ตอนที่ 98 นายเห็นเขาเป็นอะไร

ปลายนิ้วของเสิ่นอีเหิงงอเข้าหากันเล็กน้อย

"เมื่อไหร่ครับ"

"ยังไม่ได้กำหนด" เหอซฺวี่ตอบ "ฉันขอคิดดูก่อน"

คิ้วของเสิ่นอีเหิงคลายออกแล้วขมวดมุ่น ขมวดมุ่นแล้วก็คลายออก สุดท้ายก็หยุดอยู่ตรงจุดที่ก้ำกึ่งอย่างประหลาด ระหว่าง "โล่งอก" กับ "ยังหงุดหงิดอยู่ดี"

เขาเหลือบมองเจียงเหยียนไป๋แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองเหอซฺวี่ "แล้วคุณคิดว่าจะใช้เวลาคิดนานแค่ไหนครับ"

"แล้วแต่อารมณ์" เหอซฺวี่จิบกาแฟที่เจียงเหยียนไป๋ส่งให้ไปอึกหนึ่งพลางขมวดคิ้ว "เชี่ย ขมขนาดนี้ นายกลืนลงไปได้ยังไงวะ"

"ฉันดื่มอเมริกาโน มันก็ต้องขมสิ" เจียงเหยียนไป๋ยื่นมือจะเอากาแฟคืน "บ่นว่าขมก็ไม่ต้องดื่ม"

เหอซฺวี่เอี้ยวตัวหลบแล้วจิบไปอีกอึก "ไม่ดื่มก็โง่สิ นายตอบฉันมาก่อน มาดักรอตั้งแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ แค่จะมาหลอกเด็กเนี่ยนะ"

"จะใช่ได้ยังไง" เจียงเหยียนไป๋ดึงถุงกระดาษออกมาจากข้างหลัง "ซื้ออาหารเช้ามาให้ มีน้ำเต้าหู้ ปาท่องโก๋ แล้วก็ซาลาเปาทอดร้านที่เมื่อก่อนนายชอบกินอีกกล่อง รู้ว่าช่วงนี้นายเจ็บคอ เลยกำชับเถ้าแก่เป็นพิเศษว่าให้ใส่เกลือน้อยหน่อย"

เขาพูดพลางยัดถุงกระดาษใส่อ้อมแขนเหอซฺวี่ ท่าทางเป็นธรรมชาติราวกับเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้ว

เหอซฺวี่ก้มมองถุงกระดาษในอ้อมแขน ไอร้อนแผ่ซึมผ่านผิวกระดาษ ลอยเป็นไอสีขาวจาง ๆ ท่ามกลางอากาศยามเช้าที่ค่อนข้างเย็น

เขาไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่ก็ไม่ได้ผลักมันออกไป

เสิ่นอีเหิงที่อยู่ข้าง ๆ มองภาพตรงหน้า ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยขึ้นเพียงประโยคเดียว "พี่เหยียนไป๋ พี่รู้ได้ยังไงครับว่าเหอซฺวี่ชอบกินซาลาเปาทอดร้านนั้น"

เจียงเหยียนไป๋เอียงคอเหลือบมองเขา มุมปากแต้มรอยยิ้ม "เมื่อก่อนเขาเคยเล่าให้ฉันฟังน่ะสิ นายคิดว่าทั้งโลกนี้มีแค่นายคนเดียวหรือไงที่รู้ว่าอาจารย์ของนายชอบกินอะไร"

ขนตาของเสิ่นอีเหิงไหววูบ เขาไม่ได้ตอบอะไร

"พอได้แล้ว" เหอซฺวี่หนีบถุงกระดาษไว้ใต้รักแร้ "พวกนายสองคนจะเปิดศึกกันตั้งแต่เช้าตรู่เลยเหรอ ให้ฉันกินมื้อเช้าเสร็จก่อนค่อยว่ากันได้ไหม"

เจียงเหยียนไป๋หยุดพูดทันที พอหันกลับมามองเหอซฺวี่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มแจ่มใส "งั้นนายรีบกลับไปกินเถอะ กินตอนร้อน ๆ นะ"

เหอซฺวี่ส่งเสียง "ฮึ" ในลำคอ ถือถุงกระดาษแล้วหมุนตัวเดินไปอีกฟากของทางเดิน

เจียงเหยียนไป๋มองตามแผ่นหลังที่ไกลออกไป จนกระทั่งบานประตูตรงสุดทางเดินปิดลง ถึงได้ละสายตากลับมาแล้วเอียงหน้ามองเสิ่นอีเหิง

เสิ่นอีเหิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม สองมือล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ก แผ่นหลังเหยียดตรงกว่าปกติเล็กน้อย

"พี่เหยียนไป๋ อาหารเช้าของพี่นี่ ตั้งใจกะเวลาซื้อมาพอดีเลยเหรอครับ" เสิ่นอีเหิงเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย

"ก็แน่อยู่แล้วสิ" รอยยิ้มของเจียงเหยียนไป๋ยังไม่จางหาย น้ำเสียงแฝงความสุขุมเป็นธรรมชาติ "ฉันถามผู้ดูแลเด็กฝึกของเสี่ยวซฺวี่มาแล้ว รู้ว่าเขาตื่นเวลานี้ทุกวัน เลยตั้งใจซื้อของที่เขาชอบมาให้"

ปลายนิ้วของเสิ่นอีเหิงในกระเป๋ากางเกงงอเข้าหากันเล็กน้อย "พี่รู้ใจเขาดีจังเลยนะครับ"

"หกปีแล้ว จะไม่รู้ใจได้ยังไง" เจียงเหยียนไป๋เอนตัวพิงผนัง "เขาชอบกินอะไร นิสัยแบบไหน มีข้อเสียยังไง ฉันรู้หมดนั่นแหละ"

เสิ่นอีเหิงเม้มปากแน่นขึ้นเล็กน้อย "สรุปว่าที่พี่กลับมาคราวนี้ ก็แค่จะมาส่งอาหารเช้าให้เขาเหรอครับ"

"ฉันจะแล้งน้ำใจขนาดนั้นเชียวเหรอ" เจียงเหยียนไป๋เอียงคอ "ฉันมาอยู่เป็นเพื่อนเขาต่างหาก หูของเขายังไม่หายดี คอก็ต้องพักฟื้น แต่รายการยังต้องถ่ายต่อ คนอย่างเขา นึกว่าตัวเองไม่รู้จักหรือไง ปากบอกไม่เป็นไร แต่จริง ๆ ฝืนทนจนแทบตาย"

เสิ่นอีเหิงเงียบไปครู่หนึ่ง

"เขามีคนอยู่เป็นเพื่อนแล้วครับ" เขาพูด

"ใครล่ะ" เจียงเหยียนไป๋แกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ "นายเหรอ หรือว่าหานอวี่"

เสิ่นอีเหิงไม่ตอบ

เจียงเหยียนไป๋ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ระยะห่างระหว่างทั้งสองจึงร่นจากสองก้าวเหลือเพียงก้าวครึ่ง

เขาตัวสูงกว่าเสิ่นอีเหิงเล็กน้อย ยามก้มมองอีกฝ่าย แววตาจึงแฝงประกายจับผิดและประเมินค่า

"เสิ่นอีเหิง ฉันจะบอกอะไรให้นายฟัง" เสียงของเจียงเหยียนไป๋กดต่ำลงเล็กน้อย คล้ายกลัวคนตรงทางเดินจะได้ยิน แต่ท่วงท่ากลับเหมือนไม่ได้เห็นเสิ่นอีเหิงอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย "นายเป็นลูกศิษย์เขามาหกปี เรื่องนั้นไม่ผิดหรอก แต่นายเข้าใจเขาจริง ๆ เหรอ"

เสิ่นอีเหิงขมวดคิ้วมุ่น "พี่หมายความว่ายังไง"

"ฉันหมายความว่า..." เจียงเหยียนไป๋ชะงักไปเล็กน้อย คล้ายกำลังใคร่ครวญเลือกใช้คำ "ที่นายทำดีกับเขา เพราะเขาเป็นอาจารย์ของนาย นายซาบซึ้งใจ นายเคารพยกย่อง นายคิดว่าเขาทุ่มเทให้ตัวเองมามากขนาดนั้น นายก็เลยต้องตอบแทนเขา"

"แต่ที่ฉันทำดีกับเขา เพราะว่าเขาคือเหอซฺวี่"

"สองอย่างนี้มันต่างกันคนละเรื่อง นายแยกออกหรือเปล่าล่ะ"

ทางเดินเงียบกริบไปชั่วขณะ

เสิ่นอีเหิงไม่คิดจะหลบสายตาของเจียงเหยียนไป๋ แต่มือที่ซุกอยู่ในกระเป๋ากลับกำแน่นเข้าหากัน

"...พี่ต้องการจะพูดอะไรกันแน่" ในที่สุดเสิ่นอีเหิงก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำลง

"ฉันแค่จะบอกว่า" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋กลับมาเฉื่อยชาตามเดิม "นายมองเขาเป็นอาจารย์ แต่ฉันมองเขาเป็นเพื่อน ความเป็นห่วงของนายมันมาจากหน้าที่ แต่ความเป็นห่วงของฉัน...ก็แค่เพราะฉันอยากทำ"

เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว กลับไปยืนพิงผนังตามเดิมแล้วล้วงมือทั้งสองข้างลงกระเป๋าแจ็กเก็ต ท่าทางดูผ่อนคลายไม่ยี่หระ

"เพราะงั้นนายอย่าคิดว่าฉันจะมาแย่งอะไรเลย ฉันไม่ได้แย่งอะไรกับนายทั้งนั้น ฉันแค่ทำในสิ่งที่อยากทำ ถ้านายจะรู้สึกขัดหูขัดตา นั่นก็เรื่องของนายแล้วล่ะ"

เสิ่นอีเหิงขยับปากเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดทั้งหมดลงคอไปเอง

เพราะเขารู้ดีว่าสิ่งที่เจียงเหยียนไป๋พูดมานั้นถูกต้อง

เขาปฏิบัติต่อเหอซฺวี่ในฐานะอาจารย์จริง ๆ ไม่ใช่แค่เหอซฺวี่ในตอนนี้ แต่รวมถึงเหอซฺวี่เมื่อหกปีก่อน คนที่เคยดุด่าเขาในห้องซ้อมจนต้องหลั่งน้ำตาคนนั้นด้วย

ภาพจำนั้นหยั่งรากลึกอยู่ในใจ ไม่ว่าต่อมาเหอซฺวี่จะเปลี่ยนไปอย่างไร ในใจของเสิ่นอีเหิง อีกฝ่ายก็ยังคงเป็น "อาจารย์เหอ" คนที่ยืนอยู่หน้ากระจกด้วยสายตาเฉียบคมและน้ำเสียงเย็นชาเสมอ

แต่ความรู้สึกที่เขามีต่อเหอซฺวี่ มันเป็นเพียงแค่ความเคารพยำเกรงที่มีต่ออาจารย์จริง ๆ หรือ

ความคิดนี้ผุดวนอยู่ในหัวของเสิ่นอีเหิงครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกเขาข่มลงไปอย่างยากเย็น

"...พี่คิดจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน" เขาเปลี่ยนเรื่องถาม

"ไม่รู้สิ" เจียงเหยียนไป๋ตอบแทบจะในทันที "ดูสถานการณ์ก่อนแล้วกัน แต่ก่อนรายการจะถ่ายจบ ฉันคงยังไม่ไปไหนหรอก"

นิ้วมือของเสิ่นอีเหิงกำแน่นเข้าหากันสนิท

"พี่..." เขาเอ่ยปาก น้ำเสียงแหบพร่า "พี่ก็รู้ว่าที่นี่คือกองถ่ายรายการเจ๋ออตุ้ยชูเต้า ในเมื่อพี่ไม่มีชื่ออยู่ในรายการ การมาปักหลักอยู่ที่นี่นานๆ มันไม่ถูกระเบียบ"

"กฎระเบียบมันตายตัว แต่คนเรายืดหยุ่นกันได้นี่" เจียงเหยียนไป๋ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "ฉันทักทายผู้กำกับของพวกนายไปแล้ว เขาบอกยินดีต้อนรับให้ฉันมาดูงาน แถมยังบอกว่าจะกันที่นั่ง VIP ฝั่งคนดูไว้ให้ด้วยซ้ำ"

หว่างคิ้วของเสิ่นอีเหิงกระตุกวูบ

พอเห็นปฏิกิริยานั้น ในที่สุดเจียงเหยียนไป๋ก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดีราวกับผู้ชนะ "เอาเถอะ เสิ่นพีดี นายไปทำงานของนายเถอะ ฉันจะรอเสี่ยวซฺวี่กินมื้อเช้าเสร็จตรงนี้ ไม่รบกวนให้นายต้องลำบากใจหรอก"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินทอดน่องไปยังอีกฟากหนึ่งของทางเดิน

เสิ่นอีเหิงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายลับหายไปตรงหัวมุมทางเดิน เนิ่นนานทีเดียวกว่าเขาจะยอมคลายนิ้วมือที่กำแน่นออก

บนข้อนิ้วยังคงหลงเหลือรอยขาวซีดจางๆ ให้เห็น