ตอนที่ 99 ซูเปอร์สตาร์

หลังการแสดงรอบสามสิ้นสุดลง ศูนย์ฝึกก็เข้าสู่ช่วงสุญญากาศอันแปลกประหลาด

ภารกิจสำหรับรอบชิงชนะเลิศยังไม่ประกาศ แม้ไฟในตึกซ้อมจะยังเปิดสว่างโร่ แต่เสียงดนตรีกลับซาลงไปมาก

บางคนนอนชดเชยอยู่ในห้องพัก บางคนนั่งเหม่อมองโทรศัพท์อยู่มุมโรงอาหาร บางคนจับกลุ่มคุยกันตามทางเดิน คุยสัพเพเหระได้ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องบนเวที

สายที่ขึงตึงมานานจู่ๆ ก็หย่อนลง ทุกคนต่างเคว้งคว้างจนไม่รู้ว่าควรจะเอาแรงไปลงตรงไหน

แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือ ทีมงานรายการไม่มีทางปล่อยให้ช่วงเวลานี้สูญเปล่า

สองสามวันก่อนรอบชิงชนะเลิศ คือช่วงเวลาทองของการถ่ายฟุตเทจเบื้องหลัง

เหล่าผู้เข้าแข่งขันยังไม่เข้าสู่การซ้อมหนักระดับนรกแตกเหมือนรอบชิงชนะเลิศ อารมณ์จึงยังคงผ่อนคลาย

เหมาะเจาะพอดีสำหรับการถ่ายพวก "ชีวิตประจำวัน" หรือ "โมเมนต์น่ารักๆ" เพื่อเอาไปตัดต่อแทรกเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านในรายการหลัก

ตลอดสองสามวันนี้ ภายในศูนย์ฝึกจึงเต็มไปด้วยตากล้องแบกกล้องวิ่งตามถ่ายฟุตเทจสารพัดของเหล่าผู้เข้าแข่งขันไปทั่ว

บางคนโดนถ่ายตอนกำลังก้มหน้าก้มตาสวาปามบะหมี่ในโรงอาหาร บางคนโดนจับภาพตอนลากรองเท้าแตะเดินโต๋เต๋อยู่ตรงทางเดินหอพัก บางคนก็ถูกถ่ายตอนนั่งยองๆ ให้อาหารแมวจรจัดในสวนหย่อม

ทีมงานรายการถึงขั้นจัด "กีฬาสีหรรษา" ขึ้นมา มีทั้งชักเย่อ วิ่งผลัด วิ่งสามขา ผู้เข้าแข่งขันถูกแบ่งออกเป็นสี่ทีม ส่งเสียงเอะอะเฮฮากันบนสนามหญ้าตลอดช่วงบ่าย

เหอซฺวี่เป็นพวกขอถอยห่างจากเรื่องพรรค์นี้มาโดยตลอด

ให้เขาหลบอยู่หลังจอมอนิเตอร์คอยคุมมุมกล้องกับจัดแสงน่ะพอไหว แต่จะให้ไปแข่งกีฬาสีหรรษาเนี่ยนะ สู้ให้ไปตายเลยยังดีกว่า

แต่ปัญหาคือ ตั้งแต่เจียงเหยียนไป๋มา เขาก็หลบหน้ากล้องไม่พ้นอีกเลย

หมอนี่กะจะอยู่ต่อจริง ๆ

เหอซฺวี่เพิ่งตระหนักถึงเรื่องนี้ในเช้าวันถัดมา หลังการแสดงรอบสามจบลง

เขาเปิดประตูห้องพักเตรียมจะไปกินมื้อเช้าที่โรงอาหาร พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นเจียงเหยียนไป๋ยืนถือแก้วกาแฟพิงผนังทางเดินฝั่งตรงข้าม ท่าทางเอ้อระเหยลอยชาย

"อรุณสวัสดิ์ เสี่ยวซฺวี่"

เหอซฺวี่จ้องหน้าเขาอยู่สามวินาที "...ทำไมมึงยังไม่ไปอีกวะ"

"ก็ฉันบอกแล้วไงว่าก่อนรายการถ่ายเสร็จฉันไม่ไปไหนหรอก" เจียงเหยียนไป๋ยืดตัวตรงแล้วเดินมาข้างเขาอย่างเป็นธรรมชาติ "ไปเถอะ ไปกินข้าวเช้ากัน"

"ฉันกินเองได้"

"ฉันไปเป็นเพื่อน"

"ไม่ต้อง"

"ฉันเต็มใจ"

เหอซฺวี่สูดหายใจเข้าลึก ไม่คิดจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา

เพราะเขารู้ดีว่าเถียงกับเจียงเหยียนไป๋ไปก็เปล่าประโยชน์สิ้นดี

นายพูดคำหนึ่งเขาสวนกลับสามคำ นายหันหลังเดินหนีเขาก็เดินตาม นายปิดประตูใส่เขาก็ยืนรออยู่หน้าห้อง ช่างหน้าหนาหน้าทนไม่สะทกสะท้านอะไรเลยจริง ๆ

ด้วยเหตุนี้ เจียงเหยียนไป๋จึงปักหลักอยู่ต่อจนได้

แถมไม่ใช่แค่อยู่ต่อ แต่เขายังกลายเป็นคนที่คิวทองที่สุดในศูนย์ฝึกไปเสียแล้ว

บรรดาผู้เข้าแข่งขันพอจำเขาได้ก็ราวกับค้นพบขุมทรัพย์ล้ำค่า ตั้งแต่เช้าจรดค่ำจึงมีคนมาคอยล้อมหน้าล้อมหลังเขาไม่ขาดสาย

"อาจารย์เจียงครับ! ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมครับ" ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งถือโทรศัพท์วิ่งโร่เข้ามา น้ำเสียงตื่นเต้นจนเก็บไว้ไม่อยู่ "ผมดูหนังของคุณมาตั้งแต่เด็กเลยครับ! เรื่องเซินหลานผมดูไปตั้งแปดรอบแน่ะ!"

เจียงเหยียนไป๋ที่กำลังเดินตามเหอซฺวี่อยู่ตรงทางเดินหยุดฝีเท้าลง พอได้ยินเข้าก็หันไปยิ้มให้อย่างสุภาพ "ได้สิครับ"

เขาขยับไปยืนข้างผู้เข้าแข่งขันคนนั้น เอียงตัวเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มแบบมืออาชีพให้กล้อง

นิ้วที่กดชัตเตอร์ของเด็กคนนั้นสั่นไปหมด ถ่ายเสร็จก็โค้งขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า แทบจะเดินตัวลอยออกไป

เหอซฺวี่ยืนกอดอกห่างออกไปสองก้าว มองภาพนั้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย

พอคนนั้นผละไป คนใหม่ก็ปรี่เข้ามาทันที

จากนั้นก็มีคนที่สาม คนที่สี่ และคนที่ห้าตามมาเรื่อยๆ

"อาจารย์เจียงครับ! ผมชอบเพลง A couple ที่คุณร้องมากเลยครับ!"

"อาจารย์เจียง ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมครับ ช่วยเซ็นลงบนปกอัลบั้มแผ่นนี้ให้หน่อยครับ"

"อาจารย์เจียง ตัวจริงหล่อกว่าในหนังอีกนะครับเนี่ย!"

ไม่ว่าใครจะเข้ามาหา เจียงเหยียนไป๋ก็ไม่ปฏิเสธเลยสักคน

ทั้งถ่ายรูป ขอลายเซ็น หรือกระทั่งมีคนมาร้องเพลงของเขาให้ฟังตรงหน้า เขาก็ยังคงยิ้มฟังจนจบแล้วเอ่ยชม "ร้องได้ดีเลยนะ ถ้าระดับเสียงสูงนิ่งกว่านี้อีกนิดจะยอดเยี่ยมมาก"

รอยยิ้มอบอุ่นเป็นกันเอง ท่าทางสง่างามสบายๆ ไม่มีมาดซูเปอร์สตาร์ถือตัวเลยแม้แต่น้อย

แต่เหอซฺวี่สังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง ทุกครั้งที่เจียงเหยียนไป๋ถูกรั้งตัวไว้ เขามักจะเผลอเหลือบมองมาทางนี้อยู่เสมอ

ราวกับจะคอยเช็กให้แน่ใจว่า "นายยังอยู่ตรงนั้น" แล้วถึงค่อยหันไปรับมือกับคนที่กระตือรือร้นพวกนั้นต่อ

ด้านฝ่ายประชาสัมพันธ์ของทีมงานรายการยิ่งยิ้มแก้มแทบปริ

ผู้กำกับที่อยู่ในห้องทำงานจ้องภาพจากกล้องวงจรปิด มองดูภาพเจียงเหยียนไป๋ถูกกลุ่มผู้เข้าแข่งขันรุมล้อมขอถ่ายรูปพลางฉีกยิ้มกว้างจนแทบถึงรูหู

"กระแสฟรีๆ เลยนะเนี่ย!" เขาตบโต๊ะพลางพูดขึ้น "อยู่ดีๆ ก็ได้ดาราใหญ่มาอยู่ในแคมป์ตั้งหลายวัน ยอดทราฟฟิกแบบนี้ไม่เกาะก็เสียของแย่!"

ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์เริ่มร่างแคปชันแล้ว "แขกรับเชิญปริศนาโผล่เซอร์ไพรส์ในรายการ "เจ๋ออตุ้ยชูเต้า"! ซูเปอร์สตาร์ระดับโลก เจียงเหยียนไป๋ บุกแคมป์ฝึกซ้อมสายฟ้าแลบ!"

รูปประกอบเป็นภาพแอบถ่ายตอนที่เจียงเหยียนไป๋ยืนอยู่บนสนามหญ้า ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าผู้เข้าแข่งขัน แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องมาจากด้านหลัง ขับเน้นให้ทั่วทั้งร่างของเขาดูราวกับมีฟิลเตอร์แสงละมุนตาเคลือบไว้อย่างเป็นธรรมชาติ

"ถ้าโพสต์อันนี้ออกไป ติดท็อปสามของเทรนด์ค้นหาชัวร์" นิ้วของผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์รัวแป้นพิมพ์ไม่หยุด "แถมเขายังไม่ได้มีดีลธุรกิจอะไรกับรายการเราด้วย ไม่เข้าข่ายผิดกฎข้อบังคับใดๆ ทั้งสิ้น การกระทำส่วนตัวล้วนๆ... เพอร์เฟกต์"

ผู้กำกับพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะเสริมขึ้นมาอีกประโยค "แต่เขาเดินตัวติดกับเหอซฺวี่ขนาดนั้น จะไปรบกวนเหอซฺวี่หรือเปล่า หูของหมอนั่นยังอยู่ในช่วงพักฟื้นอยู่นะ"

"เป้าหมายของเขาก็คือเหอซฺวี่อยู่แล้ว คุณจะไปไล่เขาได้ยังไง" ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์ตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมามองด้วยซ้ำ "อีกอย่างวางใจเถอะ เจียงเหยียนไป๋น่ะเป็นห่วงสุขภาพของเหอซฺวี่ยิ่งกว่าพวกเราซะอีก"

คำพูดนี้ไม่ได้เกินจริงเลยสักนิด

เหอซฺวี่จะไปเดินตรวจดูที่ตึกซ้อมสักรอบ เจียงเหยียนไป๋ก็ตามไปด้วย

เหอซฺวี่จะไปกินข้าวที่โรงอาหาร เจียงเหยียนไป๋ก็ตามไปนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เหอซฺวี่ยืนเช็กคิวงานกับทีมงานอยู่ตรงทางเดิน เจียงเหยียนไป๋ก็ยืนพิงกำแพงจิบกาแฟอยู่ข้างๆ

สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เหอซฺวี่ตลอดเวลา และคอยยื่นลูกอมชุ่มคอให้อย่างรู้ใจในยามที่อีกฝ่ายเริ่มระคายคอ

"นายเลิกตามผมสักทีได้ไหม" ในที่สุดเหอซฺวี่ก็หมดความอดทน หลังหันไปเจอเจียงเหยียนไป๋เป็นรอบที่นับไม่ถ้วน "ไปเล่นกับคนอื่นไม่ได้หรือไง นายเองก็ป๊อปจะตายไม่ใช่เหรอ"

"ฉันตามนายแล้วมันทำไมล่ะ" เจียงเหยียนไป๋ยัดลูกอมชุ่มคอใส่มือเขา "ฉันไม่ได้ไปกวนเวลานายทำงานสักหน่อย"

"แค่นายมายืนอยู่ตรงนั้นก็กวนแล้ว"

"พูดแบบนี้ฉันเสียใจแย่เลยนะ" เจียงเหยียนไป๋ยกมือทาบอก แกล้งทำหน้าเศร้าเว่อร์เกินจริง "ฉันอุตส่าห์ยืนมองนายอยู่ข้างๆ เงียบๆ แท้ๆ ไปกวนตรงไหนกัน"

เหอซฺวี่ถลึงตาคาดโทษใส่เขาไปทีหนึ่ง