ตอนที่ 88 หลี่ปู้ฝาน

แสงไฟในโซนสแตนด์บายค่อนข้างสลัว มีเพียงไฟฉุกเฉินไม่กี่ดวงตรงมุมห้องที่ส่องแสงสีเหลืองหม่นลงมา

หลี่ปู้ฝานยืนอยู่ตรงปากทางเดิน ปกคอเสื้อของชุดแสดงสีดำเปียกน้ำตาของลู่อี้หมิงเป็นวง

เขาก้มมองแวบหนึ่ง ลองใช้นิ้วปาดดูแต่ไม่ออก เลยปล่อยเลยตามเลย

เขาสูดหายใจเข้าลึก สะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านให้สงบลง แล้วตบแก้มตัวเองเบา ๆ

"อย่าคิดฟุ้งซ่าน อย่าคิดฟุ้งซ่าน จะขึ้นเวทีแล้ว จะขึ้นเวทีแล้ว"

ด้านหลังมีเสียงเพื่อนร่วมทีมลอยมา "หลี่ปู้ฝาน นายพึมพำอะไรอยู่น่ะ"

"ฉันกำลังให้กำลังใจตัวเองอยู่น่ะสิ" เขาหันกลับไปยิ้มร่า "ทำไม ทำไม่ได้เหรอ"

เพื่อนร่วมทีมมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร

หลี่ปู้ฝานก็ไม่ได้อธิบายอะไรต่อ

เขาหันกลับมา มองตรงไปยังทิศทางของเวที

แสงไฟตรงสุดปลายทางเดินลอดผ่านช่องประตูเข้ามา เป็นแสงสีทองอบอุ่นที่สาดกระทบพื้นปูนซีเมนต์สีเทาหม่นเป็นหย่อมเล็ก ๆ

เขาจ้องมองแสงสว่างตรงนั้นอยู่นาน แล้วค่อยผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา

ตื่นเต้น

เขายอมรับว่าตัวเองตื่นเต้นจริง ๆ

ตื่นเต้นยิ่งกว่าเวทีแรก ยิ่งกว่าการแสดงรอบแรก และยิ่งกว่าการแสดงรอบสอง

แต่เขารู้ดีว่า ความตื่นเต้นในครั้งนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

——

เมื่อก่อน เขาเคยซ้อมเต้นอยู่หน้ากระจกในห้องซ้อมของบริษัทเล็ก ๆ

บริษัทเล็กมาก เล็กจนทั้งแผนกเด็กฝึกมีแค่ห้าคน แถมสองในนั้นยังเป็นแค่พาร์ตไทม์ด้วยซ้ำ

ห้องซ้อมมีเพียงห้องเดียว ปูด้วยแผ่นยางสีเทาราคาถูก

กระจกบานหนึ่งมีรอยแตกตรงมุมที่แปะทับด้วยเทปกาวใส ตรงมุมห้องมีเครื่องดื่มเกลือแร่ใกล้หมดอายุวางกองอยู่สองสามลัง

ทุกวันหลังเลิกเรียน เขานั่งรถไฟใต้ดินหนึ่งชั่วโมงไปที่นั่น เปลี่ยนรองเท้า วอร์มอัป เปิดเพลงจากมือถือ แล้วเต้นอยู่หน้ากระจกสามถึงสี่ชั่วโมง

ไม่มีครูสอน ไม่มีใครคอยแก้ท่า ไม่มีใครบอกว่าเขาทำผิดตรงไหน หรือตรงไหนยังทำได้ไม่ดีพอ

เขาทำได้แค่อาศัยดูคลิป ซ้อมตาม แล้วคลำทางเอาเอง

พอเต้นจบหนึ่งรอบก็อัดคลิปไว้ เปิดดูย้อนหลังเพื่อหาจุดผิดพลาด แล้วเริ่มเต้นใหม่ อัดใหม่ ตรวจดูใหม่อีกครั้ง

วนเวียนอยู่อย่างนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คลิปเต้นแรกที่เขาโพสต์ลงอินเทอร์เน็ต เป็นคลิปคัฟเวอร์เพลงเพลงหนึ่ง

วันนั้นเขาเต้นไปถึงสี่สิบเจ็ดรอบกว่าจะได้เทกที่ตัวเองพอใจ พออัปโหลดเสร็จก็ตื่นเต้นจนนอนไม่หลับทั้งคืน คอยกดรีเฟรชดูยอดวิวทุกห้านาที

ทว่าพอตื่นมาตอนเช้า ยอดวิวกลับมีแค่สองหลัก

เขาปลอบใจตัวเองว่า "ไม่เป็นไร ค่อยเป็นค่อยไป" แล้วก้มหน้าก้มตาซ้อมเต้นต่อไป

คลิปที่สอง สามหลัก

คลิปที่สาม ก็ยังคงอยู่ที่สามหลัก

คลิปที่สี่ ในที่สุดก็ทะลุสี่หลักได้เสียที

เขาดีใจจนตีลังกาในห้องซ้อมไปสามตลบ ก่อนจะโพสต์ข้อความว่า "ขอบคุณทุกคนมากครับ! ผมจะพยายามต่อไปนะ!"

ตอนนั้นเขาคิดเพียงว่า ขอแค่พยายามให้มากขึ้น เต้นให้เก่งกว่าเดิมอีกนิด สักวันจะต้องมีคนมองเห็นแน่นอน

ต่อมาตอนที่รายการเจ๋ออตุ้ยชูเต้าปล่อยประกาศรับสมัครออดิชัน เขาก็กำลังยืดเส้นยืดสายอยู่ในห้องซ้อมพอดี

การแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาบนหน้าจอมือถือ พอเห็นพาดหัวข่าวนั้น นิ้วของเขาก็ค้างอยู่บนหน้าจอเนิ่นนาน

เขากดส่งใบสมัคร

เขาผ่านรอบคัดเลือก

เขาเข้ามาถึงรายการนี้ ได้เจอเด็กฝึกจากค่ายใหญ่ ได้เจอกลุ่มคนที่สวมชุดซ้อมเหมือนกันหมด แม้แต่ท่ายืนยังแผ่ออร่าของคนที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างเป็นระบบ

เขายอมรับว่าตอนนั้นตัวเองลนลานจนทำตัวไม่ถูกจริง ๆ

ในวันขึ้นเวทีรอบแรก เขามองคนเหล่านั้นยืดกล้ามเนื้อ หมุนข้อต่อ และทวนบล็อกกิ้งในใจตรงโซนสแตนด์บาย ทุกท่วงท่าแฝงไว้ด้วยความสงบนิ่งและผ่อนคลายในแบบที่เขาไม่มี

เขาได้แต่นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมห้อง ก้มมองเชือกผูกรองเท้าของตัวเอง พลางคิดในใจว่า ตัวเราคงไม่เหมือนคนพวกนี้จริง ๆ สินะ

แต่ความลนลานแบบนั้นก็อยู่ได้เพียงครู่เดียว

เพราะเหอซฺวี่ปรากฏตัวขึ้น

เหอซฺวี่นั่งอยู่ตรงที่นั่งของผู้เข้าแข่งขัน ก้มหน้ากดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ตอนนั้นหลี่ปู้ฝานไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอีกฝ่ายคือใคร แค่รู้สึกว่าคนคนนี้หน้าตาดีชะมัด จึงเดินเข้าไปทัก

"พี่ชาย มารู้จักกันหน่อยสิ"

ตอนนั้นเหอซฺวี่เงยหน้าขึ้นมามองเขาแวบหนึ่ง แววตาคู่นั้น พอหลี่ปู้ฝานนึกย้อนกลับไปตอนนี้ก็ยังรู้สึกขำ——

มันคือสายตารังเกียจประมาณว่า "นายเป็นใครวะ" ชัด ๆ

แต่เขาก็ไม่ยอมถอย

เขาหาเรื่องคุยกับเหอซฺวี่จนได้ แอดวีแชต โดนอีกฝ่ายด่าเปิง แล้วก็ยังหน้าทนตามตื๊อขอเรียนเต้นกับเขา

เวลาเหอซฺวี่ด่า เขาก็ยืนยิ้มรับ พอเหอซฺวี่สอน เขาก็ตั้งใจเรียนอย่างเอาจริงเอาจัง

เขารู้ว่าจุดเริ่มต้นของตัวเองต่ำกว่าคนอื่น แต่ก็ไม่เคยคิดว่ามันเป็นเรื่องน่าอายตรงไหน

เขารู้สึกว่าตราบใดที่ยังก้าวไปข้างหน้า ก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

ก่อนจะมาเจ๋ออตุ้ยชูเต้า เขาคิดว่าตัวเองเป็นปลาตัวเล็กที่ว่ายน้ำได้ค่อนข้างเร็วในบ่อแคบ ๆ

พอมาถึงที่นี่ถึงได้รู้ว่า โลกภายนอกคือมหาสมุทร

มีฉลามอย่างหยางเซิ่ง มีวาฬอย่างฉีซฺวี่หนาน มีปลาเขตหนาวอย่างหวังอี้จฺวิน

แต่เขาไม่กลัว

ปลาตัวเล็กก็มีเส้นทางในแบบของปลาตัวเล็ก

ปลาตัวเล็กก็ว่ายไปยังที่ที่อยากไปได้เหมือนกัน

"ทีม 'ไล่ล่าแสงสว่าง' กรุณาเข้าประจำที่ครับ"

เสียงผู้กำกับเวทีดังลอดออกมาจากวิทยุสื่อสาร

หลี่ปู้ฝานสะดุ้งได้สติ พบว่าตัวเองยังคงยืนเหม่อมองแสงไฟตรงทางเข้าอยู่

"มาแล้วครับ มาแล้ว!" เขาหันไปกวักมือเรียกเพื่อนร่วมทีมข้างหลัง "เร็วเข้าทุกคน ขึ้นเวทีกัน!"

ตอนเขาก้าวขึ้นไปบนเวที สปอตไลต์ยังไม่เปิดสว่าง มีเพียงไฟนำทางไม่กี่ดวงที่พอให้มองเห็นเค้าโครงของเวที

เขาเหยียบลงบนพื้นเวทีที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา เดินเข้าประจำตำแหน่งของตัวเอง แล้วเหลือบมองไปด้านข้างแวบหนึ่ง——

เสิ่นอีเหิงยืนอยู่เยื้องไปข้างหน้าเขา ชุดสูทสีเทาเงินสะท้อนแสงไฟเวทีเป็นประกายจาง ๆ

รอยยิ้มบนใบหน้านั้นยังคงคุ้นตา อบอุ่นและชวนให้รู้สึกวางใจ

"ตื่นเต้นเหรอ" เสิ่นอีเหิงเอ่ยถามเสียงเบา

"นิดหน่อยครับ" หลี่ปู้ฝานตอบ

"เรื่องปกติ" เสิ่นอีเหิงพูด "แต่นายไม่ต้องกลัวนะ"

"ผมไม่กลัวครับ" หลี่ปู้ฝานพูด "ผมแค่...ตั้งตารอนิดหน่อย"

——

เหอซฺวี่นั่งอยู่หลังโต๊ะควบคุม นิ้วชี้ขวาเคาะตัววิทยุสื่อสารเป็นจังหวะ สายตาจับจ้องจอมอนิเตอร์

ทีมซาวด์ดันเสียงแอมเบียนต์ช่วงอินโทรขึ้นมาแล้ว ไฟฟอลโลว์บนเวทีค่อย ๆ สว่างขึ้นท่ามกลางความมืด

สายตาของเหอซฺวี่มองตรงไปยังหลี่ปู้ฝาน

เอาเข้าจริง ตั้งแต่แรกเขาไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวหลี่ปู้ฝานมากนัก

เด็กคนนี้มีความมุ่งมั่น มีความอดทน และมีเซนส์หน้ากล้องที่ดี แต่ยังดิบเกินไป

เวลาเต้นเหมือนหมาน้อยวิ่งเล่นเริงร่า การลงจังหวะอาศัยแค่สัญชาตญาณ พออารมณ์พาไปก็เตลิดจนกู่ไม่กลับ

แต่ครั้งนี้ ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้ว

บนเวที ไฟฟอลโลว์ส่องจับเข้าตำแหน่งพร้อมสรรพ

ทันทีที่เสียงดนตรีดังขึ้น สายตาของเหอซฺวี่ก็ตรึงแน่นอยู่ที่หลี่ปู้ฝาน

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ หลี่ปู้ฝานเต้นลงแปดจังหวะแรก ๆ ได้นิ่งและมั่นคงมาก

ท่าเต้นไม่มีอาการเกร็งจากการออกแรงล้นเกิน แต่รู้จักยับยั้งชั่งใจ ปล่อยให้จังหวะลื่นไหลไปตามท่า

นี่คือสิ่งที่เขาขาดที่สุดก่อนหน้านี้——การควบคุม

ท่อนฮุกที่เป็นฟลอร์เวิร์ก เขาลงพื้นได้เฉียบคมเด็ดขาด ตอนทรงตัวไม่มีการแกว่งไกวส่วนเกินเลยแม้แต่น้อย

บล็อกกิ้งช่วงกลางที่ต้องรับส่งกับเสิ่นอีเหิง เขาไม่ได้เล่นท่าใหญ่ขึ้นเพียงเพราะกล้องซูมเข้ามาใกล้ แต่กลับรักษาแกนกลางลำตัวไว้มั่นคง สลับตำแหน่งกับอีกฝ่ายได้อย่างลื่นไหล

เหอซฺวี่มองอยู่เพียงไม่กี่วินาที แผ่นหลังที่เดิมทีโน้มไปข้างหน้าก็เอนกลับไปพิงพนัก

หานอวี่ชะโงกหน้ามาจากด้านหลัง "เป็นไงบ้าง"

"...ก็ใช้ได้" เหอซฺวี่แทบไม่ได้เอ่ยปากเหน็บแนม "วันนี้เจ้าฮัสกี้ทำได้ไม่เลว"

หานอวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง คนคุมภาพข้าง ๆ ได้สติก่อน "อาจารย์เหอ เมื่อกี้ชมเขาอยู่ใช่ไหมครับเนี่ย"

"ฉันชมเขาแล้วมันทำไม"

"โอ้โห อาจารย์เหอชมคนเป็นกับเขาด้วยเหรอครับเนี่ย วันนี้ลืมเขย่าขวดก่อนกินยามาหรือเปล่าครับ"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "นายอยากลองลิ้มรสคำชมดูบ้างไหมล่ะ"

คนคุมภาพรีบหุบปากทันควัน ก้มหน้าแกล้งทำเป็นปรับอุปกรณ์ต่อ

การแสดงของทีม Shine บนเวทีดำเนินมาถึงช่วงท้ายพอดี

เมื่อหลี่ปู้ฝานค้างท่าจบไว้ เสียงกรีดร้องทั่วทั้งฮอลล์ก็ดังกึกก้องขึ้นมาราวกับเกลียวคลื่น

เหอซฺวี่มองใบหน้าบนจอที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่ยังคงยิ้มร่าอย่างไม่คิดอะไร มุมปากของเขาก็ยกขึ้นน้อย ๆ อย่างแผ่วเบา