ตอนที่ 78 แฟนคลับ

เหอซฺวี่ไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองจะมีวันที่โดนดักรอหน้าประตูทางเข้ากับเขาด้วย

เช้าวันนั้นเขาตื่นสายกว่าปกติไปสิบนาที เพราะเมื่อคืนอยู่โยงที่ห้องซ้อมจนดึกเพื่อช่วยจัดบล็อกกิ้งให้ทีมของสวี่ซูถงใหม่อีกรอบ เสียงจึงแหบแห้งไปหมด พอกลับถึงหอพักก็ล้มตัวลงหลับเป็นตาย ไม่ทันได้ตั้งนาฬิกาปลุกด้วยซ้ำ

กว่าจะล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เปลี่ยนใส่เสื้อยืดตัวสะอาด แล้วคาบขนมปังเปล่าเดินออกจากตึกหอพัก เวลาก็ปาเข้าไปเจ็ดโมงสี่สิบแล้ว

ช่วงเช้าตรู่ของค่ายเก็บตัวไม่ต่างไปจากทุกวัน

แดดยังไม่จัด หมอกบางลอยอ้อยอิ่งในอากาศ เคล้ากลิ่นสนามหญ้าและไอดิน

เจ้าหน้าที่กะดึกตรงป้อมยามเพิ่งเปลี่ยนเวรเสร็จ กำลังหาวหวอดพลางรินน้ำร้อนใส่แก้ว

เหอซฺวี่ก้มหน้าเดินไปทางตึกซ้อม ปากคาบแผ่นขนมปัง สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง ก้าวเท้าด้วยจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงบางอย่างแว่วมา

ไม่ใช่เสียงดัง แต่ถี่รัวมาก

เป็นเสียงคนกลุ่มใหญ่กำลังกระซิบกระซาบพร้อม ๆ กัน

เหอซฺวี่เงยหน้าขึ้น ชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย

นอกประตูใหญ่ของค่าย มีคนกลุ่มเล็ก ๆ ยืนล้อมอยู่

คนไม่เยอะเท่าไร ราว ๆ ยี่สิบสามสิบคน

พวกเขายืนออกันอยู่นอกรั้วลูกกรงเหล็กดัด บ้างก็ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา บ้างก็กอดถุงกระดาษ บ้างก็ถือป้ายสโลแกนเชียร์ที่พิมพ์ชื่อของเขาด้วยตัวอักษรกลิตเตอร์วิบวับ

เหอซฺวี่ชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง

แฟนคลับ

ตั้งแต่รายการเริ่มออกอากาศ หน้าประตูก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีแฟนคลับมาปักหลักรอ

แต่เมื่อก่อนคนพวกนั้นมารอเสิ่นอีเหิง มารอสวี่ซูถง หรือไม่ก็บรรดาผู้เข้าแข่งขันที่มีฐานความนิยมอยู่แล้ว

เหอซฺวี่ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนมารอเขาที่หน้าประตูแบบนี้

และที่สำคัญ คนพวกนั้นเห็นเขาเข้าแล้ว

"เหอซฺวี่!!!!"

เด็กสาวคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาก่อน เสียงแหลมสูงดังก้องสะท้อนผ่านสายหมอกยามเช้าอย่างชัดเจน

จากนั้นคนอื่น ๆ ก็เริ่มตะโกนตาม เสียงร้องเรียกดังระงมเซ็งแซ่ บ้างก็เรียก "อาจารย์เหอ" บ้างก็เรียก "พี่เหอซฺวี่" หรือบางคนก็ตะโกนเรียกชื่อเขาเฉย ๆ

เหอซฺวี่ยืนนิ่งค้าง ปากยังคาบขนมปังแผ่นนั้นไว้ สีหน้าดูว่างเปล่าไปชั่วขณะ

รปภ. ในป้อมยามชะโงกหน้าออกมามองเขาแวบหนึ่งแล้วผลุบกลับเข้าไป สีหน้าบอกชัดว่าเห็นภาพแบบนี้จนชินตาแล้ว

เหอซฺวี่ดึงขนมปังออกจากปาก กัดไปคำหนึ่ง เคี้ยวสองสามทีแล้วกลืนลงคอ ก่อนจะเดินเอื่อยเฉื่อยไปยังประตูใหญ่

เขาไม่ได้เดินเข้าไปใกล้จนเกินไป ยังคงเว้นระยะห่างจากรั้วเหล็กดัดไว้ราวสองเมตร แต่ก็พอให้แฟนคลับกลุ่มนั้นมองเห็นเขาได้ชัดเจน

"...อรุณสวัสดิ์ครับ" เขาเป็นฝ่ายเอ่ยทักก่อน น้ำเสียงไม่ดังไม่ค่อย แฝงความเนือยเนิบตามแบบฉบับเฉพาะตัวในยามเช้า

คนทั้งยี่สิบสามสิบคนตรงนั้นพากันสูดหายใจเข้าลึกพร้อมกันทันที

"อาจารย์เหอคะ! เสียง... เสียงของคุณดีขึ้นหรือยังคะ" เด็กสาวแถวหน้าสุดโพล่งขึ้นมาก่อนใคร น้ำเสียงเจือความห่วงใยอย่างระมัดระวัง "เรื่องอินเอียร์นั่นน่ะค่ะ พอพวกเราดูแล้วก็เป็นห่วงกันมากเลย..."

สายตาของเหอซฺวี่หยุดอยู่ที่ป้ายสโลแกนเชียร์ที่เธอกำแน่นแวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสบตากับเธอ

"ดีขึ้นมากแล้วครับ" เขาตอบเรียบ ๆ "กำลังฟื้นตัวอยู่"

"พวกเราเตรียมของขวัญมาให้ด้วยค่ะ อ๊ะ ไม่ใช่เครื่องดื่มนะคะ เรารู้ว่าคุณไม่รับของพวกนั้น" เด็กสาวพูดพลางก้มหน้าก้มตาค้นถุงกระดาษในอ้อมแขน ดูร้อนรนเล็กน้อย "พวกเราเอาเป็นจดหมายมาให้ค่ะ! แล้วก็มียาอมแก้เจ็บคอด้วย! ยาอมแก้เจ็บคอนี่รับได้ใช่ไหมคะ ยังไม่ได้แกะกล่องเลยนะ!"

คนอื่น ๆ ด้านหลังต่างพยักหน้าตามพลางช่วยกันพูดยืนยันเซ็งแซ่

"ใช่ ๆๆ เป็นแบบบรรจุภัณฑ์ปิดสนิทหมดเลยค่ะ"

"พวกเราเช็กกฎของทีมงานรายการมาแล้ว ลูกอมแบบปิดผนึกรับได้ค่ะ!"

"แล้วก็มีจดหมายที่เขียนเองด้วย ไม่รบกวนเวลาคุณมากเกินไปแน่นอนค่ะ!"

เหอซฺวี่มองท่าทางช่วยกันแย่งพูดของพวกเธอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มบางเบาจนมีเพียงคนที่ยืนใกล้ที่สุดเท่านั้นถึงจะทันสังเกตเห็น

"...ยาอมแก้เจ็บคอ ผมรับไว้ได้ครับ" เขาพูด

แววตาของเด็กสาวแถวหน้าสุดพลันเป็นประกาย รีบยื่นถุงกระดาษผ่านช่องรั้วเข้ามาทันทีราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

เหอซฺวี่ไม่ได้ยื่นมือไปรับทันที

เขาก้มมองเข้าไปในถุงกระดาษก่อน ข้างในนั้นมียาอมแก้เจ็บคอที่ยังไม่ได้แกะกล่องวางเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบสองสามกล่อง นอกเหนือจากนั้นก็มีเพียงจดหมายพับไว้อีกไม่กี่ฉบับ ไม่มีสิ่งของอื่นใดอีก

เขาถึงยื่นมือไปรับมา ลองกะน้ำหนักในมือดูเล็กน้อย แล้วเอ่ยว่า "ขอบใจนะ"

ฝูงชนด้านหลังขยับเข้ามาอีกนิด แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้จนเกินไป ยังคงเว้นระยะห่างไว้ครึ่งเมตร ราวกับมีเส้นที่มองไม่เห็นขีดกั้นอยู่

"อาจารย์เหอซฺวี่! คำด่าพวกนั้นในเน็ต คุณอย่าเก็บไปใส่ใจเลยนะครับ!!" อีกเสียงหนึ่งดังแทรกมาจากข้างฝูงชน น้ำเสียงเจือความร้อนใจ "ที่คุณกลับมาเป็นครูฝึกน่ะไม่ผิดเลยสักนิด! คนพวกนั้นไม่เข้าใจคุณเลยด้วยซ้ำ!"

เหอซฺวี่เอียงคอ ปรายตามองตามเสียงไปแวบหนึ่ง

คนพูดเป็นเด็กหนุ่มสวมแว่น ดูอายุยังน้อย น่าจะยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย

เหอซฺวี่นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

"...ผมรู้" เขาพูด เสียงไม่ดังนัก แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนนอกรั้วได้ยิน "ถ้าผมต้องเก็บคำด่าทุกคำมาใส่ใจ คงเลิกทำไปตั้งนานแล้ว"

เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นท่ามกลางกลุ่มแฟนคลับ บางคนถอนหายใจอย่างโล่งอก บางคนเริ่มตาแดงเรื่อ

"อาจารย์เหอซฺวี่ พวกเราดีใจจริง ๆ นะคะที่คุณกลับมาได้!" เด็กสาวอีกคนพูดขึ้นมาบ้าง น้ำเสียงอู้อี้คล้ายคนเป็นหวัดเล็กน้อย "ตอนการแสดงรอบแรกที่คุณถือไมค์ลอยเต้น บทสัมภาษณ์ที่อัดหลังจากถอนตัว แล้วก็คลิปตอนที่คุณอยู่หลังจอมอนิเตอร์ในการแสดงรอบสอง...พวกเราเห็นหมดแล้วค่ะ คุณเก่งขนาดนี้ ไม่ต้องไปสนใจเลยนะคะว่าคนอื่นจะพูดยังไง!"

ริมฝีปากของเหอซฺวี่ขยับเล็กน้อย คล้ายอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ทำเพียงส่งเสียง "อืม" รับคำสั้น ๆ

สายตาของเขากวาดมองใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านั้น มองดูทีละคน... ทีละคน

บางคนกำป้ายสโลแกนชื่อเขาไว้แน่น บางคนยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายคลิปพลางมือสั่นระริก บางคนทำเพียงยืนมองเขาเงียบ ๆ ขอบตาแดงก่ำแต่มุมปากกลับเปื้อนรอยยิ้ม

เขาไม่รู้ว่าควรตอบรับความรู้สึกเช่นนี้อย่างไร

เขาเคยชินกับการถูกคนด่า ถูกตั้งข้อสงสัย หรือถูกรำคาญว่าเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไปเสียมากกว่า

การถูกห้อมล้อมไว้ตรงกลาง ได้รับการประคบประหงมราวกับของล้ำค่าเพราะกลัวว่าเขาจะแตกสลายแบบนี้ มันแปลกใหม่สำหรับเขาจริง ๆ

ถึงอย่างนั้น ความถี่ที่พวกเขาปรากฏตัว ก็ทำให้เหอซฺวี่รู้สึกว่าบางทีตนอาจจะต้องเริ่มปรับตัวให้ชิน

หลายวันต่อมา ทุกเช้าที่เหอซฺวี่ก้าวออกจากตึก เขาก็จะได้เห็นคนกลุ่มเดิมราว ๆ ยี่สิบสามสิบคน ยืนรออยู่ตรงหน้าประตูทางเข้าศูนย์ฝึกเสมอ

คนไม่ได้เยอะ ทั้งยังไม่ได้มาเช้าตรู่ขนาดนั้น ราว ๆ เจ็ดโมงเช้าถึงจะทยอยมากันจนครบ

พวกเขาไม่ส่งเสียงเอะอะ ไม่ตะโกนสโลแกน เพียงแค่ยืนรอนอกรั้วเหล็กดัดอย่างเงียบๆ คอยโบกไม้โบกมือตอนที่เขาเดินผ่าน หรือไม่ก็ยื่นลูกอมแก้เจ็บคอข้ามรั้วมาให้สักกล่อง

ช่วงแรกเหอซฺวี่ยังพอหยุดยืนอยู่ตรงประตูสักสองสามวินาที แต่พอถูกลุง รปภ. บ่นเข้าให้สองรอบว่า "นายมายืนแช่ตรงนี้ ฉันก็เปลี่ยนเวรช้ากันพอดี" เขาก็เปลี่ยนเป็นโบกมือให้แต่ไกล แล้วรีบสาวเท้าเดินเข้าตึกซ้อมแทน

จดหมายไม่กี่ฉบับนั้น เขาตั้งใจอ่านทุกตัวอักษรจริงๆ

คืนนั้นพอกลับถึงห้องพัก เขานั่งลงบนขอบเตียงแล้วแกะซองแรกออก ลายมือบนนั้นเป็นระเบียบเรียบร้อย ประโยคเปิดเขียนว่า "สวัสดีครับอาจารย์เหอซฺวี่ ผมเริ่มติดตามคุณมาตั้งแต่รอบเวทีแรก" เนื้อความต่อจากนั้นยาวเหยียด ใจความหลักคือได้ดูสเตจแรกของเขา บทสัมภาษณ์ตอนถอนตัว และคลิปเบื้องหลังการแสดงรอบสอง รู้สึกว่าเขาเก่งมาก เสียดายแทนมาก และปวดใจแทนเขามากจริงๆ

สองบรรทัดสุดท้ายเขียนไว้ว่า "หวังว่าต่อไปนี้คุณจะใจดีกับตัวเองให้มากขึ้นอีกนิดนะครับ ไม่จำเป็นต้องแบกรับทุกเรื่องไว้คนเดียว พวกเราจะคอยสนับสนุนคุณเสมอครับ"

เหอซฺวี่อ่านจนจบ พับเก็บ แล้วสอดกลับเข้าไปในซองตามเดิม

เขานั่งนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแกะฉบับที่เหลือออกมาอ่านจนหมด

เนื้อหาคล้ายๆ กัน แต่น้ำเสียงแตกต่าง มีทั้งคนที่เขียนยาวเป็นหน้ากระดาษ และคนที่เขียนมาแค่ไม่กี่ประโยค ทว่าต่างสื่อความหมายเดียวกัน...คุณยอดเยี่ยมมากจริงๆ และคุณคู่ควรกับมัน

พออ่านถึงบรรทัดสุดท้าย เขารู้สึกจุกแน่นในลำคอขึ้นมา จึงค่อยๆ เก็บจดหมายทั้งหมดให้เข้าที่ แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าด้านในของเสื้อคลุม

วันรุ่งขึ้นตอนก้าวออกจากตึก พอเดินมาถึงแถวรั้วเหล็กดัด เขาก็ชะงักฝีเท้าลงครู่หนึ่ง ยกมือขึ้นโบกทักทายพวกเขา มุมปากผุดรอยยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

เด็กสาวที่อยู่แถวหน้าสุดมีปฏิกิริยาไวที่สุด เธอยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบา ๆ คนข้าง ๆ อีกหลายคนก็พากันยิ้มหัวเราะตามไปด้วย

เหอซฺวี่ไม่ได้พูดอะไร หันหลังแล้วเดินจากไป

ฝีเท้าของเขาก้าวช้าลงกว่าปกติเล็กน้อย