ ตอนนั้นนายคิดยังไง? ขนาดบอสหลัวเพ่ยยังบอกว่าลุ้นแทนพวกนายจนเหงื่อตกเลย ฮ่าๆๆ..."

หลี่เหวินดึงตัวหูอีเซียวเข้ามาทันที แล้วหัวเราะพลางคุยโม้ "พี่เซียวของผมบอกว่า ลุยมันเลย จะมัวคิดอะไรอยู่ สัญชาตญาณมันฟ้องว่าโกดังนี้มีพิรุธ โดยเฉพาะตอนที่บอสหลิวของฝั่งโน้นเดินเข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ยื่นบุหรี่กับบัตรให้ก่อนเลย บัตรกำนัลนั่นตัวเลขห้าพันเด่นหราเลยนะ ผมกับพี่เซียวไม่เคยเห็นบัตรกำนัลมูลค่าเยอะขนาดนี้มาก่อน กลัวแทบแย่..."

"เชี่ยเถอะ~" หูอีเซียวผลักหลี่เหวินออก ไม่ยอมแกล้งทำตัวเป็นพวกบ้านนอกเข้ากรุงไปกับเขาด้วย "พวกเราเดินวนดูรอบโกดังสองรอบก่อนแล้ว รู้สึกอยู่ตลอดว่ารูปแบบของบริษัทการค้าแห่งนี้ดูไม่ค่อยชอบมาพากล คิดว่าความเสี่ยงของโครงการนี้จะปล่อยให้แขวนอยู่บนหัวบริษัทตลอดไปไม่ได้ ก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก เปิดไปก่อนค่อยว่ากัน อย่างแย่ที่สุดก็แค่โดนลงโทษทางวินัยตัดเงินเดือนสักหน่อย ทำไปเพื่อส่วนรวมทั้งนั้นครับ..."

เมื่อเห็นทั้งสองคนเริ่มเล่นตลกรับส่งมุกกัน บอสหลี่หลินก็ยกมือขึ้นขัดจังหวะ "เอาล่ะๆ บอสหลัวบอกแล้วว่ากลับไปจะปูนบำเหน็จรางวัลให้ตามผลงาน มืดค่ำขนาดนี้แล้ว พวกพี่ยังไม่ได้กินมื้อเย็นกันเลย บอสเต๋อหัว กลับไปกินข้าวแถวถนนกว่างหยวนด้วยกันเถอะ ให้อาถังจองห้องโรงแรมคู่สัญญาไว้สักสองสามห้อง คืนนี้พวกคุณค้างที่นี่ไหม?"

บอสเต๋อหัวเงยหน้ามองฟ้า แล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะตอบว่า "กินข้าวได้ครับ บอสหลัวก็สั่งไว้เหมือนกันว่าห้ามดูแลพวกพี่น้องหน้างานไม่ดี เรื่องห้องไม่ต้องจองหรอก กินข้าวเสร็จพวกเรายังขับรถกลับเผิงเฉิงได้ทัน ช่วงสองวันนี้มีเรื่องให้ทำเยอะอยู่ ถ้าจำเป็น พวกเราค่อยขับรถมาใหม่อีกรอบก็ไม่เสียเวลาเท่าไหร่"

พี่น้องสองคันรถที่มาจากเผิงเฉิงจะไม่ให้กลับได้อย่างไร ข้าวของอะไรก็ไม่ได้พกมา แถมตอนนี้ยังมีแต่กลิ่นเหงื่อเหม็นหึ่ง สู้กลับไปอาบน้ำล้างเนื้อล้างตัวให้สบายใจยังจะดีกว่า

จากนั้นก็เริ่มแบ่งหน้าที่ ซ่งหรงจวินจัดการดูแลเพื่อนร่วมงานฝ่ายกำกับดูแลประจำหน้างานเรียบร้อย โดยรับปากว่าจะให้เงินชดเชยค่าอาหารพิเศษ และให้พวกเขาช่วยดูแลรปภ. ของธนาคารที่อยู่เฝ้าหน้างานแทน จากนั้น รถสี่คันที่บรรทุกกลุ่มเพื่อนร่วมงานทีมสนับสนุนของบริษัทการเงินจ้งอี้ก็เข้าแถวทยอยขับออกจากจุดเกิดเหตุ

การรับมือกับวิกฤตการณ์ระลอกนี้ บริษัทการเงินจ้งอี้ได้แสดงให้เห็นถึงคุณลักษณะของทีมงานที่มีการตอบสนองอย่างกระตือรือร้นและทุกคนต่างแข่งขันกันทุ่มเท บริษัทขนาดเล็กที่ยังคงอยู่ในขั้นบริหารจัดการด้วยคนย่อมไม่ปฏิบัติต่อพนักงานพี่น้องอย่างอยุติธรรมแน่นอน ทั้งการได้กินของดีๆ แจกเงินอุดหนุน และบันทึกผลงานเพื่อมอบรางวัล สิ่งเหล่านี้จะค่อยๆ ทยอยตอบแทนให้ในภายหลัง

......