ตอนที่ 96 ความสัมพันธ์ 2.0

มีอยู่ครั้งหนึ่งที่เหอซฺวี่ดื่มหนักจนภาพตัด ฟุบหลับคาโต๊ะในบาร์ไปเลย

พอเริ่มได้สติอีกที เขาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงในห้องเช่าแล้ว

รองเท้าถูกถอดวางไว้ปลายเตียง เสื้อคลุมแขวนไว้บนพนักเก้าอี้ บนโต๊ะข้างเตียงมีน้ำอุ่นหนึ่งแก้วกับยาแก้แฮงก์วางเตรียมไว้ให้เรียบร้อย

เหอซฺวี่จ้องแก้วน้ำอยู่นาน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ส่งหาเจียงเหยียนไป๋ "มึงมีกุญแจห้องกูได้ยังไงวะ"

ผ่านไปสิบนาทีเจียงเหยียนไป๋ถึงตอบกลับมา "คราวที่แล้วมึงเมาแอ๋แล้วยัดเยียดให้กูเอง บอกว่า 'คราวหน้ามาส่งจะได้ไม่ต้องงัดประตู'"

เหอซฺวี่จำเรื่องนี้ไม่ได้เลยสักนิด

ต่อมาเขาถึงค่อยๆ สังเกตเห็นว่า ถึงเจียงเหยียนไป๋จะปากหวานกะล่อนไปเรื่อย แต่เรื่องการดูแลเอาใจใส่กลับไม่เคยขาดตกบกพร่องเลยสักอย่าง

เขาจะคอยส่งน้ำอุ่นมาให้หลังจากที่เหอซฺวี่ด่าคนเสร็จ จะเปลี่ยนเหล้าเป็นชาเวลาที่เหอซฺวี่ระคายคอ และจะคอยนั่งอยู่ข้างๆ เวลาที่เหอซฺวี่หงุดหงิดเพราะลูกศิษย์ที่ดูแลทำคะแนนประเมินได้ไม่ดี

อาจเพราะเจียงเหยียนไป๋โตกว่า หรืออาจเพราะทั้งคู่ไม่ได้มีความสัมพันธ์แบบครูกับศิษย์ บางครั้งเหอซฺวี่เลยรู้สึกว่า อีกฝ่ายน่าจะเป็นหนึ่งในไม่กี่คนบนโลกที่พร้อมรับมือกับอารมณ์ของเขาได้ทุกรูปแบบ

ไม่ใช่เพราะใจดี แต่เป็นเพราะเข้าใจต่างหาก

เวลาที่เหอซฺวี่ด่าคน อีกฝ่ายจะไม่เก็บมารู้สึกว่าเขากำลังพาลใส่

เวลาที่เหอซฺวี่เงียบ อีกฝ่ายก็จะไม่เซ้าซี้ถามหาเหตุผล

เวลาที่เหอซฺวี่บอกว่าไม่เป็นไร อีกฝ่ายก็จะสวนกลับมาว่า "ไม่เป็นไรกับผีอะไรล่ะ" แล้วก็คอยส่งน้ำ นั่งเป็นเพื่อน และช่วยดึงเหอซฺวี่ลุกขึ้นมาจากพื้นเหมือนเดิม

พวกเขาไม่เคยคุยกันเรื่องที่ลึกซึ้งจริงจัง

เหอซฺวี่ไม่รู้ว่าพื้นเพครอบครัวของเจียงเหยียนไป๋เป็นอย่างไรกันแน่ และเจียงเหยียนไป๋ก็ไม่เคยเอ่ยถามว่าหลังจากเกิดเรื่องกับเส้นเสียงแล้ว เขาวางแผนจะทำอย่างไรต่อไป

ระหว่างพวกเขามีความเข้าใจที่รู้กันเงียบๆ อยู่อย่างหนึ่ง——เรื่องที่นายไม่อยากพูด ฉันก็จะไม่ถาม เรื่องที่นายยอมเล่า ฉันก็จะคอยรับฟัง

ถึงอย่างนั้น เหอซฺวี่กลับรู้เรื่องของเจียงเหยียนไป๋อยู่มากมาย

เขารู้ว่าช่วงที่เจียงเหยียนไป๋เพิ่งกลับประเทศมาใหม่ๆ นั้น ที่จริงแล้ววิตกกังวลมากเพียงใด เพราะตลาดในประเทศกับอเมริกาแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง อีกฝ่ายกลัวว่าจะปรับตัวเข้ากับที่นี่ไม่ได้

เขารู้ว่าเจียงเหยียนไป๋จะนอนไม่หลับทุกครั้งก่อนที่ภาพยนตร์จะเข้าฉาย แต่เจ้าตัวไม่เคยเอ่ยปากบ่น ได้แต่ส่งข้อความมาหาเหอซฺวี่ตอนตีสามว่า "นอนหรือยัง"

เหอซฺวี่จะตอบกลับทุกครั้งว่า "นอนแล้ว"

เจียงเหยียนไป๋ถามว่า "งั้นมึงตอบทำไม"

เหอซฺวี่บอกว่า "โดนมึงปลุก จ่ายค่าเสียหายมาด้วย"

จากนั้นทั้งสองคนก็คุยเรื่องสัพเพเหระไร้สาระกันไปจนฟ้าสว่าง

เหอซฺวี่รู้ด้วยว่า ที่จริงแล้วเจียงเหยียนไป๋เป็นคนที่กลัวความโดดเดี่ยวมากแค่ไหน

คนคนนี้มีผู้คนรายล้อมอยู่เสมอ แต่เขาไม่เคยคิดจะโทรหาใครกลางดึกเลยสักครั้ง

มีเพียงเหอซฺวี่คนเดียวเท่านั้นที่เขาจะโทรหา

เหอซฺวี่เคยถามว่าทำไม เจียงเหยียนไป๋ก็ตอบว่า "เพราะมีแค่มึงที่ไม่มองกูเป็นดารา เวลาคุยกับมึง กูคือเจียงเหยียนไป๋ ไม่ใช่คนบนหน้าจอคนนั้น"

เหอซฺวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสวนกลับว่า "มึงมันก็แค่ไอ้งั่งคนหนึ่งอยู่แล้ว ไม่เกี่ยวหรอกว่าจะเป็นดาราหรือไม่เป็น"

เจียงเหยียนไป๋หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

ในทางกลับกัน เจียงเหยียนไป๋เองก็รู้ใจเหอซฺวี่ไม่แพ้กัน

เขารู้ว่าทุกครั้งหลังจากด่าลูกศิษย์เสร็จ ลึก ๆ แล้วเหอซฺวี่มักจะแอบนึกเสียใจทีหลังว่าตัวเองพูดแรงเกินไปหรือเปล่า

พอถึงวันรุ่งขึ้นก็จะแอบเดินเฉียดไปดูหน้าห้องซ้อมของเด็กคนนั้นสักรอบ เห็นอีกฝ่ายยังตั้งหน้าตั้งตาซ้อมอยู่ตามปกติถึงค่อยยอมเดินจากไป

เขารู้ว่าตอนที่เส้นเสียงพัง เหอซฺวี่เจ็บปวดใจมากกว่าที่แสดงออกให้ใครเห็น เพียงแต่ไม่เคยปริปากพูด และเอาแต่หักโหมซ้อมเต้นให้หนักขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกเหล่านั้นไว้

เขารู้ว่าเหอซฺวี่ภายนอกดูดุ ปากก็ร้าย แต่เนื้อแท้แล้วเป็นคนใจอ่อนอย่างยิ่ง ทนเห็นใครมาร้องไห้ต่อหน้าไม่ได้เลยสักนิด

ซึ่งเจียงเหยียนไป๋ก็ไม่เคยเปิดโปงความจริงข้อนี้เลยสักครั้ง

เขาทำเพียงแค่ส่งขวดน้ำให้หลังจากเหอซฺวี่ด่าคนเสร็จ ยืนพิงขอบประตูห้องซ้อมตอนที่เหอซฺวี่เต้นลากยาวจนถึงรุ่งสางแล้วเอ่ยปากว่า "ได้เวลากลับแล้ว" และคอยชวนไปดื่มในยามที่เหอซฺวี่สะสางงานของทั้งวันเสร็จสิ้นในที่สุด

พอมาคิดดูในภายหลัง เหอซฺวี่รู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจียงเหยียนไป๋อาจจะซับซ้อนกว่าที่ตัวเองยอมรับอยู่สักหน่อย

แต่ตอนนั้นเขาขี้เกียจคิดอะไรให้วุ่นวาย——มีคนคอยอยู่ดื่มเป็นเพื่อน อยู่โต้รุ่งด้วยกัน คอยลูบหลังให้เวลาอ้วก และนั่งอยู่ข้างๆ โดยไม่เซ้าซี้ถามอะไรในยามที่เขาเงียบ แค่นี้มันก็ดีมากพอแล้ว

จนกระทั่งเจียงเหยียนไป๋บอกว่าจะกลับอเมริกา

คืนนั้นพวกเขาก็ดื่มด้วยกันเหมือนเคย

เพียงแต่สิ่งที่เจียงเหยียนไป๋สั่งไม่ใช่วิสกี้ แต่เป็นเบียร์

ทั้งคู่นั่งอยู่ในบูทตรงมุมหนึ่งของบาร์ บนโต๊ะมีเบียร์แค่หกขวด แม้แต่โซจูสักขวดก็ไม่มีวางไว้

ตอนนั้นเหอซฺวี่ก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความผิดปกติแล้ว

เจียงเหยียนไป๋ดื่มหมดไปขวดหนึ่ง เขาวางขวดลงแล้วมองเหอซฺวี่ "เสี่ยวซฺวี่ ฉันจะไปอเมริกาแล้วนะ"

เหอซฺวี่กำลังเปิดเบียร์ขวดที่สอง ปลายนิ้วชะงักตรงขอบฝาขวดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะงัดเปิดฝาออก ยกขึ้นจิบไปอึกหนึ่งแล้วถาม "เมื่อไหร่"

"เดือนหน้า"

"นานแค่ไหน"

"ไม่รู้สิ" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋ราบเรียบมาก "อาจจะปีสองปี หรืออาจจะนานกว่านั้น ทางโน้นมีโปรเจกต์ที่คุยค้างอยู่สองสามงาน ถ้าตกลงรับ ช่วงนี้ก็คงยังกลับมาไม่ได้"

เหอซฺวี่ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่ก้มมองขวดเบียร์ในมือตัวเอง

เจียงเหยียนไป๋มองความเงียบของเขา เป็นเรื่องยากนักที่จะเห็นอีกฝ่ายไม่หัวเราะ และไม่ได้พูดจาหยอดคำหวานเอาใจเหมือนเคย

เขาทำเพียงยื่นมือมาแตะหลังมือเหอซฺวี่เบาๆ ทีหนึ่ง "นายอย่าเงียบสิ"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "จะให้ฉันพูดอะไร ให้พูดว่า 'ขอให้อนาคตรุ่งโรจน์' เหรอ แม่งเอ๊ย นายไม่ได้รุ่งโรจน์มาตั้งนานแล้วหรือไง"

มุมปากของเจียงเหยียนไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับไม่ยียวนกวนประสาทเหมือนทุกที "เสี่ยวซฺวี่ นายจะด่าฉันสักสองสามคำก็ได้นะ"

เหอซฺวี่จ้องเขาอยู่สองสามวินาที แล้วด่าออกไปคำหนึ่ง "ไอ้งี่เง่า"

"มีอีกไหม"

"ไสหัวไป"

แล้วเจียงเหยียนไป๋ก็ "ไสหัวไป" จริงๆ

จนกระทั่งถึงตอนนี้

คนใจดำ

——

"นายคิดว่าฉันไร้น้ำใจขนาดนั้นจริงๆ เหรอ"

ภาพตัดกลับมาสู่ปัจจุบัน

เหอซฺวี่ช้อนตาขึ้นมองเจียงเหยียนไป๋อยู่สามวินาที ก่อนจะพยักหน้า "อืม ไร้น้ำใจจริงๆ นั่นแหละ"

"...นายหาว่าฉันไร้น้ำใจเนี่ยนะ" รอยยิ้มของเจียงเหยียนไป๋แข็งค้างอยู่บนใบหน้า "งั้นนายพูดมาซิ ฉันแล้งน้ำใจตรงไหน"

"นายหายหน้าไปตั้งสามปี ข่าวคราวเงียบกริบ" เหอซฺวี่พูด "โทรศัพท์ไม่เคยโทร ข้อความไม่เคยส่ง นานๆ ทีจะได้เห็นนายตามหน้าข่าว ไม่ขึ้นรับรางวัลก็กำลังถ่ายหนัง——ดูท่าทางแล้ว ถึงไม่มีฉัน นายก็อยู่ดีมีสุขดีนี่"

รอยยิ้มของเจียงเหยียนไป๋เลือนหายไปจนหมด

"ที่ฉันไม่ทักหานาย เพราะกลัวจะห้ามใจตัวเองไม่ไหวต่างหาก" เขาพูด น้ำเสียงทีเล่นทีจริงลดฮวบลงเกินครึ่ง "ฉันกลัวว่าถ้าทักไปปุ๊บ จะอดใจไม่ไหวจนต้องกดจองตั๋วบินกลับมา แต่ช่วงหลายปีนั้นฉันปลีกตัวไม่ได้เลยจริงๆ โปรเจกต์จ่อคิวเข้ามาติดๆ สัญญาก็เซ็นผูกมัดไว้แน่นหนา ไม่ใช่ว่านึกอยากจะไปก็ไปได้เสียเมื่อไหร่"

เหอซฺวี่มองเขานิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร

สีหน้าของเจียงเหยียนไป๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาละสายตาจากใบหน้าของเหอซฺวี่ ทอดมองผืนน้ำทอประกายระยิบระยับท่ามกลางความมืดนอกหน้าต่าง คล้ายกำลังเรียบเรียงความคิด

"อีกอย่าง ลูกศิษย์สองคนนั้นของนายต่างหากล่ะที่ไร้น้ำใจของจริง" เขาพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง

เหอซฺวี่วางช้อนลง "...นายหมายถึงใคร"

"เสิ่นอีเหิงกับหานอวี่ไงล่ะ" เจียงเหยียนไป๋หันกลับมา เอาปลายตะเกียบเคาะโต๊ะเบาๆ น้ำเสียงแฝงท่าทางแบบ 'ฉันจะเริ่มเอ่ยชื่อสวดเป็นรายคนแล้วนะ'

"เสิ่นอีเหิงน่ะ นายเป็นอาจารย์ให้เขาตั้งหกปี พอหูพังเสียงพังขึ้นมา นอกจากมายืนตาแดงใส่นายแล้วเขาทำอะไรได้อีก หมอนั่นพูดตรงๆ ก็ดีแต่พูดจาสวยหรู——โพสต์ข้อความยาวซึ้งกินใจเรียกน้ำตาคนทั้งประเทศ แต่เรื่องที่ควรทำจริงๆ กลับไม่ทำสักอย่าง"

เหอซฺวี่เม้มปาก "เขาก็ช่วยฉันไว้เยอะนะ..."

"นั่นมันสิ่งที่เขาควรทำอยู่แล้ว" เจียงเหยียนไป๋ตัดบทด้วยน้ำเสียงดูแคลน "นายสอนเขามาตั้งหกปี เขามองนายเป็นอะไรกันแน่ ต้นไม้เงินต้นไม้ทองหรือแค่บันไดให้เหยียบขึ้นไปล่ะ"

"พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก..."

"ฉันก็จะพูดแบบนี้นี่แหละ" เจียงเหยียนไป๋ขัดขึ้น พลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย "นายสอนคนมาตั้งเยอะแยะที่ปั้นซิง เสิ่นอีเหิงประสบความสำเร็จที่สุดก็จริง แต่ก็เสแสร้งเก่งที่สุดเหมือนกัน"

"ป่าวประกาศบอกคนนอกว่านายเป็นอาจารย์ผู้มีพระคุณ แต่พอนายเกิดเรื่องขึ้นมา เขาทำอะไรให้นายได้บ้าง ขนาดจะเหน็บแนมฉัน ยังทำได้แค่หนีบหางแล้วจิกกัดอยู่สองสามคำ ไม่ได้มีประโยชน์ห่าเหวอะไรสักอย่าง"

เหอซฺวี่คิดจะเถียง แต่เจียงเหยียนไป๋ไม่เปิดโอกาสให้

"แล้วยังมีหานอวี่อีกคน" เจียงเหยียนไป๋วางตะเกียบกระทบโต๊ะเสียงดังเปาะ "เมื่อก่อนหมอนั่นเกลียดนายจะตาย คิดว่านายลำเอียงเข้าข้างเสิ่นอีเหิงจนไม่ให้โอกาสเขา——ตอนหนีออกจากปั้นซิง พูดจาเด็ดเดี่ยวขนาดไหนกันเชียว"

แพขนตาของเหอซฺวี่สั่นไหวเบาๆ

"แต่ดูตอนนี้สิ" เจียงเหยียนไป๋เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน "พอเห็นนายหูพังเสียงแหบ ก็กุลีกุจอแล่นกลับมาต้มโจ๊กส่งยาให้ ทำเหมือนคำพูดพวกนั้นในอดีตไม่เคยหลุดออกจากปากอย่างนั้นแหละ"

"คนพรรค์นี้น่ะ เขาเรียกว่า 'มีประโยชน์ก็เข้ามาประจบ หมดประโยชน์ก็ถีบหัวส่ง'——เสี่ยวซฺวี่ นายไม่รู้สึกว่ามันน่าตลกบ้างหรือไง"

เหอซฺวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก้มมองชามโจ๊กตรงหน้าที่พร่องไปจนเห็นก้นชามแล้ว "...เขาไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก"

"แล้วเขาเป็นคนแบบไหนล่ะ" เจียงเหยียนไป๋ซักต่อ "เมื่อก่อนเขาเกลียดนายเพราะคิดว่านายลำเอียง ตอนนี้มาทำดีด้วยก็เพราะรู้สึกผิด——ความรู้สึกผิดกับความจริงใจมันคนละเรื่องกัน นายแยกออกหรือเปล่า"

เหอซฺวี่ไม่ตอบ

เมื่อเห็นท่าทางแบบนั้นของเขา น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋ก็อ่อนลงในที่สุด

เขาเอื้อมมือไปตบไหล่เหอซฺวี่เบาๆ "ช่างเถอะ ฉันก็แค่รู้สึกไม่คุ้มแทนนาย นายทุ่มเทให้พวกเขาหมดทั้งใจ แล้วดูพวกเขาสิ คนหนึ่งดีแต่โพสต์เรียงความยาวเหยียด อีกคนก็เอาแต่ต้มโจ๊ก มีใครเคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเพื่อนายจริงๆ บ้างไหม"

เหอซฺวี่เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง "แล้วนายล่ะ เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเพื่อฉันบ้าง"

มือของเจียงเหยียนไป๋ชะงักกึก สีหน้าดูลังเลอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะยอมเอ่ยปากออกมาในที่สุด "...ฉันนัดหมอที่โรงพยาบาลในอเมริกาให้นายแล้ว"