ตอนที่ 97 ความหวัง

เหอซฺวี่เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย "...อะไรนะ?"

"ฉันบอกว่า ฉันช่วยจองคิวโรงพยาบาลที่อเมริกาไว้ให้นายแล้ว" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋กลับมาสบาย ๆ ติดจะเล่นใหญ่ตามแบบฉบับของเขาอีกครั้ง

"ที่นั่นมีหมอหูคอจมูกเก่ง ๆ อยู่คนหนึ่ง เชี่ยวชาญการรักษาอาการแทรกซ้อนจากเส้นเสียงบาดเจ็บโดยเฉพาะ เคสทางคลินิกก็ผ่านมือมาเพียบ ฉันวานให้คนช่วยต่อคิวตั้งครึ่งค่อนปีกว่าจะได้ เดิมทีตั้งใจว่าจะชัวร์ก่อนแล้วค่อยบอกนาย"

"แต่ในเมื่อนายถามขึ้นมา ก็บอกไว้ก่อนเลยแล้วกัน"

เหอซฺวี่จ้องเขาเขม็งอยู่นานหลายวินาที ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงเบา ๆ ราวกับกำลังย่อยข้อมูลทุกคำในประโยคนั้น

"...นายเริ่มหาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ก็ตั้งแต่ตอนที่คอนายพังใหม่ ๆ นั่นแหละ" เจียงเหยียนไป๋ตอบอย่างไม่ยี่หระ "ตอนนั้นฉันอยู่อเมริกา พอจะรู้จักคนในแวดวงการแพทย์อยู่บ้าง เลยให้ช่วยสืบดู"

"ตอนแรกหาไปหลายคนต่างก็บอกว่าไม่มั่นใจ จนกระทั่งติดต่อคนนี้ถึงได้เรื่อง เขาดูประวัติการรักษาของนายแล้วบอกว่ายังมีหวัง"

"เสี่ยวซฺวี่ คอนายยังมีทางรักษานะ"

เจียงเหยียนไป๋ดึงมือกลับ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "ฉันถึงบอกไง ลูกศิษย์สองคนของนาย คนหนึ่งก็เอาแต่เขียนเรียงความ อีกคนก็เอาแต่ต้มโจ๊ก คนที่ลงมือทำเรื่องจริงจังเพื่อนายน่ะคือฉันต่างหาก เสี่ยวซฺวี่ นายว่าใครกันแน่ที่ไร้น้ำใจ?"

เหอซฺวี่มองเจียงเหยียนไป๋นิ่งไปหลายวินาที ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอีกครั้ง ราวกับยังคงซึมซับทุกถ้อยคำเหล่านั้นอยู่

ก่อนจะก้มลงมองชามโจ๊กตรงหน้าที่ว่างเปล่าไปแล้ว และอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาอย่างจนปัญญา

"...เออๆๆ" ในที่สุดเหอซฺวี่ก็เงยหน้าขึ้นมองเจียงเหยียนไป๋ "ฉันมันแล้งน้ำใจเอง พอใจยัง นายน่ะมีน้ำใจที่สุด ดีเลิศเป็นอันดับหนึ่งในโลกเลย พอใจหรือยัง?"

เจียงเหยียนไป๋ผายมือทั้งสองข้างออก "ประโยคนี้เข้าหูดี พูดอีกสักสองประโยคสิ"

"ไสหัวไป"

"ดูสิ ด่าอีกแล้ว" รอยยิ้มของเจียงเหยียนไป๋แฝงความกระหยิ่มใจอยู่บางเบา "แต่ฉันชอบให้นายด่านะ เวลานายด่าใครดูมีชีวิตชีวาจะตาย น่ารักกว่าตอนเอาแต่เงียบไม่ยอมพูดจาตั้งเยอะ"

เหอซฺวี่ทิ้งช้อนลงในชามจนเกิดเสียงดังกริ๊งเบาๆ "...นายช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม?"

"ฉันไม่จริงจังตรงไหน? เรื่องที่เพิ่งพูดไป นายคิดว่าฉันล้อเล่นหรือไง?" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋ลดความทีเล่นทีจริงลงไปมากอย่างหาได้ยาก

แพขนตาของเหอซฺวี่สั่นไหวเล็กน้อย

แน่นอนว่าเขารู้ดีว่าเจียงเหยียนไป๋ไม่ได้ล้อเล่น

ด้วยนิสัยของเจียงเหยียนไป๋ ถ้าไม่มั่นใจเต็มร้อย คงไม่มีทางเป็นฝ่ายเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาเองแน่

แต่ปัญหาคือ เหอซฺวี่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ายังมีความเป็นไปได้แบบนี้หลงเหลืออยู่

เขาใช้เวลาตั้งสี่ปีเพื่อทำใจยอมรับความจริงที่ว่า "เสียงของตัวเองคงได้แค่นี้แล้ว"

เขาฝึกร้องเพลงด้วยคีย์ต่ำ หัดปิดปากให้สนิทเวลาเต้น และเรียนรู้ที่จะยิ้มตอบเวลามีคนถามว่า "คอนายไปโดนอะไรมา" ว่า "บาดเจ็บตอนวัยรุ่นน่ะ ช่างมันเถอะ ไม่เป็นไรหรอก"

เขาฝังเรื่องนี้ไว้ก้นบึ้งหัวใจจนมิด แม้แต่ตัวเองก็แทบไม่เคยขุดมันขึ้นมาอีกเลย

ทว่าตอนนี้เจียงเหยียนไป๋กลับบอกว่า ยังพอมีโอกาส

คำพูดพรรค์นี้ ชวนให้กระอักกระอ่วนใจยิ่งกว่าประโยคที่ว่า "คอนายหมดทางเยียวยาแล้ว" เสียอีก

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดสายตามองผิวน้ำเจ้าพระยาที่ทอประกายระยิบระยับท่ามกลางความมืดนอกหน้าต่าง "...นายให้ฉันคิดดูก่อน"

"ยังต้องคิดอะไรอีก?" เจียงเหยียนไป๋ซักไซ้ "เรื่องค่าใช้จ่ายนายไม่ต้องกังวล เรื่องเวลานายฉันช่วยประสานงานให้ได้ นายแค่พยักหน้า แล้วบินไปลอสแอนเจลิสกับฉันสักรอบก็พอ"

"เจียงเหยียนไป๋" น้ำเสียงของเหอซฺวี่แฝงความจริงจังอย่างที่หาได้ยาก "นายให้ฉันคิดดูก่อน"

เจียงเหยียนไป๋มองสีหน้าของเขา นิ่งเงียบไปสองสามวินาทีก่อนจะกลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป

"...ก็ได้" เขาว่า "นายลองคิดดูแล้วกัน"

"แต่อย่านานนักล่ะ คิวทางนั้นแน่นมาก ผู้เชี่ยวชาญไม่ได้ว่างตลอดเวลา ถ้านายลากยาวเกินไป คราวหน้าต่อคิวใหม่อาจต้องรออีกครึ่งปีเลยนะ"

เหอซฺวี่ไม่ได้ต่อบทสนทนา

เจียงเหยียนไป๋วางตะเกียบลง มองเหอซฺวี่แล้วเสริมขึ้นอีกประโยค "แต่ฉันจะช่วยจองค้างไว้ให้นายก่อน"

เหอซฺวี่ช้อนตาขึ้นมองเขา แววตาแฝงความอ่อนโยนที่แทบไม่เคยเปิดเผยให้ใครเห็น "...อืม"

——

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น บริเวณทางเดินของค่ายเก็บตัวกลับปรากฏเงาร่างของคนที่ไม่ควรจะมาอยู่ที่นี่

เจียงเหยียนไป๋ยืนพิงประตูตึกซ้อม ในมือถือแก้วกาแฟ ท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์ราวกับกำลังยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นบ้านตัวเอง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมาจากด้านข้าง เคลือบประกายสีทองบางเบาบนเส้นผมสีน้ำตาลอ่อน ขับให้เขาดูราวกับเพิ่งก้าวออกมาจากหน้าปกนิตยสาร

ตอนที่เสิ่นอีเหิงเดินมาถึงหัวมุมทางเดิน ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปทันที

เขานึกว่าตัวเองตาฝาดไป

เมื่อคืนนี้เจียงเหยียนไป๋พาเหอซฺวี่ออกไปกินข้าว ตามหลักแล้วพอกินเสร็จก็ควรจะแยกย้ายกันไป

คนคนนี้ควรจะกลับโรงแรม ขึ้นเครื่องบิน แล้วหายไปจากชีวิตของเหอซฺวี่เสียที อย่างน้อยก็ควรหายหน้าไปจนกว่าจะนึกครึ้มอยาก "เป็นห่วง" ขึ้นมาอีกในรอบหน้า

แต่เจียงเหยียนไป๋กลับยังยืนอยู่ตรงนั้น ซ้ำยังโบกมือทักทายเขาอีกด้วย

"อรุณสวัสดิ์ครับ เสิ่นพีดี" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋ฟังดูสดใส "เมื่อคืนหลับสบายดีไหมครับ"

หว่างคิ้วของเสิ่นอีเหิงกระตุกทีหนึ่ง เขาเดินเข้าไปหยุดยืนห่างออกไปสองก้าว "...ทำไมคุณยังอยู่อีก"

"ผมรอเสี่ยวซฺวี่อยู่น่ะสิครับ"

นิ้วมือของเสิ่นอีเหิงกำแน่นเข้าหากัน "รอเขาทำไม"

"รอเขาให้คำตอบไงครับ" เจียงเหยียนไป๋ตอบหน้าตาเฉย พลางยกกาแฟขึ้นจิบ ท่าทางสบายอารมณ์จนชวนให้คันไม้คันมือ

เสิ่นอีเหิงยิ่งขมวดคิ้วแน่น "คำตอบอะไร"

เจียงเหยียนไป๋ละแก้วกาแฟออกจากริมฝีปาก สายตาจับจ้องใบหน้าของเสิ่นอีเหิง ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกยิ้ม

มันเป็นรอยยิ้มของคนที่วางแผนมาอย่างดี และรู้แก่ใจว่าคำพูดถัดไปจะทำให้อีกฝ่ายเปลี่ยนสีหน้าได้ในพริบตา

"ก็ต้องเป็น... คำตอบเรื่องหนีตามกันไปอเมริกาสิครับ~" น้ำเสียงของเขากวนประสาทถึงขีดสุด ทั้งยังแกล้งทำเหมือนเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว

ทางเดินตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ

เสิ่นอีเหิงชะงักนิ่งไปทั้งตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา

สมองของเขาค้างเติ่งไปเต็ม ๆ ถึงสิบวินาที

"...คุณว่าอะไรนะ"

"ผมบอกว่า" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋ฟังดูจริงใจเป็นพิเศษ "ผมกำลังรอคำตอบเรื่องหนีตามกันไปอเมริกาจากเสี่ยวซฺวี่อยู่น่ะสิครับ!"

"คุณไม่รู้หรอก เมื่อวานนี้น่ะ ผมอุตส่าห์จองห้องกระจกริมแม่น้ำไว้ แสงเทียนสลัวระยิบระยับ ผิวน้ำทอประกาย บรรยากาศนี่ดีเลิศสุด ๆ ไปเลย"

"ผมสารภาพรักกับเสี่ยวซฺวี่ใต้แสงจันทร์อย่างสุดซึ้ง ชวนเขาหนีตามกันไปอยู่อเมริกาด้วยกัน เสี่ยวซฺวี่ถึงกับอึ้งไปเลย ซึ้งจนน้ำตาไหล แล้วก็บอกว่าขอเก็บไปคิดดูก่อน"

"คุณคิดดูสิ ผู้ชายคนหนึ่งทุ่มเทให้ขนาดนี้ แถมอีกฝ่ายยังบอกว่าจะเก็บไปคิดดู แล้วผมจะไม่รอได้ยังไง จะให้สะบัดก้นเดินหนีไปเลยก็ดูใจร้ายเกินไปหน่อยใช่ไหมล่ะครับ~"

ขณะพูด นิ้วเขายังคงลูบไล้ขอบแก้วกาแฟวนไปมา สีหน้าเคลิบเคลิ้มราวกับกำลังดื่มด่ำกับตำนานรักสะเทือนฟ้าดิน

เสิ่นอีเหิงยืนนิ่งค้าง รู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดรดตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าว่างเปล่าไปหมด

"...หนีตามกัน?" เขาทวนคำ น้ำเสียงเริ่มแห้งผาก "คุณหมายถึง... เหอซฺวี่เหรอ"

"ก็ใช่น่ะสิครับ เสี่ยวซฺวี่ไง" เจียงเหยียนไป๋เอียงคอ ทำหน้าซื่อตาใส "คุณไม่รู้เหรอ ความสัมพันธ์ของผมกับเขาน่ะ มันเกินคำว่า 'เพื่อน' ไปไกลตั้งนานแล้วนะ"

"ความสัมพันธ์อะไร" เสียงของเสิ่นอีเหิงแหลมสูงขึ้นมาครึ่งคีย์

เจียงเหยียนไป๋กำลังจะอ้าปากตอบ จู่ ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกมาจากปลายทางเดินอีกฝั่ง น้ำเสียงแหบพร่าและแฝงความหงุดหงิดตามประสาคนเพิ่งตื่น

"เจียงเหยียนไป๋ มึงพูดจาไร้สาระหมา ๆ อะไรอีกล่ะเนี่ย"

เหอซฺวี่เดินเลี้ยวพ้นมุมทางเดินออกมา

ดูท่าคงได้ยินประโยคหลังเข้าเต็มสองหู สีหน้าถึงได้ฉายแววระอาใจทำนองว่า 'เอาอีกแล้วนะมึง'

เขาเดินเข้ามาแทรกตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง ชำเลืองมองเสิ่นอีเหิงแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางเจียงเหยียนไป๋

"ถ่อมาแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ แค่จะมาปั่นหัวเขาเล่นเนี่ยนะ"

"ฉันแกล้งเขาที่ไหนกันเล่า" เจียงเหยียนไป๋ยื่นแก้วกาแฟให้เหอซฺวี่อย่างเป็นธรรมชาติ "ฉันแค่เล่าแผนการในอนาคตของเราสองคนให้ลูกศิษย์พีดีของนายฟังต่างหาก ก็นายบอกเองว่าจะเก็บไปคิดดูก่อนไม่ใช่เหรอ"

"เรื่องที่ฉันบอกว่าจะคิดดูคือเรื่องไปรักษาเส้นเสียงที่อเมริกา" เหอซฺวี่รับแก้วกาแฟมาพลางอธิบาย "ไม่ใช่เรื่องหนีตามกันไป"

เจียงเหยียนไป๋ผายมือทั้งสองข้าง "รักษาเส้นเสียงกับหนีตามกันมันขัดกันตรงไหน พอถึงอเมริกา กลางวันไปหาหมอ กลางคืนไปออกเดต ออกจะเพอร์เฟกต์"

"พูดอีกคำเดียว คืนนี้ฉันจะไปเจาะยางรถนายให้รั่วแน่"

เจียงเหยียนไป๋หุบปากฉับทันควัน ยกสองมือขึ้นทำท่ายอมแพ้ "โอเคๆ ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้วครับ"

เสิ่นอีเหิงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สายตามองสลับไปมาระหว่างคนทั้งสอง "...ที่พวกคุณพูดถึง...คือเรื่องไปรักษาเส้นเสียงที่อเมริกาเหรอครับ"

"อืม" เหอซฺวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบ "เจียงเหยียนไป๋หาผู้เชี่ยวชาญที่อเมริกาไว้คนหนึ่ง บอกว่ามีโอกาสผ่าตัดได้ ไม่อย่างนั้นนายคิดว่าเป็นเรื่องอะไรล่ะ"