ตอนที่ 92 เสี่ยวซฺวี่

เจียงเหยียนไป๋ล้วงมือข้างหนึ่งไว้ในกระเป๋ากางเกง ส่วนอีกข้างยกค้างไว้กลางอากาศแล้วกางทั้งห้านิ้วโบกให้เหอซฺวี่เบาๆ

"ไม่เจอกันนานเลยนะ เสี่ยวซฺวี่"

น้ำเสียงนั้นทุ้มต่ำกว่าในความทรงจำของเหอซฺวี่เล็กน้อย คงเพราะช่วงไม่กี่ปีมานี้สูบบุหรี่จัด

แต่ความอบอุ่นเจือความเกียจคร้านในน้ำเสียงนั้นยังคงไม่เปลี่ยนไปเลย

เหอซฺวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ จ้องมองใบหน้านั้นเงียบๆ อยู่หลายวินาที

ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ดึงตารางคิวงานที่ม้วนเป็นแท่งกลมออกจากใต้รักแร้ แล้วปาใส่คนตรงหน้าทันที

แรงที่ปาออกไปไม่ใช่น้อยๆ เลย

ตารางคิวงานหมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนจะถูกอีกฝ่ายรับไว้ได้ด้วยมือเดียว

"แม่งเอ๊ย นายมาได้ยังไงเนี่ย?" น้ำเสียงของเหอซฺวี่เจือความหงุดหงิดอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ไม่ใช่ว่านายอยู่อเมริกาหรอกเหรอ?"

เจียงเหยียนไป๋ควงตารางคิวงานในมือเล่นหนึ่งรอบ ก่อนจะหนีบไว้ใต้รักแร้แล้วเดินทอดน่องเข้ามาหาเหอซฺวี่

เขาหยุดยืนตรงหน้าเหอซฺวี่ ก้มมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ่อนโยนแกมกวนประสาทของผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า

เหอซฺวี่เงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขากลับไปเช่นกัน

เจียงเหยียนไป๋

ไม่ได้เจอกันมาสามปีแล้ว

ครั้งสุดท้ายที่ได้พบกัน คือตอนที่เหอซฺวี่เพิ่งเริ่มมีปัญหาเรื่องเสียง

ตอนนั้นเจียงเหยียนไป๋บินตรงกลับมาจากอเมริกาเพื่อมาเฝ้าเขาที่โรงพยาบาลอยู่สามวัน ก่อนจะถูกผู้จัดการทั้งลากทั้งดึงขึ้นเครื่องบินกลับลอสแอนเจลิส

ก่อนไป อีกฝ่ายยืนนิ่งอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยอยู่นาน สุดท้ายก็ทิ้งท้ายไว้เพียงประโยคเดียวว่า "รอฉันกลับมานะ"

ตอนนั้นเหอซฺวี่คิดว่าอีกฝ่ายคงแค่พูดไปตามมารยาท

เพราะคิวงานของเจียงเหยียนไป๋ตอนนั้นแน่นเอี๊ยดยาวไปจนถึงสิ้นปีถัดไป ทั้งเวิลด์ทัวร์คอนเสิร์ต ทำเพลงประกอบภาพยนตร์ฮอลลีวูด และงานพรีเซนเตอร์อีกนับไม่ถ้วน ตารางงานรัดตัวจนกระทั่งเวลานอนปรับเจ็ตแล็กยังถือเป็นเรื่องฟุ่มเฟือย

เหอซฺวี่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ลำคอแหบแห้งจนเปล่งเสียงไม่ออก ทำได้เพียงพิมพ์ข้อความส่งไปว่า "ไม่ต้องรอฉันหรอก นายไปทำงานของนายเถอะ"

เจียงเหยียนไป๋เหลือบมองหน้าจอโทรศัพท์แวบหนึ่ง แล้วไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

จากนั้นเขาก็จากไป

ตลอดสามปีมานี้ เหอซฺวี่เห็นข่าวคราวของเขาผ่านสื่ออยู่บ้าง ทั้งเรื่องที่อัลบั้มใหม่ทะยานขึ้นอันดับหนึ่งบนชาร์ตบิลบอร์ด ภาพยนตร์ที่แสดงนำได้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำ ไปจนถึงการเซ็นสัญญาเป็นพรีเซนเตอร์ให้แบรนด์ระดับโลกด้วยค่าตัวมหาศาล

ทุกความเคลื่อนไหวนั้นล้วนอยู่ห่างไกลออกไปถึงอีกฟากของมหาสมุทรแปซิฟิก

เหอซฺวี่ไม่เคยเป็นฝ่ายติดต่อเขากลับไปก่อนเลยสักครั้ง

และไม่เคยคิดด้วยว่าเจียงเหยียนไป๋จะยังนึกถึงตัวเองอยู่

ก็รอบตัวของคนคนนั้นไม่เคยขาดแคลนผู้คนใหม่ๆ เรื่องราวใหม่ๆ หรือสีสันความคึกคักเลยนี่นา

เหอซฺวี่คิดว่าตัวเองคงถูกลืมทิ้งไว้ในรายชื่อติดต่อของโทรศัพท์เครื่องเก่าสักเครื่องจนฝุ่นจับไปนานแล้ว

แต่ดูเหมือนความจริงจะไม่ใช่แบบนั้น

"ก็ต้องมาเพราะเป็นห่วงนายอยู่แล้วสิ" เจียงเหยียนไป๋เอ่ย "ได้ยินว่าเสี่ยวซฺวี่เจ็บหู ฉันก็เลยรีบกลับมา"

เขายกมือขึ้น เอื้อมไปทางหูซ้ายของเหอซฺวี่อย่างเป็นธรรมชาติ

เหอซฺวี่ผงะศีรษะไปด้านหลังเล็กน้อยเพื่อหลบมือนั้น

"อย่ามามือไวแถวนี้"

มือของเจียงเหยียนไป๋ชะงักค้างกลางอากาศ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่มีทีท่าเคอะเขินแม้แต่น้อย เพียงแค่ชักมือกลับไปล้วงกระเป๋ากางเกงตามเดิมอย่างแนบเนียน

"ยังขี้โมโหเหมือนเดิมเลยนะ" เขาพูด น้ำเสียงเจือแววขบขันที่แสนคุ้นเคย "แต่ฉันก็ชอบที่นายเป็นแบบนี้แหละ"

โถงทางเดินตกอยู่ในความเงียบงันไปสามวินาที

เด็กหนุ่มทั้งสามยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าค่อยๆ เปลี่ยนจากตื่นเต้นกลายเป็นตกตะลึงจนแข็งค้าง

เจียงหยางเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา เขาอ้าปากค้าง ชี้นิ้วไปทางเจียงเหยียนไป๋พลางถามด้วยเสียงสั่นเครือ "คุณ... คุณ... คุณคือเจียงเหยียนไป๋เหรอครับ?!"

เจียงเหยียนไป๋เอียงคอเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มน้อยๆ "อือฮึ"

"เจียงเหยียนไป๋?! เจียงเหยียนไป๋คนนั้นน่ะเหรอครับ?!" เสียงของเจียงหยางแหลมสูงขึ้นมาทันที "คนที่แสดงเรื่อง "เซินหลาน (สีน้ำเงินเข้ม)"?! คนที่ร้องเพลง "Allnight" น่ะเหรอครับ?!"

"ถ้านายหมายถึงหนังเรื่องนั้นกับเพลงนั้นละก็... ใช่ ฉันเอง"

เจียงหยางยืนตัวแข็งทื่อไปในทันที

หยางเซิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ดูสุขุมกว่าเจียงหยางเล็กน้อย แต่ม่านตาก็ยังเบิกกว้างขึ้นนิดๆ

แน่นอนว่าเขารู้ว่าเจียงเหยียนไป๋คือใคร

เจียงเหยียนไป๋ หรือ River ลูกครึ่งจีน-อเมริกัน เดบิวต์ตอนอายุยี่สิบปี เริ่มต้นจากการเป็นนักแสดงสมทบในฮอลลีวูด ก่อนจะได้เข้าชิงรางวัลจากเทศกาลภาพยนตร์นานาชาติหลายเวทีจากภาพยนตร์อิสระเรื่องหนึ่ง หลังจากนั้นจึงกลับมารับงานในประเทศ

เขาเป็นศิลปินรอบด้านทั้งร้อง เต้น และการแสดง ยอดขายอัลบั้มรวมถึงรายได้ภาพยนตร์ล้วนติดอันดับต้นๆ เสมอ

ตลอดเจ็ดปีตั้งแต่เดบิวต์ กระแสความนิยมไม่เคยตกลงเลยแม้แต่น้อย

ช่วงไม่กี่ปีก่อนเขาไปทำงานที่อเมริกา จึงปรากฏตัวตามสื่อจีนน้อยลงไปบ้าง ถึงอย่างนั้นด้วยบารมีและสถานะในวงการ ก็ไม่มีใครกล้าดูแคลนเขาอยู่ดี

แต่ดาราดังระดับท็อปขนาดนี้ ทำไมถึงมาโผล่อยู่ที่ทางเดินหลังเวทีรายการเจ๋ออตุ้ยชูเต้าได้ล่ะ?

แล้วทำไม... ถึงคุยกับอาจารย์เหอด้วยน้ำเสียงสนิทสนมแบบนั้นกัน

ซ่งอิงเหวินที่ยืนอยู่รั้งท้ายมองสลับไปมาระหว่างเหอซฺวี่กับเจียงเหยียนไป๋อยู่สองรอบ "อาจารย์เหอ พวกคุณรู้จักกันเหรอครับ"

เหอซฺวี่ยังไม่ทันได้อ้าปาก เจียงเหยียนไป๋ก็ชิงตอบแทนเสียแล้ว

"รู้จักสิ" เขาเอียงคอมองเหอซฺวี่ รอยยิ้มตรงมุมปากยกกว้างขึ้นอีกนิด "ไม่ใช่แค่รู้จักธรรมดาด้วยนะ ผมน่ะเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของเขาเลยล่ะ จริงไหม เสี่ยวซฺวี่"

"...อย่าเรียกผมว่าเสี่ยวซฺวี่" เหอซฺวี่พูดด้วยสีหน้าตายด้าน

"ได้เลย เสี่ยวซฺวี่"

เหอซฺวี่สูดหายใจเข้าลึก ความรู้สึกคุ้นเคยที่อยากจะซัดคนให้ร่วงแล่นพล่านขึ้นมาอีกครั้ง

เจียงเหยียนไป๋ก็เป็นเสียแบบนี้ มักจะส่งยิ้มทำนองว่า 'ฉันรู้ว่านายไม่ชอบ แต่ฉันก็จะทำซะอย่าง' อยู่ตลอด ชวนให้โมโหแต่ก็หาเหตุผลมาเอาเรื่องไม่ได้

"พวกนายไปทำธุระของตัวเองก่อนเถอะ" เหอซฺวี่หันไปบอกเด็กทั้งสามคน น้ำเสียงกลับมาสงบนิ่งตามปกติ "ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า กินข้าว ตามสบายเลย อย่ามายืนเกะกะตรงนี้"

เจียงหยางยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ถูกหยางเซิ่งดึงแขนรั้งไว้เสียก่อน

"ไปกันได้แล้ว" หยางเซิ่งกระซิบเสียงเบา "อาจารย์เหอมีเรื่องต้องคุย"

เจียงหยางถูกดึงไปอีกฟากของทางเดิน แต่ก็ยังอดหันกลับมามองอีกหลายรอบไม่ได้

เจียงเหยียนไป๋รอจนทั้งสามคนเดินลับตาไป ถึงได้แกล้งชะเง้อคอมองซ้ำเพื่อความแน่ใจ

จากนั้นก็อ้าแขนออกกะทันหัน แล้วดึงเหอซฺวี่เข้ามากอดเต็มรัก

ท่าทางคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติราวกับเคยทำมาแล้วเป็นร้อยๆ ครั้ง

เหอซฺวี่ถูกกอดจนตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ

เจียงเหยียนไป๋สูงกว่าเขาครึ่งศีรษะ คางจึงเกยอยู่บนกระหม่อมของเหอซฺวี่พอดิบพอดี ยามที่สองแขนนั้นกระชับแน่น กลิ่นโคโลญจน์จางๆ ก็ลอยมาแตะจมูก

เป็นกลิ่นที่เหอซฺวี่คุ้นเคยเป็นอย่างดี

ผ่านไปสามปีแล้ว เขาก็ยังคงใช้กลิ่นเดิมไม่เปลี่ยน

"...ปล่อย" เสียงของเหอซฺวี่อู้อี้อยู่กับแผงอกของเจียงเหยียนไป๋ "นายรัดแน่นเกินไปแล้ว"

เจียงเหยียนไป๋ไม่ได้ปล่อยทันที เขากระชับกอดแน่นขึ้นอีกนิด ก่อนจะค่อยๆ คลายแขนออก

เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว สองมือยังวางอยู่บนไหล่ของเหอซฺวี่ กวาดตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียดลออ ก่อนจะหยุดสายตาลงที่หูข้างซ้าย

"ผอมลงนะ" เขาพูด น้ำเสียงแฝงความสนิทสนมเป็นธรรมชาติจนคนนอกอาจมองว่าเกินพอดี "ผอมกว่าแต่ก่อนไปรอบหนึ่งเลย แล้วหูล่ะ อาการเป็นยังไงบ้าง"

เหอซฺวี่เอียงศีรษะเล็กน้อย หันหูข้างซ้ายให้อีกฝ่ายดู "...ก็เกือบแล้ว ยังอยู่ในช่วงฟื้นตัว เสียงย่านความถี่สูงกำลังค่อย ๆ กลับมา"

เจียงเหยียนไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะคลายออกอย่างรวดเร็ว "เดี๋ยวว่างไหม"

เหอซฺวี่ก้มมองโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง "...ว่าง"

"งั้นดีเลย ไปกับผม" เจียงเหยียนไป๋ละมือออกจากไหล่ แล้วเปลี่ยนมาแตะแผ่นหลังของเหอซฺวี่อย่างเป็นธรรมชาติ "ผมจองร้านอาหารข้างนอกไว้แล้ว เป็นห้องส่วนตัว ไม่มีใครแอบถ่ายได้แน่นอน"

ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังแว่วมาจากปลายทางเดินอีกด้าน

จังหวะก้าวไม่ได้หนักหน่วงแต่ชัดเจนพอ เป็นเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นพร้อมกันสองคู่

เหอซฺวี่หันไปมอง เห็นเสิ่นอีเหิงกับหานอวี่เดินเคียงกันออกมาจากหัวมุมทางเดิน

ดูท่าทั้งคู่คงเพิ่งออกมาจากห้องพัก เสิ่นอีเหิงยังไม่ได้เปลี่ยนชุดสูทสีเงิน ส่วนหานอวี่สวมแจ็กเกตสีเทาเข้มตัวเก่งของเขา

ฝีเท้าของทั้งสองไม่ได้เร่งรีบ แต่สายตากลับมองตรงมายังภาพกลางโถงทางเดินพอดิบพอดี

มือของเจียงเหยียนไป๋ยังคงวางทาบอยู่บนแผ่นหลังของเหอซฺวี่