ตอนที่ 94 คนไร้น้ำใจ

เสียงเครื่องยนต์ครางต่ำสะท้อนก้องเบาๆ ภายในโรงจอดรถ

เจียงเหยียนไป๋จับพวงมาลัยด้วยมือข้างเดียว พลางเอี้ยวคอเหลือบมองเหอซฺวี่แวบหนึ่ง "ตกลงว่าหูนาย เป็นยังไงบ้างกันแน่"

เหอซฺวี่ที่กำลังก้มหน้าดึงเข็มขัดนิรภัยชะงักมือไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนจะเสียบหัวล็อกจนเข้าที่ "ดีขึ้นมากแล้ว"

"ดีขึ้นมากนี่คือแค่ไหน"

"การได้ยินเสียงความถี่สูงกำลังฟื้นตัว หมอบอกว่าพักฟื้นอีกสักพักก็น่าจะกลับมาเป็นปกติ"

เจียงเหยียนไป๋ฟังเงียบๆ จนจบ จากนั้นจึงเหยียบคันเร่ง เคลื่อนรถออกจากโรงจอดอย่างช้าๆ มุ่งหน้าสู่ถนนยามค่ำคืน

ภายในรถตกอยู่ในความเงียบงันราวๆ สามสิบวินาที

เจียงเหยียนไป๋เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "แล้วเสียงนายล่ะ"

เหอซฺวี่เอนหลังพิงเบาะข้างคนขับ พลางทอดสายตามองเสาไฟถนนและทิวไม้ข้างทางที่ถอยร่นไปด้านหลังอย่างรวดเร็ว "...ก็ยังเหมือนเดิม"

"'ยังเหมือนเดิม' นี่หมายความว่ายังไง"

"ก็อย่างที่นายได้ยินนี่แหละ"

ริมฝีปากของเจียงเหยียนไป๋ขยับเล็กน้อย คล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดนั้นกลับลงไป

ภายในรถกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

เหอซฺวี่รออยู่สองวินาที ก่อนจะเป็นฝ่ายเปิดปากชวนคุย "แล้วนายล่ะ หลายปีมานี้ที่อยู่อเมริกาเป็นยังไงบ้าง"

"ก็เรื่อยๆ"

"เรื่อยๆ นี่มันระดับไหนกันล่ะ"

"ปล่อยอัลบั้มไปสามชุด เล่นหนังสองเรื่อง ได้รางวัลมาตัวหนึ่ง นั่งแถวสามในงานประกาศรางวัลแกรมมี่" เจียงเหยียนไป๋เล่าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทั้งที่สิ่งที่พูดออกมานั้นเจ๋งเกินเบอร์ไปมาก

เหอซฺวี่หันไปมองเขาแวบหนึ่ง "...แถวสามเลยเหรอ นั่นมันไม่เจ๋งสุดยอดไปเลยรึไง"

"ก็งั้นๆ มั้ง" นิ้วของเจียงเหยียนไป๋เคาะลงบนพวงมาลัยเบาๆ ทีหนึ่ง "แค่ไม่มีนายคอยด่าอยู่ข้างๆ ก็เลยรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปตลอด"

เหอซฺวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก "เลิกเว่อร์ได้แล้ว"

"ไม่ได้เว่อร์สักหน่อย" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋จริงจังขึ้นมาทันที แม้แต่ความเร็วรถก็ชะลอลงเล็กน้อย "เสี่ยวซฺวี่ ฉันพูดจริงๆ นะ พอนายไม่ได้อยู่ข้างๆ ฉันก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปจริงๆ"

"ถึงบางคำจะฟังแล้วน่าโดนต่อยไปหน่อยก็เถอะ แต่พอแยกจากนายมา รอบตัวฉันก็ไม่มีใครกล้าพูดแบบนั้นกับฉันอีกเลย"

เหอซฺวี่ไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถ

วิวยามค่ำคืนของตัวเมืองค่อยๆ เลื่อนผ่านกระจกไปอย่างช้าๆ แสงไฟนีออนส่องสะท้อนเข้ามาในดวงตาของเขา สว่างวาบสลับมืดเป็นจังหวะ

เจียงเหยียนไป๋รออยู่ครู่หนึ่งจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงแผ่วลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย "หลายปีมานี้นายใช้ชีวิตเป็นยังไงบ้าง"

เหอซฺวี่เงียบไปสองสามวินาทีก่อนตอบ "ก็เรื่อยๆ"

"เรื่อยๆ นี่มันดีแค่ไหนกัน"

"ก็ยังเต้นไหว ยังสอนได้ ยังกินอิ่มนอนหลับ" เหอซฺวี่บอก "นอกจากมาเข้าไอ้รายการเฮงซวยนี่แล้ว ก็ไม่มีเรื่องอะไรอีก...นายเลิกซักไซ้สักทีได้ไหม"

เจียงเหยียนไป๋ไม่ได้พูดอะไร แต่นิ้วที่กุมพวงมาลัยกระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย

รถแล่นเข้าสู่ถนนสายหลัก แสงไฟเมืองจากสองฝั่งส่องผ่านเข้ามา ทำให้ภายในรถสว่างวูบวาบสลับมืด

"ที่ฉันถามเยอะ ก็เพราะฉัน 'รัก' นายไงล่ะ นายไม่รู้เหรอ" ท่ามกลางความเงียบ จู่ๆ เจียงเหยียนไป๋ก็หัวเราะแล้วโพล่งประโยคนี้ออกมา

ร่างของเหอซฺวี่พลันแข็งทื่อ เขาหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง น้ำเสียงอู้อี้ "...ไอ้บ้า...นายพูดจาให้มันเลี่ยนน้อยลงหน่อยไม่ได้หรือไง"

"ฉันพูดเลี่ยนตรงไหนกัน" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋แฝงความไร้เดียงสาได้อย่างพอดิบพอดี "ฉันไม่ได้พูดความจริงหรอกเหรอ นายนี่เป็นอะไร ทำไมถึงฟังความจริงไม่ได้กันนะ"

"ที่นายพูดมันไม่ได้เรียกว่าความจริง เขาเรียกว่าเลี่ยนต่างหาก"

"งั้นนายก็พูดมาสิ ว่าฉันพูดไม่ถูกตรงไหน"

เหอซฺวี่ขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขา จึงแสร้งหลับตาพักสายตาไปเสียเลย

เจียงเหยียนไป๋ยกยิ้มมุมปากน้อย ๆ ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

——

ร้านอาหารที่เจียงเหยียนไป๋เลือกตั้งอยู่ริมแม่น้ำ หน้าต่างกระจกบานใหญ่สูงจรดพื้นมองออกไปเห็นผืนน้ำยามค่ำคืน

ภายในห้องส่วนตัวมีเพียงพวกเขาสองคน ผ้าปูโต๊ะสีเทาเข้มกับชุดเครื่องภาชนะจัดวางไว้อย่างประณีตไร้ที่ติ เปลวเทียนบนเชิงไหวระริกเงียบสงบ

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กวาดตามองการตกแต่งรอบห้องรอบหนึ่ง ก่อนจะมองเจียงเหยียนไป๋ที่กำลังเปิดดูเมนูอยู่ตรงข้าม "จองร้านหรูขนาดนี้ กลัวปาปารัซซีถ่ายรูปไม่ได้หรือไง"

"ที่นี่ความเป็นส่วนตัวสูง เจ้าของร้านก็เพื่อนฉันเอง" เจียงเหยียนไป๋ไม่เงยหน้าขึ้น นิ้วเคาะลงบนเมนูสองที "อีกอย่าง ไม่ได้เจอนายตั้งสามปี เลี้ยงข้าวนายดี ๆ สักมื้อจะเป็นไรไป"

"ที่ไม่ได้เจอกันตั้งสามปีก็เพราะนายไปรุ่งโรจน์อยู่ฝั่งอเมริกาต่างหาก ไม่ใช่ว่าฉันไม่มีเวลาให้สักหน่อย"

ในที่สุดเจียงเหยียนไป๋ก็ยอมเงยหน้าจากเมนู ช้อนตาขึ้นมองเหอซฺวี่แวบหนึ่ง

แววตาคู่นั้นเจือความจริงจังอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มเกียจคร้านตามเคย "เสี่ยวซฺวี่ พูดแบบนี้ทำเหมือนฉันเป็นคนไร้น้ำใจไปได้"

"นายก็ไร้น้ำใจแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่"

"งั้นลองว่ามาซิ ว่าฉันไร้น้ำใจตรงไหน"

เหอซฺวี่ไม่ต่อล้อต่อเถียง เขาหยิบแก้วน้ำบนโต๊ะขึ้นจิบ พลางทอดสายตามองผืนน้ำเบื้องนอก คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูดอยู่ในใจ

ความเงียบภายในห้องส่วนตัวถูกทำลายลงชั่วครู่เมื่อบริกรเข้ามาเสิร์ฟอาหาร

เจียงเหยียนไป๋สั่งอาหารมาเต็มโต๊ะจริงๆ และไม่มีจานไหนราคาถูกเลยสักอย่าง

เหอซฺวี่มองซาชิมิที่จัดจานมาราวกับงานศิลปะ แล้วเหลือบไปมองอาหารตุ๋นที่มีไอควันจากน้ำแข็งแห้งพวยพุ่ง

สุดท้ายสายตาก็มาหยุดลงที่ชามโจ๊กหน้าตาธรรมดาๆ ตรงหน้าตัวเอง

"นายบอกว่าจะเลี้ยงของดีๆ ฉัน—แล้วนี่แม่งสั่งโจ๊กมาให้ฉันชามเดียวเนี่ยนะ"

"คอนายยังไม่หาย กินของรสจัดไม่ได้" เจียงเหยียนไป๋ตอบหน้าตาเฉย พลางคีบเนื้อวากิวชิ้นหนึ่งเข้าปากตัวเอง "ที่สั่งพวกนี้มาน่ะฉันกินเอง ส่วนนายก็กินโจ๊กของนายไปเถอะ"

เหอซฺวี่ก้มมองโจ๊กชามนั้น นิ่งเงียบไปราวสามวินาที ก่อนจะหยิบช้อนตักขึ้นมาชิมคำหนึ่ง

รสชาติจืดมาก แต่เคี่ยวจนข้น เมล็ดข้าวต้มจนเนียนละเอียด ไหลผ่านลำคอลงไปด้วยไออุ่นละมุน

"...นายก็ยังจำได้แฮะ"

"เรื่องของนาย มีเรื่องไหนบ้างที่ฉันจำไม่ได้" เจียงเหยียนไป๋วางตะเกียบลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ แล้วมองตรงมาที่เหอซฺวี่

"เมื่อก่อนตอนคอยังไม่พัง นายชอบกินเผ็ดที่สุด ยิ่งเผ็ดยิ่งชอบ พอต่อมาเสียงพัง กินไม่ได้แล้ว ปากนายก็บอกว่าไม่เป็นไรหรอก แต่พอเห็นคนอื่นกินทีไร แววตานี่อยากกินแทบตายทุกที"

มือที่กำลังตักโจ๊กของเหอซฺวี่ชะงักไปเล็กน้อย "...นายสังเกตละเอียดดีจังนะ"

"แน่อยู่แล้ว" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋แฝงความภาคภูมิใจ "คนอย่างฉันเรื่องอื่นอาจไม่ได้เรื่อง แต่เรื่องความจำน่ะดีเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับนาย"

เหอซฺวี่ไม่ตอบอะไร ได้แต่ก้มหน้าก้มตากินโจ๊กต่อไป

ภายในห้องส่วนตัวเงียบลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงกระทบกันเบาๆ ของช้อนชามและตะเกียบ เคล้าเสียงสายน้ำไหลเอื่อยที่แว่วมาจากนอกหน้าต่าง

พอกินโจ๊กคำสุดท้ายหมด เหอซฺวี่ก็วางช้อนลงแล้วเงยหน้ามองเจียงเหยียนไป๋ "เอาละ ข้าวก็กินแล้ว รำลึกความหลังก็แล้ว—พูดมาเถอะ ตกลงนายมาทำอะไรกันแน่"

เจียงเหยียนไป๋ที่กำลังจะคีบกุ้งมังกรชะงักตะเกียบค้างกลางอากาศไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคีบมันมาใส่ชามตัวเองแล้วค่อยๆ แกะเปลือกอย่างไม่รีบร้อน "ก็มาเยี่ยมนายไง"

"อย่ามาทำไขสือ" เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักพลางกอดอก "คนอย่างเจียงเหยียนไป๋เป็นยังไงฉันรู้ดีที่สุด ถ้านายแค่อยากห่วงฉันจริงๆ โทรหาก็ได้ วิดีโอคอลก็มี ไม่เห็นต้องถ่อบินข้ามน้ำข้ามทะเลสิบกว่าชั่วโมงมาจากอเมริกาเลย"

มือที่แกะกุ้งของเจียงเหยียนไป๋ไม่ได้หยุดลง แต่เหอซฺวี่สังเกตเห็นว่าปลายนิ้วของเขาชะงักไปแวบหนึ่ง

"ก็บอกแล้วไงว่าเห็นข่าว" ในที่สุดเจียงเหยียนไป๋ก็แกะกุ้งเสร็จ เขาส่งเข้าปาก เคี้ยวสองสามทีแล้วกลืนลงคอ "นายไปอยู่ในรายการเฮงซวยนั่น อินเอียร์ไฟรั่ว หูบาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาล—คิดว่าฉันจะทำเป็นมองไม่เห็นได้ลงคอรึไง"

"นายคิดว่าฉันไร้น้ำใจขนาดนั้นจริงๆ เหรอ"