ตอนที่ 81 ซัคคิวบัส

ชื่อคลิปตั้งได้ดึงดูดใจสุด ๆ — "เหอซฺวี่เต้นเพลง 'ไป๋ล่างไป๋ล่าง' ของสวี่ซูถง แบบนี้ใครจะไปทนไหว?"

ก่อนกดเข้าไปดู คนส่วนใหญ่คิดว่าคงเป็นแค่การพาดหัวเรียกยอดวิว

แต่พอกดเข้าไปปุ๊บ ทุกคนกลับตกอยู่ในความเงียบกริบ

ในคลิปคือภาพเหอซฺวี่ยืนอยู่กลางห้องซ้อมของกลุ่มหลี่ปู้ฝาน เขาสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงสีดำ ดูไม่ต่างจากเวลาปกติเลยสักนิด

จนกระทั่งเสียงดนตรีดังขึ้น

เพียงแค่แปดจังหวะแรก ออร่ารอบตัวเหอซฺวี่ก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

เขาขยับไหล่เบา ๆ ทีหนึ่ง

แค่ครั้งเดียวเท่านั้น องศาที่ดูเกียจคร้านและไม่แยแสแบบนั้น ก็ทำเอาคอมเมนต์วิ่งเปลี่ยนจาก "อ๊ายยย" กลายเป็น "เชี่ยยย" ในทันที

ยิ่งพอสะโพกเริ่มขยับตามมา คอมเมนต์วิ่งก็แทบไม่เป็นภาษาอีกต่อไป

"เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ — นี่คือเหอซฺวี่คนเดียวกับที่ฉันรู้จักเหรอ???"

"เหอซฺวี่คนที่ด่าคนในห้องซ้อมจนเสียงแหบคอแห้งคนนั้นน่ะนะ???"

"ตอนนี้เขากำลังเต้นอะไรอยู่เนี่ย??? นี่ใช่คนเดียวกับครูฝึกปีศาจสุดดุในเวลาปกติจริง ๆ เหรอ???"

"พวกเธอดูสายตาเขาสิ—คุณพระ มุมที่เขามองกล้องนั่นมัน—ขนาดสวี่ซูถงยังอ่อยไม่เก่งเท่าเขาเลย!!"

ในคลิป เหอซฺวี่เต้นมาถึงท่อนฮุกสำคัญที่สุด—มือข้างหนึ่งยันพื้น ทอดกายเป็นเส้นโค้งอ่อนช้อย ส่วนมืออีกข้างค่อย ๆ ลูบไล้จากแผงอกลงมาถึงเอว

ท่วงท่าไม่ได้เปิดกว้างหรือหวือหวาอะไร

แต่สายตาที่เจือรอยยิ้มเกียจคร้านแฝงเลศนัยคู่นั้น กลับสบเข้ากับเลนส์กล้องได้อย่างแม่นยำ

เกียจคร้านกำลังดี

และเย้ายวนเกินจะต้านทาน

ชั่วพริบตานั้น ข้อความคอมเมนต์วิ่งพากันค้างไปถึงสามวินาที ก่อนจะทะลักออกมาไม่ต่างจากเขื่อนแตก

"ทำไมเขาถึงทำแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย!!!!"

"นี่มันแมวดาวสายพันธุ์เหอซฺวี่ชัด ๆ—เวลาเย็นชาก็ทำเอาไม่กล้าเข้าใกล้ เวลาขี้เซาก็น่าเข้าไปจกพุง—แต่พอเซ็กซี่ขึ้นมาก็ทำเอาคนดูแทบขึ้นสวรรค์ไปเลย!"

"หลี่ปู้ฝาน นายติดค้างคำอธิบายพวกเรานะ!! ตอนนั้นนายอยู่ในเหตุการณ์ ทนกลั้นกรี๊ดไว้ได้ยังไงฮะ?!"

"ช่วยด้วย!!! อยากสิงร่างหลี่ปู้ฝานชะมัดเลย!!! พวกเด็กฝึกอย่างพวกนายดูออกกันบ้างไหมเนี่ย?! พวกนายไม่เข้าใจอะไรกันสักนิดเลย!!!"

"เมียจ๋า! เมียจ๋า!"

"นี่แหละตัวแม่! แม่ขา!"

"ฉันใช้เวลาตั้งสิบนาทีกว่าเพื่อยืนยันว่านี่คือคนเดียวกันจริง ๆ"

"ขำจะตาย พวกเธอคิดบ้างไหมว่าตอนนั้นทีมของหลี่ปู้ฝานจะรู้สึกยังไง? พอเหอซฺวี่เต้นท่อนนี้จบ พวกเขาจะซ้อมต่อกันยังไงไหว? ในหัวคงมีแต่ภาพท่าเวฟของเหอซฺวี่ลอยวนไปหมดแล้วมั้ง?"

"หลี่ปู้ฝาน: ตอนแรกผมแค่อยากหาครูมาช่วยติวท่าเต้นให้สักหน่อย สรุปคือเขาติวจนวิญญาณผมหลุดออกจากร่างไปแล้ว"

กระแสของเพลง "ไป๋ล่างไป๋ล่าง" ยังไม่ทันซา ทีมงานรายการก็ทิ้งบอมบ์ลูกใหม่ลงมาอีก — คลิปเบื้องหลัง "เบื้องหลังการออกแบบท่าเต้นเพลง 'Blade'"

ก่อนกดเข้าไปดู ผู้ชมต่างคิดว่าคงเป็นแค่คลิปบันทึกการซ้อมธรรมดา ๆ

แต่พอกดดูปุ๊บ ถึงกับอึ้งตาค้างไปตาม ๆ กัน

ในภาพคือห้องซ้อมยามดึกสงัด เหอซฺวี่สวมเสื้อฮู้ดสีดำ ดึงปีกหมวกแก๊ปลงมาต่ำ

เขายืนอยู่หน้ากระจกคนเดียว เคาะจังหวะ "ตึก ๆ ๆ" แล้วเดินบล็อกกิ้งของคนทั้งหกตำแหน่งตั้งแต่ต้นจนจบไปหนึ่งรอบ

ไม่มีเสียงดนตรี ไม่มีเพื่อนร่วมแถว ก้าวเท้าซ้าย เท้าขวา หมุนตัว สลับตำแหน่ง — ทุกย่างก้าวเหยียบลงล็อกตรงจังหวะที่มองไม่เห็นได้อย่างเป๊ะปัง

คอมเมนต์วิ่งเริ่มไหลทะลักอย่างบ้าคลั่ง:

"เดินบล็อกกิ้งหกคนด้วยตัวคนเดียวเนี่ยนะ?? ในหัวเขาทำด้วยอะไรกันแน่เนี่ย???"

ภาพตัดไปที่เวลาตีหนึ่ง เหอซฺวี่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น บนกระดาษเต็มไปด้วยลูกศรและตัวเลขที่ขีดเขียนไว้อย่างลวก ๆ เสิ่นอีเหิงโน้มตัวชะโงกหน้าเข้ามาดู

เหอซฺวี่ถาม "ดูเข้าใจไหมครับ?"

เสิ่นอีเหิงเงียบไปหนึ่งวินาที "...ไม่เข้าใจครับ"

เหอซฺวี่ถอนหายใจ "งั้นเดี๋ยวผมเดินให้ดู"

ฉากถัดมา ทั้งหกคนยืนเรียงแถวพร้อมหน้า เสียงดนตรีดังขึ้น แล้วเริ่มซ้อมเต้นรวดเดียวตั้งแต่ต้นจนจบเพลง

ตัวเลขเวลาที่มุมขวาล่างกระโดดจากสองทุ่มไปเป็นตีสอง หกชั่วโมง อัดเดโมเสร็จเรียบร้อย

คอมเมนต์วิ่งถล่มทลาย:

"ใช้เวลาแค่หกชั่วโมงคิดท่าเต้นเพลง 'Blade' จนเสร็จเนี่ยนะ??? อาจารย์เจิ้งเคยบอกว่างานระดับนี้ต้องใช้เวลาสามถึงห้าวันเลยนะ!!!"

"เหอซฺวี่: ก็แค่คิดท่าเต้น ถือว่าทำไปด้วยเลยแล้วกัน"

"คืนนั้นเขาโต้รุ่ง แล้ววันรุ่งขึ้นยังไปอัดรายการจับสลากแบ่งกลุ่มต่ออีก... นี่มันคนเหล็กชัด ๆ เลยใช่ไหม?"

ภาพสุดท้ายหยุดอยู่ที่เวลาตีสองสามสิบแปดนาที ทุกคนนอนแผ่หลาอยู่บนพื้น เหอซฺวี่นั่งพิงกำแพง ปีกหมวกยังคงกดลงต่ำ มีคนยื่นขวดน้ำมาให้

เขารับมาดื่มไปอึกหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นพูดกับกล้องว่า "เอาละ เลิกกอง"

เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่ออก

คอมเมนต์วิ่งระเบิดทะลักหน้าจอขึ้นมาทันที

"เสียงแหบขนาดนี้... กะจะไม่คิดว่าตัวเองเป็นมนุษย์แล้วใช่ไหม"

"สรุปคือท่าเต้นของทีมในสเตจแรกเขาเป็นคนออกแบบเองเหรอ... คิดท่าเต้นเองแล้วก็สอนคนอื่นเอง... โลกนี้มันเป็นบ้าอะไรไปแล้วเนี่ย..."

"เหอซฺวี่: คิดท่าเต้น สอนคนอื่น ขึ้นไปเต้นเอง แล้วสุดท้ายยังคอมเมนต์ตัวเอง—จบครบวงจรคนเดียวอย่างสมบูรณ์แบบ"

"ตอนนี้พอย้อนกลับไปดูแฟนแคมเดี่ยวของสเตจแรกยิ่งทึ่งเข้าไปใหญ่... ทั้งไมค์ลอย เสียงต่ำ บล็อกกิ้ง ทั้งหมดนั่นเขาคิดเองหมดเลยเหรอ"

วิดีโอจบลง ภาพค้างอยู่ที่รอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปากของเหอซฺวี่

ข้อความสุดท้ายในคอมเมนต์วิ่งลอยผ่านไปว่า "เหอซฺวี่ เหนื่อยก็พักบ้างเถอะนะ"

ตามด้วยคอมเมนต์ "+1" ไหลตามมารัว ๆ นับหมื่นข้อความ

สามชั่วโมงต่อมา แฮชแท็ก #เหอซฺวี่ออกแบบท่าเต้นBladeเสร็จในหกชั่วโมง# ก็พุ่งทะยานขึ้นอันดับหนึ่งของฮอตเสิร์ช ในช่องคอมเมนต์ต่างถามคำถามเดียวกันว่า—

"เขาใช่คนจริง ๆ เหรอ?!"

——

อย่างน้อยเจ้าสามก้อนแห่งปั้นซิงก็รู้สึกว่าเหอซฺวี่ไม่ใช่คนแล้วหนึ่ง

ก็ปีศาจตนนี้ดันลากพวกเขามาซ้อมพื้นฐานเพิ่มในวันหยุดสุดล้ำค่านี่สิ!

ถึงแอร์ในห้องซ้อมจะเปิดไว้เย็นเฉียบ แต่เสื้อยืดของทั้งสี่คนก็ยังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เหอซฺวี่เท้าสะเอวยืนอยู่หน้ากระจก มองสามคนที่นอนแผ่หอบหายใจอยู่บนพื้นตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"ลุกขึ้นมา"

ไม่มีใครขยับเขยื้อน

หยางเซิ่งนอนคว่ำแนบหน้าไปกับพื้นไม้เย็นเฉียบ แผ่นอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

ซ่งอิงเหวินนั่งพิงกระจกตรงมุมห้อง แหงนหน้าอ้าปากหอบหายใจอย่างหนัก

เจียงหยางยิ่งแล้วใหญ่ นอนคว่ำแผ่สองแขนสองขาหมดสภาพอยู่กลางห้อง

"ฉันบอกให้ลุกขึ้นมา" เหอซฺวี่พูดซ้ำอีกรอบ น้ำเสียงแหบแห้งแต่สงบนิ่ง "เพิ่งซ้อมไปได้แค่เท่าไหร่กัน ถึงได้เป็นสภาพนี้แล้ว?"

เสียงอู้อี้ของเจียงหยางดังมาจากพื้น "...อาจารย์เหอ พวกเราซ้อมกันไปเกือบสองชั่วโมงแล้วนะครับ"

"สองชั่วโมงแล้วยังไง" เหอซฺวี่เดินเข้าไป ใช้ปลายเท้าสะกิดน่องของเจียงหยาง "เมื่อก่อนเสิ่นอีเหิงโดนฉันเคี่ยวไปสี่ชั่วโมงยังไม่ลงไปนอนกองเลย พวกนายที่เป็นรุ่นน้องทำไมถึงได้ปวกเปียกกว่าเขาตอนนั้นเสียอีกล่ะ?"

"ก็เขาไม่ใช่คนน่ะสิครับ" เจียงหยางตอบ

เหอซฺวี่ย่อตัวลง ก้มมองเขา "นายว่าอะไรนะ?"

เจียงหยางรีบหันหน้าหนี ซุกหน้าลงกับท่อนแขน ทำเป็นเหมือนไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น

"ลุกขึ้นมาได้แล้ว อย่างสุดท้าย ยืดขา"

หยางเซิ่งกลืนน้ำลายลงคอ พยุงตัวลุกขึ้นมาจากพื้นอย่างยอมรับชะตากรรม

ซ่งอิงเหวินฝืนยันตัวลุกขึ้นจากมุมห้อง สองมือเท้าหัวเข่าพลางหอบหายใจติด ๆ กันหลายเฮือก

เขากับหยางเซิ่งสบตากัน สื่อความหมายชัดเจนว่า 'หนีไม่พ้นแล้ว'

เจียงหยางยังคงนอนแกล้งตายอยู่บนพื้น จนโดนเหอซฺวี่เอาปลายเท้าสะกิดไปสองที ถึงยอมพลิกตัวอย่างอืดอาดราวกับเต่าหงายท้อง

"อาจารย์เหอครับ... ข้ามยืดขาไปได้ไหมครับ?" เจียงหยางยกมือขึ้น น้ำเสียงเจือความหวังอันริบหรี่ "เมื่อวานตอนซ้อมเต้นกล้ามเนื้อผมกระตุกไปทีหนึ่ง ตอนนี้ยังเจ็บอยู่นิดหน่อยเลย—"

"ขาข้างไหน?"

"ขาซ้ายครับ"

เหอซฺวี่เดินเข้าไปนั่งยอง ๆ แล้วยื่นมือไปกดน่องซ้ายของเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง

เจียงหยางแผดเสียงร้องลั่นทันที "โอ๊ย เจ็บ ๆ ๆ ๆ ๆ—!!"

เหอซฺวี่ชักมือกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย "สมน้ำหน้า ยืดกล้ามเนื้อไม่ถึงเส้นเลยตึง วันนี้ก็ถือโอกาสยืดขาคลายเส้นไปแล้วกัน"

นัยน์ตาของเจียงหยางเบิกกว้าง สั่นระริกด้วยความผวา

ทางด้านหยางเซิ่งเดินคอตกไปที่บาร์ยืดขา ยอมรับชะตากรรมแต่โดยดี

ในบรรดาสามคนเขานับว่ามีความยืดหยุ่นดีที่สุด แต่ก็แค่ 'ถ้าเทียบกันเอง' เท่านั้น

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ยกขาซ้ายพาดขึ้นบนบาร์ แล้วโน้มตัวไปข้างหน้า—

"อึก—!!"

เสียงร้องสะอึกติดค้างอยู่ในลำคอ ใบหน้าแดงก่ำ

ขาของเขางออย่างเห็นได้ชัด แม้แต่มุมเก้าสิบองศายังกดลงไปไม่ถึง

เหอซฺวี่เดินไปยืนข้าง ๆ พลางใช้มือกดลงบนบั้นเอว "อย่าโก่งหลัง ยืดเอวให้ตรง"

หยางเซิ่งกัดฟันยืดหลังตรง แต่องศาขาที่กดยังคงไม่กระดิก

"ถ้ายังไม่ถึงก็กดตัวลงไปอีกนิด"