ตอนที่ 85 ห้องแต่งหน้า

เจ็ดโมงเช้าของวันบันทึกเทป ห้องแต่งหน้าหลังเวทีก็โกลาหลวุ่นวายแทบแตกแล้ว

แสงไฟสว่างจ้าจนแสบตา กระจกแต่งหน้านับสิบบานเปิดไฟสว่างพร้อมกัน สะท้อนใบหน้าง่วงงุนอ่อนล้านับไม่ถ้วน

เสียงพัฟตบลงบนผิวหน้า เสียงไดร์เป่าผมดังหวี่ ๆ และเสียงฝีเท้าของผู้ดูแลเด็กฝึกที่ถือวิทยุสื่อสารวิ่งวุ่นไปมา ผสมปนเปกันราวกับบทเพลงโหมโรงของวงซิมโฟนีชุดใหญ่

ตอนที่เหอซฺวี่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นสเปรย์ฉีดผมผสมกลิ่นรองพื้นก็พุ่งเข้าใส่หน้าจัง ๆ จนแทบจะถอยกรูดออกมา

เขายืนอยู่หน้าประตูพลางกวาดตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะพุ่งเป้าสายตาไปหยุดตรงมุมห้องที่มีช่างแต่งหน้ารุมล้อมแน่นขนัดอย่างแม่นยำ...

เสิ่นอีเหิงนั่งอยู่ตรงนั้น กำลังหลับตาปล่อยให้ช่างแต่งหน้าละเลงแต่งแต้มบนใบหน้าตามสบาย

เหอซฺวี่เดินทอดน่องเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน แล้วหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างเสิ่นอีเหิง ยกขาขึ้นไขว่ห้าง เอียงคอมองอีกฝ่ายอยู่สองสามวินาที

"วันนี้แต่งหน้าใช้ได้นี่"

เสิ่นอีเหิงลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง แววตามีความระแวดระวังแฝงอยู่ "คุณจะทำอะไรครับเนี่ย"

"ไม่ได้จะทำอะไร ชมเฉย ๆ" น้ำเสียงของเหอซฺวี่จริงใจเป็นที่สุด "กรีดอายไลเนอร์ได้ดีทีเดียว สวยกว่าที่ปกติเธอกรีดเองตั้งเยอะ"

คิ้วของเสิ่นอีเหิงกระตุกขึ้นมาทีหนึ่ง "ปกติผมกรีดเองก็สวยมากอยู่แล้วเถอะ"

"อายไลเนอร์ที่เธอกรีดเองรอบที่แล้วน่ะ ฉันขี้เกียจจะพูดถึงเลย" เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนัก สายตามองสำรวจเมคอัพของเสิ่นอีเหิงผ่านกระจก "แต่งหน้าวันนี้ดูเด็ก หน้าตาเหมือนเพิ่งอายุยี่สิบ เหมาะกับเธอดี"

"ผมเพิ่งจะยี่สิบสามเองนะ"

"อ้อ ถ้าทำให้ดูเด็กลงไปได้ตั้งสามปี ก็แปลว่าฝีมือช่างแต่งหน้าไม่เลวเลยนี่"

เสิ่นอีเหิงสูดหายใจเข้าลึก กลืนคำเถียงที่จ่ออยู่ริมฝีปากกลับลงคอไป

ตรงเก้าอี้ข้าง ๆ สวี่ซูถงกำลังทำผมอยู่

ผมของเธอถูกแกนม้วนดัดเป็นลอนสวยทีละช่อ ช่างแต่งหน้ากำลังฉีดสเปรย์จัดทรงให้

พอได้ยินบทสนทนาระหว่างเหอซฺวี่กับเสิ่นอีเหิง มุมปากของเธอก็ยกยิ้มขึ้นมา

เหอซฺวี่หันไปมองเธอแวบหนึ่ง "วันนี้อาจารย์สวี่ก็ดูสวยดีนะ"

สวี่ซูถงสบตากับเขาผ่านกระจก "คำพูดคุณฟังดูเหมือนกำลังหลอกด่ากันเลยนะคะ"

"ฉันจะไปด่าเธอได้ยังไง" สีหน้าของเหอซฺวี่ดูไร้เดียงสาสุดขีด "ชมว่าสวยเนี่ยนะคือด่า เธอเข้าใจอะไรตัวเองผิดไปหรือเปล่า"

สวี่ซูถงอ้าปากค้าง นึกคำมาเถียงไม่ออกจริง ๆ ทำได้เพียงส่งค้อนให้เขาผ่านกระจกไปวงหนึ่ง

เหอซฺวี่เปลี่ยนเป้าหมายไปแล้ว

สายตาเขาเบนไปที่เก้าอี้แต่งหน้าอีกตัวตรงมุมห้อง เจิ้งไจ้หยวนนั่งอยู่ตรงนั้น ช่างแต่งหน้ากำลังลงรองพื้นให้เขาอยู่

วันนี้เขาใส่แจ็กเกตขึ้นเวทีสีแดงเข้ม คอเสื้อประดับเลื่อมระยิบระยับ ดูหรูหราอลังการไม่เบา

"อาจารย์เจิ้ง" เหอซฺวี่เอ่ยทัก "ชุดคุณดูมงคลรื่นเริงดีนะ"

เจิ้งไจ้หยวนส่องกระจกซ้ำไปซ้ำมาอย่างพออกพอใจ "ใช่ไหมล่ะ ผมก็ว่าอย่างนั้น มันขับผิวดี"

"ขับผิว เหมาะจะขึ้นไปเปล่งประกายบนเวที เสียแต่ถ้าแจ็กเกตคุณตัวนี้สว่างกว่านี้อีกนิด ก็เดินไปยืนทำหน้าที่แทนสัญญาณไฟจราจรได้เลยนะ"

รอยยิ้มของเจิ้งไจ้หยวนชะงักค้าง ตลับแป้งในมือแทบร่วงลงบนโต๊ะ "นี่คุณชมหรือหลอกด่าผมกันแน่เนี่ย"

"ลองเดาดูสิ"

มุมปากเจิ้งไจ้หยวนกระตุกเบา ๆ ก่อนจะวางตลับแป้งลงบนโต๊ะแล้วหันขวับมามอง "เหอซฺวี่ คุณเชื่อไหมว่าตอนนี้ผมจะจับคุณแต่งหน้าด้วย ให้คุณได้ออกกล้องไปพร้อมกันวันนี้เลย"

"ไม่เชื่อ" เหอซฺวี่กล่าว "หน้าฉันไม่ต้องแต่งหรอก งามธรรมชาติบริสุทธิ์ไร้การปรุงแต่ง"

ด้านข้างมีเสียงกลั้นขำไม่อยู่ดังแว่วมา

โจวเหวยนั่งห่างออกไปอีกหน่อย เขาแต่งหน้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

วันนี้เขาสวมเสื้อคลุมคอตั้งสีกรมท่า ดูมีชีวิตชีวากว่าปกติขึ้นมาบ้าง ทั้งร่างแผ่กลิ่นอายสุขุมสง่างาม มีออร่าน่าเกรงขามไม่น้อย

เหอซฺวี่ลุกขึ้น เดินทอดน่องไปข้างกายเขาอย่างเอื่อยเฉื่อย ก่อนจะโน้มตัวลงกวาดสายตามองเมคอัพบนใบหน้าอีกฝ่าย

"วันนี้อาจารย์โจวดูดีไม่เบาเลยนะ"

โจวเหวยเหลือบมองเขา "หวังว่านายจะไม่มีคำแขวะตามมาทีหลังนะ"

"ผมไม่ได้จะแขวะสักหน่อย" เหอซฺวี่บอก "พูดจริง ๆ เมคอัพหน้าคุณดูปราดเดียวก็รู้เลยว่าตั้งใจแต่งมาก วันนี้ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาเป็นพิเศษเลย"

คิ้วของโจวเหวยขมวดมุ่นเข้าหากัน "ตกลงคำพูดนี้ของนายมันคือด่าหรือชมกันแน่วะ"

"ชมสิครับ" เหอซฺวี่ยืดตัวขึ้นแล้วตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ "วันนี้คุณดูมีเสน่ห์เหมาะกับเวทีมาก เดี๋ยวขึ้นไปก็รักษาฟอร์มแบบนี้ไว้แล้วกัน"

โจวเหวยมองเขาหน้านิ่ง "เหอซฺวี่ นายเชื่อไหมว่าฉันจะจับนายโยนออกไปนอกหน้าต่างเดี๋ยวนี้"

เหอซฺวี่กำลังจะอ้าปากตอบ แต่ประตูห้องแต่งหน้าก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงเสียก่อน

หญิงสาวที่คล้องบัตรทีมงานชะโงกตัวเข้ามาครึ่งหนึ่ง ใบหน้าเธอผุดเหงื่อซึมบาง ๆ

เธอกวาดตามองคนในห้องอย่างรวดเร็วจนทั่ว ก่อนจะหยุดสายตาลงที่เหอซฺวี่ได้ถูกคนเป๊ะ

"อาจารย์เหอคะ! ทางทีมคุมเสียงบอกว่าเฟสของลำโพงหลักยังมีปัญหาอยู่ค่ะ ค่าพารามิเตอร์ที่อาจารย์ตั้งไว้ให้ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้กดบันทึกไว้ ตอนนี้เสียงแทบจะระเบิดอยู่แล้วค่ะ—"

สีหน้าของเหอซฺวี่เปลี่ยนไปทันที

เขาลุกขึ้นจากข้างเก้าอี้แต่งหน้าของโจวเหวย แล้วหมุนตัวก้าวฉับ ๆ ออกไปข้างนอก

ตอนที่เดินผ่านเสิ่นอีเหิง เขาไม่แม้แต่จะชะลอฝีเท้าลง ทำเพียงทิ้งท้ายไว้ประโยคเดียวว่า "พีดีทำธุระของคุณไปเถอะครับ ผมไปทำงานก่อน"

พอเดินไปถึงหน้าประตู เขาก็หันกลับมาโบกมือให้คนทั้งห้อง "พวกคุณแต่งหน้ากันต่อเถอะครับ แต่งให้หล่อให้สวยกันหน่อยล่ะ เดี๋ยวขึ้นเวทีไปอย่าทำให้ผมขายหน้าเชียว"

สิ้นเสียง ประตูก็ปิดลง แว่วเสียงฝีเท้าของเขาที่ค่อย ๆ ห่างออกไป พร้อมเสียงซอยเท้าวิ่งตามของหญิงสาวคนนั้นดังมาจากโถงทางเดินด้านนอก

ห้องแต่งหน้าเงียบกริบไปสองวินาที

เจิ้งไจ้หยวนเป็นคนแรกที่หลุดขำออกมา เขาส่ายหน้าพลางหัวเราะ "หมอนั่น ป่วนชาวบ้านเขาวนจนครบห้องแล้วก็ชิ่งหนีเลยนี่หว่า"

สวี่ซูถงมองบานประตูที่ปิดสนิทผ่านกระจกเงา มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างกลั้นไม่อยู่ "เดินเร็วขนาดนั้น กลัวจะมีใครรั้งตัวไว้หรือเปล่าคะเนี่ย"

เสิ่นอีเหิงที่ยังหลับตาอยู่ยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน ถึงอย่างนั้นก็ยังอดแก้ต่างให้ไม่ได้ "เขาออกไปทำงานต่างหากครับ พวกคุณเลิกนินทาเขาได้แล้ว"

"พีดี คุณจะมาออกโรงปกป้องคนของตัวเองตอนนี้มันไม่ช้าไปหน่อยเหรอ" เจิ้งไจ้หยวนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "เมื่อกี้เขาเพิ่งจะจิกกัดคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าไปยกหนึ่ง คุณยังไม่เห็นจะปริปากสักคำ"

"ผมแค่ยอม ๆ ให้เขาหรอกครับ" เสิ่นอีเหิงลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง น้ำเสียงเจือแววตามอกตามใจที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว "ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะหาว่าผมใจแคบ"

"แล้วมีตอนไหนที่นายไม่ใจแคบบ้างล่ะ"

"อาจารย์เจิ้ง พูดใหม่อีกทีสิครับ"

ห้องแต่งหน้าพลันครื้นเครงไปด้วยเสียงหัวเราะ

——

ช่วงหกโมงครึ่ง ที่นั่งคนดูในสตูดิโอถูกจับจองไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว

ไฟยังไม่ได้หรี่ลงทั้งหมด เสียงเพลงเปิดคลอดังสะท้อนทั่วทั้งโถง ผสมปนเปไปกับเสียงพูดคุยจอแจของคนนับพัน

เหอซฺวี่ยืนอยู่หลังโต๊ะมอนิเตอร์ จอตรงหน้าแบ่งออกเป็นสี่ช่องสว่างโร่ แสดงภาพสดจากมุมต่าง ๆ ฝั่งที่นั่งคนดู

เขาก้มหน้าพลางยัดที่อุดหูใส่หูข้างซ้าย ปลายนิ้วบีบขอบซิลิโคนสีเทาอ่อนซ้ำเบา ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าแน่นสนิทดีแล้ว

มีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาจากด้านหลัง จังหวะไม่ช้าไม่เร็ว แฝงความเอื่อยเฉื่อยที่เขาแสนจะคุ้นเคย

เหอซฺวี่ไม่ได้หันไปมอง

"นายมาทำอะไรที่นี่" น้ำเสียงของเขาราบเรียบ สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่จอมอนิเตอร์ "ข้างนอกไม่มีที่พอนั่งหรือไง"

หานอวี่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้าง ๆ พลางยกขาไขว่ห้าง ในมือถือแก้วกาแฟร้อนที่ไปฉกมาจากไหนก็ไม่รู้ "ยังกล้าพูดเรื่องที่นั่งอีก! นายไม่รู้หรือไงว่ารายการพวกนายมันดังขนาดไหน กดบัตรไม่ทันเลยสักนิด!"