ตอนที่ 89 เก่งจริงก็ลองดู

บนเวที เหล่าเด็กฝึกกำลังเปล่งประกายเจิดจ้า แต่ในมุมหนึ่งหลังเวที กลับเป็นภาพที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

เสียงกรีดร้องจากหน้าเวทีดังลอดกำแพงเข้ามาอย่างอู้อี้ ราวกับเสียงความเคลื่อนไหวบนบกที่ได้ยินจากใต้น้ำ

ฉีซฺวี่หนานยืนอยู่ในเงามืดสุดทางเดินหลังเวที เขาเปลี่ยนมาสวมชุดสำหรับแสดงเพลง "กรงขัง" เรียบร้อยแล้ว

เสื้อเชิ้ตสีดำ ปลายแขนรัดกระชับ ปกเสื้อติดไมค์ที่ทีมงานรายการแจกให้ทุกคน

เขาแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว หางตาวาดเส้นเฉียบคม ทำให้ดูคมเข้มและดุดันกว่าปกติอยู่หลายส่วน

แต่มือของเขากลับสั่นระริก

"ที่ฉันพูดไปเมื่อกี้ นายเข้าใจหรือยัง" ผู้จัดการยืนอยู่ตรงหน้าเขา พลางกดเสียงให้ต่ำลง "พ่อแม่นายเพิ่งโทรมาอีกสายแล้วนะ"

"พวกเขาพูดชัดเจนมาก ว่าจบการแสดงรอบสามเมื่อไหร่ นายต้องกลับบ้านทันที ถ้าวันนี้นายทำตัวเด่นเกินไปบนเวที พวกเขาจะให้ทีมงานรายการตัดแอร์ไทม์นายทิ้งทั้งหมด"

ขนตาของฉีซฺวี่หนานสั่นไหวเล็กน้อย "...ตัดแอร์ไทม์เหรอครับ"

"รายการนี้สปอนเซอร์เป็นคนจ่ายเงิน แค่ตัดแอร์ไทม์ไม่กี่ฉากมันจะยากอะไร" น้ำเสียงของผู้จัดการเจือความหงุดหงิด "นายคิดว่าแค่ได้ขึ้นไปยืนบนเวที กล้องจับภาพ คนดูเห็น แล้วนายจะได้อยู่ต่อจริง ๆ งั้นเหรอ"

ฉีซฺวี่หนานไม่ได้ตอบ

เขาหลุบตามองพื้น นิ้วมือกำชายเสื้อชุดแสดงแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว

"นายก็รู้นิสัยพ่อแม่นายดีนี่" เสียงของผู้จัดการเบาลงอีกนิด "พวกเขาส่งนายมาได้ ก็ลากนายกลับไปได้เหมือนกัน วันนี้นายเต้นดีเกินไปจนคนดูชอบ พ่อแม่นายจะยิ่งไม่พอใจเข้าไปใหญ่ แยกแยะไม่ออกหรือไงว่าอะไรสำคัญกว่ากัน"

ทางเดินตกอยู่ในความเงียบงันไปครู่ใหญ่

เสียงดนตรีและเสียงเชียร์จากบนเวทียังคงดังลอดผ่านแนวกำแพงกั้น สั่นสะเทือนจนพื้นไหวสะท้านเบา ๆ

ในที่สุดฉีซฺวี่หนานก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแผ่วเบาเหลือเกิน "...ผมเข้าใจแล้วครับ"

สีหน้าของผู้จัดการผ่อนคลายลงในที่สุด "เข้าใจก็ดีแล้ว เดี๋ยวพอขึ้นเวที..."

"ขอโทษนะคะ ขอขัดจังหวะหน่อย"

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากอีกฟากของทางเดิน แฝงพลังสุขุมหนักแน่นและเด็ดขาดอยู่ในที

ทั้งสองคนหันขวับไปพร้อมกัน

จินเสียนยืนอยู่ตรงทางเข้าทางเดิน สวมเสื้อโค้ตสีน้ำเงินเข้มคัตติ้งเนี้ยบ รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นส่งเสียงดังกังวานใส

สีหน้าของเธอยังคงเรียบเฉยเย็นชาเป็นนิจ ทว่าแววตาคู่นั้นกลับเฉียบคมบาดลึกเป็นพิเศษ

จินเสียนก้าวตรงเข้ามาด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว

เธอหยุดยืนคั่นกลางระหว่างผู้จัดการกับฉีซฺวี่หนาน ปรายตามองผู้จัดการแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปทางฉีซฺวี่หนาน

"ซฺวี่หนาน นายเข้าไปเตรียมตัวข้างในก่อน" เธอเอ่ย น้ำเสียงไม่ดังนักแต่มั่นคงและหนักแน่นอย่างที่สุด

ฉีซฺวี่หนานยังยืนนิ่งอยู่กับที่ เขามองจินเสียนแวบหนึ่งแล้วหันไปมองผู้จัดการอีกแวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าแล้วหมุนตัวเดินตรงไปยังจุดรอขึ้นเวที

บริเวณทางเดินเหลือเพียงพวกเขาสองคน

สายตาของจินเสียนเลื่อนกลับมามองผู้จัดการอีกครั้ง ท่าทางสงบนิ่งผ่อนคลาย "ฉันได้ยินมาว่า เธอบอกไม่ให้ฉีซฺวี่หนานเต้นดีเกินไปบนเวทีวันนี้เหรอ"

สีหน้าของผู้จัดการชะงักค้างไปชั่วครู่ ก่อนจะดึงความสุขุมกลับมาได้อย่างรวดเร็ว "พี่จินครับ นี่เป็นเรื่องภายในของบริษัทเรา—"

"เรื่องภายใน?" จินเสียนทวนคำ น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย "แต่ตอนนี้เขายืนอยู่บนเวทีเจ๋ออตุ้ยชูเต้า เป็นเด็กฝึกใต้การดูแลของฉันในฐานะครูฝึก โชว์บนเวทีของเขาทุกครั้งในตอนนี้ ล้วนเกี่ยวข้องกับฉันทั้งนั้น"

"บริษัทพวกเธอจะจัดการอนาคตของเขายังไง นั่นเป็นเรื่องของพวกเธอ แต่บนเวทีนี้ ในรายการของฉัน ฉันคือคนตัดสิน"

ผู้จัดการเม้มปากแน่น "พี่จินครับ ผมไม่ได้คิดจะก้าวก่ายขั้นตอนการทำงานของรายการนะครับ ผมแค่กำลังสื่อสารกับเด็กในสังกัดของผม—"

"สื่อสาร?" มุมปากของจินเสียนยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น "เธอสั่งให้เขาแกล้งเต้นพัง นี่เรียกว่าสื่อสารเหรอ"

ความสุขุมบนใบหน้าของผู้จัดการเริ่มแตกร้าวในที่สุด "พี่จิน เรื่องนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิดนะครับ ทางบ้านของฉีซฺวี่หนานเขามีการจัดการของตัวเองอยู่แล้ว..."

"ฉันรู้ว่าทางบ้านเขามีการจัดการ" จินเสียนเอ่ยแทรก "พ่อแม่เขาลงทุนในรายการนี้ เขาเป็นคนของฝั่งนายทุน ควรจะ 'รู้กาลเทศะ' แล้วถอนตัวออกไป จะได้ไม่สร้างปัญหาให้ที่บ้าน—คำพูดพวกนี้เหอซฺวี่บอกฉันหมดทุกคำตั้งแต่เมื่อวานแล้ว"

รูม่านตาของผู้จัดการหดเกร็งลงเล็กน้อย

"เหอซฺวี่?" น้ำเสียงของเขาเข้มขึ้น "เขาบอกพี่เหรอครับ"

"บอกแล้ว" จินเสียนก้าวประชิดเข้าไปครึ่งก้าว ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันยิ่งเพิ่มแรงกดดันขึ้นเป็นเท่าตัว "แถมยังบอกชัดเจนด้วยว่า—

เมื่อวานตรงบันไดหนีไฟ เธอบีบคั้นฉีซฺวี่หนานยังไง ข่มขู่เขายังไง แล้วเอาพ่อแม่มากดดันเขายังไงบ้าง"

มุมปากของผู้จัดการกระตุกวูบ "พี่จิน เหอซฺวี่เป็นแค่ครูฝึกพิเศษ เขาไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่าย—"

"เขาไม่มีสิทธิ์ แต่ฉันมี"

น้ำเสียงของจินเสียนเด็ดขาดจนไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง

"รายการ "เจ๋ออตุ้ยชูเต้า" ฉันเป็นหนึ่งในผู้ลงทุนหลัก ฉีซฺวี่หนานเป็นผู้เข้าแข่งขันในรายการ การแสดงของเขาบนเวทีส่งผลต่อชื่อเสียง คุณภาพ และความน่าดูของรายการ"

"การที่เธอสั่งให้เขาออมมือ สั่งให้เขาแกล้งแพ้ สั่งให้เขาหลอกคนดูเหมือนคนโง่—เธอกำลังพังงานของฉันอยู่"

"แต่ทางประธานฉี—"

"ทางประธานฉี ฉันจะไปคุยเอง" จินเสียนตัดบท "เธอเป็นแค่ผู้จัดการที่มีหน้าที่รับคำสั่งมาคอยวิ่งเต้น อย่าเอานายทุนมาข่มฉัน—เพราะฉันก็เป็นนายทุนเหมือนกัน"

ลูกกระเดือกของผู้จัดการขยับขึ้นลงอย่างฝืดคอ

"ส่วนเรื่อง 'ตัดแอร์ไทม์' ที่เธอพูดเมื่อกี้" น้ำเสียงของจินเสียนกดต่ำลงอีกขั้น "เธอก็ลองดูสิ ว่าจะตัดออกได้ไหม"

สีหน้าของผู้จัดการเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในที่สุด

เขามองผู้หญิงตรงหน้าพลางนึกถึงข่าวลือเกี่ยวกับเธอ—จินเสียนคร่ำหวอดอยู่ในวงการนี้มาสิบกว่าปี ไต่เต้าจากผู้จัดการโนเนมจนกลายเป็นผู้ก่อตั้งบริษัท ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา ถ้าไม่เด็ดขาดพอ ไม่มีทางมาได้ไกลขนาดนี้แน่

ในที่สุดผู้จัดการก็ยอมก้มหน้าลง น้ำเสียงแหบแห้งกว่าเมื่อครู่มาก "...พี่จิน ผมเข้าใจแล้วครับ"

"เข้าใจก็ดี" จินเสียนละสายตากลับมา "เธอกลับไปได้แล้ว"

ผู้จัดการรีบหมุนตัวจ้ำอ้าวจากไปทันที เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นค่อย ๆ เงียบหายไปตรงหัวมุมทางเดิน

จินเสียนยืนนิ่งอยู่กับที่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาต่อสายหาเบอร์หนึ่ง

สัญญาณดังเพียงครั้งเดียว ปลายสายก็กดรับ

"เหอซฺวี่"

"ครับ" เสียงจากปลายสายแหบพร่าและราบเรียบ "จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอครับ"

"รู้ได้ยังไงว่าเป็นฉัน"

"จากจอมอนิเตอร์มองเห็นทางเข้าโถงทางเดินครับ" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ยังคงนิ่งสนิท "ผมเห็นพี่เดินเข้าไป แล้วก็เดินออกมา แต่ไม่เห็นหนูเดินตามออกมาด้วย—เดาว่าคงเผ่นไปแล้วมั้งครับ"

มุมปากของจินเสียนยกขึ้นเล็กน้อย "...ตาไวดีนี่"

"ก็เรื่อย ๆ ครับ" เหอซฺวี่ตอบ "ตกลงว่าเรียบร้อยดีใช่ไหมครับ"

"เรียบร้อยแล้ว" น้ำเสียงของจินเสียนกลับมาสุขุมเยือกเย็นตามเดิม "คำพูดพวกนั้นที่เขาพูดกับฉีซฺวี่หนาน จะไม่มีใครเอามาพูดถึงอีก"

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

"...ขอบคุณครับ" เหอซฺวี่เอ่ย

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก" จินเสียนก้าวไปข้างหน้า สายตามองตรงไปยังประตูสุดทางเดินที่เชื่อมไปยังโซนสแตนด์บาย "แต่มีเรื่องหนึ่งที่เธอต้องจำไว้"

"อะไรเหรอครับ"

"เธอติดหนี้บุญคุณฉันครั้งหนึ่งแล้ว"

เหอซฺวี่หัวเราะเบา ๆ ผ่านสายมา "รับทราบครับ พี่จิน"

จินเสียนกดวางสาย

เธอเก็บโทรศัพท์แล้วหันหลัง เดินตรงไปยังโซนสแตนด์บาย

ทันทีที่ผลักประตูเปิดออก เสียงดนตรีและเสียงกรี๊ดจากบนเวทีก็ซัดสาดเข้ามา

ฉีซฺวี่หนานยืนก้มหน้าอยู่ท่ามกลางผู้คนในโซนสแตนด์บาย ปลายนิ้วแตะกระดุมชุดขึ้นแสดงนิ่งเงียบ

จินเสียนเดินไปหยุดอยู่ข้างเขาเงียบ ๆ

ฉีซฺวี่หนานรู้สึกว่ามีคนเดินเข้ามาใกล้จึงเงยหน้าขึ้น สบสายตาเข้ากับจินเสียนพอดี

แพขนตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย

"อาจารย์จิน..."

"ไม่ต้องตื่นเต้น" น้ำเสียงของจินเสียนหนักแน่นมั่นคงอย่างน่าประหลาด "เดี๋ยวพอขึ้นเวทีไป เคยเต้นยังไงก็เต้นไปตามนั้น"

ริมฝีปากของฉีซฺวี่หนานขยับ "แต่ว่า—"

"ไม่มีคำว่าแต่" จินเสียนเอ่ยขัด "เรื่องพ่อแม่ของเธอ เดี๋ยวฉันจัดการเอง สิ่งที่เธอต้องทำในวันนี้ คือเต้นเพลงนี้บนเวทีให้ออกมาดีที่สุด"

ฉีซฺวี่หนานมองเธอ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ก่อนจะพยักหน้ารับ

เขาไม่ได้เอ่ยคำขอบคุณออกมาอีก

เวลานี้ไม่จำเป็นต้องพูดคำขอบคุณ มีเพียงต้องก้าวขึ้นไปบนเวที แล้วทำการแสดงชุดนี้ออกมาให้ดีที่สุดก็พอ