ตอนที่ 83 ซ้อมใหญ่

ในที่สุดการแสดงรอบสามก็มาถึงขั้นตอนการซ้อมคิวเทคนิคจนได้

สตูดิโอถ่ายทำขยายกว้างกว่ารอบสองเท่าตัว เวทีใหญ่ขึ้นสองเท่า แถมยังเพิ่มโครงไฟขึ้นไปอีกสี่แถว

แม้แต่วัสดุปูพื้นก็เปลี่ยนใหม่หมด พอลองเหยียบดูก็รู้สึกลื่นกว่าเดิมไม่น้อย

เหอซฺวี่ยืนเท้าเอวอยู่กลางเวที แหงนมองสปอตไลต์ที่เรียงรายแน่นขนัดเหนือศีรษะ พอก้มลงย่ำเท้าทดสอบพื้นไปสองที สีหน้าก็เริ่มตึงขึ้นมา

"...พื้นนี่ใครเลือก?"

ไม่มีใครตอบ

เขากระทืบเท้าลงไปอีกสองที พื้นรองเท้าไถลไปบนพื้นผิวมันปลาบเป็นทางสั้นๆ

"ผมถามว่า พื้นนี่ใครเลือก?"

เสียงอ่อยๆ ดังมาจากข้างเวที "อาจารย์เหอครับ วัสดุนี้ทีมผู้กำกับเป็นคนเคาะครับ เขาบอกว่าเวลาขึ้นกล้องแล้วภาพบนเวทีจะออกมาสวยกว่า—"

"สวยกับผีน่ะสิ" เหอซฺวี่ขึ้นเสียงทันที "พื้นลื่นเป็นลานสเก็ตขนาดนี้ ถ้าเด็กฝึกใส่รองเท้าขึ้นแสดงจริง แค่หมุนตัวทีเดียวได้ไถลตกเวทีไปหาคนดูข้างล่างแน่"

เสียงนั้นเงียบกริบไปทันที

เหอซฺวี่ก้มลงวงปากกาบนตารางคิวงาน ก่อนจะเงยหน้ากวาดสายตามองโครงไฟรอบเวที "ทีมไฟ จุดตกของไฟฟอลโลว์นี่ใครเป็นคนตั้ง?"

ทางทีมไฟเงียบไปสองวินาที ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมาจากวิทยุสื่อสาร "อาจารย์เหอ พวกเราลองรันตามคิวที่วางไว้รอบหนึ่งแล้วครับ—"

"คิวนั้นผมเป็นคนวางเอง แต่ตำแหน่งไฟที่พวกคุณเซ็ตไว้มันคลาดเคลื่อนไปเยอะมาก" เหอซฺวี่หยิบตารางคิวงานขึ้นมาชี้ให้ช่างไฟข้าง ๆ ดู "ท่อนฮุกของกลุ่มสาม ไฟหลักต้องลงตรงตำแหน่งหนึ่งในสามฝั่งซ้ายของเวที แต่ตอนนี้พวกคุณกลับส่องไปตรงกลางเป๊ะเลย"

ช่างไฟรีบสาวเท้าเข้ามา ก้มมองจุดที่เหอซฺวี่ชี้ "...เดี๋ยวผมแก้ให้เดี๋ยวนี้เลยครับ"

"เดี๋ยวนี้คือกี่นาที?"

"...ห้านาทีครับ?"

"สองนาที"

ช่างไฟรีบหันหลังวิ่งหน้าตั้งออกไปทันที

เหอซฺวี่ดึงสายตากลับมา ก้มลงขีดเส้นบนตารางคิวงานไปอีกหนึ่งเส้น แล้วเงยหน้ามองไปทางข้างเวที "ฝ่ายเสียง ทางพวกคุณเป็นไงบ้าง?"

มีเสียงคลื่นสัญญาณแทรกจากการปรับจูนดังมาจากฝั่งทีมเสียง ก่อนจะมีเสียงตอบกลับมา "อาจารย์เหอ เฟสของลำโพงหลักมีปัญหานิดหน่อย กำลังจูนอยู่ครับ—"

"นานแค่ไหน?"

"สิบนาทีครับ—"

"ห้านาที"

ทางทีมเสียงเงียบไปอึดใจหนึ่ง "...รับทราบครับ"

สวี่ซูถงยืนรออยู่ข้างเวที พลางมองเหอซฺวี่ที่เพิ่งมาถึงก็ไล่จวกทีมเทคนิคเรียบทุกฝ่าย เธอถอนหายใจแล้วกระซิบกับโจวเหวยที่อยู่ข้างๆ "วันนี้เขาไปหงุดหงิดอะไรมาเนี่ย"

โจวเหวยยืนกอดอกพิงกำแพงด้วยสีหน้าเรียบเฉย "วันนี้ซ้อมคิวเทคนิค สเกลใหญ่กว่ารอบสองตั้งเท่าตัว ปัญหาก็ต้องเยอะอยู่แล้ว ถ้าไม่ด่าซะบ้าง คนพวกนี้ก็ไม่รู้จักกระตือรือร้นหรอก"

สวี่ซูถงคิดตามแล้วก็เห็นด้วยว่าจริง

ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอดพูดไม่ได้อยู่ดี "...แต่เวลาเขาด่าคนเนี่ยน่ากลัวชะมัดเลยนะคะ"

"เดี๋ยวก็ชินไปเอง" โจวเหวยบอก "รอดูเถอะ พอพวกเด็กฝึกมา เขาจะด่าโหดกว่านี้อีก"

สีหน้าของสวี่ซูถงเจื่อนลงทันที

ประสิทธิภาพในการคุมงานของเหอซฺวี่ทำให้ทุกคนได้เห็นกับตาตั้งแต่เริ่มซ้อมกลุ่มแรกว่า การทำงานระดับมืออาชีพที่เหนือชั้นกว่ามันเป็นอย่างไร

พอถึงคิวกลุ่มที่สามขึ้นเวที ทีมไฟยังคงวุ่นวายกับการปรับตำแหน่งไฟฟอลโลว์กันจ้าละหวั่น

เหอซฺวี่ยืนดูหน้าจอมอนิเตอร์อยู่เพียงสิบวินาที ก็ยกวิทยุสื่อสารขึ้นสั่งการ "ไม่ต้องปรับแล้ว แผนเดิมมันผิด ตรงท่อนฮุกน่ะ ให้ไฟฟอลโลว์กดมุมตรงลงมาจากด้านหน้าเลย ไม่ต้องเปิดไฟข้าง"

ช่างไฟชะงักไปนิด "แต่ในแผนระบุไว้ว่าเป็นไฟข้างนะครับ—"

"ช่างหัวแผนมันสิ ตอนนี้ผมสั่งแก้แล้วไง"

ช่างไฟกลืนคำพูดที่เหลือลงคอ แล้วยอมปรับเป็นมุมกดจากด้านหน้าแต่โดยดี

ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาดีกว่าที่คิดไว้มาก

เหอซฺวี่ไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาก้มลงขีดตารางคิวงานอีกหนึ่งเส้น ก่อนเงยหน้ากวาดตามองไปทั่วเวที "ฝ่ายเสียง ท่อนเวิร์สสองช่วยดันเสียงกระเดื่องขึ้นอีกสองระดับ ความหนักแน่นตอนนี้ยังไม่พอจะส่งอารมณ์ท่าเต้น"

เสียงเลื่อนสไลเดอร์มิกเซอร์ดังมาจากทางฝ่ายเสียง

"พอ ล็อกไว้แค่นั้นแหละ"

ทีมงานต่างหันมองหน้ากัน และเห็นสีหน้าแบบเดียวกันปรากฏบนใบหน้าของอีกฝ่าย—นี่ใช่คนแน่เหรอ?

พอกลุ่มที่สี่ขึ้นเวที เหอซฺวี่พูดไปแค่สามประโยคเท่านั้น

ประโยคแรก "ตำแหน่งยืนเบี้ยว ขยับไปทางขวาหนึ่งก้าวทุกคน"

ประโยคที่สอง "จังหวะหยุดก่อนเข้าท่อนฮุกสั้นไป หยุดเพิ่มอีกครึ่งจังหวะ"

ประโยคที่สาม "เอาใหม่อีกรอบ"

แค่สองรอบก็ผ่าน

สวี่ซูถงยืนอ้าปากค้างอยู่ที่โซนรอขึ้นเวทีด้านข้าง มองผู้เข้าแข่งขันกลุ่มนั้นซ้อมคิวตั้งแต่ต้นจนจบ

ระหว่างนั้นเหอซฺวี่ไม่พูดอะไรอีกเลย ทำเพียงก้มหน้าวงปากกาลงบนตารางคิวเป็นครั้งคราว

เธอหันไปมองเจิ้งไจ้หยวนที่อยู่ข้างๆ "...กลุ่มเมื่อกี้ ตอนซ้อมเมื่อสองสามวันก่อน บล็อกกิ้งท่อนฮุกยังติดๆ ขัดๆ อยู่ไม่ใช่เหรอคะ"

เจิ้งไจ้หยวนยืนกอดอกพิงกำแพง "เมื่อวานบ่ายเหอซฺวี่เข้าไปอยู่ในห้องซ้อมกลุ่มนั้นตั้งสี่สิบนาที"

"สี่สิบนาทีเหรอคะ"

"อืม แค่สี่สิบนาทีนั่นแหละ"

สวี่ซูถงเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นมา "...เขาแอบฉีดพลังวิเศษอะไรใส่ทุกคนหรือเปล่าคะเนี่ย"

"ฉีดพลังวิเศษที่ชื่อว่า 'โดนเหอซฺวี่ด่าเปิง' เข้าไปน่ะสิ"

สวี่ซูถง "...พี่ยอมใจเลยค่ะ"

กลุ่มที่ห้า กลุ่มที่หก... ขั้นตอนดำเนินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วชนิดเห็นได้ชัดตาเปล่า

เดิมทีกำหนดการประเมินเวลาไว้ถึงสี่ชั่วโมง แต่เหอซฺวี่กลับคุมจังหวะได้เร็วอย่างเหลือเชื่อ

ทันทีที่แต่ละกลุ่มขึ้นเวที เขากวาดตามองบล็อกกิ้งแวบเดียว ฟังเพลงแค่สามวินาที แล้วสั่งปรับแก้ตรงจุดเพียงสองสามเรื่อง ทุกคำเฉียบขาดและตรงประเด็น ไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่คำเดียว

ทีมงานที่เดิมทีเครียดเกร็งเตรียมใจอยู่ทำงานล่วงเวลา เริ่มผ่อนคลายลงเรื่อยๆ ในช่วงหลัง บางคนถึงขั้นเริ่มหันไปกระซิบกระซาบคุยเล่นกันแล้ว

ชายหนุ่มจากทีมเสียงยืนพิงคอนโซลมิกเซอร์ กดเสียงต่ำคุยกับเพื่อนร่วมงาน "เขาทำงานไวเกินไปแล้ว... ตอนแรกฉันนึกว่าวันนี้ต้องลากยาวถึงสามทุ่มเป็นอย่างน้อยซะอีก"

"นี่เพิ่งจะสี่โมงครึ่งเองนะ" เพื่อนร่วมงานก้มดูโทรศัพท์มือถือ "ถ้าเร็วขนาดนี้ หกโมงเย็นก็ได้เลิกงานแล้ว"

"พรุ่งนี้มีอัดรายการจริง วันนี้จะได้กลับไปนอนไวหน่อย"

"อย่าเพิ่งดีใจไป เขายังด่าไม่เสร็จเลยนะ"

สิ้นเสียงนั้น เสียงของเหอซฺวี่ก็ดังข้ามมาจากทางคอนโซลมอนิเตอร์ทันที "ทีมเสียง อย่าเพิ่งคุย กลุ่มต่อไปจะขึ้นแล้ว"

ทั้งสองคนหุบปากฉับพร้อมกัน รีบขยับกลับเข้าประจำตำแหน่งทันที

แต่มุมปากกลับกลั้นยิ้มเอาไว้ไม่อยู่

การซ้อมใหญ่ของสองสามกลุ่มสุดท้ายยิ่งเร็วกว่าช่วงก่อนหน้านั้นเสียอีก

เพราะเหอซฺวี่ปรับแก้ทั้งไฟ เสียง และมุมกล้องจนเข้าที่เข้าทางหมดแล้วจากการซ้อมรอบก่อน ๆ กลุ่มหลังจึงแค่รันตามขั้นตอนและการตั้งค่าที่เสร็จสมบูรณ์แล้วเท่านั้น

พอการซ้อมของกลุ่มที่แปดจบลง เหอซฺวี่ก็ก้มมองโทรศัพท์มือถือ—เวลาห้าโมงสี่สิบสามนาที

เร็วกว่ากำหนดการเดิมเกือบสองชั่วโมง

เขาม้วนตารางกำหนดการหนีบไว้ใต้รักแร้ เดินออกมาจากหลังคอนโซลมอนิเตอร์ไปหยุดยืนตรงขอบหน้าเวที พลางกวาดสายตามองทีมงานทุกคนที่ยังคงสแตนด์บายอยู่ตามตำแหน่งของตัวเอง

"เลิกงานได้"

ทีมงานทุกคนในสตูดิโอต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก ไหล่ที่เกร็งแน่นพลันผ่อนคลายลงทันที

เขายืนอยู่ตรงริมขอบเวทีด้านหน้า กวาดสายตามองกลุ่มผู้เข้าแข่งขันตรงโซนรอขึ้นเวทีที่กำลังเตรียมตัวแยกย้าย "ผู้เข้าแข่งขันอยู่ก่อน"

คนทั้งสี่สิบคนที่กำลังจะก้าวเท้าพลันชะงักกึกอย่างพร้อมเพรียง

เหอซฺวี่เดินเอื่อยๆ ไปกลางเวที สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง พยักพเยิดคางไปทางพื้นเวทีเล็กน้อย "พื้นตรงนี้ลื่น คืนนี้กลับไป ให้ทุกคนเอาผ้าชุบน้ำเช็ดพื้นรองเท้าที่จะใส่ขึ้นเวทีให้ทั่ว ตากให้แห้ง จะได้เพิ่มแรงเสียดทาน"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคน "พรุ่งนี้ก่อนขึ้นเวที วอร์มอัปกับยืดกล้ามเนื้อให้ถึง อย่าให้มีใครบาดเจ็บ ผิดก็คือผิด ผมไม่ให้โอกาสพวกนายแก้ตัวเป็นครั้งที่สองแน่"

"เข้าใจไหม"

"เข้าใจครับ" มีเสียงตอบรับดังขึ้นประปราย

เหอซฺวี่เลิกคิ้ว "ดังกว่านี้หน่อย"

"เข้าใจครับ!" คนทั้งสี่สิบคนขานรับพร้อมเพรียง เสียงดังก้องสะท้อนอยู่ในสตูดิโอนานถึงสองวินาทีกว่าจะค่อยๆ จางหายไป

เหอซฺวี่ละสายตากลับมา หมุนตัวเดินไปทางคอนโซลมอนิเตอร์ "เอาละ กลับไปพักผ่อนได้ เวทีวันพรุ่งนี้ พวกนายรู้ดีกว่าใครว่าต้องเต้นยังไง"

จังหวะที่เขาเดินผ่านสวี่ซูถง สวี่ซูถงก็เอ่ยถามเสียงเบา "นี่เธอกำลังขู่พวกเขาหรือกำลังให้กำลังใจพวกเขากันแน่เนี่ย"

เหอซฺวี่ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง "ทั้งสองอย่าง"