ตอนที่ 77 ภาพลักษณ์สัตว์ 2.0

บรรยากาศวุ่นวายในโรงอาหารดำเนินมาครบสิบนาทีเต็ม เสียงเฮฮาจอแจระลอกแล้วระลอกเล่าดังกระหึ่มแทบทะลุเพดาน

แต่วิดีโอบนจอยังคงเล่นต่อไป เห็นได้ชัดว่าทีมงานรายการตุนฟุตเทจเอาไว้เพียบ

ทันทีที่ชื่อของหลี่ปู้ฝานปรากฏขึ้นบนจอ ทั้งโรงอาหารก็พลันเงียบกริบไปครึ่งวินาที ราวกับกำลังรอฟังไซเรนเตือนภัยพิบัติ

"หลี่ปู้ฝาน — ไซบีเรียนฮัสกี"

ภาพตัดไปเป็นคลิปตอนเขาวิ่งไล่ลูกบอลในห้องซ้อม ผมสีส้มอิฐสะบัดไปมาหน้ากล้อง ก่อนจะพุ่งชนป้ายมาร์กตำแหน่งที่ทีมพร็อพจัดไว้จนล้มระเนระนาด พร้อมแคปชันว่า "พลังงานล้นเหลือ ผู้เชี่ยวชาญการรื้อบ้าน ปากไวกว่าสมอง"

คนทั้งโรงอาหารพากันขำก๊ากจนตัวงอทันที

"ฮัสกีชัด ๆ!!"

"เป๊ะเกินไปแล้ว!!"

ซาลาเปาในมือหลี่ปู้ฝานร่วงแหมะลงบนโต๊ะ เขาอ้าปากค้างเป็นตัวโอ "ใครรื้อบ้านกันห้ะ?! ผมแค่ทำขวดน้ำกระเด็นไปขวดเดียวเองนะ!"

"นายชนฉากหลังของทีมพร็อพล้มด้วยต่างหาก" เพื่อนร่วมทีมช่วยซ้ำเติม

"นั่นมันอุบัติเหตุโว้ย!!"

"แถมยังดึงลูกบิดประตูหลุดติดมือมาอีก"

"...ลูกบิดประตูมันห่วยต่างหากเล่า!!"

เหอซฺวี่ยืนพิงผนังอยู่ข้าง ๆ อดยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้

จากนั้นภาพก็ตัดไปที่หวังอี้จฺวิน

"หวังอี้จฺวิน — แมวแร็กดอลล์"

แคปชันบรรยายว่า "เย็นชาเปี่ยมเสน่ห์ โลกส่วนตัวสูง ใช้หน้าตาหากินได้สบาย ๆ แต่ดันดื้อจะใช้ฝีมือ"

ในคลิปนั้น หวังอี้จฺวินนั่งอยู่บนพื้นตรงมุมห้องซ้อม ในมือถือนิยายภาษาอังกฤษที่ไม่รู้ไปสรรหามาจากไหน หูสองข้างเสียบหูฟังไว้ ไม่สนใจคนที่กำลังหยอกล้อกันอยู่ข้าง ๆ แม้แต่น้อย

"...แมวแร็กดอลล์" มีคนพึมพำทวนคำ "ตรงเป๊ะเลยจริง ๆ"

"นายดูเวลาปกติของเขาสิ ใครเดินเข้าไปใกล้ เขาก็ทำหน้าแบบ 'อย่ามาแตะตัวฉัน' ใส่ทั้งนั้น..."

"แต่เขาดีกับคนในทีมมากนะ คราวก่อนที่ลู่อี้หมิงข้อเท้าแพลง ก็ได้เขาแบกไปห้องพยาบาลไม่ใช่เหรอ"

"ถึงได้บอกว่าเป็นแมวแร็กดอลล์ไงล่ะ ภายนอกดูหยิ่งเข้าถึงยาก แต่พอสนิทแล้วจะยอมให้ลูบหัวตามใจชอบ"

หวังอี้จฺวินที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องเริ่มใบหูแดงระเรื่อ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท

ถัดจากหวังอี้จฺวินก็เป็นลู่อี้หมิงที่ปรากฏตัวขึ้นมาติด ๆ

ตอนที่ตัวหนังสือบนหน้าจอเด้งขึ้นมา ลู่อี้หมิงยังไม่ทันได้กลืนข้าวต้มในปากลงคอด้วยซ้ำ

"ลู่อี้หมิง — กระต่าย"

มีแคปชันบรรยายว่า "นุ่มนิ่มบอบบาง บ่อน้ำตาตื้น แต่พลังระเบิดกลับน่าทึ่ง"

ภาพบนจอคือคลิปตอนที่เขานั่งยอง ๆ ปาดน้ำตาอยู่ตรงมุมห้องซ้อม ก่อนจะตัดสลับเป็นช็อตโคลสอัปตอนเขาระเบิดไฮโน้ตในสตูดิโออัดรายการในอีกห้าวินาทีต่อมา เสียงร้องใสกังวานราวกับคมมีดที่กรีดผ่าอากาศ

สีหน้าที่เปลี่ยนจากความน้อยอกน้อยใจกลายเป็นมุ่งมั่นจริงจัง ช่างให้ความรู้สึกขัดแย้งที่ทรงพลังเหลือเกิน

"กระต่ายจริงด้วย!!"

"ลู่อี้หมิง นายนี่มันกระต่ายชัด ๆ!!"

เขาแทบถือชามข้าวต้มไว้ไม่อยู่ ใบหูแดงก่ำจนแทบมีเลือดซึม "ผมตรงไหนที่นุ่มนิ่มกันครับ..."

ทว่าไม่มีใครเชื่อเขาสักคน

"หลินซือหย่วน & จ้าวเทียนอวี่ — พี่น้องเมียร์แคต"

ภาพของหลินซือหย่วนกับจ้าวเทียนอวี่ถูกจับมาวางคู่กัน พร้อมแคปชันว่า "คอยชะเง้อมองตลอดเวลา คอยประสานงานตลอดเวลา และคอยร้องแรปแบ็กกิ้งแทร็กให้เพื่อนร่วมทีมตลอดเวลา"

"ทำไมพวกเราถึงเป็นเมียร์แคตล่ะครับเนี่ย?!" หลินซือหย่วนโอดครวญลั่นโรงอาหาร "เมียร์แคตมันไม่ใช่ไอ้ตัวเล็ก ๆ ที่เหมือนแพรรีด็อกหรอกเหรอ?!"

"นายพูดถูกแล้ว" จ้าวเทียนอวี่ที่อยู่ข้าง ๆ สวนกลับหน้าตาย "นายนั่นแหละแพรี่ด็อก"

"นายก็ด้วยนั่นแหละ!"

ทั้งคู่จ้องตากันเขม็งอยู่สองวินาที ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปคนละทางพร้อมกัน

เสียงหัวเราะในโรงอาหารยิ่งดังกระหึ่มขึ้นไปอีก

เหอซฺวี่ที่ยืนพิงผนังละสายตาจากหน้าจอ พลางกวาดมองปฏิกิริยาของคนรอบข้างในโรงอาหาร

ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับคนคนหนึ่ง

ฉีซฺวี่หนานนั่งอยู่ตรงโต๊ะริมหน้าต่างด้านในสุด สายตาจับจ้องที่หน้าจอ สีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับจดจ่อเหมือนคนที่กำลังตั้งอกตั้งใจดูเรื่องของคนอื่นจริง ๆ

อีกฝ่ายคงพอเดาได้ว่าใกล้จะถึงคิวของตัวเองแล้ว

และก็เป็นไปตามคาด

"ฉีซฺวี่หนาน — สุนัขจิ้งจอก"

ภาพบนจอโคลสอัปสีหน้าเกียจคร้านแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจยามอยู่บนเวที วินาทีถัดมาก็ตัดไปยังเบื้องหลังตอนคอยจัดบล็อกกิ้งให้เพื่อนร่วมทีม ท่วงท่าแผ่วเบาดุจสายลม ไม่ได้แสดงตัวโดดเด่นสะดุดตา ทว่าทุกคนกลับก้าวเดินไปตามจังหวะของเขาทั้งหมด

แคปชันมีเพียงสี่คำสั้น ๆ "ซ่อนคมมิดชิด"

เสียงพูดคุยในโรงอาหารเงียบลงไปชั่วขณะ

"...จิ้งจอกจริงด้วย" ใครคนหนึ่งกระซิบ "เหมือนจริง ๆ แฮะ"

ฉีซฺวี่หนานที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง แต่มุมปากกลับยกขึ้นน้อย ๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

ภาพตัดสลับไปยังสัตว์ประจำตัวของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นอย่างรวดเร็ว เพื่อรวบรวมเด็กฝึกที่มีแอร์ไทม์ไม่มากแต่ต่างก็มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวไว้ด้วยกัน

บนหน้าจอปรากฏภาพมุมข้างของเฉินอี้กับผู้เข้าแข่งขันอีกคนที่ดูคล้ายฝาแฝด ก่อนจะตัดผ่านไปอย่างรวดเร็ว

จากนั้นเป็นช็อตโคลสอัปของหลิวอวี่เซวียน เขากำลังทำหน้าทะเล้นใส่กระจกในห้องซ้อม ก่อนวินาทีถัดมาจะตัดไปตอนที่เขาร้องไฮโน้ตได้อย่างมั่นคงในกองถ่าย คอมเมนต์วิ่งรัวสนั่นว่า "ลิงตัวจริงเสียงจริงชัด ๆ!!!"

ในโรงอาหารมีคนขำจนตบโต๊ะ "หลิวอวี่เซวียนเป็นลิงจริง ๆ ด้วย! สีหน้าหมอนี่สุดยอดจริง ๆ!"

หลิวอวี่เซวียนที่นั่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มเพื่อนลุกขึ้นโค้งคำนับไปรอบทิศอย่างไม่เคอะเขิน "ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ทุกคนชอบก็ดีแล้ว"

คนข้าง ๆ รีบกดตัวเขาให้นั่งลงบนเก้าอี้ "นายทำตัวสงบเสงี่ยมหน่อยสิวะ!!"

แต่มุมปากของเจ้าตัวกลับฉีกยิ้มกว้างจนแทบจะถึงใบหูอยู่แล้ว

ถัดมาเป็นภาพแวบสั้น ๆ ของหลิวซินหยาง

"หลิวซินหยาง แฮมสเตอร์"

แคปชัน "ขี้กลัว ตกใจง่าย แต่ขยันมาก"

บนจอเป็นภาพเขานั่งยอง ๆ กุมหัวอยู่ตรงมุมห้อง ก่อนจะตัดสลับไปเป็นภาพตอนซ้อมฟลอร์เวิร์กท่าเดิมซ้ำไปซ้ำมาหน้ากระจก แม้ขอบตาจะแดงก่ำ แต่ร่างกายกลับไม่ยอมหยุดขยับ

มีคนพึมพำขึ้นเบา ๆ "...จริง ๆ เขาก็พยายามมากเลยนะ"

คนข้าง ๆ พยักหน้าเห็นพ้อง

หลิวซินหยางที่นั่งอยู่แถวรองสุดท้ายของโรงอาหารก้มหน้ามุด สองมือขยำชายเสื้อตัวเองแน่นจนใบหูแดงก่ำ

และแน่นอนว่ายังรวมถึงเหล่าครูฝึกด้วย

ทันทีที่ภาพสัตว์ประจำตัวของบรรดาครูฝึกปรากฏขึ้นบนจอ โรงอาหารก็เงียบกริบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะระเบิดเสียงฮือฮาดังลั่น

"เจิ้งไจ้หยวน ชิบะ"

แคปชัน "พลังล้นเหลือ ชอบกระโดดโลดเต้น รักการเล่นสนุกกับคนอื่น"

ภาพบนจอคือตอนที่เจิ้งไจ้หยวนกำลังสาธิตท่าเต้นในห้องซ้อม เขาเต้นอย่างมีชีวิตชีวายิ่งกว่าพวกเด็กฝึกเสียอีก ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม พอเต้นจบยังยกนิ้วโป้งให้กำลังใจเด็กฝึกด้วย ทั้งตัวดูสดใสเปล่งประกายราวกับพระอาทิตย์เคลื่อนที่ได้

คอมเมนต์วิ่งพรึบพรับ "อาจารย์เจิ้ง! คุณคือชิบะที่ตั้งใจทำงานที่สุดในวงการบันเทิงแล้ว!!!"

"ชิบะ! อาจารย์เจิ้งเป็นหมาชิบะ!"

"มิน่าล่ะถึงได้พลังล้นเหลือขนาดนั้น คิดท่าเต้นยันตีสามแล้วยังยิ้มแป้นอยู่เลย..."

"พวกนายดูมุมปากตอนเขายิ้มสิ เหมือนชิบะเป๊ะเลยไม่ใช่เหรอ?"

คนถัดมาคือโจวเหวย

"โจวเหวย: กวาง"

แคปชันขึ้นว่า "สง่างาม สุขุม ออร่าความน่าเกรงขามพุ่งทะลุเพดาน แต่บางเวลาก็ตื่นตกใจง่ายเหมือนกัน"

ภาพตัดไปตอนที่เขาเต้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง ใบหน้าที่มักจะเฉยชาอยู่เป็นนิจกลับเผยแววลนลานและเกร็งจัดออกมาอย่างหาดูได้ยาก ช่วงไหล่แข็งทื่อราวกับกำลังแบกภูเขาไว้สองลูก

ทันใดนั้น ทั้งโรงอาหารก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

"อาจารย์โจวเป็นกวางละเธอ! สง่างามจริง ๆ ด้วย!"

"แต่เวลากวางวิ่งมันดูลนไม่ใช่เหรอ? พวกนายดูตอนเขาเต้นสิ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ"

"ปกติอาจารย์โจวโคตรนิ่งเลย พอต้องเต้นปุ๊บก็ลนลานเหมือนกวางโดนไฟหน้ารถส่องไม่มีผิด!"

โจวเหวยนั่งอยู่ในโซนของครูฝึก ไม่รู้วันนี้นึกครึ้มอะไรขึ้นมาถึงได้แวะมากินข้าวที่โรงอาหาร

พอได้ยินฉายาเปรียบเปรยของตัวเอง มือที่ถือแก้วกาแฟอยู่ก็ชะงักไปเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

ทันทีที่สัตว์ประจำตัวของสวี่ซูถงปรากฏขึ้นมา เสียงร้อง "น่ารักจัง" ก็ดังระงมไปทั่วทั้งโรงอาหาร

"สวี่ซูถง แพนด้าแดง"

คำบรรยายระบุว่า "ภายนอกดูนุ่มนิ่มไร้เดียงสา แต่จริง ๆ แล้วหัวไว แถมบางทียังชอบพองขนขู่ฟ่อ"

ในคลิปเป็นตอนที่เธอนั่งยอง ๆ ผูกเชือกรองเท้าให้เพื่อนร่วมทีมตรงมุมห้องซ้อม ก่อนจะตัดสลับไปตอนที่โดนเหอซฺวี่ทักเรื่องบล็อกกิ้งผิด แล้วเจ้าตัวยืนแก้มป่องพร้อมสีหน้าที่บอกชัดเจนว่า "ฉันไม่ยอมหรอกนะ"

ข้อความคอมเมนต์วิ่งพุ่งสูงขึ้นอย่างบ้าคลั่งในพริบตา

"แพนด้าแดง!! ตรงเป๊ะมาก!! เธอคือแพนด้าแดงตัวจริงเสียงจริงเลย!!!"

"ภายนอกนุ่มนิ่มแต่จริง ๆ ดุเอาเรื่องนะจะบอกให้ ดูหน้าตอนโดนเหอซฺวี่ดุสิ! ไม่มีกลัวเลยสักนิด!"

"สวี่ซูถง: ฉันน่ารักได้ แต่ฉันไม่ได้เคี้ยวง่ายนะยะ"

พอเห็นว่าตัวเองโผล่เข้าไปอยู่ในช็อตของสวี่ซูถงด้วย เหอซฺวี่ก็กระตุกมุมปากเบา ๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร

ส่วนหลี่ปู้ฝานที่อยู่ข้าง ๆ ขำจนฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะแล้ว

และคนที่มาปิดท้ายก็คือจินเสียน

"จินเสียน สิงโตตัวเมีย"

แคปชันขึ้นว่า "ทรงอำนาจ สุขุม ชี้เป็นชี้ตายได้ในคำเดียว แต่ก็มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่"

ภาพบนจอคือตอนที่เธอนั่งอยู่ในห้องประชุม มือถือแก้วกาแฟ สีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเฉียบคมและเปี่ยมพลัง

วินาทีถัดมา ภาพตัดไปตอนที่เธอกระซิบหน้ากล้องว่า "เหอซฺวี่ ถ้าปั้นซิงไม่เอานาย บริษัทฉันเอาเอง"

คอมเมนต์วิ่งรัวถล่มทลายยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ ที่ผ่านมา——

"พี่จิน!!! แม่สิงโต กราบเลยแม่!!!"

"เวลาเอาจริงนี่เท่ระเบิด แต่เวลาอ่อนโยนก็ละมุนใจสุด ๆ"

"นี่มันแม่สิงโตตัวจริงเสียงจริงชัด ๆ——ปกติไม่พูดก็น่าเกรงขามอยู่แล้ว พอถึงเวลาต้องปกป้องลูกก็ไม่ลังเลเลยสักนิด"

วันนี้จินเสียนไม่ได้อยู่ในค่าย

แต่ทุกคนในโรงอาหารต่างก็พร้อมใจกันปรบมือให้เธอ

พอวิดีโอเล่นจบ ภาพบนจอก็หยุดนิ่งอยู่ที่ตัวอักษรประดิษฐ์แถวหนึ่ง:

"เจ๋ออตุ้ยชูเต้า ตอนพิเศษเทียบอิมเมจสัตว์ จบ"

บรรยากาศสนุกสนานครึกครื้นในโรงอาหารที่ห่างหายไปนานยังคงอบอวลอยู่ ไม่จางหายไปง่าย ๆ