ตอนที่ 95 ความสัมพันธ์ 1.0

ประโยคนี้อีกแล้ว

ชั่วขณะนั้นพลันยืดยาวออกไปอย่างเชื่องช้า

เหอซฺวี่มองใบหน้าของคนตรงข้าม รู้สึกว่าคนคนนี้ช่าง "ไร้น้ำใจ" เสียจริง

ไร้น้ำใจ... ที่หายหน้าหายตาไปนานขนาดนี้

ไร้น้ำใจ... ที่เพิ่งจะกลับมาเอาป่านนี้

แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นได้ว่า ตัวเองมีสิทธิ์อะไรไปพูดคำนี้

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขามันเรียบง่ายมาก หรือจะพูดให้ถูกคือเรียบง่ายเกินไปด้วยซ้ำ—ก็แค่เพื่อนร่วมวงเหล้า

ตอนนั้นเขาอายุยังไม่เต็มยี่สิบ ส่วนเจียงเหยียนไป๋ก็เพิ่งกลับประเทศมาได้ไม่นาน

คนหนึ่งเป็นครูฝึกสุดโหดที่อายุน้อยที่สุดในปั้นซิง อีกคนเป็นเด็กใหม่เลือดร้อนที่ชนดะไปทั่ววงการบันเทิง ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้มาสนิทกันได้

อาจเริ่มจากครั้งแรกที่เจียงเหยียนไป๋แอบเนียนมานั่งเรียนฟรีที่ปั้นซิง แล้วโดนเหอซฺวี่ด่ายับจนหมาไม่รับประทาน

แทนที่จะโกรธ เจ้าตัวกลับวิ่งยิ้มระรื่นตามมาขอวีแชตเหอซฺวี่ตรงทางเดิน

"นายแม่งโคตรน่าสนใจเลยว่ะ" ตอนนั้นเจียงเหยียนไป๋ยืนพิงกำแพง ดวงตาคมแบบลูกครึ่งฉายแววดื้อรั้น "ด่าคนได้มีชั้นเชิงขนาดนี้ วันหลังด่าฉันบ่อยๆ นะ"

เหอซฺวี่มองใบหน้าหล่อเหลาเกินเบอร์นั่น พลางคิดในใจว่าไอ้หมอนี่สมองมีปัญหาหรือเปล่า

ต่อมาเหอซฺวี่ถึงได้พบว่า เจียงเหยียนไป๋ไม่ได้แค่สมองมีปัญหา แต่อาการป่วยทางจิตของเขายังมีหลายระดับขั้นอีกด้วย

ขั้นแรกคือ "ฉันชอบนายจริงๆ ถึงได้ตามติดนายแจ"

ขั้นที่สองคือ "ยิ่งนายด่า ฉันยิ่งฟิน"

ส่วนขั้นที่สามคือสิ่งที่เหอซฺวี่ยังไม่เข้าใจจนถึงทุกวันนี้—"คนเพียบพร้อมอย่างฉัน มีเหตุผลอะไรที่จะครอบครองนายไม่ได้"

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะรู้สึกกับเหอซฺวี่คล้ายกับที่รู้สึกต่อสัตว์เลี้ยง และมองการได้แหย่เหอซฺวี่เป็นความบันเทิงอย่างหนึ่ง

โคตรจะโรคจิตสิ้นดี

เอาเป็นว่านับแต่นั้นมา เจียงเหยียนไป๋ก็กลายเป็นแขกประจำหน้าห้องซ้อมของเหอซฺวี่

เขาไม่เหมือนพวกนักเรียนเรียบร้อยทั่วไปที่มาเข้าคลาสตรงเวลา เพราะหมอนี่อยากจะมาเมื่อไหร่ก็มา ไม่มีแบบแผนเลยสักนิด

บางทีก็เป็นช่วงเย็นหลังเลิกคลาส บางทีก็ดึกดื่นถึงห้าทุ่ม หรือบางครั้งเหอซฺวี่ปิดไฟในห้องซ้อมเตรียมจะกลับแล้ว จู่ๆ ประตูกลับถูกแง้มออกเป็นช่องแคบๆ พร้อมหัวสีน้ำตาลอ่อนที่โผล่เข้ามา

"เสี่ยวซฺวี่ ไป ไปกินเหล้ากัน"

ตอนนั้นเสียงของเหอซฺวี่ยังไม่พัง การดื่มเหล้าจึงยังเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวัน

เขาคว้าเสื้อคลุมแล้วออกไปกับเจียงเหยียนไป๋ ทั้งคู่มักจะสุ่มเลือกร้านข้างทางสักร้าน หรือไม่ก็ไปบาร์ลับส่วนตัวที่เจียงเหยียนไป๋รู้จัก นั่งดื่มกันทีไรก็ลากยาวไปจนถึงตีสองตีสาม

ที่จริงเหอซฺวี่ก็คอแข็งใช่ย่อย แต่พออยู่ต่อหน้าเจียงเหยียนไป๋ เขากลับกลายเป็นคน "คออ่อน" ไปเสียทุกที

พอนึกย้อนกลับไป เหอซฺวี่ถึงค่อยรู้ตัวว่าหมอนี่จงใจแกล้งเขามาตั้งแต่แรก

เวลาสั่งเหล้า เจียงเหยียนไป๋มักจะสั่งตัวที่ตัวเองดื่มประจำมาก่อนสองขวด จากนั้นค่อยหันมามองเหอซฺวี่เนิบๆ "นายจะดื่มอะไร"

พอเหอซฺวี่บอกว่าอะไรก็ได้

เจียงเหยียนไป๋ก็จัดมาให้แบบฟูลเซ็ต

มีทั้งเบียร์ โซจู วิสกี้ สารพัดดีกรีที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะราวกับงานนิทรรศการย่อมๆ

จากนั้นเขาก็จะยักคิ้วให้เหอซฺวี่ ส่งสายตาทำนองว่า "ฉันสั่งมาเพื่อนายล้วนๆ เลยนะ"

ตอนนั้นเหอซฺวี่ยังเป็นวัยรุ่นเลือดร้อน พอถูกสายตาประมาณว่า "ไหวเหรอวะ" ของเจียงเหยียนไป๋กระตุ้นเข้าหน่อยก็เริ่มดื่มทันที

ยกแรกเป็นเบียร์ ทั้งคู่ยกกระดกกันทั้งขวด

เจียงเหยียนไป๋ดื่มช้า เหอซฺวี่ดื่มเร็ว พอเขาดื่มหมดไปหนึ่งขวด เจียงเหยียนไป๋เพิ่งดื่มไปได้แค่ครึ่งขวด แล้วเหอซฺวี่ก็พบว่าตัวเองติดกับดักเข้าให้แล้ว

ยกที่สองเป็นโซจู คราวนี้เจียงเหยียนไป๋เริ่มหันมาชนแก้วกับเขา

แก้วแล้วแก้วเล่า ชนกันเป็นจังหวะเป๊ะยิ่งกว่าจับเวลา เหอซฺวี่อยากจะหยุดก็หยุดไม่ได้

โซจูนี่ฤทธิ์แรงตอนหลัง พอเหอซฺวี่รู้สึกตัวอีกที เขาก็เอนพิงพนักโซฟาไปแล้ว สายตาเริ่มพร่าเลือน

ยกที่สามเป็นวิสกี้เพียวๆ นี่คือช่วงสุดท้ายในความทรงจำของเหอซฺวี่

เรื่องราวหลังจากนั้นเลือนรางไปหมด จำได้แค่ว่าเจียงเหยียนไป๋นั่งอยู่ตรงข้าม มือหมุนแก้วเหล้าเล่น พลางมองมาด้วยสายตาที่เปิดเผยไร้พิรุธสิ้นดี แล้วถามว่า "เสี่ยวซฺวี่ นายยังดื่มไหวไหม"

ตอนนั้นเหอซฺวี่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เผาผลาญจนหูแดงเถือก ลำคอร้อนผ่าว ทั้งร่างเหมือนถูกจับไปแช่ในน้ำร้อนมา เขาพึมพำอู้อี้ออกมาคำหนึ่งว่า "มึงแม่ง... ดูถูกใครวะ"

จากนั้นเขาก็ยกแก้วขึ้นกระดกไปอีกอึก

แล้วความทรงจำของเขาก็ตัดภาพไปเลย

พอได้สติอีกที เหอซฺวี่ก็นั่งยองๆ โก่งคออ้วกอยู่ข้างถังขยะของบาร์แล้ว

ท้องไส้ปั่นป่วนแทบปลิ้น ทั้งร่างโก่งงอ มือข้างหนึ่งยันกำแพงไว้ อีกมือกุมท้อง อ้วกจนน้ำหูน้ำตาไหลพราก

เจียงเหยียนไป๋นั่งยองๆ อยู่ข้างเขา มือหนึ่งถือขวดน้ำแร่ อีกมือทาบบนแผ่นหลังพลางลูบให้เป็นจังหวะ

"นายนี่นะ..." น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋เจือแววขบขันอย่างจนใจ "คอไม่แข็งแล้วยังจะดื่มกระหน่ำขนาดนั้นอีก ชอบทำเก่งไม่เข้าเรื่อง"

พอเหอซฺวี่อ้วกคำสุดท้ายเสร็จ ก็เอียงหน้าถลึงตาใส่เขาอย่างดุเดือด "...มึงยังมีหน้ามาว่ากูอีกเหรอ ใครเป็นคนสั่งวิสกี้มาวะ"

"ฉันสั่งก็จริง แต่ไม่ได้บอกให้นายกระดกหมดขวดสักหน่อย" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋ฟังดูไร้เดียงสา "นายนั่นแหละที่ดึงดันจะชนแก้วกับฉันเอง ฉันห้ามจนไม่รู้จะห้ามยังไงแล้วเนี่ย"

เหอซฺวี่อยากจะด่าเขาสักยก แต่ความพะอืดพะอมที่ตีตื้นขึ้นมาในกระเพาะทำให้พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ได้แต่ก้มหน้าโก่งคอขย้อนลมออกมาอีกสองที

เจียงเหยียนไป๋ยื่นขวดน้ำแร่ในมือให้ "วันหลังนายก็ดื่มให้น้อยลงหน่อย"

เหอซฺวี่หรี่ตาขึ้นข้างหนึ่ง เอียงหน้ามองเขา "ไม่ต้องมาพูดดี ทีสั่งเหล้าก็มึงทั้งนั้น มึงจะมาแกล้งเป็นคนดีอะไรกับกู"

เจียงเหยียนไป๋หัวเราะเบาๆ "ฉันสั่งมันเรื่องของฉัน แต่นายดื่มมันเรื่องของนาย แต่เห็นนายอ้วกจนหมดสภาพแบบนี้ ฉันก็ปวดใจนะ"

เหอซฺวี่ถึงกับสะอึกไปกับประโยคนี้ เงียบกริบไปหลายวินาทีกว่าจะเค้นเสียงออกมาได้ "...มึงหยุดพูดจาแบบนี้สักทีได้ไหมวะ"

"พูดแบบไหน"

"ก็แบบนี้ไง เลี่ยนฉิบหาย"

เจียงเหยียนไป๋เอียงคอ สีหน้าจริงจัง "ฉันพูดเรื่องจริง นี่นับว่าเลี่ยนด้วยเหรอ"

"เออสิ"

"งั้นนายคิดว่าฉันควรพูดยังไงล่ะ"

เหอซฺวี่นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "มึงควรพูดว่า——'เหอซฺวี่ คอก็กระจอก คราวหน้าอย่าริมาดวลเหล้ากับกูอีก'——แบบนี้ค่อยดูเป็นปกติหน่อย"

เจียงเหยียนไป๋จ้องเขาอยู่สองวินาที ก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้น "เหอซฺวี่ คอก็กระจอก คราวหน้าอย่าริมาดวลเหล้ากับกูอีก"

เหอซฺวี่ชะงักไปนิด ก่อนจะเอาศอกกระทุ้งเขาไปทีหนึ่งพลางด่า "ไสหัวไปเลย"

เจียงเหยียนไป๋หัวเราะร่าพลางดึงเขาขึ้นมาจากพื้น ทั้งพยุงทั้งลากเดินออกไปข้างนอก

เหอซฺวี่ถูกดึงจนเซไปสองก้าว ในท้องยังคงปั่นป่วน หัวก็มึนตึ๊บ แต่อย่างน้อยก็พอจะก้าวขาเดินไหว

"เจียงเหยียนไป๋"

"หืม"

"วันหลังมึงอย่าสั่งวิสกี้อีกนะ"

"แล้วนายจะดื่มอะไรล่ะ"

"เบียร์ก็พอ"

"เบียร์มันไม่ถึงใจ"

"มึงนี่มัน——"

เจียงเหยียนไป๋ยิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิม พลางรั้งตัวเขาเข้ามาแนบชิดตัวเองมากขึ้น "เอาละๆ เบียร์ก็เบียร์ คราวหน้าไม่สั่งวิสกี้แล้ว"

เหอซฺวี่มองเขาอย่างครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ และไม่ได้พูดอะไรต่อ

แน่นอนว่าพอถึงครั้งหน้า เจียงเหยียนไป๋ก็ยังคงสั่งวิสกี้อยู่ดี

ครั้งถัดไปก็เหมือนเดิม

และครั้งต่อๆ ไปก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

แต่ต่อมาเหอซฺวี่ถึงได้รู้ว่า แม้เจียงเหยียนไป๋จะสั่งเหล้ามาเต็มโต๊ะทุกครั้ง แต่ก็ไม่เคยปล่อยให้เขาดื่มคนเดียวจนเมาหัวราน้ำหรือภาพตัดเลยสักหน

พอเหอซฺวี่เริ่มจะไม่ไหว เจียงเหยียนไป๋ก็จะชะลอจังหวะลงอย่างเป็นธรรมชาติ รินน้ำอุ่นแก้วหนึ่งดันส่งมาให้ แล้วจัดการดื่มวิสกี้ครึ่งขวดที่เหลือจนเกลี้ยงด้วยตัวเอง

ถึงปากเหอซฺวี่จะด่าว่า "มึงแม่งจงใจอยากเห็นกูขายหน้าชัดๆ" แต่ในใจกลับรู้ดีแก่ใจ——

หมอนี่แม้จะกวนประสาทจนน่าโดนต่อยแค่ไหน แต่ทุกครั้งหลังจากที่เขาอ้วกเสร็จ อาละวาดเสร็จ และด่าจนพอใจแล้ว เจียงเหยียนไป๋ก็จะพาเขากลับไปส่งอย่างปลอดภัยเสมอ

อย่างน้อย ก็ไม่เคยมีสักครั้งที่ปล่อยให้เขาตื่นขึ้นมาข้างถนนหรือนอนอยู่บนแท็กซี่ตามลำพัง