ตอนที่ 87 ลู่อี้หมิง

บนเวทีเริ่มเข้าสู่ท่อนฮุกแล้ว

การเรียบเรียงดนตรีท่อนฮุกของเพลง "เยียนหั่วสื่อโฮ่ว (หลังดอกไม้ไฟมอดดับ)" ดุดันและระเบิดอารมณ์กว่าท่อนแรกเป็นเท่าตัว

เสียงดนตรีแบ็กกิงแทร็กทั้งหมดกระหึ่มขึ้นพร้อมกันในพริบตานั้น จังหวะกลองและเครื่องสายสอดประสานกันจนพื้นสตูดิโอสั่นสะเทือนเบาๆ

ทั้งหกคนบนเวทีเริ่มออกสเต็ปเต้นไปพร้อมเพรียงกัน

ท่าเต้นของโจวเหวยยังคงดูไม่ค่อยลื่นไหลตามสไตล์เจ้าตัว แต่ความเก้งก้างนั้นเมื่อมาอยู่ในเพลงนี้ กลับกลายเป็นความดิบเทอะทะที่แฝงพลังบางอย่างเอาไว้

ลู่อี้หมิงยืนอยู่ข้างเขา

ในสายตาของเหอซฺวี่ ท่าเต้นของเขายังไม่ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ

แกนกลางลำตัวยังคุมได้ไม่นิ่งพอ จังหวะหมุนตัวบางมุมยังเก็บรายละเอียดให้คลีนได้มากกว่านี้

ทว่าสีหน้าและท่วงท่าของเขา กลับถ่ายทอดอารมณ์สอดรับไปกับเพลงได้อย่างกลมกลืน

ท่อนฮุกช่วงที่สอง มีท่อนไฮโน้ตที่สูงที่สุดของโชว์นี้รออยู่

ดนตรีตรงนี้เว้นจังหวะไปหนึ่งบีต เหลือเพียงเสียงเครื่องสายแผ่วเบาที่คอยประคองอยู่เบื้องหลัง

ลู่อี้หมิงเงยหน้าขึ้น ยกไมโครโฟนจ่อปาก

แล้วเริ่มเปล่งเสียงร้องออกมา

"หลังดอกไม้ไฟมอดดับ เมืองยิ่งมืดมนกว่าเดิม—"

"อ้อมกอดยังอุ่นอยู่เลย แต่ใจกลับเย็นเยียบไปแล้ว—"

เหอซฺวี่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ มองดูกราฟคลื่นเสียงที่พุ่งทะยานขึ้นสูงลิ่ว ทั่วทั้งห้องมอนิเตอร์พลันเงียบกริบไปชั่วขณะ

น้ำเสียงนั้นทั้งกังวานใสและบริสุทธิ์หมดจดเหลือเกิน

ราวกับลำแสงที่แหวกผ่านผืนฟ้ายามราตรี พุ่งทะยานขึ้นจากกลางเวทีไปกระทบเพดานโดม ก่อนจะแตกกระจายไปทั่วทุกทิศทาง ร่วงหล่นลงบนบ่าของผู้ชมทุกคน

อัฒจันทร์ผู้ชมเงียบสงัดไปราวครึ่งวินาทีหลังจากโน้ตสูงนั้นสิ้นสุดลง

ก่อนที่เสียงกรีดร้องและเสียงปรบมืออันกึกก้องร้อนแรงยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จะระเบิดตามมา

ลู่อี้หมิงยืนอยู่บนเวที แผ่นอกกระเพื่อมไหวอย่างรุนแรง นิ้วมือที่กำไมโครโฟนไว้สั่นระริก

ทว่าเขาไม่ได้ก้มหน้า และไม่คิดจะหลบเลี่ยงกล้อง ทำเพียงยืนอยู่ตรงนั้นพลางทอดมองไปยังฝั่งผู้ชม ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย

——

เหอซฺวี่ไม่รู้ว่าลู่อี้หมิงกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ แต่ตัวลู่อี้หมิงเองรู้ดีแก่ใจที่สุด

ตอนที่ยืนอยู่บนเวที ภาพความทรงจำมากมายพลันผุดขึ้นมาในหัว

เขานึกถึงตอนนั่งอยู่บนเก้าอี้ในหอพักมหาวิทยาลัย จ้องโน้ตบุ๊กเครื่องเก่าที่เปิดหน้าเว็บรับสมัครของรายการค้างไว้

เขาลังเลอยู่ทั้งบ่าย นิ้วแตะค้างอยู่บนเมาส์ ไม่กล้าคลิกลงไปเสียที

เขาไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน

ไม่มีสังกัด ไม่มีครู ไม่เคยเรียนรู้อย่างเป็นระบบ มีเพียงใจรักที่ชอบร้องเพลงมาตั้งแต่เด็กเท่านั้น

ทั้งร้องเพลงหน้ากระจกในหอพัก ร้องในห้องอาบน้ำรวม หรือแอบไปฮัมทำนองที่ไม่มีใครรู้จักอยู่คนเดียวตรงมุมสนามกีฬา

ตอนที่สมัคร เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรเลยแม้แต่น้อย

วันที่ได้รับแจ้งว่าผ่านรอบออดิชัน เขายังคิดว่าเป็นข้อความจากพวกมิจฉาชีพเสียด้วยซ้ำ

ตอนประเมินเกรดเวทีแรก เขายืนอยู่บนเวที กวาดมองเด็กฝึกจากค่ายใหญ่ด้านล่างที่สวมชุดซ้อมเหมือนกันหมด แม้แต่ท่ายืนก็ยังแตกต่างจากเขา

เขารู้สึกราวกับตัวเองเป็นตัวประกอบที่บังเอิญหลงเข้ามาในกองถ่าย

คืนวันที่ลู่อี้หมิงถูกคัดไปอยู่คลาส D เขานั่งยองๆ ร้องไห้อยู่ตรงมุมทางเดินอยู่นานสองนาน

ไม่ใช่เพราะน้อยใจ แต่เป็นเพราะเขารู้สึกว่าตัวเองคงต่างจากคนอื่นจริงๆ—

คนอื่นฝึกฝนกันมาตั้งแต่เด็ก แต่เขาเพิ่งมาเริ่มเอาป่านนี้ ช่องว่างที่ห่างชั้นกันขนาดนั้น ลำพังแค่คำว่า "ชอบ" คงไม่อาจถมให้เต็มได้

ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่ได้ถอนตัว

แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าทำไม

อาจเป็นเพราะตอนที่เหอซฺวี่ช่วยแก้ท่าเต้นให้ อาจเป็นเพราะน้ำขวดนั้นที่หลี่ปู้ฝานยื่นให้ตอนเขาลืมเนื้อเพลง หรืออาจเป็นเพียงเพราะ—เขาตัดใจไม่ลง

ตัดใจจากไมโครโฟนอันหนักอึ้งบนเวทีไม่ลง ตัดใจจากเพื่อนร่วมรายการที่นั่งกินข้าวด้วยกันในโรงอาหารไม่ลง ตัดใจจากห้องซ้อมที่ยังเปิดไฟสว่างโร่ตอนตีสองไม่ลง

เขาถึงได้อยู่ต่อ

กัดฟันสู้เรื่อยมาจนถึงการแสดงรอบที่สาม

ตอนซ้อมเขาใช้เวลามากกว่าคนอื่นเป็นเท่าตัว เวลาคนอื่นพักเขาซ้อม เวลาคนอื่นกินข้าวเขาก็ยังซ้อม

ตอนที่เหอซฺวี่เดินเข้ามาในกลุ่มครั้งแรกแล้วบอกว่า "เวลาร้องเสียงสูงนายอย่ากดเสียง" เขาก็ยืนซ้อมอยู่หน้ากระจกตลอดทั้งบ่าย จนกระทั่งเสียงแหบแห้งแทบเปล่งไม่ออก

และในตอนนี้ เขากำลังยืนอยู่ตรงนี้ บนเวทีการแสดงรอบที่สาม ท่ามกลางสายตาของผู้ชมทุกคน ร้องท่อนไฮโน้ตที่ซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วนจนจบได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เขาได้ยินเสียงกรีดร้องเหล่านั้น มองเห็นป้ายไฟที่สว่างไสวละลานตา

เขาคิดในใจ ดูเหมือนว่าผมจะคู่ควรกับที่นี่แล้วสินะ

——

เสียงไฮโน้ตเมื่อครู่ยังคงดังก้องสะท้อน กังวานค้างอยู่ในอากาศทั่วทั้งสตูดิโอ

ที่แถวหน้าของโซนผู้ชม เด็กสาวผมหางม้าคนหนึ่งถือโทรศัพท์ด้วยมืออันสั่นเทา

เดิมทีเธอแค่อยากถ่ายคลิปของโจวเหวยไปลงวีแชตโมเมนต์ แต่วินาทีนี้ เธอกลับพบว่าตัวเองเผลอลืมหายใจไปเสียแล้ว

ทันทีที่ลู่อี้หมิงร้องท่อนสุดท้ายจบ เด็กหนุ่มสวมหมวกแก๊ปข้างๆ เธอก็ผุดลุกขึ้นยืน แท่งไฟในมือเกือบจะฟาดโดนคนแถวหน้าเข้าให้

"เชี่ย—" แม้เสียงของเขาจะกลืนหายไปกับเสียงกรีดร้องทั่วทั้งฮอลล์ แต่คนที่นั่งข้างๆ ก็ยังได้ยิน "นี่มันเด็กคนธรรมดาคนนั้นจริงเหรอวะ?!"

ไม่มีใครตอบเขา

เพราะทุกคนต่างก็ลุกขึ้นยืนกันหมดแล้ว

ไฟบนเวทีเปลี่ยนจากสลัวรางเป็นสว่างไสว ลำแสงสีทองอบอุ่นสาดลงมาจากด้านบน โอบล้อมร่างทั้งหกคนไว้ในม่านแสงอันนุ่มนวล

โจวเหวยยืนอยู่ตรงกลางสุด สีหน้ายังคงนิ่งขรึม ทว่ามุมปากกลับยกยิ้มขึ้นบางๆ

ลู่อี้หมิงยืนอยู่ทางขวามือของเขา แผ่นอกยังคงกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ

เขาแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่—แต่เหอซฺวี่เคยบอกไว้ว่า "ก่อนจะอัดรายการเสร็จห้ามร้องไห้ ถ้าร้องไห้แล้วเมคอัพเลอะ เวลาออกกล้องจะไม่ดูดี"—เขาจึงได้แต่กัดริมฝีปาก ข่มความตื้นตันที่ตีตื้นขึ้นมาเอาไว้สุดชีวิต

เสียงดนตรีประกอบเพลง "เยียนั่วสื่อโฮ่ว" (หลังดอกไม้ไฟมอดดับ) กำลังบรรเลงช่วงท้าย เสียงเครื่องสายค่อยๆ ไล่ระดับจากสูงลงต่ำ เปรียบเหมือนกลุ่มควันสายสุดท้ายที่ยังลอยอ้อยอิ่งหลังดอกไม้ไฟดับมอด

เสียงดนตรีจบลงแล้ว

เสียงส่งเสียงเชียร์ดังกึกก้องถาโถมเข้ามา แทบจะพัดหลังคาโดมของฮอลล์ให้ปลิวหายไป

"ลู่อี้หมิง!!!"

"กรี๊ดดดดด—"

"ไฮโน้ตเมื่อกี้!!! ใครอัดคลิปไฮโน้ตเมื่อกี้ไว้ทันบ้าง!!!"

"เขาเป็นช้างเผือกมาจากไหนเนี่ย!"

ตอนที่ลู่อี้หมิงเดินลงบันไดมา ขาสองข้างยังคงอ่อนเปลี้ย

ในสายตาพร่ามัวมองเห็นเพียงทางเดินสีเทาที่ไฟหรี่ลง กับเงาร่างเลือนรางด้านหน้า

พอก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้าย เท้าแตะถึงพื้นโซนสแตนด์บาย เขาก็แทบจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

"...นายไหวไหมเนี่ย" โจวเหวยรีบคว้าตัวเขาไว้ทัน "ยืนให้มั่นก่อนค่อยเดิน"

ลู่อี้หมิงเงยหน้าขึ้นมา ขอบตาสองข้างแดงก่ำไปหมดแล้ว

โจวเหวยมองสภาพของเขา ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็ทำเพียงตบแผ่นหลังเขาเบา ๆ "ร้องออกมาเถอะ"

ในที่สุดน้ำตาของลู่อี้หมิงก็ร่วงเผาะลงมา

โจวเหวยไม่ได้พูดอะไรอีก หันหลังเดินตรงไปยังโซนพักผ่อนของครูฝึก—เขายังต้องไปเปลี่ยนชุดสำหรับโชว์ถัดไป

ลู่อี้หมิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม หยดน้ำตาร่วงกระทบพื้นสีเทาของโซนสแตนด์บายหยดแล้วหยดเล่า

เขายกหลังมือขึ้นปาดหน้าลวก ๆ แต่น้ำตาระลอกใหม่ก็ทะลักออกมาอีกทันที

ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงคุ้นเคยที่แฝงความห่วงใยและร้อนรนดังมาจากด้านข้าง—

"ลู่อี้หมิง? เป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไมเนี่ย?!"

เสียงของหลี่ปู้ฝานดังมาจากจุดสแตนด์บาย เขาอยู่ในชุดขึ้นเวทีสีดำล้วน เพิ่งวิ่งพรวดออกมาจากโซนพักเพื่อเตรียมตัว พอเห็นสภาพน่าเวทนาของลู่อี้หมิงก็พุ่งเข้ามาหาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

ลู่อี้หมิงเงยหน้าขึ้น ตรงหน้าคือหลี่ปู้ฝานที่เพิ่งแต่งหน้าทำผมเสร็จหมาด ๆ

"หลี่ปู้ฝาน..." เสียงของเขาทั้งแหบทั้งสั่น "ฉันแตะโน้ตนั้นถึงแล้ว..."

"ฉันรู้ ฉันได้ยินแล้ว! โน้ตสูงของนายโคตรเดือดเลย! ฮือฮากันทั้งฮอลล์เลย นายได้ยินไหม!"

ลู่อี้หมิงพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้า หยาดน้ำตากระเซ็นออกไปสองสามหยด ตกลงบนคอเสื้อของหลี่ปู้ฝาน

หลี่ปู้ฝานก้มมองคอเสื้อตัวเองแวบหนึ่ง บนนั้นเปียกชื้นเป็นวงสีเข้มเล็ก ๆ

"เฮ้ย—นายนี่มัน—ฉันเพิ่งแต่งหน้าเสร็จนะเว้ย—" ปากบ่นไปอย่างนั้น แต่มือกลับดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้

ลู่อี้หมิงทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดพิงไหล่เขา ร้องไห้จนเสียงแหบแห้งไปหมด

หลี่ปู้ฝานใช้มือข้างหนึ่งโอบแผ่นหลังเขาไว้ ส่วนมืออีกข้างค้างอยู่กลางอากาศ ไม่รู้จะวางลงตรงไหนดี

"...นายอย่าเอาหน้ามาเช็ดเสื้อฉันสิ เดี๋ยวฉันต้องขึ้นเวทีแล้วนะ..." เสียงของเขาแผ่วลง เจือความตามใจที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว

เสียงร้องไห้ของลู่อี้หมิงอู้อี้อยู่ตรงซอกไหล่เขา ปนเสียงขึ้นจมูกและความเปียกชื้นของหยดน้ำตา "...ฉันรู้..."

"รู้แล้วยังจะร้องอีก!"

"ก็ฉันกลั้นไม่อยู่..."

หลี่ปู้ฝานสูดจมูก รู้สึกว่าขอบตาตัวเองเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเหมือนกัน "พอแล้ว ๆ เลิกร้องได้แล้ว ถ้านายยังร้องอีกฉันจะร้องตามแล้วนะ—หน้าฉันเลอะไม่ได้เด็ดขาด เพิ่งแต่งมาตั้งเป็นชั่วโมงแน่ะ!"

เสียงหัวเราะดังแว่วมาจากคนรอบข้าง

ผู้เข้าแข่งขันอีกสองสามคนที่อยู่โซนสแตนด์บายเดินเข้ามารุมล้อมด้วยเหมือนกัน บางคนยื่นทิชชูให้ บางคนก็ส่งขวดน้ำมาให้

"เอาล่ะ ฉันต้องขึ้นเวทีแล้ว นายอย่าร้องนานนักล่ะ เดี๋ยวเมคอัพเลอะหมดแล้วคนอื่นจะหาว่าฉันรังแกนาย"

"นายไปเถอะ" ลู่อี้หมิงพยักหน้า "สู้ๆ นะ"

หลี่ปู้ฝานมองเขาแวบหนึ่ง พอแน่ใจว่าอีกฝ่ายอารมณ์ดีขึ้นจริง ๆ ถึงได้หมุนตัวก้าวฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังทางเดินสแตนด์บายข้างเวที

เดินไปได้แค่สามก้าว เขาก็หันกลับมาตะโกนบอกลู่อี้หมิงว่า "ไฮโน้ตของนายลูกนั้นน่ะ—เพราะมากจริงๆ นะ"

แล้วก็วิ่งแน่บไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

ลู่อี้หมิงยืนอยู่ที่เดิม มองแผ่นหลังของอีกฝ่ายลับหายไปตรงทางเข้า ก่อนจะกลั้นไม่อยู่จนหลุดหัวเราะออกมาในที่สุด