ตอนที่ 79 วันพักผ่อน 2.0

แม้แต่เหอซฺวี่เองยังนึกไม่ถึงว่า นับจากนั้นเป็นต้นมา เวลาออกจากตึกในแต่ละวันของเขาจะเริ่มไม่แน่นอนเหมือนเคย

ไม่ใช่เพราะกลัวแฟนคลับมาดักรอ แต่เป็นเพราะเขารู้สึกตัวว่ามักจะเดินมาถึงประตูใหญ่ก่อนเวลาสักสองนาที แล้วแสร้งทำเป็นกวาดสายตามองออกไปนอกรั้วเหล็กดัดอย่างไม่ใส่ใจว่ามีคนอยู่หรือไม่

ถ้ามี เขาก็จะชะลอฝีเท้า เดินผ่าน พยักหน้าให้ทีหนึ่ง แล้วค่อยเดินต่อไปยังตึกซ้อม

ถ้าไม่มี เขาก็จะเร่งฝีเท้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หานอวี่บอกว่าอาการแบบนี้คือโรค ต้องรักษา

เหอซฺวี่ตอบกลับว่า "อย่ายุ่งน่า"

"เมื่อก่อนนายรำคาญเรื่องแบบนี้ไม่ใช่เหรอ"

"นั่นมันเมื่อก่อน"

เหอซฺวี่หมุนเปิดฝายาหยอดหูแล้วหยดลงไปสามหยด ก่อนจะเอียงศีรษะพิงพนักโซฟา ปล่อยให้น้ำยาไหลลึกเข้าไปในช่องหู

หานอวี่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ ถือถ้วยชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ ๆ ไว้ในมือ มองท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของเขาพลางยกยิ้มมุมปาก

"เดี๋ยวนี้นายเปลี่ยนไปเร็วดีนี่"

"ไม่อย่างนั้นจะให้ทำไง โดนคนมาดักรอหน้าประตูทุกวันแล้วทำเมิน แต่เขาก็ยังอุตส่าห์มากันอีกในวันรุ่งขึ้น แบบนั้นไม่กลายเป็นคนโง่หรือไง"

"เมื่อก่อนนายก็ทำตัวแบบนั้นแหละ"

"เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน" เหอซฺวี่นั่งตัวตรง หมุนปิดฝายาหยอดหูแล้วโยนลงบนโต๊ะน้ำชา "ตอนนี้ก็คือตอนนี้"

หานอวี่วางถ้วยชาลง มองเขาอย่างจริงจัง "ตอนนี้นายดูมีอารมณ์ความรู้สึกขึ้นเยอะเลยนะ"

"ไสหัวไป"

"ดูสิ ขนาดด่าคนยังพูดได้แค่นี้เลย ถ้าเป็นเมื่อก่อนนายคงกระชากฉันขึ้นมาจากโซฟาแล้วเหวี่ยงออกนอกห้องไปแล้ว"

เหอซฺวี่คว้าหมอนอิงบนโซฟาปาใส่เขาทันที

หานอวี่หัวเราะพลางรับหมอนไว้ ไม่ได้พูดแซวอะไรต่ออีก

วันพักผ่อนวันสุดท้ายก่อนการแสดงรอบสาม เหอซฺวี่ตื่นเช้ากว่าปกติเสียด้วยซ้ำ

ไม่ใช่เพราะเขามีวินัยอะไรนักหนา แต่เพราะมีนัดเข้าตู้ออกซิเจนแรงดันสูงตอนเก้าโมงเช้า

หมอกำชับไว้เป็นพิเศษว่างดอาหารหนึ่งชั่วโมงก่อนการรักษา เขาจึงไม่มีข้ออ้างให้นอนโอ้เอ้อยู่บนเตียงต่อ

เขาจัดการล้างหน้าแปรงฟันอย่างไม่รีบร้อน เปลี่ยนเป็นเสื้อฮู้ดทรงหลวมตัวหนึ่ง แล้วยัดยาหยอดหูกับใบนัดตรวจซ้ำใส่ลงในกระเป๋าเป้

ท้องฟ้านอกหน้าต่างเพิ่งจะสว่าง อากาศเจือความเย็นสบายสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง

วันนี้ตึกซ้อมไม่ได้เปิดไฟ ทางเดินจึงเงียบสงัดจนได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองชัดเจน

พอเดินมาถึงประตูค่ายฝึก นอกรั้วเหล็กดัดก็ยังมีใบหน้าที่คุ้นตามายืนรออยู่หลายคนเหมือนเช่นเคย

วันนี้ตรงกับวันหยุด คนจึงเยอะกว่าปกติเล็กน้อย น่าจะราว ๆ สามสี่สิบคนได้ บางคนถือป้ายไฟ บางคนถือเครื่องดื่มร้อน พอเห็นเขาเดินออกมา แววตาของทุกคนก็เป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน

"อาจารย์เหอซฺวี่! ทำไมวันนี้ออกมาเช้าจังคะ"

"มีนัดรักษาน่ะครับ" นานทีปีหนเหอซฺวี่จะเป็นฝ่ายตอบกลับไปก่อน จากนั้นก็โบกมือให้พวกเธอ "อย่าไปยืนตรงนั้นนานนักนะครับ วันนี้อากาศเย็นลงแล้ว"

หญิงสาวที่อยู่หน้าสุดชะงักไปนิด ก่อนจะยกมือปิดปากหัวเราะ คนข้าง ๆ พลอยหัวเราะตามไปด้วย มีเสียงกระซิบกระซาบว่า "เขาเป็นห่วงพวกเราด้วยแหละ" บ้างก็รีบยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเขาไว้

เหอซฺวี่ไม่ได้หยุดคุยต่อ เขาเร่งฝีเท้าตรงไปยังริมถนน

รถของหานอวี่จอดรออยู่ตรงนั้นแล้ว มันคือรถเอสยูวีสีดำคันเดิม กระจกข้างคนขับลดลงครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นใบหน้าใต้หน้ากากอนามัยไปครึ่งหน้า

เขาเปิดประตูด้านข้างคนขับแล้วก้าวขึ้นไปนั่ง พอคาดเข็มขัดนิรภัยและวางกระเป๋าเป้ไว้แทบเท้าเสร็จก็บอก "ไปกันเถอะ"

หานอวี่สตาร์ทรถ หมุนพวงมาลัยเลี้ยวออกจากทางคู่ขนานของค่ายฝึก พลางเหลือบมองกลุ่มแฟนคลับที่ยังคงโบกมือให้อยู่หน้าประตูผ่านกระจกมองหลังแล้วยกยิ้มมุมปาก "เดี๋ยวนี้นายกระแสดีไม่เบานี่"

"อย่ามาล้อเล่นน่า"

"พูดจริงนะ ตอนนายอยู่ปั้นซิง คนที่มาดักรอหน้าประตูมีแต่แฟนคลับของเสิ่นอีเหิง นายเดินผ่านไปยังไม่มีใครจำได้เลย ตอนนี้ถือว่าดีมากแล้ว—"

"มองทางไปเถอะ"

หานอวี่หัวเราะ ไม่ได้แหย่เขาต่อ ก่อนจะขับรถเลี้ยวเข้าสู่ถนนสายหลัก

สัปดาห์นี้ถือเป็นครั้งที่สามแล้วที่เหอซฺวี่มารับการรักษาด้วยตู้ออกซิเจนแรงดันสูง

ขั้นตอนพวกนั้นเขาคุ้นเคยจนชินตา แค่เปลี่ยนเสื้อผ้า ล้มตัวลงนอน สวมหน้ากาก แล้วนอนฟังเสียงหึ่ง ๆ ของเครื่องจักรที่ดังก้องอยู่ภายในตู้อันมิดชิดตลอดหนึ่งชั่วโมง

จากนั้นค่อยให้พยาบาลช่วยพยุงตัวออกมา

ทุกครั้งที่ก้าวออกมาแทบจะเหมือนคนถูกถอดกระดูก แข้งขาอ่อนแรง หัวตื้อตัน สติการรับรู้คล้ายค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ก้นน้ำอุ่น ต้องนั่งพักอยู่นานพอดูกว่าจะดึงสติและเรี่ยวแรงของร่างกายกลับคืนมาได้

วันนี้ก็ไม่ต่างกัน

เหอซฺวี่เอนกายพิงเก้าอี้นวมตรงมุมพักผ่อน ปรือตาลงครึ่งหนึ่ง ท้ายทอยแนบไปกับพนักพิง ทั้งร่างนอนแผ่หมดสภาพ ไม่อยากแม้แต่จะกระดิกนิ้ว

หานอวี่เดินกลับมาพร้อมกับถุงยาที่ไปรับแทน เขาวางมันลงบนโต๊ะน้ำชาข้าง ๆ แล้วรินน้ำอุ่นอีกแก้วมาวางไว้ใกล้มือ

"กินยาซะ"

เหอซฺวี่ยังคงนิ่งเฉย

"ยกมือไหวไหมเนี่ย ถ้ายกไม่ไหวเดี๋ยวฉันป้อนให้"

"...ไม่กิน นายวางไว้ตรงนั้นแหละ..." เหอซฺวี่หลับตาตอบด้วยน้ำเสียงปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง

หานอวี่เห็นท่าทางแบบนั้นก็หลุดขำ "...ก็ได้ พักสักหน่อยเถอะ ดีขึ้นแล้วเราค่อยไป"

ไม่นึกเลยว่าคนอย่างเขาจะมีมุมอิดออดเฉื่อยชาขนาดนี้เหมือนกัน

หานอวี่นั่งลงบนเก้าอี้ข้าง ๆ แสงจากหน้าจอโทรศัพท์ส่องกระทบใบหน้า มุมปากยกยิ้มอย่างมีเลศนัยยากจะอธิบาย

เหอซฺวี่หลับตา เอนศีรษะพิงพนัก ทั้งร่างยังคงจมอยู่กับความอ่อนเปลี้ยเพลียแรงหลังจากเพิ่งออกจากตู้อบออกซิเจนแรงดันสูง

ข้างหูมีเสียงเครื่องปรับอากาศในโซนพักผ่อนดังหึ่ง ๆ นาน ๆ ทีจะมีเสียงล้อรถเข็นของพยาบาลแล่นผ่าน และยังมี... เสียงแผ่วเบาที่ดังต่อเนื่องไม่หยุดจากปลายนิ้วของหานอวี่ที่กำลังไถหน้าจอ

"...นายดูอะไรอยู่น่ะ" เหอซฺวี่ถามโดยไม่ลืมตา น้ำเสียงยังคงอิดโรย

"เปล่า ไม่ได้ดูอะไรนี่" น้ำเสียงของหานอวี่ราบเรียบมาก เรียบสนิทจนผิดปกติ

เหอซฺวี่หรี่ตาขึ้นข้างหนึ่ง เอียงคอเหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่ง

หานอวี่กำลังก้มหน้าถือโทรศัพท์นิ่ง แต่หน้าจอกลับเอียงไปด้านข้างเล็กน้อย คล้ายจงใจหลบสายตาของเขา

"นายดูแปลก ๆ" เหอซฺวี่ทัก

"เปล่าซะหน่อย"

"มีแน่" เหอซฺวี่ลืมตาขึ้น ยันแขนกับที่พักแขนเพื่อขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย แม้หัวจะยังตื้อ ๆ อยู่บ้าง แต่สติสัมปชัญญะก็แจ่มชัดขึ้นกว่าเมื่อครู่มากแล้ว

เขาพยักพเยิดคางไปทางโทรศัพท์ของหานอวี่ "เอามาให้ผมดูหน่อย"

หานอวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพลิกคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงบนหัวเข่า

"ไม่ให้"

"วันนี้นายแปลกจริง ๆ นะ" เหอซฺวี่เอนหลังพิงพนัก สายตาจับจ้องใบหน้าของหานอวี่ "ปกตินายไม่ใช่แบบนี้นี่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนแทบจะประเคนทุกอย่างมาอวดผมแล้ว แต่วันนี้กลับทำลับ ๆ ล่อ ๆ ต้องมีเรื่องอะไรแน่ ๆ"

มุมปากของหานอวี่กระตุกเบา ๆ ลังเลอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะพลิกโทรศัพท์ขึ้นมาปลดล็อก แล้วยื่นไปตรงหน้าเหอซฺวี่

เหอซฺวี่ก้มมองหน้าจอแวบหนึ่ง แล้วทั้งร่างก็พลันชะงักค้างไปทันที

บนหน้าจอคือหน้าเพจของแพลตฟอร์มโซเชียลแห่งหนึ่ง แถบหัวข้อระบุไว้ชัดเจนว่า "ซิงซฺวี่หย่งเหิง | ซูเปอร์ท็อปปิกคู่ชิปเสิ่นอีเหิงxเหอซฺวี่"

"...นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน" น้ำเสียงของเหอซฺวี่เจือแววว่างเปล่าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ซูเปอร์ท็อปปิกคู่ชิปของเสิ่นอีเหิงกับนายไง" น้ำเสียงของหานอวี่กลับมาเป็นโทนหยอกล้อเนิบนาบตามเดิม "กระแสดีไม่ใช่เล่นเลยนะ ฉันเข้าไปดูมาแล้ว แฟนคลับเกือบสามหมื่นคนเข้าไปแล้ว"

เหอซฺวี่จ้องหน้าจอนิ่งไปสามวินาที ก่อนจะยื่นมือออกไปหวังจะคว้าโทรศัพท์มาดู

แต่หานอวี่มือไวกว่า พลิกข้อมือดึงโทรศัพท์หลบกลับไปได้ทัน

"จะรีบไปไหนเล่า" หานอวี่ชูโทรศัพท์หลบไปอีกทาง เอียงคอมองเหอซฺวี่ "เมื่อกี้ยังอยากรู้อยู่เลยไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันอ่านให้นายฟังเอง"

"อย่าเชียว—"