ตอนที่ 86 การแสดงรอบสาม

"นายก็เลยมาเนียนนั่งฟรีตรงนี้เนี่ยนะ?" ในที่สุดเหอซฺวี่ก็หันไปมองเขาแวบหนึ่ง "นี่มันโซนทีมงาน นายมานั่งตรงนี้จะเหมาะเหรอ?"

"เหมาะสิ" หานอวี่ยกกาแฟขึ้นจิบด้วยสีหน้าไร้เดียงสา "ฉันเป็นแขกรับเชิญพิเศษนะ"

"ใครเชิญนายเป็นพิเศษไม่ทราบ?"

"ทีมงานรายการเชิญมาเป็นพิเศษไง" หานอวี่ล้วงบัตรทีมงานชั่วคราวออกมาแกว่งไปมา สายคล้องคอสีส้ม บนบัตรพิมพ์คำว่า "แขกรับเชิญ" ไว้อย่างชัดเจน

"พวกเขาถามว่า 'การแสดงรอบสามเป็นเวทีร่วมกับครูฝึก อาจารย์หานอวี่สนใจมาดูงานไหมครับ' ฉันก็ตอบว่าสนใจ พวกเขาก็เลยทำบัตรให้ฉันเนี่ยแหละ"

เหอซฺวี่จ้องบัตรทีมงานใบนั้นอยู่สองวินาทีก่อนจะละสายตากลับมา "...นายนี่ว่างจัดจริง ๆ"

"ก็พอตัว" หานอวี่เก็บบัตรเข้าที่ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางจับจ้องจอมอนิเตอร์ราวกับตั้งใจมาดูงานจริง ๆ

เหอซฺวี่ไม่สนใจเขาอีก หันกลับมาจดจ่อกับหน้าจอตามเดิม

ผู้กำกับภาพกำลังปรับอุปกรณ์อยู่ข้าง ๆ ทีมไฟกำลังเช็กความเรียบร้อยขั้นสุดท้ายผ่านวิทยุสื่อสาร ส่วนทางฝั่งทีมเสียงมีเสียงกระแสไฟดังแทรกขึ้นมาสั้น ๆ ก่อนจะถูกกดตัดไป

ทุกอย่างดำเนินไปตามขั้นตอน

เหอซฺวี่ก้มดูโทรศัพท์มือถือแวบหนึ่ง—หกโมงสี่สิบนาที เหลือเวลาอีกยี่สิบนาทีก่อนการแสดงจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

เขากำลังจะหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาเช็กคิวสุดท้ายกับทีมไฟอีกรอบ นิ้วเพิ่งแตะปุ่มพูด ก็ถูกหานอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ ตบไหล่เข้าเสียก่อน

"ดูนั่นสิ" หานอวี่พยักพเยิดหน้าไปทางจอมอนิเตอร์ที่ฉายภาพฝั่งที่นั่งผู้ชม

เหอซฺวี่มองตามสายตาของอีกฝ่ายไป

หนึ่งในสี่ของหน้าจอที่แบ่งไว้ กำลังจับภาพบริเวณแถวหน้าของโซนคนดู

ตรงนั้น ป้ายไฟเริ่มสว่างขึ้นแล้ว

แสงไฟหลากสีส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางฝูงชน ทั้งสีขาวนวล ชมพู ฟ้า และส้ม แต่ละป้ายมีทั้งชื่อและสโลแกนเชียร์แตกต่างกันไป

เขาเห็นชื่อของผู้เข้าแข่งขันหลายคน

ป้ายไฟสีแดงสะกดเป็นชื่อ "หยางเซิ่ง" มีตัวอักษรเล็ก ๆ ต่อท้ายว่า "เทพเจ้าวัยสิบเจ็ดปี" ส่วนป้ายสีฟ้าเขียนชื่อ "ฉีซฺวี่หนาน" ด้วยฟอนต์พลิ้วไหว ล้อมกรอบด้วยไฟเส้นสีเงิน

มีคนชูป้ายไฟของ "หวังอี้จฺวิน" และยังมีของ "หลี่ปู้ฝาน" ด้วย แม้จะมีไม่มาก แต่ก็สะดุดตาไม่น้อยท่ามกลางทะเลป้ายไฟ

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือ มีชื่อของเขาอยู่ด้วย

ทางฝั่งซ้ายของที่นั่งผู้ชม แถวที่สี่หรือที่ห้า มีพื้นที่เล็ก ๆ เปล่งแสงสีส้มอบอุ่น รวมตัวกันเป็นทะเลไฟย่อม ๆ ที่แม้ไม่หนาแน่น แต่ก็สะดุดตาพอจะดึงดูดสายตาคนมอง

ตัวอักษรบนป้ายไม่ได้ใหญ่นัก แต่เห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้งทุกตัว—เหอซฺวี่

ด้านล่างยังมีตัวอักษรแถวเล็ก ๆ ตามมาด้วย พอมองรวมกันแล้วก็เห็นได้ชัดเจนมาก "ซฺวี่รื่อขึ้นทางทิศตะวันออก อาจารย์เหอลุยเลย!"

เหอซฺวี่จ้องมองทะเลแสงไฟสีส้มอบอุ่นตรงนั้นอยู่นานหลายวินาที

ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วพูดแก้เก้อขึ้นมาว่า "...ผู้กำกับเวทีก็มีคนมาเชียร์กับเขาด้วยเหรอเนี่ย?"

"แปลกดีใช่ไหมล่ะ" หานอวี่หัวเราะรับ "ฉันก็ว่าแปลกเหมือนกัน"

เหอซฺวี่มองค้อนเขาไปทีหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองที่เวทีอีกครั้ง

แสงไฟบนเวทีสว่างขึ้นแล้ว ลำแสงสีทองอบอุ่นสาดส่องลงมาจากด้านบน อาบไล้ทั่วทั้งเวทีให้อยู่ในม่านแสงนวลตา

เสียงอื้ออึงจากที่นั่งผู้ชมดังขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเกลียวคลื่นที่ซัดสาดอยู่ไกล ๆ ถาโถมเข้ามาทางเวทีเป็นระลอก

มีคนตะโกนเรียกชื่อผู้เข้าแข่งขัน มีคนกรีดร้อง มีคนโบกแท่งไฟ ทะเลไฟสีส้มอบอุ่นกลุ่มนั้นดูแยกออกมาอย่างชัดเจนท่ามกลางฝูงชน

เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังแผงมอนิเตอร์ ในมือกำวิทยุสื่อสารไว้แน่น

"...ทีมไฟพร้อมหรือยังครับ?"

"พร้อมแล้วครับ"

"ทีมเสียงล่ะ?"

"สแตนด์บายเรียบร้อยครับ"

เหอซฺวี่สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดปุ่มวิทยุสื่อสาร "บันทึกเทปการแสดงรอบสาม นับถอยหลังห้านาที ทุกคนเตรียมพร้อมครับ"

เสียงขานรับอย่างพร้อมเพรียงดังกลับมาจากวิทยุสื่อสาร

หานอวี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ มองเขาด้วยความสนใจใคร่รู้

ห้านาทีต่อมา ไฟทั่วทั้งสตูดิโอดับลง เหลือเพียงลำแสงของไฟฟอลโลว์ที่ส่องตรงไปยังข้างเวที

เสิ่นอีเหิงก้าวออกมาจากด้านข้าง สปอตไลต์เคลื่อนตามร่างในชุดสูทสีเทาเงินที่ผูกเนกไทไว้อย่างเนี้ยบกริบ จังหวะก้าวไม่ช้าไม่เร็ว แต่ละย่างก้าวสะกดอารมณ์ของผู้ชมไว้ได้อย่างอยู่หมัด

เสียงกรีดร้องดังกระหึ่มพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดในพริบตา

สายตาของเหอซฺวี่จับจ้องไปยังเสิ่นอีเหิง กวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้าหนึ่งรอบ

"วันนี้เขาฟอร์มดีเลยนะ" หานอวี่เอ่ยขึ้นข้างๆ

"อืม"

"นายไม่ชมเขาสักคำสองคำเหรอ"

"ผมชมไปเขาก็ไม่ได้ยินอยู่ดี" เหอซฺวี่ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "จะให้ผมชมไปทำไม"

หานอวี่หัวเราะหึในลำคอแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

เสิ่นอีเหิงเดินมาหยุดยืนตรงกลางเวทีแล้วยกไมโครโฟนขึ้น เสียงกรีดร้องจากฝั่งผู้ชมค่อย ๆ สงบลง ทุกสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มผู้เป็นจุดศูนย์รวมสายตาเพียงหนึ่งเดียว

"ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่การแสดงรอบที่สามของรายการ 'เจ๋ออวี่ชูเต้า' ครับ"

"กรี๊ด! เสิ่นอีเหิง!" เสียงกรีดร้องของแฟนคลับดังกึกก้องจนแทบจะกลบเสียงพูดของเขา

เสิ่นอีเหิงแกล้งยกมือขึ้นอุดหูอย่างมีลูกเล่น "ทุกคนครับ เสียงกรี๊ดแทบจะทำแก้วหูผมแตกแล้วนะ"

แต่ยิ่งเขาพูดแบบนั้น เสียงโห่ร้องต้อนรับกลับยิ่งดังกระหึ่มขึ้นกว่าเดิม

เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังจอมอนิเตอร์ สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างหน้าจอย่อยทั้งสี่จออย่างว่องไว

สวิตเชอร์เริ่มตัดสลับภาพ มุมกล้องค่อย ๆ ซูมเข้าจากภาพกว้าง เลนส์แพนผ่านใบหน้าที่ตื่นเต้นของผู้ชมทีละคน ก่อนจะตัดกลับมาที่เสิ่นอีเหิงกลางเวที

"ค่ำคืนนี้ กับแปดทีมแปดโชว์การแสดง ครูฝึกทั้งสี่ท่านจะขึ้นเวทีร่วมสร้างสรรค์ผลงานไปพร้อมกับเหล่าเด็กฝึกครับ" เสิ่นอีเหิงปรับสีหน้าเข้าสู่โหมดจริงจัง เอี้ยวตัวพร้อมผายมือไปยังจอยักษ์ด้านหลัง "จากนี้ไป การแสดงรอบที่สาม ขอเปิดฉากขึ้นอย่างเป็นทางการครับ"

"ขอเชิญพบกับทีมแรก ครูฝึกโจวเหวยและเหล่าเด็กฝึกของเขา ในธีม 'เถ้าถ่านที่ยังคุ' กับบทเพลง เยียนหั่วสื่อโฮ่ว ครับ!"

ไฟฟอลโลว์ดับพรึบ สตูดิโอทั้งฮอลล์จมสู่ความมืดมิดในทันที

ชั่วอึดใจต่อมา ลำแสงหนึ่งก็ทิ้งดิ่งลงมาจากเพดานเหนือเวที ส่องสว่างตรงร่างของโจวเหวยพอดี

เขายืนอยู่กลางเวทีในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาเข้ม สีหน้ายังคงนิ่งขรึมเหมือนเคย มีเพียงแววตาเท่านั้นที่เปล่งประกายวาววับยามต้องแสงไฟฟอลโลว์

เขาเพียงแค่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รอจนโน้ตตัวสุดท้ายของอินโทรจบลง แล้วจึงยกไมโครโฟนขึ้น

เริ่มเปล่งเสียงร้อง

วินาทีที่เสียงของโจวเหวยดังกระหึ่มออกมาจากลำโพง เหอซฺวี่ที่นั่งอยู่หลังจอมอนิเตอร์ก็ชะงักนิ้วค้างไว้บนปุ่มกดของวิทยุสื่อสารโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่เคยตั้งใจฟังเพลงของโจวเหวยเลยสักครั้ง

ปกติก็ได้ยินผ่านหูแค่ไม่กี่เพลงในห้องซ้อมหรือไม่ก็จากหูฟังเท่านั้น

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ฟังโจวเหวยร้องสดบนเวที

เสียงของโจวเหวยเวลาร้องเพลงแตกต่างจากตอนพูดคุยอย่างสิ้นเชิง

เวลาพูดจาเขาเหมือนก้อนน้ำแข็ง ทั้งเย็นชา แข็งกระด้าง แทบไม่มีความอบอุ่น

แต่พอได้ร้องเพลง ความเย็นชานั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นการสะกดอารมณ์ที่แฝงไว้ด้วยความอบอุ่น

เขาร้องไปได้ไม่กี่ประโยคก็ถอยหลังไปครึ่งก้าว

คนทั้งห้าด้านหลังก้าวออกมาจากเงามืด เสื้อเชิ้ตสีขาวพิสุทธิ์ค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น ราวกับเปลวไฟที่ลุกโชนขึ้นมาจากกองเถ้าถ่าน

คนแรกคือลู่อี้หมิง

เขายืนอยู่ทางขวามือของโจวเหวย พับแขนเสื้อขึ้นมาถึงข้อศอก และถอดแว่นตาออกแล้ว เหอซฺวี่ไม่เคยเห็นเขาตอนไม่ใส่แว่นมาก่อนเลย

พอไม่มีกรอบแว่นบดบัง ดวงตาคู่นั้นใต้แสงไฟบนเวทีก็ดูกลมโตและเปล่งประกายกว่าปกติ

ปลายนิ้วที่กุมไมโครโฟนซีดขาวเล็กน้อย แต่ทันทีที่เริ่มเปล่งเสียงร้อง สัญชาตญาณก็สะกดความประหม่าลงไปจนหมด

เสียงของเขาไม่เหมือนกับโจวเหวย มันทั้งใสและกังวานกว่า ซ้ำยังมีความดิบของคนที่ยังไม่ได้ผ่านการขัดเกลาด้วยเทคนิคมากมาย

ถึงอย่างนั้นเขากลับออกเสียงได้ชัดถ้อยชัดคำ ท่วงทำนองทุกท่อนลื่นไหลไปข้างหน้าตามอารมณ์เพลงอย่างเป็นธรรมชาติ

เหอซฺวี่มองภาพโคลสอัปของลู่อี้หมิงบนจอมอนิเตอร์ นิ่งเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะละมือออกจากวิทยุสื่อสาร

ผู้กำกับภาพข้าง ๆ หันมามองเขาแวบหนึ่ง "อาจารย์เหอครับ ไม่ต้องปรับเหรอครับ"

"ไม่ต้อง" เหอซฺวี่ตอบ

ผู้กำกับภาพแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้ารับ แล้วหันกลับไปจดจ่อกับหน้าจอตามเดิม