ตอนที่ 82 แมวของเหลว

น้ำเสียงของเหอซฺวี่เจือแววล้อเลียนอยู่บ้าง

แต่หยางเซิ่งไม่สนเรื่องภาพพจน์อะไรแล้ว เขารีบคว้าโอกาสทองนี้เอาขาลงทันที เปลี่ยนไปใช้มุมที่ต่ำกว่าเดิมแล้วค่อยโน้มตัวกดลงไปใหม่อีกรอบ

คราวนี้เขากดตัวลงไปได้เกือบเก้าสิบองศาในที่สุด

ติดแค่ว่าสั่นไปทั้งตัว เหงื่อตรงขมับไหลหยดลงมาตามแนวกราม

ส่วนซ่งอิงเหวินที่อยู่หน้าราวบาร์ข้าง ๆ สภาพดูอนาถกว่าหยางเซิ่งเสียอีก

ขาเพิ่งพาดขึ้นไป พยายามกดตัวลงได้ไม่ถึงสิบเซนติเมตร หัวเข่าก็เริ่มสั่นพั่บ ๆ ปากส่งเสียงครางอย่างทรมาน

ส่วนเจียงหยางนั้นอาการหนักที่สุด

พอพาดขาขึ้นไปได้ เขาก็แทบจะทิ้งตัวห้อยโตงเตงอยู่กับราวบาร์ ซุกหน้าลงกับท่อนแขนพลางส่งเสียงอู้อี้ "อาจารย์เหอ... ผมจะตายแล้วครับ..."

"ไม่ตายหรอก" เหอซฺวี่บอก "ตอนนี้นายแค่เส้นตึง กดลงไปให้ลึกกว่านี้อีกนิดเดี๋ยวก็ดีขึ้นแล้ว"

"ถ้ากดลงไปอีกนิดผมได้ตายจริง ๆ แน่—"

"งั้นนายก็ลองตายให้ฉันดูสักทีสิ"

เจียงหยางเงยหน้าขึ้นมา มองเหอซฺวี่ด้วยสายตาแบบ 'คุณยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าเนี่ย'

ประตูห้องซ้อมถูกผลักเปิดออกเป็นช่องแคบ ๆ

"พี่เหอซฺวี่ พวกพี่ทำอะไรกันอยู่น่ะ ได้ยินเสียงมาแต่ไกล— เชี่ย!"

หลี่ปู้ฝานชะโงกหน้าเข้ามาข้างใน

ตรงระเบียงทางเดินด้านหลังยังมีหลินซือหย่วนกับจ้าวเทียนอวี่ยืนอยู่อีกสองคน คาดว่าคงถูกเสียงร้องโหยหวนดึงดูดให้ตามมาดูเหมือนกัน

สายตาทั้งสามคู่มองตรงไปยังเด็กหนุ่มสามคนที่แทบจะหมดสติอยู่หน้าราวบาร์ยืดเส้นเป็นตาเดียว

"พวกนาย..." หลี่ปู้ฝานกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก "กำลังยืดขากันเหรอ"

"ก็เห็นอยู่ทนโท่" เหอซฺวี่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา มือยังคงกดเอวของซ่งอิงเหวินไว้ "เข้ามา"

หลี่ปู้ฝานชะงักกึก "เข้ามาเหรอ พวกผมแค่แวะมาดูเฉย ๆ—"

"เข้ามา" เหอซฺวี่กล่าวย้ำ "ในเมื่อมาถึงนี่แล้ว ก็อย่าให้เสียเที่ยว"

หลี่ปู้ฝาน หลินซือหย่วน และจ้าวเทียนอวี่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงหน้าประตู หันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ในที่สุดเหอซฺวี่ก็เอียงคอ ใช้หูขวาหันไปทางพวกเขา "ฉันบอกว่า เข้ามา ยืดขา"

"พี่เหอซฺวี่ พวกผมแค่เดินผ่านมาเองนะ—"

"งั้นก็ไม่ต้องเดินผ่านแล้ว" เหอซฺวี่ละมือจากเอวของซ่งอิงเหวิน ยืดตัวตรงแล้วหันไปมองทั้งสามคนที่หน้าประตู "พวกนายน่ะ ความยืดหยุ่นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันสักเท่าไรหรอก— ไหน ๆ ก็บังเอิญเจอกันแล้ว มาฝึกด้วยกันเลยสิ"

หลี่ปู้ฝานอ้าปากค้าง พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย "พี่เหอซฺวี่ ซ้อมของทีมพวกผมยังไม่—"

"วันหยุด จะซ้อมอะไรกันนักหนา" เหอซฺวี่เอ่ยขัด "ยืดขาเสร็จค่อยไป ไม่เสียเวลาพวกนายกี่นาทีหรอก"

หลินซือหย่วนเป็นคนแรกที่ก้าวเท้าเข้ามา สีหน้าหม่นหมองยอมรับชะตากรรมทำนองว่า 'ในเมื่อหนีไม่พ้นก็ก้มหน้ารับกรรมไป'

จ้าวเทียนอวี่เดินตามหลังมา มุมปากกระตุกเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร

หลี่ปู้ฝานยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ตรงประตู สบตากับเหอซฺวี่อยู่ห้าวินาที ก่อนจะเดินคอตกตามเข้ามา

ทั้งหกคนยืนเรียงหน้ากระดานอยู่หน้าบาร์ยืดเส้น สภาพเหมือนเด็กนักเรียนทำผิดที่โดนสั่งทำโทษให้ยืนขาเดียวไม่มีผิด

เหอซฺวี่เดินตรวจจากหัวแถวไปท้ายแถว กวาดสายตามองข้อพับขาของทุกคนทีละคน

ขาของหลี่ปู้ฝานลอยค้างอยู่กลางอากาศ สั่นระริกราวกับใบไม้ต้องลม

เหงื่อบนหน้าผากของหลินซือหย่วนหยดแหมะลงพื้นไปแล้ว

จ้าวเทียนอวี่กัดฟันแน่นไม่ยอมส่งเสียงร้อง แต่องศาขาข้างนั้นกลับดูน่าเวทนายิ่งกว่าคนอื่นเสียอีก

เหอซฺวี่หยุดลงตรงหน้าหยางเซิ่ง ก้มมองปราดหนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นหลังช่วงเอวของเขาแล้วออกแรงกดเบา ๆ

หยางเซิ่งส่งเสียงครางอือในลำคอด้วยความทรมาน ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้มยิ่งกว่าเดิม

"...ความยืดหยุ่นขนาดนี้น่ะนะ" ในที่สุดเหอซฺวี่ก็เอ่ยปาก น้ำเสียงแฝงความสงสัยอย่างจริงใจ "นายตีลังกากลับหลังในท่อนฮุกออกมาเนียนขนาดนั้นได้ยังไงกัน"

หยางเซิ่งกัดฟันตอบ "อันนั้น... อันนั้นมันใช้แรงระเบิดกล้ามเนื้อครับ..."

"แรงระเบิดช่วยได้แค่ตอนเทกตัวขึ้น แต่จังหวะซับแรงกระแทกตอนลงพื้นต้องอาศัยความยืดหยุ่น" เหอซฺวี่ชักมือกลับแล้วยืดตัวตรง สายตากวาดมองใบหน้าของทั้งหกคนทีละคน "ปกติพวกนายไม่ยืดขากันเลยใช่ไหม"

ไม่มีใครกล้าตอบสักคน

เหอซฺวี่มองพวกเขาอยู่สองสามวินาทีก่อนจะส่ายหน้า แล้วเดินไปยังที่ว่างกลางห้องซ้อม

เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงถอดเสื้อแจ็กเกตวอร์มออกแล้วโยนไปที่มุมห้องส่ง ๆ

"ลงมากันให้หมด เดี๋ยวฉันทำให้ดูเป็นตัวอย่าง"

ทั้งหกคนรีบเอาขาลงจากราวบาร์พร้อมกันทันที เคลื่อนไหวรวดเร็วปานได้รับอภัยโทษ

หลี่ปู้ฝานขยับขาข้างที่แข็งทื่อพลางสูดปากด้วยความเจ็บ

"พี่เหอซฺวี่ พี่จะสาธิตอะไรเหรอครับ"

เหอซฺวี่ไม่ได้สนใจเขา

โดยไม่มีการวอร์มอัปหรือตั้งท่าเตรียมล่วงหน้า เขาย่อตัวลงเล็กน้อย สองมือยันพื้น ทั้งร่างดีดตัวราวกับสปริงที่ถูกอัดแน่น สองขาวาดเป็นแนวโค้งเฉียบคมกลางอากาศ ก่อนจะฉีกขาแนบระนาบไปกับพื้นอย่างสมบูรณ์แบบในทันที

ห้องซ้อมเงียบกริบไปชั่วขณะ

หลี่ปู้ฝานอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ

"เชี่ยล่ะเหวย--!!"

เหอซฺวี่ยังไม่หยุดแค่นั้น

จากท่าฉีกขา เขาม้วนตัวไปข้างหน้าทันที ทั้งร่างอ่อนช้อยพลิ้วไหวราวกับไร้กระดูก

พับงอ ยืดเหยียด บิดตัว ข้อต่อทุกส่วนดูเหมือนแยกเป็นอิสระจากกัน แต่กลับสอดประสานกันได้อย่างไร้ที่ติในชั่วพริบตา

เขาเคลื่อนไหวต่อเนื่องเป็นชุด ทั้งตีลังกาหลัง ตีลังกาหน้า ลำตัวพลิ้วไหวม้วนคลายดั่งเกลียวคลื่น ก่อนจะดีดตัวขึ้นมาอย่างหมดจด สองเท้าแตะพื้นอย่างมั่นคง

ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสิบวินาที

เหอซฺวี่ยืดตัวตรง ปัดมือราวกับปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็น แล้วหันกลับไปมองทั้งหกคน

หลี่ปู้ฝานเป็นคนแรกที่สติหลุด

"เชี่ยล่ะเหวย--!!!" เสียงของเขาแหลมสูงขึ้นไปแปดคีย์ ร่างถอยกรูดไปครึ่งก้าว พลางชี้นิ้วไปยังเหอซฺวี่ "พี่เหอซฺวี่ เมื่อกี้พี่-- ท่าเมื่อกี้น่ะ พี่ทำได้ยังไงกันเนี่ย?!"

"ทำได้ยังไงอะไรกัน" เหอซฺวี่พูดเรียบ ๆ "ยืดขาให้บ่อย ขี้เกียจให้น้อยลง พวกนายก็ทำได้เหมือนกัน"

พูดจบเขาก็เดินไปชิดกำแพง ก้มลงหยิบเสื้อแจ็กเกตวอร์มขึ้นมาสะบัดเบา ๆ แล้วพาดไว้บนไหล่อย่างสบายอารมณ์

คนทั้งหกที่อยู่ข้างหลังยังคงยืนอึ้งอยู่ที่เดิม

หลี่ปู้ฝานยังอ้าปากค้าง ตาเบิกกว้างอยู่นานสองนานกว่าจะกะพริบตาถี่ ๆ "พวกเราก็ทำได้เนี่ยนะ พี่เหอซฺวี่พูดจริงเหรอครับ ไอ้ท่าฉีกขาตรงเมื่อกี้น่ะ แม้แต่ในฝันผมยังไม่กล้าฝันเลย!"

"งั้นตอนนี้นายก็ฝันไปสิ ฝันบ่อย ๆ เดี๋ยวก็เป็นจริงเอง" เหอซฺวี่พูดโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

ในที่สุดเจียงหยางก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น มือเกาะบาร์ยืดขายืนขึ้นมาได้ แต่ขาสองข้างยังสั่นพั่บ ๆ ราวกับลูกสัตว์เพิ่งหัดเดิน

สายตาเขามองสลับไปมาระหว่างเหอซฺวี่กับกล้องสองสามรอบ ก่อนจะหันขวับไปจ้องหน้ากล้องแล้วพูดอย่างจริงจังเป็นงานเป็นการ "พี่ตากล้อง ช็อตนี้ต้องปล่อยออกอากาศนะ"

"ปล่อยอะไร" เหอซฺวี่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

สีหน้าของเจียงหยางจริงจังมาก จริงจังจนดูตลก "นี่มันแมวเหมียวตัวจริงชัด ๆ คำว่าเสือดาวยังเอาไม่อยู่เลย ความยืดหยุ่นเมื่อกี้นี้ อาจารย์เหอ คุณเป็นแมวน้ำเหลวไปแล้ว"

ห้องซ้อมเงียบกริบไปชั่วขณะ ก่อนที่หลี่ปู้ฝานจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเป็นคนแรก

"แมวน้ำเหลว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ--!" เขาหัวเราะจนตัวงอ สองมือยันเข่าไว้ "เจียงหยาง นายจบเห่แน่ กล้าดียังไงไปบอกว่าพี่เหอซฺวี่เป็นของเหลววะ!"

"ฉันพูดความจริงนะ!" เจียงหยางเถียงอย่างมั่นอกมั่นใจ พลางชี้ไปที่กล้อง "มีคลิปเป็นหลักฐานด้วย! คนทั้งประเทศจะได้เห็นกันหมด!"

ซ่งอิงเหวินยืนอยู่ตรงมุมห้อง มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างชัดเจน "เป็นแมวเหลวจริง ๆ นั่นแหละ ท่าฉีกขาตรงแล้วม้วนตัวไปข้างหน้าเมื่อกี้ คนปกติเขาทำไม่ได้หรอก"

หลินซือหย่วนกับจ้าวเทียนอวี่สบตากัน คนหนึ่งก้มหน้าแกล้งทำเป็นผูกเชือกรองเท้า อีกคนหันหลังเข้าหากำแพง ไหล่สั่นระริกด้วยกันทั้งคู่

เหอซฺวี่ยืนอยู่กับที่ ในมือถือเสื้อแจ็กเกตวอร์ม มองทั้งหกคนที่หัวเราะจนตัวสั่นด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เขานิ่งเงียบไปหลายวินาที

ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "หัวเราะกันพอหรือยัง"

เสียงหัวเราะเบาลงบ้าง แต่ก็ยังไม่หยุดสนิท

"ถ้าหัวเราะพอแล้วก็ไปยืดขาต่อ" เหอซฺวี่สะบัดแจ็กเกตพาดบ่า เดินไปหยุดหน้าบาร์ยืดเส้นแล้วตบลงบนราวสองที

"เมื่อกี้สาธิตให้ดูเป็นตัวอย่าง ไม่ใช่ให้มาหัวเราะ ทุกคน ฉีกขาลงไป ถ้าฉีกไม่ลงก็ไม่ต้องกลับ"

เสียงหัวเราะของทั้งหกคนชะงักกึกคาลำคอทันที

สีหน้าของเจียงหยางเปลี่ยนจากยิ้มกระหยิ่มเป็นตื่นตระหนก "อาจารย์เหอ คุณไม่ได้เอาจริงใช่ไหมครับ"

"ฉันเคยล้อเล่นกับนายตั้งแต่เมื่อไหร่"

เจียงหยางมองใบหน้าไร้อารมณ์ของเหอซฺวี่ แล้วหันไปมองเพื่อนร่วมทีมข้าง ๆ ก่อนจะยอมจำนน ยกขาวางพาดบนราวบาร์แต่โดยดี

เสียงโอดครวญด้วยความเจ็บปวดดังระงมขึ้นในห้องซ้อมอีกครั้งหนึ่ง

เหอซฺวี่เดินไปนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ตรงมุมห้อง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วปรายตามองกล้องวงจรปิด

ไฟสีแดงยังคงสว่างอยู่

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มให้กล้องอย่างไม่ใส่ใจนัก "ตรงนี้อย่าเอาไปออกอากาศนะ"

แน่นอนว่ากล้องไม่มีทางตอบอะไรกลับมาอยู่แล้ว