ตอนที่ 93 เหน็บแนมประชดประชัน

ฝีเท้าของเสิ่นอีเหิงชะงักไปนิดเดียวจนแทบไม่สังเกตเห็น ก่อนจะก้าวเข้าไปหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ

หานอวี่หยุดยืนข้างเขา สองมือล้วงกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต สายตามีแววพินิจพิเคราะห์ที่ยากจะอธิบาย

"พี่เหยียนไป๋" เสิ่นอีเหิงเป็นฝ่ายทักก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "พี่มาได้ยังไงครับ"

เจียงเหยียนไป๋เอียงหน้ามองเขา มุมปากยังคงแต้มรอยยิ้ม

แต่อุณหภูมิในรอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบลงอย่างเห็นได้ชัด "ทำไม ฉันมาไม่ได้หรือไง"

"เปล่าครับ แค่แปลกใจนิดหน่อย" เสิ่นอีเหิงเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่อีกข้างของเหอซฺวี่ "ก่อนหน้านี้พี่ไม่ได้บอกว่าจะมา"

"ฉันมาหาเสี่ยวซฺวี่" เจียงเหยียนไป๋เอ่ย น้ำเสียงแฝงความสนิทสนมอย่างเป็นธรรมชาติและดูเป็นเรื่องชอบธรรม "ไม่ได้มาหานายสักหน่อย"

ประโยคนี้พูดออกมาอย่างเรียบง่ายเป็นกันเอง แต่ทุกถ้อยคำกลับเหยียบลงบนเส้นแบ่งอันละเอียดอ่อนได้อย่างแม่นยำ

เสิ่นอีเหิงถูมือเข้าหากันเบาๆ โดยไม่พูดอะไร

หานอวี่ที่อยู่ข้างๆ จึงเอ่ยปากขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบยิ่งกว่าเสิ่นอีเหิง "อาจารย์เจียง ไม่เจอกันนานเลยนะครับ คุณกลับมาจากอเมริกาไม่บอกกันล่วงหน้าเลย พวกเราจะได้จัดเตรียมการต้อนรับสักหน่อย"

"เตรียมอะไรกัน" เจียงเหยียนไป๋เอียงคอมองเขา "ฉันไม่ได้มาร่วมรายการของพวกนายสักหน่อย"

"แล้วคุณมาทำอะไรล่ะครับ" หานอวี่ถาม น้ำเสียงฟังไม่ออกว่าต่อต้าน แต่ก็ไม่ได้มีความกระตือรือร้นเช่นกัน

สายตาของเจียงเหยียนไป๋กวาดมองใบหน้าของหานอวี่ ข้ามไปยังเสิ่นอีเหิง ก่อนจะวนกลับมาหยุดลงที่เหอซฺวี่

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย แฝงความเยือกเย็นมั่นใจราวกับจะบอกว่า "พวกนายสองคนยังคิดจะขวางฉันอีกเหรอ"

"ก็บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอ ฉันมาหาเสี่ยวซฺวี่ ถือโอกาสพาเขาไปกินข้าวด้วย" เขาเอ่ย "ไม่ได้เจอกันตั้งสามปี จะรำลึกความหลังกันหน่อยคงไม่เกินไปหรอกมั้ง"

หัวคิ้วของเสิ่นอีเหิงกระตุกเบาๆ "อีกเดี๋ยวเหอซฺวี่ยังมีประชุมสรุปงาน—"

"ประชุมสรุปงานเหรอ" เจียงเหยียนไป๋เบนสายตาไปทางเหอซฺวี่ "ประชุมอะไรกัน"

ไม่ทันที่เหอซฺวี่จะได้ตอบ หานอวี่ก็ชิงพูดขึ้นก่อน "ประชุมสรุปงานตามปกติหลังจบการแสดงรอบสามครับ ทั้งทีมผู้กำกับ ทีมเทคนิค และทีมครูฝึกต้องเข้าประชุมกันหมด"

"งั้นพวกนายก็ไปประชุมกันสิ เสี่ยวซฺวี่จะไปกับฉัน" เจียงเหยียนไป๋พูดราวกับเป็นเรื่องชอบธรรม ก่อนจะหันกลับมามองเหอซฺวี่ "ไม่ได้เจอกันตั้งสามปี นายคงไม่ทิ้งฉันไปเข้าประชุมอะไรนั่นหรอกนะ"

เหอซฺวี่เหลือบมองเสิ่นอีเหิงทีหนึ่ง หันไปมองหานอวี่อีกทีหนึ่ง สุดท้ายจึงเบนสายตากลับมามองเจียงเหยียนไป๋

สายตาทั้งสามคู่จับจ้องมาที่เขาพร้อมกัน ประหนึ่งไฟสปอตไลต์สามดวงที่มีโทนสีต่างกันลิบลับ

เหอซฺวี่เงียบไปสองวินาที ก่อนจะเอ่ยเนิบช้า "ประชุมสรุปงานผมไม่ไปก็ได้ ยังไงงานของผมก็เสร็จแล้ว กำหนดการก็ส่งไปหมดแล้ว จะไปหรือไม่ไปก็ไม่ต่างกัน"

คิ้วของเสิ่นอีเหิงขมวดมุ่น "เหอซฺวี่..."

"นายเริ่มจุ้นจ้านขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" เจียงเหยียนไป๋แทรกขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไปจนหมดสิ้น

เสิ่นอีเหิงเม้มปากแน่นขึ้น "พี่เหยียนไป๋ ผมไม่ได้จะก้าวก่ายเขาครับ"

"แล้วนายทำอะไรอยู่ล่ะ" เจียงเหยียนไป๋เอียงคอ "เขาเป็นแขกที่ฉันชวน นายมาขวางไว้แบบนี้ กลัวฉันจะลักพาตัวอาจารย์ของนายไปหรือไง"

เขาจงใจเน้นคำว่า "อาจารย์ของนาย" ให้ชัดถ้อยชัดคำเป็นพิเศษ

หานอวี่ที่ยืนอยู่ข้างเสิ่นอีเหิงเอ่ยขึ้นมาบ้าง "อาจารย์เจียง หูของเหอซฺวี่ยังไม่หายดี คืนนี้เขาควรจะได้พักผ่อนแต่หัวค่ำ"

"คุณพาเขาออกไปกินข้าว เขาต้องเหนื่อยตามคุณไปทั้งคืน พรุ่งนี้เสียงคงแหบอีกแน่"

เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเพียงแค่บอกเล่าความจริง

ทว่าทุกคำกลับเหมือนตั้งใจจะตอกย้ำบางสิ่ง

เจียงเหยียนไป๋ตวัดสายตามองเขา แววตานั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าตอนมองเสิ่นอีเหิงไปอีกขั้น "หานอวี่ นายกลายเป็นคนรู้จักดูแลคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ผมก็ดูแลเป็นมาตลอดครับ" หานอวี่ตอบ "แค่คุณไม่รู้เท่านั้นเอง"

บรรยากาศระหว่างทั้งสองพลันตึงเครียดขึ้นมาทันที

เหอซฺวี่ยืนอยู่ตรงกลาง มองซ้ายทีขวาที ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก

"พอได้แล้ว" เขาเอ่ยขึ้น เสียงไม่ดังนัก แต่หนักแน่นจนไม่อาจขัด "พวกนายสามคน เลิกพูดจาเหน็บแนมประชดประชันกันต่อหน้าฉันสักทีได้ไหม"

ทั้งสามคนหันไปมองเขาพร้อมกัน

"ฉันจะไปกินข้าวกับเจียงเหยียนไป๋ กินเสร็จเดี๋ยวก็กลับ ประชุมสรุปผลฉันไม่เข้านะ พวกนายใครสักคนไปแทนฉันทีก็พอ" เหอซฺวี่กวาดตามองเสิ่นอีเหิงสลับกับหานอวี่ "ส่วนพวกนายสองคน มีอะไรต้องทำก็ไปทำเถอะ"

พูดจบ เขาก็หันไปบอกเจียงเหยียนไป๋ "ไปกันเถอะ"

มุมปากของเจียงเหยียนไป๋ยกยิ้ม รอยยิ้มนี้ต่างจากตอนที่ยิ้มให้เสิ่นอีเหิงกับหานอวี่เมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง มันเป็นรอยยิ้มจากใจจริง แฝงความอบอุ่น และดูจะได้ใจอยู่หน่อย ๆ ด้วยซ้ำ

เขายื่นมือไปโอบไหล่เหอซฺวี่ไว้ "ไปกัน"

ทั้งสองคนหันหลังเดินตรงไปยังทางออกสุดระเบียง

เสิ่นอีเหิงกับหานอวี่ยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของทั้งคู่ที่ทอดเงายาวแล้วค่อย ๆ หดสั้นลงใต้แสงไฟตามทางเดิน

"เขาจงใจ" หานอวี่เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เขารู้ว่าพวกเราสองคนอยู่ด้วยกัน ถึงได้จงใจเล่นละครฉากนั้นออกมา"

เสิ่นอีเหิงไม่ได้พูดอะไร สายตายังคงจับจ้องแผ่นหลังที่ค่อย ๆ เดินห่างออกไปเรื่อย ๆ

"...เหอซฺวี่ไปกับเขา ก็เพราะเขาเป็นเพื่อนเหอซฺวี่" ในที่สุดเสิ่นอีเหิงก็เอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำลงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย

หานอวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "คุณก็หลอกตัวเองต่อไปเถอะครับ"

เสิ่นอีเหิงหลุบตาลง ไม่คิดจะสนใจอีกฝ่าย "ไปเถอะ ยังต้องไปประชุมสรุปผลอีก"

"คุณไปประชุมเถอะครับ" หานอวี่หันหลังเดินแยกไปอีกทางได้สองก้าว "ผมกลับล่ะ"

เสิ่นอีเหิงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของหานอวี่ลับหายไปตรงหัวมุมทางเดิน ก่อนจะหันกลับไปมองทิศที่พวกเหอซฺวี่เพิ่งเดินจากไปอีกครั้ง

อดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่น

——

ตอนที่เหอซฺวี่ถูกเจียงเหยียนไป๋โอบไหล่พาเดินพ้นระเบียงออกมา แผ่นหลังของเขายังคงรู้สึกได้ถึงสายตาเหล่านั้น

สายตาหนึ่งเป็นของเสิ่นอีเหิง แฝงความไม่พอใจที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้จาง ๆ

ส่วนอีกสายตาเป็นของหานอวี่ ทั้งเย็นเยียบและนิ่งสงบยิ่งกว่า ราวกับผิวน้ำในทะเลสาบที่จับตัวเป็นน้ำแข็งยามฤดูหนาว

เหอซฺวี่ไม่ได้หันกลับไปมอง

แต่เจียงเหยียนไป๋กลับหันไป

เขาเอี้ยวตัวกลับไปยิ้มให้คนทั้งสองที่ยืนอยู่ตรงทางเดิน

ในรอยยิ้มนั้นแฝงความท้าทายอย่างจงใจและเหนือกว่า ราวกับกำลังบอกโดยไร้เสียงว่า—"คนน่ะฉันพาตัวไปแล้วนะ พวกนายก็อยู่กันดี ๆ ล่ะ"

จากนั้นเขาก็ดึงเหอซฺวี่ให้เข้ามาใกล้ตัวอีกนิด พร้อมกับลดเสียงลงต่ำ "เสี่ยวซฺวี่ ทำไมนายผอมลงขนาดนี้เนี่ย"

เหอซฺวี่หันไปมองเขาด้วยสายตาระแวงปนจับผิด "เจียงเหยียนไป๋ เจอหน้าปุ๊บ ช่วยเลิกพูดจาเลี่ยน ๆ สักทีได้ไหม"

"แค่นี้เลี่ยนแล้วเหรอ" น้ำเสียงของเจียงเหยียนไป๋เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ฉันยังไม่ได้พูดอะไรที่เลี่ยนกว่านี้เลยนะ"

"งั้นก็ไม่ต้องพูด"

"ฉันจะพูด แน่จริงนายก็อย่าฟังสิ"

เหอซฺวี่หุบปากฉับทันที

ทั้งสองเดินผ่านโถงทางเดินหลักของแคมป์ ผ่านประตูด้านข้างของสตูดิโอที่ยังเปิดไฟสว่างจ้า ผ่านทีมงานที่กำลังวุ่นวายและทีมไฟที่กำลังเก็บอุปกรณ์

มีคนจำเจียงเหยียนไป๋ได้ ขาพลันชะงักกึก สายไฟในมือเกือบจะร่วงลงพื้น

"เจียง... เจียงเหยียนไป๋เหรอ?!"

"เชี่ย นั่น River ไม่ใช่เหรอวะ?! ดาราคนนั้นน่ะ!"

"เขามาที่รายการเราได้ไงเนี่ย?!"

"แล้วคนข้าง ๆ เขานั่น—อาจารย์เหอซฺวี่เหรอ?!"

เสียงซุบซิบฮือฮาดังไล่หลังมา ค่อย ๆ ขยายวงกว้างออกไปเป็นระลอกคลื่น

เจียงเหยียนไป๋ไม่ได้หยุดเดิน และไม่คิดจะหันกลับไปมองคนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่ยกมือข้างที่ว่างโบกไปข้างหลังส่ง ๆ ท่าทางเอื่อยเฉื่อยเหมือนกำลังปัดยุงก็ไม่ปาน

แต่เหอซฺวี่กลับรู้สึกอึดอัดกับสายตาที่จับจ้องมา จึงขยับไหล่เล็กน้อย คิดจะขืนตัวออกจากวงแขนของเจียงเหยียนไป๋

เจียงเหยียนไป๋รับรู้ได้จึงยิ่งกระชับแขนแน่นขึ้นอีกนิด "อย่าไปสนใจพวกเขาเลยน่า"

"นายก็พูดง่ายสิ" เหอซฺวี่กดเสียงต่ำ "คนที่โดนแอบถ่ายคือฉัน ไม่ใช่นายสักหน่อย"

"ถ่ายก็ถ่ายไปสิ" เจียงเหยียนไป๋เอ่ยอย่างไม่ยี่หระ "ฉันไม่ได้ออกสื่อในประเทศมาตั้งสามปี คืนนี้ได้มากินข้าวกับนาย เผลอ ๆ อาจเหมาเทรนด์ค้นหาสักสิบอันดับเลยมั้ง"

"ยกหางตัวเองเก่งจริง ๆ เลยนะนายเนี่ย"

"ไม่ได้ยกหางสักหน่อย นี่มันเรื่องจริงต่างหาก"

เหอซฺวี่คร้านจะต่อปากต่อคำด้วยอีก

ลานจอดรถอยู่นอกประตูด้านข้างของแคมป์ แสงไฟตรงนี้สลัวกว่าโถงทางเดินหลักอยู่มาก

รถของเจียงเหยียนไป๋เป็นมายบัคสีดำ จอดอยู่ในมุมอับสายตาที่สุด เรียบขรึมไม่สะดุดตาจนแทบกลืนไปกับความมืดยามค่ำคืน

เขาเปิดประตูฝั่งข้างคนขับออก พลางพยักพเยิดหน้าให้เหอซฺวี่ "ขึ้นรถสิ"

เหอซฺวี่ยืนมองอยู่ข้างประตูรถสองวินาที "นายขับรถให้มันดูธรรมดากว่านี้หน่อยไม่ได้รึไง"

"คันนี้ธรรมดาสุดในบรรดารถของฉันแล้วนะ" เจียงเหยียนไป๋ยืนพิงประตูรถพลางมองเขา "ถ้านายกลัวจะเด่นเกินไป คราวหน้าฉันค่อยขับเจ้าแลนด์โรเวอร์คันเก่ามาแล้วกัน"

"นายยังเก็บแลนด์โรเวอร์คันนั้นไว้อยู่อีกเหรอ"

"เก็บไว้สิ" เจียงเหยียนไป๋หัวเราะเบา ๆ "ตอนนั้นนายเคยอ้วกใส่รถฉันไปทีนึง ฉันเลยจ้างคนมาซักเบาะทำความสะอาดข้างใน แล้วก็เก็บไว้ตลอดเลย"

สีหน้าของเหอซฺวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วก้มตัวเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับ "ตอนนั้นฉันเมาต่างหากเล่า... เรื่องมันตั้งกี่ปีมาแล้ว นายจะรื้อฟื้นขึ้นมาทำไมเนี่ย"

เจียงเหยียนไป๋ปิดประตูรถ เดินอ้อมมานั่งฝั่งคนขับแล้วสตาร์ตเครื่องออกรถไป