ตอนที่ 91 ตกรอบ 2.0

สิ้นเสียงของเสิ่นอีเหิง ทั่วทั้งห้องส่งพลันตกอยู่ในความเงียบงันไปราวสามวินาที

ในช่วงสามวินาทีนั้น เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ กวาดสายตามองภาพทั้งสี่จอเรียงกัน ตั้งแต่มุมกว้างของเวที มุมสูงฝั่งที่นั่งผู้ชม มุมตรงของแถวผู้เข้าแข่งขัน ไปจนถึงมุมข้างของโซนพักคอย

ภาพในทุกหน้าจอนิ่งสนิท ทุกคนต่างแข็งค้างและพากันกลั้นหายใจ

จากนั้นเสิ่นอีเหิงจึงเปิดซองในมือออก

"จะประกาศเรียงตามกลุ่มของครูฝึกนะครับ เริ่มจากกลุ่ม A ของครูฝึกโจวเหวยก่อนครับ"

"กลุ่ม A ของครูฝึกโจวเหวย 'เถ้าถ่านที่ยังคุ' คนที่ได้อยู่ต่อคือ—"

เสิ่นอีเหิงละสายตาจากกระดาษในมือ มองตรงไปยังแถวผู้เข้าแข่งขันที่ยืนเกร็งตัวตรงอยู่ทางฝั่งซ้ายของเวที

"ลู่อี้หมิงครับ"

เหอซฺวี่เห็นร่างของลู่อี้หมิงโอนเอนไปวูบหนึ่ง อีกฝ่ายถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เซไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบดึงสติตัวเองกลับมายืนตรงตามเดิม

ผู้เข้าแข่งขันข้างๆ ยื่นมือมาช่วยประคองไว้ เขาไม่ได้หันไปมอง ได้แต่ก้มหน้าลงนิ่ง ขณะที่ไหล่ทั้งสองข้างสั่นเทา

เหอซฺวี่ละสายตาจากหน้าจอ ก้มลงจิบน้ำจากกระติกเก็บความร้อนไปอึกหนึ่ง แล้วค่อยเงยหน้าขึ้นมาอีกครั้ง

"กลุ่ม A ของครูฝึกสวี่ซูถง 'เสียงสะท้อน' คนที่ได้อยู่ต่อคือ—"

"เจียงหยางครับ"

เจียงหยางยืนอยู่แถวหน้าสุดค่อนไปทางขวา วินาทีที่ได้ยินชื่อตัวเอง ขอบตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

"กลุ่ม B ของครูฝึกเจิ้งไจ้หยวน 'กรงขัง' คนที่ได้อยู่ต่อคือ—"

"ฉีซฺวี่หนานครับ"

สายตาของเหอซฺวี่เลื่อนไปหยุดที่ฉีซฺวี่หนาน

อีกฝ่ายยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน เขายังไม่ได้เปลี่ยนชุดแสดงสีดำออก ใบหน้านิ่งเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

แต่เหอซฺวี่สังเกตเห็นมือที่ทิ้งอยู่ข้างลำตัวของเขา—กำปั้นที่เคยเกร็งแน่นค่อยๆ คลายออกช้าๆ ในวินาทีที่ได้ยินชื่อตัวเอง

ราวกับมีใครช่วยดึงสิ่งที่เขาเหนี่ยวรั้งไว้เนิ่นนานออกไปจากซอกนิ้ว

"กลุ่ม A ของครูฝึกเสิ่นอีเหิง 'รัตติกาลมืดมิด' คนที่ได้อยู่ต่อคือ—"

"หยางเซิ่งครับ"

หยางเซิ่งยืนอยู่ตรงกลางแถวแรก ตอนที่ได้ยินชื่อตัวเอง แม้แต่ขนตาก็ไม่กระดิกเลยสักนิด ทำเพียงพยักหน้ารับเบาๆ เท่านั้น

เหอซฺวี่มองท่าทางที่ดูสุขุมเกินเหตุของอีกฝ่ายแล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

เสแสร้งเข้าไป แกล้งทำต่อไปเถอะ

ในใจคงดีใจแทบตายแล้วล่ะสิ?

"กลุ่ม B ของครูฝึกสวี่ซูถง 'รอยร้าว' คนที่ได้อยู่ต่อคือ—"

"ซ่งอิงเหวิน หวังอี้จฺวินครับ"

ชื่อของทั้งคู่ถูกประกาศออกมาพร้อมกัน ราวกับถูกกำหนดไว้แต่แรกแล้วว่าจะต้องได้ไปต่อด้วยกัน

"กลุ่ม B ของครูฝึกเสิ่นอีเหิง 'ไล่ล่าแสงสว่าง' คนที่ได้อยู่ต่อคือ—"

"หลี่ปู้ฝานครับ"

เรือนผมสีส้มอิฐของหลี่ปู้ฝานสะบัดไหวอยู่ใต้แสงไฟ

เขาที่ยืนอยู่ในแถวสะดุ้งโหยงเหมือนถูกกดสวิตช์ทันทีที่ได้ยินชื่อตัวเอง ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เรียบเฉยอย่างรวดเร็ว

แต่รูปปากกลับฟ้องชัดเจน—เขากำลังสบถคำเดิมแบบไร้เสียงซ้ำๆ ว่า "เชี่ยเอ๊ย"

เหอซฺวี่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

"กลุ่ม A ของครูฝึกเจิ้งไจ้หยวน 'ทะลายรังไหม' คนที่ได้อยู่ต่อคือ—"

เสียงของเสิ่นอีเหิงชะงักไปชั่วครู่

เป็นจังหวะหยุดที่สั้นมาก แต่ท่ามกลางห้องส่งที่เงียบสงัด กลับชัดเจนเป็นพิเศษ

"จ้าวเทียนอวี่ครับ"

ไม่มีชื่อของหลิวซินหยาง

ซึ่งก็เป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว

ไม่รู้ทำไม เหอซฺวี่ถึงรู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาเอนหลังพิงพนัก สายตามองตรงไปยังร่างที่ยืนคอตกอยู่ริมเวที

หลิวซินหยางยืนอยู่ปลายแถว ก้มหน้ามองพื้น นิ้วมือขยำชายเสื้อแน่น ไหล่ห่อเข้าหากัน ทั้งตัวดูราวกับถูกอะไรบางอย่างกดทับจนหดเล็กลงไปถนัดตา

เด็กฝึกที่อยู่ข้างๆ ยื่นมือมาตบหลังเขาเบาๆ แต่เขาไม่ได้เงยหน้าขึ้น ทำเพียงส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

เหอซฺวี่ไม่ได้สงสารหลิวซินหยาง

เหอซฺวี่เคยด่าเขา เคยเคี่ยวเข็ญเขา และก็เคยเห็นเขากัดฟันซ้อมมาแล้ว

หลิวซินหยางพัฒนาขึ้นมากจริงๆ—จากคนที่แทบลุกไม่ขึ้น จนสุดท้ายสามารถเต้นท่อนฮุกจนจบได้ แม้จะยังกระท่อนกระแท่นก็ตาม

แต่พัฒนาการแค่นั้น พอมาอยู่บนเวทีแห่งนี้ มันยังไม่พอ

ยังไม่เร็วพอ ยังไม่นิ่งพอ และยังไม่แกร่งพอ

เขาเก่งไม่พอ ถึงได้ต้องตกรอบไป

เรื่องมันก็เรียบง่ายแค่นั้นเอง

บนเวที เสิ่นอีเหิงประกาศรายชื่อทั้งหมดจบลงแล้ว

เด็กฝึกยี่สิบคนที่ได้ไปต่อยืนเรียงกันเป็นแถวหนึ่ง ส่วนคนที่ไม่ผ่านยืนอยู่อีกแถวหนึ่ง

คนสองกลุ่มอยู่ห่างกันไม่ถึงสองเมตร แต่ความรู้สึกที่แบ่งแยกราวกับอยู่คนละโลกกลับชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

เสิ่นอีเหิงยืนอยู่หน้าสุด เขายกไมโครโฟนขึ้น น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นที่ยากจะสังเกตเห็น "การแสดงรอบสามสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ครับ ขอขอบคุณผู้เข้าแข่งขันทุกคน ขอขอบคุณครูฝึกทุกท่าน และขอขอบคุณผู้ชมทุกท่านในที่นี้ด้วยครับ!"

เด็กหนุ่มบนเวที บ้างก็ยิ้ม บ้างก็ร้องไห้ บ้างก้มหน้าปาดน้ำตา และบ้างก็เงยหน้าสะกดกลั้นหยาดน้ำตาเอาไว้

พวกเขายืนเคียงข้างกัน เรียงรายจนกลายเป็นผืนทะเลที่เปล่งประกาย โดยมีโลโก้ขนาดใหญ่ของ "เจ๋ออตุ้ยชูเต้า" โดดเด่นอยู่ด้านหลัง

แสงไฟ เสียงโห่ร้อง เสียงปรบมือ และคราบน้ำตา ทั้งหมดผสมปนเปเข้าด้วยกันจนทำให้รู้สึกราวกับอยู่อีกโลกหนึ่ง

การแสดงรอบสาม ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แบบในที่สุด

ทั้งบนเวทีและด้านล่าง ผู้คนส่วนใหญ่ยังคงจมดิ่งอยู่กับอารมณ์เมื่อครู่

เหอซฺวี่บิดขี้เกียจ ถอดที่อุดหูออกแล้วลุกเดินออกไป

ผู้กำกับรายการที่อยู่ข้างๆ หันมามองเขาแวบหนึ่ง "อาจารย์เหอ? จะไปแล้วเหรอครับ?"

"ไม่งั้นล่ะ?" เหอซฺวี่ม้วนตารางลำดับรายการหนีบไว้ใต้แขน "งานเสร็จแล้วจะอยู่ต่อทำไม? ดูพวกเขาร้องไห้เหรอ?"

พูดจบก็ก้าวเท้าเดินต่อ

——

ตอนที่เหอซฺวี่เดินมาถึงทางเดินหลังเวที ฝูงชนที่กำลังทยอยกลับยังไม่ได้แห่กันออกมา

เขายืนพิงผนัง เปลี่ยนมาใช้มือซ้ายถือตารางรายการที่ม้วนเป็นแท่ง มือขวาล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาแล้วดับลง

ไม่มีข้อความใหม่ และไม่มีเรื่องด่วนอะไร

เขายัดโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า กำลังจะเดินไปทางห้องพักผ่อน แต่ปลายทางเดินอีกฝั่งกลับมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังแว่วมา

"อาจารย์เหอ!!"

เจียงหยางพุ่งพรวดเข้ามาเป็นคนแรก ชุดแสดงบนตัวยังไม่ได้เปลี่ยน ไมค์ตรงคอเสื้อก็ยังไม่ได้ถอด

ตอนวิ่ง ไมโครโฟนตรงหน้าอกแกว่งไปมาจนเกือบฟาดหน้าตัวเอง

ด้านหลังเขามีหยางเซิ่งกับซ่งอิงเหวินเดินตามมา แม้จะก้าวช้ากว่าเล็กน้อย แต่ก็เห็นได้ชัดว่าร้อนรนไม่แพ้กัน

เหอซฺวี่เอียงคอ ยังไม่ทันได้อ้าปาก เจียงหยางก็พุ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

"อาจารย์เหอ! พวกเราผ่านแล้ว! ผ่านหมดทุกคนเลย!" น้ำเสียงของเจียงหยางยังเปี่ยมด้วยความตื่นเต้นหลังเพิ่งลงจากเวที ปลายเสียงยกสูงขึ้นเล็กน้อย "รอบชิง! พวกเราทั้งสามคนเข้ารอบชิงแล้วครับ!"

"เห็นแล้ว" เหอซฺวี่ว่า "จะเสียงดังไปไหน กะให้ได้ยินกันทั้งทางเดินเลยหรือไง?"

"ได้ยินก็ช่างสิครับ" เจียงหยางไม่คิดจะเก็บอาการแม้แต่น้อย รอยยิ้มฉีกกว้างจนแทบถึงใบหู "พวกเราเข้ารอบชิงเชียวนะ จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง?"

หยางเซิ่งกับซ่งอิงเหวินเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าเหอซฺวี่

สีหน้าของหยางเซิ่งดูสำรวมกว่าเจียงหยางมาก แต่มุมปากกลับยกยิ้มจนกลั้นไม่อยู่ ดวงตาเป็นประกายวิบวับ ต่างจากภาพลักษณ์สุขุมเยือกเย็นยามอยู่บนเวทีอย่างสิ้นเชิง

ซ่งอิงเหวินดูจะสงบนิ่งที่สุดในบรรดาสามคน เขายืนกอดอกพิงผนัง "อาจารย์เหอ พวกเราสามคนเข้ารอบชิงหมดเลยนะ จะไม่แสดงความยินดีอะไรหน่อยเหรอครับ?"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขา "แสดงอะไร?"

"เลี้ยงข้าวไงครับ" ซ่งอิงเหวินพูดออกมาหน้าตาเฉย "พวกเราทำผลงานได้ดีขนาดนี้ ทะลุเข้าสู่รอบชิงได้ยกทีม อาจารย์ไม่คิดจะให้รางวัลพวกเราหน่อยเหรอ?"

"พวกนายทำผลงานได้ดี แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ?"

"พวกเราเป็นลูกศิษย์อาจารย์นี่ครับ!" เจียงหยางรับช่วงพูดต่ออย่างมั่นใจ "ลูกศิษย์ทำผลงานได้ดี อาจารย์จะไม่ให้รางวัลหน่อยเหรอครับ?"

เหอซฺวี่มองใบหน้าอ่อนเยาว์ทั้งสามตรงหน้า นิ่งเงียบไปสองวินาที

"พวกนายสามคน คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้ว ถึงกล้ามาต่อรองกับอาจารย์ใช่ไหม?"

หยางเซิ่งแทรกขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดี "อาจารย์พูดกลับกันแล้วครับ พวกเราแค่คิดว่าอาจารย์ใจดีต่างหาก"

เหอซฺวี่สะอึกไปกับคำพูดนี้ จะโต้กลับก็ดันหาจุดแย้งไม่ได้

เจ้าเด็กนี่นิสัยเสียขึ้นทุกวัน เมื่อก่อนเอาแต่ก้มหน้าก้มตาซ้อมเต้น ตอนนี้ถึงขั้นรู้จักหาจังหวะประจบประแจงแล้ว

เขากำลังจะอ้าปากไล่เจ้าพวกได้คืบจะเอาศอกทั้งสามคนกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง

"แน่นอนว่าต้องเลี้ยงสิ—แต่ไม่ได้เลี้ยงพวกนายหรอกนะ"

น้ำเสียงนั้นไม่ดังนัก แฝงความแหบพร่าและเกียจคร้านอยู่เล็กน้อย

หางเสียงยกสูงขึ้น ราวกับคนพูดกำลังระบายยิ้ม

ร่างกายของเหอซฺวี่ชะงักไปชั่วครู่

เขาเอียงหน้ามองตามเสียงนั้นไป

ที่ปลายทางเดินอีกด้าน ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้าจนแสบตา มีใครคนหนึ่งยืนพิงผนังอยู่

เขาใส่แจ็กเก็ตหนังสีดำ ด้านในเป็นเสื้อยืดสีขาว ปลดกระดุมคอเสื้อสองเม็ดอย่างสบายอารมณ์

เส้นผมค่อนข้างยาวดัดลอนคลื่นเบาๆ ส่องประกายสีน้ำตาลอ่อนใต้แสงไฟ

เครื่องหน้าคมชัด เบ้าตาลึกกว่าคนเอเชียทั่วไป สันจมูกโด่งคม กรอบหน้าคมกริบแต่รับกันอย่างลงตัว

เผยเสน่ห์แบบลูกครึ่งอย่างเด่นชัด

เขากำลังยิ้มบางๆ พลางโบกมือมาทางนี้

รูม่านตาของเหอซฺวี่หดเล็กลงฉับพลัน

เจียงเหยียนไป๋