ตอนที่ 100 เวที

ตอนที่เหอซฺวี่ผลักประตูห้องทำงานของผู้กำกับเข้าไป ด้านในอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟสำเร็จรูปผสมกลิ่นอายของการโต้รุ่งทำงาน

ผู้กำกับนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน เบื้องหน้ามีเอกสารกองพะเนิน เขากำลังก้มหน้าก้มตาเขียนอะไรบางอย่าง พอได้ยินเสียงประตูก็เงยหน้าขึ้นมา

"เหอซฺวี่ นั่งสิ"

เหอซฺวี่ไม่ได้นั่ง เขาเพียงยืนพิงกรอบประตูไว้ "เรียกผมมาทำไม งานผมเสร็จหมดแล้ว แผนออกแบบท่าเต้นรอบชิงก็ส่งไปแล้ว คุณน่าจะได้รับแล้วนี่"

"ได้รับแล้ว ได้รับแล้ว—" ผู้กำกับวางปากกาพลางถูมือไปมา ใบหน้าผุดรอยยิ้มแบบที่พักนี้เหอซฺวี่เริ่มจะคุ้นตา รอยยิ้มประเภท 'ฉันมีเรื่องจะขอร้องนาย' "คืออย่างนี้นะ ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง อยากจะปรึกษานายหน่อย"

"คราวก่อนคุณก็พูดแบบนี้ แล้วก็โยนตำแหน่งผู้กำกับเวทีมาให้ผม" เหอซฺวี่ทำหน้านิ่ง "คราวนี้อะไรอีกล่ะ ทีมเครื่องเสียงหนีไปแล้วเหรอ ทีมไฟลาออกยกทีม หรือว่าทีมงานรายการโดนเจ้าของลิขสิทธิ์ที่ไหนฟ้องอีกล่ะ"

รอยยิ้มของผู้กำกับพลันชะงักค้าง มุมปากกระตุกไปสองที "...นายช่วยภาวนาให้รายการมันดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไง"

"เขาเรียกว่าเตรียมพร้อมรับมือไว้ก่อนต่างหาก" เหอซฺวี่เดินเอื่อยเฉื่อยเข้ามา นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามผู้กำกับแล้วยกขาขึ้นไขว่ห้าง "ว่ามาสิ มีเรื่องอะไร ผมฟังอยู่"

ผู้กำกับถูมือไปมา "ความคิดของอาจารย์จินเสียนเป็นอย่างนี้—คืนรอบชิงชนะเลิศ นอกจากเวทีการแข่งขันของบรรดาเด็กแข่งแล้ว พวกเรายังอยากเพิ่มช่วงพิเศษขึ้นมาอีกช่วงหนึ่ง ให้นายในฐานะครูฝึกรับเชิญพิเศษ ขึ้นโชว์เดี่ยวบนเวทีสักหนึ่งโชว์"

เหอซฺวี่พิงพนักเก้าอี้ เอาขาลง พลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "...เวทีเดี่ยวเหรอ"

"ใช่ เวทีเดี่ยว" ผู้กำกับพูดย้ำ น้ำเสียงเจือความเอาอกเอาใจอยู่บ้าง "ความยาวสามนาที ไม่จำกัดรูปแบบ จะร้องจะเต้นได้หมด นายแสดงฝีมือได้ตามสบายเลย"

"จินเสียนเสนอเหรอ"

"อาจารย์จินเสียนเสนอมานั่นแหละ" ผู้กำกับพยักหน้า "เธอบอกว่านายน่ะคือเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่ที่สุดของรายการตั้งแต่เริ่มออนแอร์มาเลย คนดูก็ชอบนายมาก ถ้าให้นายขึ้นไปโชว์ตัวบนเวทีในคืนรอบไฟนอล ก็ถือเป็นการคืนกำไรให้คนดูไง"

เหอซฺวี่เงียบไปสองวินาที "เธอพูดแบบนี้เป๊ะ ๆ เลยเหรอครับ"

ผู้กำกับอ้าปากค้าง สีหน้าเจื่อนลงอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก "...ความจริงคือเธอพูดว่า 'เจ้าเด็กเหอซฺวี่นั่นยังติดหนี้บุญคุณฉันอยู่ ให้ขึ้นไปเต้นสักเพลง ถือว่าใช้หนี้แล้วกัน'"

เหอซฺวี่หัวเราะหึเบา ๆ เจือแววรู้ทันแบบ 'ว่าแล้วเชียว' "แล้วเมื่อกี้คุณพูดว่าไงนะ 'คืนกำไรให้คนดู' เนี่ยนะ—"

"นั่นเขาเรียกว่าการขัดเกลาคำพูดต่างหาก" ผู้กำกับตอบอย่างมั่นอกมั่นใจ "ใจความเหมือนเดิม แค่เปลี่ยนวิธีพูดนิดหน่อยเอง"

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปลายนิ้วเคาะที่วางแขนเบา ๆ สองที

ในใจเขาอยากจะปฏิเสธออกไป

นับตั้งแต่ถอนตัวจากการแข่งขัน เขาก็ทำงานเบื้องหลังมาโดยตลอด ทั้งเป็นผู้กำกับเวที ครูสอนเต้น และที่ปรึกษาด้านเทคนิค มีเพียงสิ่งเดียวที่ไม่เคยคิดจะทำอีกเลย นั่นคือการก้าวขึ้นไปยืนบนเวทีแห่งนั้น

สมัยยังเป็นเด็กฝึก เขาเคยยืนอยู่ตรงจุดนั้น เคยมีแสงสปอตไลต์คอยสาดส่องตาม มีกล้องจับภาพโคลสอัป และมีเสียงคนดูกรีดร้องตะโกนเรียกชื่อ

ความรู้สึกแบบนั้น จะว่าแย่ก็ไม่ใช่ แต่จะบอกว่าชอบมากก็ไม่เชิง

แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกันแล้ว

เวทีในค่ำคืนรอบชิงชนะเลิศ คือที่ที่เด็กพวกนั้นยอมทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อจะได้ขึ้นไปยืน

เขาถอนตัวออกมาแล้ว ไม่ใช่ผู้เข้าแข่งขันอีกต่อไป แล้วการจะกลับขึ้นไปยืนบนนั้นอีกครั้ง...มันนับเป็นอะไรกัน

แต่ในเมื่อจินเสียนเอ่ยปากทวงบุญคุณเองแบบนี้ เขาจะปฏิเสธไม่ไว้หน้าก็คงไม่ได้

อีกฝ่ายช่วยเขาจัดการเรื่องผู้จัดการของฉีซฺวี่หนานจนเรียบร้อย ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ทำให้เขาต้องเปลืองน้ำลายเลยสักคำ

เหอซฺวี่เงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะถามขึ้นว่า "...เพิ่มเงินไหม"

ผู้กำกับถึงกับอึ้ง นึกไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วเขาจะถามคำนี้ออกมา

อีกฝ่ายกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะพยักหน้ารัว "เพิ่ม! เพิ่มสิ! เพิ่มแน่นอน! อาจารย์จินเสียนบอกไว้แล้ว ขอแค่นายยอมตกลง ยังไงก็เพิ่มให้!"

เหอซฺวี่ทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก "...เธอคิดบัญชีเก่งจริง ๆ ติดหนี้บุญคุณเธอครั้งเดียว หันกลับมาก็ให้ผมขึ้นเวทีไปขายแรงแลกเงิน ดอกเบี้ยนี่ขูดรีดยิ่งกว่าเงินกู้นอกระบบเสียอีก"

ผู้กำกับถูมือไปมา พลางยิ้มประจบ "อาจารย์จินเสียนบอกว่า หนี้บุญคุณของนาย จะปล่อยให้เสียเปล่าไม่ได้เด็ดขาด"

เหอซฺวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ มองใบหน้าของผู้กำกับที่เหมือนแปะคำว่า 'ขอร้องละ' เอาไว้จนเต็มหน้า

หลังเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอนหลังพิงพนักเก้าอี้เต็มตัวแล้วถอนหายใจออกมาแผ่วเบา ด้วยน้ำเสียงที่อยู่กึ่งกลางระหว่างจนใจกับยอมรับชะตากรรม

"...ก็ได้"

แววตาของผู้กำกับเป็นประกายขึ้นมาทันที "นายตกลงแล้วเหรอ?!"

"ตกลงครับ" เหอซฺวี่ตอบเสียงเรียบ "แต่ผมมีเงื่อนไข"

รอยยิ้มของผู้กำกับเจื่อนลงทันควัน เขายืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง "นายว่ามาสิ"

"ข้อแรก ผมไม่ร้องเพลง" เหอซฺวี่ชูหนึ่งนิ้วขึ้นมา "พวกคุณก็รู้ว่าคอผมเป็นยังไง อย่าหวังว่าจะให้ผมเปิดไมค์บนเวที เต้นล้วน ๆ สามนาที ไม่ต้องมีท่อน vocal ใด ๆ ทั้งนั้น"

ผู้กำกับอ้าปากเตรียมจะท้วง แต่พอเห็นสีหน้าเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้ต่อรองของเหอซฺวี่ เขาก็กลืนคำเกลี้ยกล่อมลงคอไป "...ได้"

"ข้อสอง ผมจะออกแบบท่าเต้นเอง พวกคุณไม่ต้องส่งทีมออกแบบท่าเต้นหน้าไหนมาทั้งนั้น แล้วก็ไม่ต้องให้เจิ้งไจ้หยวนเข้ามายุ่งด้วย" เหอซฺวี่ชูนิ้วที่สอง "ผมจะคิดเอง ซ้อมเอง เต้นเอง พวกคุณมีหน้าที่แค่จัดการเรื่องลิขสิทธิ์ให้เรียบร้อยก็พอ"

มุมปากของผู้กำกับกระตุกวูบ "...นายไม่ให้อาจารย์เจิ้งดู เกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมาล่ะก็—"

"ไม่มีคำว่าเกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น" เหอซฺวี่ตัดบท "ผมเต้นมาสิบปี ออกแบบท่าเต้นมาห้าปี รู้ดีกว่าใครว่าตัวเองทำอะไรได้หรือไม่ได้บนเวที"

ผู้กำกับเงียบไปสองวินาทีก่อนจะพยักหน้ารับ "...ได้ มีอีกไหม"

"ข้อสาม—" เหอซฺวี่ชูนิ้วที่สาม สายตาจับจ้องใบหน้าของผู้กำกับเขม็ง "พวกคุณห้ามปล่อยข่าวเรื่องที่ผมจะขึ้นเวทีไปโปรโมตล่วงหน้าเด็ดขาด ไม่ว่าจะเป็นทีเซอร์ นับถอยหลัง หรือแขกรับเชิญปริศนา—ห้ามทำทั้งหมด"

ผู้กำกับกะพริบตาปริบ ๆ สีหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที "แต่อาจารย์จินเสียนบอกว่า—"

"อาจารย์จินเสียนจะพูดยังไงก็เรื่องของเธอ แต่ผมมีจุดยืนของผม" เสียงของเหอซฺวี่เข้มขึ้นอีกระดับ "ผมขึ้นเวทีเพื่อตอบแทนบุญคุณเธอ ไม่ได้มาช่วยพวกคุณปั่นกระแส ถ้าปล่อยข่าวออกไปล่วงหน้าจนแฟนคลับแห่มาดักรอหน้าตึกซ้อมกันหมด แล้วผมจะได้ซ้อมเต้นไหม"

ผู้กำกับอ้าปากจะพูด แต่ก็หุบลงไปอีกครั้ง

เขาก้มมองข้อเสนอที่ยังไม่ได้เซ็นบนโต๊ะแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าสบแววตาเด็ดเดี่ยวไม่ยอมลงให้ของเหอซฺวี่ ในที่สุดก็เอ่ยยอมจำนน "...ก็ได้ ตามใจนาย"

เหอซฺวี่ลุกขึ้น ดันเก้าอี้กลับเข้าใต้โต๊ะ "งั้นก็ตกลงตามนี้—จริงสิ รอบชิงของรายการพวกคุณจุคนดูได้กี่คน"

ผู้กำกับชะงักไปนิด "...สามพันคน"

เหอซฺวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก "โอเค รับทราบ"

เหอซฺวี่หันหลังเดินออกไป ตอนที่มือแตะลงบนลูกบิดประตู ผู้กำกับก็เอ่ยกำชับไล่หลัง "จริงสิ หูนายยังไม่หายดี อย่าหักโหมนักล่ะ"

"รู้แล้วครับ" เหอซฺวี่เปิดประตูโดยไม่หันกลับไปมอง "เป็นพ่อผมหรือไง"

"ฉันเป็นห่วงนายต่างหาก!"

เหอซฺวี่โบกมือให้อย่างไม่ใส่ใจ ประตูปิดลง

แสงไฟตรงโถงทางเดินยังคงสว่างโร่ เหอซฺวี่ยืนพิงผนังนอกห้อง พลางนึกถึงบทสนทนาเมื่อครู่

เวทีเดี่ยว

นานมากแล้วที่เขาไม่ได้ยืนอยู่บนเวทีอย่างจริงจังแบบนี้

ครั้งล่าสุด ดูเหมือนจะเป็นการแสดงรอบแรกก่อนที่เขาจะถอนตัวออกจากการแข่งขัน

ตอนนั้นเขาถือไมค์ลอย หูซ้ายแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แต่ก็ยังเต้นจนจบเพลงบนเวที

ความทรงจำที่เวทีคราวนั้นหลงเหลือไว้ให้ มีเพียงเสียงวิ้งในหู ความเจ็บปวด และอะดรีนาลีนที่ตีรวนปนเปกันไปหมด

ไม่ได้น่าอภิรมย์สักเท่าไร

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน

ครั้งนี้เขาขึ้นเวทีในฐานะครูฝึก ไม่จำเป็นต้องไปแข่งกับใคร ไม่ต้องพะวงว่าบล็อกกิ้งจะชนกับใครเข้า ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกกดเกรด vocal

อยากจะเต้นแบบไหนก็เต้นอย่างนั้น

นี่คือเวทีที่เป็นของเขาเพียงคนเดียว

แถมยัง—ได้เงินเพิ่มด้วย