ตอนที่ 80 หึง

"ไม่ทันแล้วครับ" หานอวี่สไลด์ปลดล็อกหน้าจอไปเรียบร้อย เขาแกล้งกระแอมไอ แล้วเริ่มอ่านออกเสียงสูงต่ำด้วยน้ำเสียงที่กลั้นขำสุดชีวิต—

"'ตอนที่เสิ่นอีเหิงได้รับคำชี้แนะจากเหอซฺวี่ สีหน้าที่แอบชำเลืองมองอาจารย์อย่างระแวดระวังนั่นน่ะ ถ้าไม่ใช่ความรักแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีก?!'"

เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สีหน้านิ่งสนิทไร้อารมณ์

"'แมวดาวกับโกลเด้นรีทรีฟเวอร์คือคู่สร้างคู่สมชัดๆ! คนหนึ่งเย็นชาปากร้ายแต่จริงๆ ใจอ่อน อีกคนสดใสร่าเริงขี้อ้อนแต่แท้จริงแล้วโคตรผัว นี่ถ้าไม่ใช่คู่แท้ฟ้าประทานแล้วจะเป็นอะไรได้อีก!'"

หางคิ้วของเหอซฺวี่กระตุกกึกขึ้นมาทันที

"'พวกเธอสังเกตเห็นตอนโชว์รอบสองไหม เสิ่นอีเหิงเป็นพิธีกรอยู่บนเวที แต่สายตาเหลือบมองไปทางเหอซฺวี่ตั้งหลายรอบ ฉันนับดูแล้ว อย่างน้อยสิบรอบเลยนะ! สิบรอบเลยนะทุกคน!'"

ในที่สุดหานอวี่ก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่ เขาพลิกหน้าจอโทรศัพท์หันไปทางเหอซฺวี่ "คอมเมนต์นี้มีคนกดไลก์ตั้งสามพันกว่าคนแน่ะครับ"

เหอซฺวี่จ้องหน้าจอนิ่งไปสามวินาที ก่อนจะเบือนหน้ากลับไป "...นายว่างมากสินะ"

"นี่ผมกำลังช่วยคุณติดตามกระแสสังคมอยู่นะครับ" หานอวี่ดึงโทรศัพท์กลับมา มุมปากยังไม่ยอมหุบรอยยิ้ม "ตอนนี้คุณเป็นครูฝึกรับเชิญพิเศษของรายการ กระแสพูดคุยบนอินเทอร์เน็ตที่เกี่ยวกับคุณก็ถือเป็นขอบเขตงานทั้งนั้นแหละครับ"

"รวมถึงเรื่องพรรค์นี้ด้วยเหรอ"

"รวมถึงเรื่องพรรค์นี้ด้วยครับ"

เหอซฺวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองหน้าหานอวี่

หานอวี่กำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์ แสงไฟนีออนในโซนพักผ่อนส่องกระทบใบหน้าด้านข้างจนเห็นสันโครงหน้าชัดเจน ขนตายาวทอดเงาจางๆ ลงบนโหนกแก้ม

มุมปากเขายังคงแต้มรอยยิ้ม แต่ในรอยยิ้มนั้นกลับมีบางอย่างที่ทำให้เหอซฺวี่ต้องมองค้างไปอีกสองวินาที

มันดูจงใจเกินไป

จงใจเสียจนเหอซฺวี่อดนึกอยากแกล้งแหย่อีกฝ่ายขึ้นมาไม่ได้

เขาจ้องหานอวี่อยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ ก็เอ่ยปาก

"หานอวี่"

"ครับ"

"นาย... หึงอยู่เหรอ"

ปลายนิ้วของหานอวี่ชะงักค้างอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ทั้งร่างแข็งทื่อไปราวสองวินาที

จากนั้นเขาก็รีบเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยการจับผิดและหยอกเย้าของเหอซฺวี่ตรงๆ

"...คุณพูดอะไรนะ" เสียงของหานอวี่สูงขึ้นมาครึ่งคีย์ อาการออกชัดเจนเหมือนคนที่โดนเหยียบหางเข้าจังๆ

"ฉันบอกว่า" เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัย "นายหึงอยู่หรือเปล่า"

ใบหูของหานอวี่แดงก่ำขึ้นมาทันตา

ความร้อนเริ่มลามจากติ่งหูแผ่ไปทั่วทั้งลำคอ กระทั่งโหนกแก้มก็ยังซับสีชมพูระเรื่อ

"ฉัน... นาย..." เขาอึกอักไปสองคำ จากนั้นก็รีบเบือนสายตาหนี "นายประสาทปะเนี่ย? ฉันจะไปหึงอะไร?"

"ถ้าอย่างนั้นเมื่อกี้ตอนอ่าน ทำไมน้ำเสียงนายถึงได้ประชดประชันขนาดนั้นล่ะ?"

"ฉันประชดตรงไหน?!" เสียงของหานอวี่แหลมสูงขึ้นอีกนิด "ที่ทำไปไม่ใช่เพราะอ่านให้นายฟังหรือไง? นายอยากรู้เอง ฉันถึงได้..."

"ผมไม่ได้อยากรู้" เหอซฺวี่ขัดขึ้น "นายคะยั้นคะยอให้ผมดูเองต่างหาก"

หานอวี่อ้าปากค้างแล้วก็หุบลง

หลังใบหูของเขาแดงก่ำจนแทบจะคั้นเลือดออกมาได้

เขาก้มหน้าลง เงียบไปหลายวินาทีกว่าจะเค้นเสียงแหบแห้งที่พยายามกดให้ต่ำที่สุดออกมาว่า "...ฉันไม่ได้หึง"

"อ๋อ" เหอซฺวี่พยักหน้า "แล้วนายจะติดอ่างทำไมล่ะ?"

"ฉันไม่ได้ติดอ่าง!"

"เมื่อกี้นายพูดคำว่า 'ฉัน' ไปตั้งสามรอบ คำว่า 'นาย' อีกรอบ กว่าจะหลุดประโยคเต็ม ๆ ออกมาได้ แบบนั้นไม่เรียกว่าติดอ่างเหรอ?"

หานอวี่คว่ำหน้าจอมือถือลงกับหัวเข่า ก่อนจะลุกพรวดขึ้นแล้วหมุนตัวสาวเท้าฉับ ๆ มุ่งตรงไปยังทางออกโซนพักผ่อนทันที

ฝีเท้าเร็วรี่ราวกับกำลังจะเผ่นหนีออกจากที่เกิดเหตุก็ไม่ปาน

เหอซฺวี่มองตามแผ่นหลังอีกฝ่าย พลางเอ่ยทักอย่างเอื่อยเฉื่อย "นายจะรีบเดินไปไหนขนาดนั้น?"

ฝีเท้าของหานอวี่ชะงักกึกอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งแตะม่านกั้นไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ผลักออกไป

เขายืนนิ่งอยู่กับที่โดยหันหลังให้เหอซฺวี่ หัวไหล่เกร็งแน่นเล็กน้อย คล้ายกำลังขับเคี่ยวกับตัวเองอย่างยากลำบาก

เหอซฺวี่ไม่ได้เร่งเร้า เพียงแค่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ค่อย ๆ หมุนเปิดฝากระบอกเก็บอุณหภูมิแล้วจิบน้ำอุ่นไปอึกหนึ่ง รอให้อีกฝ่ายหันกลับมา

ภายในโซนพักผ่อนตกอยู่ในความเงียบงันไปราวสิบกว่าวินาที

จากนั้นหานอวี่จึงลดมือลง น้ำเสียงแผ่วลงกว่าเมื่อครู่มาก "...เพลา ๆ หน่อยเถอะ อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย ใครจะไปหึงนาย? นายไม่ใช่คนสำคัญอะไรของฉันสักหน่อย"

เหอซฺวี่เลิกคิ้ว มุมปากยิ่งยกสูงขึ้น "งั้นนายก็หันหน้ามาคุยกับฉันสิ"

แผ่นหลังของหานอวี่เกร็งขึ้นมาทันที ทว่าสุดท้ายก็ยอมหันกลับมาจริง ๆ

ใบหน้ายังคงแดงก่ำ โคนหูร้อนผ่าว แต่เขากลับพยายามปั้นสีหน้าแบบ "ผมสุขุมมากนะ" ออกมาอย่างสุดชีวิต

"นายหน้าแดงแล้ว" เหอซฺวี่เอ่ยทัก

"..." หานอวี่ยกหลังมือขึ้นแตะแก้มตัวเองเบา ๆ "ร้อนต่างหาก แอร์ในห้องพักผ่อนเปิดอุณหภูมิสูงเกินไปแล้ว"

"แอร์เปิดไว้ยี่สิบสามองศา"

"ยี่สิบสามองศาก็ร้อนได้เหมือนกันนั่นแหละ!"

เหอซฺวี่มองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหลุดขำออกมาเบา ๆ เขาวางแก้วเก็บความร้อนลงแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

เขาเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าหานอวี่ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือไม่ถึงครึ่งก้าว

สายตาของหานอวี่เบนหนีไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว คล้ายไม่รู้ว่าจะมองไปทางไหนถึงจะไม่ดูมีพิรุธ

เหอซฺวี่ยกมือขึ้นตบบ่าเขาเบา ๆ แทบไม่ได้ลงน้ำหนัก "เอาเถอะ ไม่แกล้งนายแล้ว"

แพขนตาของหานอวี่สั่นระริก เขาก้มหน้าเอียงคอมองอีกฝ่าย

เหอซฺวี่ดึงมือกลับ พยักพเยิดหน้าไปทางประตู "ไปเถอะ กลับกันได้แล้ว"

หานอวี่ยืนมองแผ่นหลังของเขาอยู่นาน ในที่สุดก็ยอมก้าวเท้าตามไป

ตอนเลี้ยวผ่านหัวมุมทางเดิน หานอวี่ก้มหน้ามองปลายรองเท้าตัวเอง เอ่ยเสียงอู้อี้ในลำคอ "...คราวหน้าอย่าถามแบบนี้อีกนะ"

เหอซฺวี่ไม่ได้หันกลับมามอง "งั้นคราวนี้นายก็ห้ามเปิดดูของพรรค์นั้นอีก"

"ผมไม่ได้ดูนะ! แค่เลื่อนฟีดไปเจอต่างหาก!"

"เลื่อนไปเจอแล้วยังอ่านให้ฉันฟังอีก นั่นยังไม่เรียกว่าดูอีกเหรอ"

หานอวี่อ้าปากค้าง พอพบว่าเถียงไม่ออกจริง ๆ จึงยอมหุบปากไปแต่โดยดี

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันไปตามทางเดิน ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมาอีก แต่ใบหูของหานอวี่ยังคงร้อนผ่าวจนกระทั่งขึ้นไปนั่งบนรถ

——

โลกภายนอกค่ายฝึกกำลังเกิดกระแสฮือฮาขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า

วันถัดมาหลังออกอากาศตอนพิเศษเปรียบเทียบคาแรกเตอร์สัตว์ ทีมงานรายการก็ไม่รอช้า รีบปล่อยคลิปเบื้องหลังช่วงซ้อมรวมของผู้เข้าแข่งขันออกมาเกาะกระแสทันที

ทีมตัดต่อกุมเคล็ดลับเรียกยอดวิวได้อยู่หมัด จึงตัดซีนของเหอซฺวี่แทรกเข้ามาเป็นช็อตสั้น ๆ ถี่ยิบ

แต่ละฉากไม่ได้ยาวมากนัก แต่กลับดึงดูดสายตาคนดูได้อย่างตรงจุด

สิ่งที่จุดกระแสไวรัลขึ้นมาเป็นอย่างแรก คือคลิปรวมโมเมนต์ในแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นแห่งหนึ่ง

พาดหัวคลิปตั้งไว้ตรงประเด็นสุด ๆ — "ชีวิตประจำวันของครูฝึกเหอซฺวี่: ก้าวสลับไปมาระหว่างปีศาจกับนางฟ้า"

วิดีโอเปิดฉากด้วยภาพเขากำลังทำหน้าขรึมดุเด็กฝึก น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากับประโยค "นายเต้นอะไรของนายกันแน่" เพียงคำเดียวก็ทำเอาคอมเมนต์คำว่า "ดุมากแต่โคตรหล่อ" วิ่งถล่มทลายจนล้นจอ

ทว่าวินาทีต่อมา ภาพกลับตัดสลับอย่างไร้รอยต่อไปยังตอนที่เขานอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาในห้องพักผ่อน—เสื้อคลุมร่นลงมาพาดไหล่อยู่ครึ่งหนึ่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายทั้งร่างอ่อนปวกเปียกราวกับไร้กระดูก

ชั่วพริบตานั้น ข้อความคอมเมนต์บนหน้าจอก็ระเบิดตูมตามจนล้นทะลัก

"??? นี่คนคนเดียวกันจริงเหรอเนี่ย????"

"วินาทีก่อนยังด่าเด็กฝึกจนน้ำตาตก วินาทีต่อมากลายเป็นแมวเหลวไปแล้ว ความย้อนแย้งนี่มันเป็นไปได้ด้วยเหรอ??"

"เหอซฺวี่: ตอนไปทำงานเหมือนไปสุสาน เลิกงานแล้วเหมือนได้เกิดใหม่"

"ช่วยด้วย สภาพตอนเขานอนแผ่มันน่ารักเกินไปแล้ว... ฟีลลิ่งแบบ 'ฉันด่าจนหมดแรงแล้ว ขอพักแป๊บ' ชัด ๆ..."

"นี่มันแมวดาวตัวจริงเสียงจริงเลย!! ตอนทำงานพองขนขู่ เลิกงานปุ๊บนอนแผ่หลา!!"

จุดที่ระเบิดความนิยมระลอกสอง คือตอนที่เหอซฺวี่สาธิตให้ดูในห้องซ้อมของพวกหลี่ปู้ฝานก่อนที่เขาจะถอนตัว—เพลง "ไป๋ล่างไป๋ล่าง"