ตอนที่ 84 ข่มขู่

หลังการซ้อมใหญ่สิ้นสุดลง เหล่าผู้เข้าแข่งขันก็ทยอยเดินจับกลุ่มกันออกไป บ้างกระซิบกระซาบคุยกันเรื่องบล็อกกิ้งบนเวทีเมื่อครู่ บ้างก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์มือถือ ต่างพากันลากฝีเท้าอย่างเหนื่อยล้าตรงไปยังโรงอาหาร

เหอซฺวี่เดินรั้งท้ายแถว เขาม้วนตารางกำหนดการเป็นทรงกระบอกถือไว้ในมือ พลางก้าวเดินด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว

ลำคอแห้งผากจนแทบจะมีควันพวยพุ่งออกมา ตอนนี้เขาแค่อยากรีบกลับไปนอนแผ่ที่หอพัก กรอกน้ำอุ่นแก้วใหญ่เข้าปาก แล้วรอคนใจดีสักคนเอาข้าวมาส่งให้

ทว่าตรงหัวมุมทางเดิน กลับมีเสียงหนึ่งแว่วเข้ามา

"...เพราะงั้นที่คุณหมายถึง คืออยากให้ผมแกล้งทำพลาดเหรอครับ"

ฝีเท้าของเหอซฺวี่ชะงักลงทันที

เสียงนั้นดังมาจากบันไดหนีไฟอีกฟากของหัวมุมทางเดิน แม้จะมีกำแพงกั้นอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่ก็ยังได้ยินชัดเจนพอสมควร

เขาจำเสียงนั้นได้ นั่นคือฉีซฺวี่หนาน

เหอซฺวี่ไม่ได้ผลุนผลันเดินเข้าไปทันที

เขาเอนตัวพิงผนัง เอียงศีรษะเล็กน้อยเพื่อเงี่ยหูฟังเสียงที่ลอยมา

อีกเสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นชายวัยกลางคน น้ำเสียงเด็ดขาดไร้การต่อรอง "ไม่ใช่ 'อยากให้เธอ' แกล้งทำพลาด แต่ 'แนะนำให้เธอ' ควบคุมผลงานของตัวเองต่างหาก"

"เวทีการแสดงรอบสามห้ามโดดเด่นเกินไป อยู่ระดับกลางๆ ก็พอ อย่าให้หลุดเข้าไปถึงรอบไฟนอล แล้วก็อย่าให้คนดูรู้สึกว่าเธอตกรอบอย่างไม่เป็นธรรมด้วย"

เสียงของฉีซฺวี่หนานดังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย "...ผมไม่เข้าใจ ผมซ้อมมานานขนาดนี้ แต่คุณกลับบอกให้ผมออมมือบนเวทีเนี่ยนะ"

"เธอเข้าใจดีอยู่แล้ว ซฺวี่หนาน" ผู้จัดการกดเสียงต่ำลง "พ่อกับแม่เธอพูดชัดเจนแล้วนะ จบรายการนี้เมื่อไหร่ก็กลับบ้านไปทำสิ่งที่ควรทำซะ"

"ยิ่งเธอทำได้ดีเท่าไหร่ พวกท่านก็ยิ่งจัดการลำบาก ถึงตอนนั้นถ้าชื่อเธอติดเทรนด์ขึ้นมา พ่อแม่เธอจะพาเธอกลับไปได้ยังไง"

เหอซฺวี่ยังคงยืนพิงผนัง พอได้ยินประโยคนี้ มือที่ถือตารางกำหนดการก็ค่อยๆ กำแน่นขึ้น

"แต่ว่า..." เสียงของฉีซฺวี่หนานเริ่มสั่นเครือ "นี่มันเวทีของผมนะ...ผมซ้อมมาตั้งนาน ไม่ได้ตั้งใจจะมาแกล้งแพ้บนเวทีสักหน่อย"

"เธอคิดว่าฉันอยากให้ทำแบบนี้หรือไง" น้ำเสียงของผู้จัดการเจือแววหงุดหงิด "ก็เพราะพ่อแม่เธอร่วมลงทุนในรายการ เธอถึงได้มายืนอยู่ตรงนี้ ในเมื่อได้โอกาสที่คนอื่นไม่มี เธอก็ต้องยอมจ่ายสิ่งที่สมน้ำสมเนื้อสิ"

"อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้จะเต้นไม่ได้ไปตลอดชีวิต แค่อย่าให้สะดุดตาเกินไปก็พอ ไว้กระแสซาลงเมื่อไหร่ เธออยากจะเต้นยังไงก็เรื่องของเธอ"

บริเวณบันไดหนีไฟเงียบกริบไปหลายวินาที

เหอซฺวี่ผละตัวออกจากผนังแล้วก้าวเดินเข้าไป

เขาผลักประตูบันไดหนีไฟเปิดออก

เสียงบานพับประตูดังเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ แต่กลับดังก้องชัดเจนในความเงียบสงัดของบันไดหนีไฟ

ฉีซฺวี่หนานยืนอยู่ริมหน้าต่าง หันหลังให้ประตู แผ่นไหล่เกร็งแน่นเล็กน้อย

ฝั่งตรงข้ามมีชายวัยสี่สิบต้นๆ ในชุดสูทสีเทาเข้มยืนอยู่ ในมือถือแฟ้มเอกสาร สีหน้าของเขาชะงักค้างไปทันทีที่เหลือบเห็นเหอซฺวี่

"อาจารย์เหอ" ฉีซฺวี่หนานหันมามองแวบหนึ่ง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย "...อาจารย์มาได้ยังไงครับ"

"เดินผ่านมาน่ะ" เหอซฺวี่ก้าวไปหยุดยืนข้างเด็กหนุ่ม สายตามองตรงไปยังผู้จัดการคนนั้นอย่างเรียบนิ่ง "ได้ยินคนกำลังปรึกษากันว่าจะล้มมวยยังไงแถวนี้ ก็เลยแวะเข้ามาดูเรื่องสนุกหน่อย"

ผู้จัดการขมวดคิ้วแน่น "อาจารย์เหอซฺวี่ นี่เป็นเรื่องคุยกันภายในบริษัทเรา ไม่เกี่ยวกับคุณครับ"

"เรื่องภายในเหรอ" เหอซฺวี่เอียงคอเล็กน้อย น้ำเสียงยังคงราบเรียบ "สั่งให้เด็กฝึกตัวเองแกล้งทำพลาดบนเวทีเนี่ยนะ เรียกว่าเรื่องภายในแบบไหนกัน"

"ผมไม่ได้สั่งให้เขาแกล้งทำพลาด" ผู้จัดการกดเสียงต่ำลง "ผมแค่แนะนำเขาว่า..."

"แนะนำว่าอย่าเต้นดีเกินไปงั้นสิ" เหอซฺวี่ชิงพูดแทรก "แนะนำให้เกาะขอบเส้นตกรอบ แนะนำให้โยนเวทีที่ทุ่มเทเตรียมตัวมาตั้งนานทิ้งเป็นขยะ คุณเป็นผู้จัดการของเขา แนะนำเด็กแบบนี้เหรอ"

ผู้จัดการเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง นิ้วมือที่จับขอบแฟ้มเอกสารออกแรงบีบแน่นขึ้น

"อาจารย์เหอซฺวี่" น้ำเสียงของเขาเริ่มเจือความเย็นชา "ผมเป็นผู้จัดการของฉีซฺวี่หนาน แผนงานของเขาเป็นหน้าที่ที่ผมต้องจัดการ คุณในฐานะครูฝึกรับเชิญพิเศษของรายการ ไม่ควรก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเด็กฝึกนะครับ"

"เรื่องส่วนตัวของเขาเหรอ" เหอซฺวี่ขึ้นเสียงเล็กน้อย "สั่งให้เขาออมมือบนเวทีเนี่ยนะ เรียกว่าเรื่องส่วนตัว?"

"คุณรู้ไหมว่ามีเด็กหลังเวทีกี่คนที่ต้องซ้อมกันเป็นร้อยๆ รอบ กว่าจะได้แอร์ไทม์แค่ไม่กี่สิบวินาทีนี้มา? แต่คุณกลับพูดออกมาคำเดียวว่าไม่ต้องเต้นให้ดีเกินไป แล้วความพยายามของคนอื่นมันคืออะไรกัน?!"

แววตาของผู้จัดการเข้มขึ้นทันที "อาจารย์เหอซฺวี่ ระวังคำพูดของคุณด้วย ผมเป็นตัวแทนของนายทุนรายการนี้นะครับ"

เหอซฺวี่มองอีกฝ่าย นิ่งไปสองวินาทีก่อนจะยิ้มออกมา

รอยยิ้มนั้นบางเบา แต่กลับทำให้คนมองรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

"แปลว่า..." น้ำเสียงของเขากลับมาราบเรียบและแหบพร่าดังเดิม "คุณกำลังขู่ผมเหรอ?"

ผู้จัดการไม่ได้ตอบ แต่สีหน้าแบบนั้นก็เท่ากับยอมรับกลายๆ

เหอซฺวี่ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ขยับไปยืนคั่นกลางระหว่างเขากับฉีซฺวี่หนาน

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสามกระชั้นชิดขึ้นมา บรรยากาศกดดันรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา

"ฟังให้ดีนะ" เสียงของเหอซฺวี่ไม่ดังนัก แต่หนักแน่นชัดเจนทุกคำ "ฉีซฺวี่หนานเป็นลูกศิษย์ของผม เขาจะเต้นยังไงบนเวที มันเป็นเรื่องของเขา"

"ถ้าเขาเต้นพัง นั่นแปลว่าเขาซ้อมมาไม่ดีพอ ผมยอมรับได้ แต่ถ้าคุณสั่งให้เขาแกล้งเต้นพัง—"

เขาหยุดไปชั่วครู่ สายตาจับจ้องใบหน้าของผู้จัดการอย่างไม่ยอมถอยให้แม้แต่น้อย

"นั่นก็เท่ากับคุณกำลังทำร้ายเขา และผมไม่มีทางปล่อยคุณไปแน่"

มุมปากของผู้จัดการกระตุกเล็กน้อย ตั้งท่าจะพูด แต่เหอซฺวี่ไม่เปิดโอกาสให้

"ที่พ่อแม่เขาลงทุนในรายการนี้ มันก็จริง" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ยังคงสงบนิ่ง "แต่ถึงจะเป็นพ่อแม่ ก็ใช่ว่าจะเอาเงินมาซื้อชีวิตเขาได้—คิดดูให้ดีแล้วกัน"

เขาไม่รอให้ผู้จัดการตอบ แล้วหันไปหาฉีซฺวี่หนาน

"พ่อแม่นายจะมองว่าการเต้นมันไม่เอาไหน นั่นก็เรื่องของพวกเขา แต่นายอยากเต้นหรือเปล่า นั่นเป็นเรื่องของนาย ตอนนายยืนอยู่บนเวที คนดูเขามองนาย ไม่ได้มองพ่อแม่นาย"

ขนตาของฉีซฺวี่หนานสั่นไหวเล็กน้อย

เหอซฺวี่มองเด็กหนุ่มตรงหน้า น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "ถ้านายอยากเต้น ก็เต้นให้ดี ถ้าไม่อยาก ก็ไม่ต้องเต้น"

"ส่วนคนอื่นจะบงการชีวิตนายยังไง นั่นก็เรื่องของคนอื่น ชีวิตของนายอยู่ในมือนาย ไม่ได้อยู่ในมือพวกเขา"

ภายในช่องบันไดหนีไฟเงียบสงัดไปครู่ใหญ่

ในที่สุดฉีซฺวี่หนานก็เอ่ยขึ้น "...อาจารย์เหอ"

"อืม"

"ผมรู้แล้วครับว่าต้องทำยังไง"

ในที่สุดเหอซฺวี่ก็หันหน้าไปมองเขา

ขอบตาของเด็กหนุ่มแดงเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย แต่สายตากลับแน่วแน่มั่นคง

"พรุ่งนี้ขึ้นเวที" เหอซฺวี่พูด "ควรจะเต้นแบบไหนก็เต้นไปแบบนั้น คนอื่นจะคิดยังไงไม่สำคัญ"

ฉีซฺวี่หนานมองเขาอยู่สองสามวินาทีแล้วพยักหน้า ก่อนจะหันหลังเปิดประตูเดินออกไป

ผู้จัดการยืนนิ่งอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ อ้าปากพะงาบๆ เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมาสักคำ

เหอซฺวี่มองสีหน้าอีกฝ่าย ก้าวไปทางประตูสองก้าวแล้วปรายตามองแวบหนึ่ง "อย่าคิดว่ามีนายทุนหนุนหลังแล้วจะวิเศษวิโส การแข่งขันออดิชันมันคือกีฬา ไม่ใช่ที่ที่พวกคุณจะมาเล่นตุกติก"

ประตูปิดลง

แสงไฟตรงทางเดินสว่างจ้าจนแสบตา เหอซฺวี่ยืนพิงกำแพงอยู่ครู่หนึ่ง ก้มมองมือตัวเอง—ไม่รู้ว่ากำแน่นเป็นหมัดตั้งแต่เมื่อไหร่

เขาค่อยๆ คลายมือออก ดึงตารางงานที่ม้วนเป็นแท่งออกจากกระเป๋าเสื้อ แล้วหนีบไว้ใต้รักแร้อีกครั้ง

มีเสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังมาจากทางบันไดหนีไฟ

เหอซฺวี่ไม่ได้หันกลับไปมอง เขายังคงก้าวเดินต่อไป

ด้านหลังเขา บานประตูนั้นแง้มออกเป็นช่องแคบๆ ทอดแสงสลัวรางออกมา