ตอนที่ 90 ฉีซฺวี่หนาน

ตอนที่สปอตไลต์ส่องลงมา ฉีซฺวี่หนานรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่ในตู้ปลาขนาดยักษ์

ลำแสงสาดตรงลงมาจากเหนือศีรษะ ตีกรอบขังร่างของเขาไว้ใต้ประกายสีขาวซีด

รอบเวทีมืดสนิทจนมองไม่เห็นทั้งอัฒจันทร์คนดู จุดสแตนด์บาย หรือใบหน้าของผู้คน ไม่ว่าจะคุ้นเคยหรือแปลกหน้า

โลกทั้งใบเหลือเพียงพื้นเวทีเรืองแสงใต้ฝ่าเท้า กับแถวกล้องถ่ายทำที่ตั้งตระหง่านเงียบงันอยู่เบื้องหน้า

เขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง

มันเต้นรัวและแรง กระแทกกระทั้นอยู่ในอกระลอกแล้วระลอกเล่า

ฉีซฺวี่หนานหลับตาลง

เรื่องราวตลอดไม่กี่วันที่ผ่านมาผุดวาบขึ้นในหัว รวดเร็วราวกับม้วนวิดีโอเก่าที่ถูกกดเร่งความเร็ว—

เขานึกย้อนไปถึงเด็กชายตัวน้อยเมื่อหลายปีก่อน คนที่พ่อแม่ส่งไปเข้าคลาสเรียนเต้น

จำได้ว่าตอนนั้นดีใจมาก คิดไปเองว่าจะได้เรียนทั้งร้องทั้งเต้น

จนกระทั่งจบคลาสแรก พ่อแม่มารับกลับบ้านแล้วพูดดักคอว่า "เรียนเต้นเอาไว้แค่ออกกำลังกายก็พอ อย่าไปจริงจัง ยังไงโตขึ้นก็ต้องตั้งใจเรียนหนังสือเป็นหลัก"

เขานึกถึงตอนอายุสิบห้า วันที่เปิดคลิปเต้นที่ตัวเองอัดไว้ให้พ่อแม่ดู

พอพ่อดูจบก็วางมือถือลงบนโต๊ะ แล้วพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "เต้นใช้ได้นี่ แต่มันเอาไปทำมาหากินได้ไหมล่ะ"

เขานึกถึงตอนที่เข้าบริษัทมาเป็นเด็กฝึก ท่าทีของที่บ้านดูเหมือนจะเปลี่ยนไปกะทันหัน พ่อแม่ไม่ห้ามปราม ซ้ำยังช่วยติดต่อคนในวงการให้อีกต่างหาก

ตอนนั้นเขานึกว่าในที่สุดพวกท่านก็ยอมเข้าใจ มารู้ทีหลังว่าจริง ๆ แล้วพ่อแม่แค่อยากให้เขามาลิ้มรสความจริง ให้รู้ว่าวงการนี้มันยากลำบากแค่ไหน พอเจอทางตันเข้า เดี๋ยวก็ตัดใจยอมกลับบ้านไปเอง

เขานึกถึงคืนที่ตัวเองถูกคัดไปอยู่คลาส B นั่งกอดเข่าอยู่คนเดียวตรงมุมห้องซ้อม เหม่อมองยอดวิวคลิปแฟนแคมเดี่ยวของสเตจแรกบนหน้าจอมือถือ—คนอื่นมีทั้งแฟนคลับ มีโปรเจกต์ซัพพอร์ต มีกระแส

มีแค่เขาที่ไม่มีอะไรเลยสักอย่าง

เขานึกถึงตอนที่ตัวเองไต่ขึ้นมาอยู่คลาส A ในเวลาต่อมา เริ่มมีแฟนคลับ เริ่มมีกระแส มีทั้งป้ายไฟและโปรเจกต์ซัพพอร์ตที่แต่ก่อนไม่เคยแม้แต่จะกล้าคิด

กระทั่งผู้จัดการเดินมาพูดกับเขาตรงบันไดหนีไฟว่า "พ่อแม่นายฝากมาบอกว่า จบรายการเมื่อไหร่ ก็กลับบ้านไปทำหน้าที่ของตัวเองซะ"

ภาพความทรงจำเหล่านี้ฉายวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวของฉีซฺวี่หนาน ก่อนจะหยุดนิ่งลงตรงใบหน้าของคนคนหนึ่ง

เหอซฺวี่

คนคนนั้นยืนอยู่ใต้แสงไฟตรงทางเดิน น้ำเสียงแหบพร่าและราบเรียบ ประโยคที่เขาพูดออกมา ฉีซฺวี่หนานยังจำได้ชัดเจนทุกถ้อยคำ—

"ถ้าอยากเต้น ก็เต้นให้ดี ถ้าไม่อยากเต้น ก็ไม่ต้องเต้น ชีวิตของเธอ อยู่ในมือเธอ ไม่ได้อยู่ในมือพวกเขา"

เวลาไม่ได้เปิดโอกาสให้เขาได้เหม่อลอยนานนัก เสียงดนตรีดังขึ้นแล้ว

วินาทีที่เขาเริ่มขยับ เหอซฺวี่ก็รู้ทันทีว่าคนคนนี้ชนะขาดลอยแล้ว

เหอซฺวี่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ สายตาจับจ้องร่างบนเวทีนั้นไม่คลาดสายตา

เพียงแค่แปดบีตแรก เขาก็รู้แล้วว่าฉีซฺวี่หนานไม่ได้เห็นผู้จัดการคนนั้นอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

ฉีซฺวี่หนานเต้นได้ดีเกินไปแล้ว

ดีเสียจนเหอซฺวี่ดูออกว่า อีกฝ่ายได้ระบายความอัดอั้นที่ถูกกดทับมาเนิ่นนานลงไปในการเต้นเพลงนี้จนหมดสิ้น

ทุกท่วงท่าลงน้ำหนักมากกว่าตอนซ้อมใหญ่ แต่กลับไม่เสียการควบคุมเลยแม้แต่น้อย

พลังอันเข้มข้นของคนที่ถูกกักขังมาเนิ่นนานจนในที่สุดก็หลุดพ้นออกมาได้ แผ่ซ่านออกมาผ่านทุกองศาของปลายนิ้ว เอว หน้าท้อง และหัวเข่า

เหอซฺวี่มองจอมอนิเตอร์ที่แบ่งเป็นหลายช่อง ซึ่งกำลังจับภาพร่างของฉีซฺวี่หนานไปพร้อม ๆ กัน มุมปากค่อย ๆ ยกยิ้มขึ้นบาง ๆ

แม้แต่หานอวี่ที่นาน ๆ จะแวะมาทีก็ยังดูออกว่าไม่ธรรมดา เขาขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบว่า "เด็กคนนี้วันนี้ฟอร์มดีเลยนะ ตอนซ้อมใหญ่ก่อนหน้านี้ไม่เห็นดุเดือดขนาดนี้เลย"

"คนเราน่ะ พอถูกบีบคั้นนานเข้า ยังไงก็ต้องลุกขึ้นมาต่อต้านอยู่แล้ว" เหอซฺวี่ตอบ "วันนี้แหละคือโหมดต่อต้านของเขา"

"นายเป็นคนบีบเขาเหรอ"

"ผายลมสิ! ในสายตานาย ฉันเป็นคนแบบนั้นหรือไงครับ" เหอซฺวี่กระทุ้งศอกใส่หานอวี่เต็มแรง เล่นเอาอีกฝ่ายเจ็บจนต้องโบกมือพัลวัน

วินาทีที่ฉีซฺวี่หนานล็อกท่าจบนิ่งสนิท เสียงกรี๊ดทั่วทั้งฮอลล์ก็ระเบิดออกมาราวกับคุมไม่อยู่

ผู้ชมแถวหน้าสุดบางคนผุดลุกขึ้นยืน บ้างชูป้ายไฟโบกสะบัดอย่างบ้าคลั่ง บ้างยกมือปิดปากร้องไห้

ป้ายไฟสีฟ้าสว่างไสวที่เขียนชื่อ "ฉีซฺวี่หนาน" เชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียวท่ามกลางความมืดมิด ราวกับสายธารที่กำลังทอประกายเรืองรอง

ตอนที่ฉีซฺวี่หนานเดินไปถึงทางเข้าโซนสแตนด์บาย ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

เขาเอียงหน้ามองไปยังแผงจอมอนิเตอร์ แล้วพยักหน้าลงเบา ๆ ข้ามระยะห่างกว่าครึ่งสตูฯ

เหอซฺวี่มองเห็นพอดี

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงยื่นมือไปดึงปีกหมวกให้กดต่ำลงอีกนิด

เสิ่นอีเหิงที่อยู่บนเวทีรับไมโครโฟนมา แล้วเริ่มพูดนำเข้าสู่โชว์ของกลุ่มถัดไป

บรรยากาศทั่วทั้งฮอลล์ทวีความร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ สเตจอันยอดเยี่ยมไร้ที่ติชุดแล้วชุดเล่าปลุกเร้าความตื่นเต้นของคนดูให้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด

ในเพลง "เสียงสะท้อน" ของกลุ่ม A สวี่ซูถง เจียงหยางได้มายืนอยู่แถวหน้าสุด

ท่อนฮุกของเพลงมีช่วงที่ต้องลากเสียงสูงยาว ตอนซ้อมสวี่ซูถงจึงมักกังวลอยู่ตลอดว่าเขาจะเอาไม่อยู่

แต่เจียงหยางกลับร้องออกมาจนจบได้อย่างมั่นคง มั่นคงเสียจนไม่เหมือนเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีเลยสักนิด

เพลง "ถ่านไฟที่มอดดับ" ของกลุ่ม A โจวเหวย เป็นเพลงช้าที่เน้นการถ่ายทอดอารมณ์

ท่าเต้นตลอดทั้งเพลงไม่ได้เน้นการขยับร่างกายที่ใช้แรงมากนัก แต่อารมณ์กลับค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นไปทีละขั้น ราวกับน้ำในกาที่กำลังถูกต้มจนเดือดปุด

กลุ่ม B ของสวี่ซูถงกับเพลง "รอยร้าว" นับเป็นครั้งแรกที่ซ่งอิงเหวินและหวังอี้จฺวินได้มาร่วมทีมเดียวกัน

สไตล์ของทั้งคู่แตกต่างกันคนละขั้ว ซ่งอิงเหวินสุขุมหนักแน่น ส่วนหวังอี้จฺวินเย็นชา ทว่าพอมายืนเคียงข้างกัน กลับกลายเป็นความลงตัวที่ช่วยเติมเต็มกันได้อย่างน่าประหลาด

ท่อนฮุกที่มีการจัดบล็อกกิ้งคู่แบบสมมาตร ทั้งสองคนซ้อมกันมานับครั้งไม่ถ้วน จนในที่สุดก็สามารถถ่ายทอดแรงดึงดูดที่ดูห่างเหินแต่กลับแนบแน่นออกมาบนเวทีได้สำเร็จ

สวี่ซูถงยืนอยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสอง ปล่อยให้เรือนผมยาวสลวยพัดพลิ้วไปตามแรงลมจากพัดลมเอฟเฟกต์บนเวที

เนื้อเสียงของทั้งสามคนสอดประสานกันอย่างกลมกลืน ขับร้องท่อน "ยิ่งรอยร้าวลึกเท่าไหร่ แสงสว่างยิ่งเจิดจ้าเท่านั้น" ออกมาจนคนฟังพากันขนลุกซู่ไปทั้งตัว

กลุ่ม A ของเจิ้งไจ้หยวนกับเพลง "ทะลายรังไหม" คือโชว์รองสุดท้ายของค่ำคืนนี้

จ้าวเทียนอวี่ยืนอยู่แถวหน้า สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมและจริงจังกว่าปกติมาก

การเต้นของเขาโดดเด่นเรื่องความแข็งแรงทรงพลังมาแต่ไหนแต่ไร ทว่าคืนนี้กลับมีจังหวะผ่อนหนักผ่อนเบาเพิ่มเข้ามา การหมุนตัวต่อเนื่องในท่อนฮุกทำได้มั่นคงและเฉียบคม แม้แต่จังหวะลงพื้นยังดูคลีนกว่าตอนซ้อมใหญ่เสียอีก

พาร์ตร้องก็คุมได้อยู่หมัด ลมหายใจไม่มีสะดุดให้เห็น แม้ท่าเต้นจะต้องใช้แรงหนักหน่วงเพียงใดก็ตาม

แต่สภาพของหลิวซินหยางกลับดูไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางตั้งแต่เริ่มเพลงแล้ว

ตำแหน่งของเขาอยู่ทางซ้ายมือของจ้าวเทียนอวี่ จังหวะฟลอร์เวิร์กในท่อนฮุกแรกเขาเซตท่าช้าไปครึ่งจังหวะ แม้จะพยายามเร่งให้ทันบีตเพลงได้ แต่ไลน์เต้นกลับแคบลงอย่างเห็นได้ชัด

เมื่อถึงคิวโชว์ปิดท้ายของทีม A ของเสิ่นอีเหิงในเพลง "รัตติกาลมืดมิด" แสงไฟในสตูดิโอก็ดิมลงจนมืดสนิท

หยางเซิ่งยืนประจำตำแหน่งเซ็นเตอร์ ชุดขึ้นแสดงสีดำแทบจะกลืนหายไปกับฉากหลัง มีเพียงใบหน้าคมคายได้รูปที่ไฟสปอตไลต์ส่องจับจนเห็นเป็นโครงร่างชัดเจน

ดนตรีอิเล็กทรอนิกส์ส่งเสียงทุ้มต่ำ ราวกับสัตว์ร้ายขนาดยักษ์กำลังพลิกตัวอยู่ใต้ก้นทะเลลึก

ทันทีที่เท้าของเขาแตะพื้นในท่าจบเพลง เสียงกรี๊ดและเสียงปรบมือจากที่นั่งคนดูก็ดังกึกก้องพร้อมเพรียงที่สุดในค่ำคืนนี้

ป้ายไฟชื่อ "หยางเซิ่ง" ถูกชูขึ้นจนสุดแขน เรียงต่อกันเป็นกำแพงแสงผืนใหญ่

มาถึงตอนนี้ การแสดงทั้งแปดกลุ่มในรอบสเตจสามก็ได้จบลงอย่างสมบูรณ์

ไฟทั่วทั้งฮอลล์สว่างพรึ่บขึ้นมาอีกครั้ง ทั้งสี่สิบคนทยอยเดินออกมาจากข้างเวทีทั้งสองฝั่ง แล้วเข้าแถวเรียงกันเป็นสามแถว

หยางเซิ่งยืนอยู่ตรงกลางของแถวหน้าสุด คราบเหงื่อบนชุดสีดำยังไม่แห้งดี สะท้อนประกายวาววับใต้แสงไฟ

แม้ลมหายใจจะเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้ว แต่อกของเขายังคงกระเพื่อมไหว ปลายนิ้วยังหลงเหลือไอร้อนจากการเต้นเมื่อครู่อยู่เลย

เขาเอียงหน้า มองข้ามผู้คนไปหยุดอยู่ที่แผ่นหลังอันคุ้นเคยบริเวณข้างเวที

เหอซฺวี่กำลังยืนกอดอกอยู่ข้างแผงจอมอนิเตอร์ ปีกหมวกถูกกดลงต่ำมาก

เขารู้สึกถึงสายตานั้น แต่ไม่ได้หันไปมอง ทำเพียงยกมือขึ้นกดอินเอียร์เบา ๆ

เสิ่นอีเหิงเดินขึ้นมาจากด้านข้างเวที สูทสีเทาเงินสะท้อนแสงไฟเป็นประกายระยับ

ในมือเขาไม่มีการ์ดสคริปต์ มีเพียงไมโครโฟนหนึ่งตัวกับซองจดหมายหนึ่งซอง

"ขอบคุณการแสดงของผู้เข้าแข่งขันทุกคนในค่ำคืนนี้ครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำมั่นคงของเสิ่นอีเหิงดังก้องผ่านลำโพงไปทั่วทั้งสตูดิโอ "ผมรู้ว่าพวกคุณรอกันมานานแล้ว"

ผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ต่างกลั้นหายใจโดยพร้อมเพรียง

"ตามกติกา หลังจบการแสดงรอบสาม ผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบคนในสังกัดของครูฝึกแต่ละท่าน เมื่อนำผลโหวตจากผู้ชมในห้องส่งมารวมกับคำแนะนำของครูฝึกจินเสียนแล้ว ผู้ที่มีคะแนนห้าอันดับแรกจะได้อยู่ต่อ ส่วนห้าอันดับสุดท้ายจะต้องตกรอบครับ"

เสิ่นอีเหิงเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง กวาดสายตามองตั้งแต่แถวแรกไปจนถึงแถวที่สาม ไล่จากซ้ายไปขวา ผ่านใบหน้าของผู้เข้าแข่งขันทีละคน

"จะมีคนยี่สิบคน ที่ต้องก้าวลงจากเวทีแห่งนี้ไปครับ"