ตอนที่ 76 คาแรกเตอร์สัตว์ 1.0

วันเวลาค่อย ๆ ล่วงเลยไปท่ามกลางความสมดุลอันละเอียดอ่อน

ไฟในตึกซ้อมเปิดและดับลงตรงเวลาทุกวัน เสียงเพลงตรงทางเดินเปิดสลับสับเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

นาน ๆ ทีถึงจะมีสักกลุ่มที่ติดแหง็กอยู่กับจังหวะแปดบีตท่อนไหนสักท่อน จนได้ยินเสียงกดต่ำเถียงกันแว่วออกมา ก่อนจะถูกเสียงดนตรีแบ็กกิงแทร็กเพลงใหม่กลบหายไปอย่างรวดเร็ว

เหอซฺวี่ยังคงเดินวนเวียนไปตามห้องซ้อมต่าง ๆ ทุกวันเหมือนเคย

ความถี่ในการด่าคนของเขาลดลงจริง ๆ แต่ประสิทธิภาพกลับไม่ได้ลดลงตามไปด้วย

เพราะเขาเปลี่ยนวิธีใหม่แล้ว—

เลิกพูดว่า "เต้นบ้าอะไรของนาย" แต่เปลี่ยนเป็นหิ้วตัวคนไปวางในตำแหน่งที่ถูกต้องโดยตรง จากนั้นก็พูดสั้น ๆ แค่ "ตรงนี้" แล้วเดินจากไปเลย

พอโดนเข้าหลาย ๆ ครั้ง เด็กฝึกก็เริ่มจับทาง "โหมดอ่อนโยน" ของเหอซฺวี่ได้ นั่นคือพูดน้อยลง ขยับตัวมากขึ้น ลงมือไวกว่าอ้าปากด่า

นับจากเหตุการณ์ของหลิวซินหยางคราวนั้น เวลาเหอซฺวี่เข้าไปในกลุ่ม "ทะลายรังไหม" เขาก็ไม่ได้จ้องด่าอีกฝ่ายเป็นพิเศษอีกต่อไป แต่ท่าเต้นจุดไหนที่ต้องแก้ก็ไม่เคยปล่อยให้หลุดรอดไปได้แม้แต่ครั้งเดียว

ตอนแรกหลิวซินหยางยังหดคอรอโดนเขาอ้าปากด่าอยู่เลย ทว่าพอนานเข้าถึงได้พบว่า เหอซฺวี่แค่ยื่นมือมาดัดหัวเข่าเขาให้ตรง กดไหล่ให้เสมอ แล้วเชิดคางขึ้นให้อยู่ในระดับที่ถูกต้องเท่านั้น

จากนั้นก็หันไปมองคนต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

กลายเป็นว่าเขากลับซ้อมได้อย่างสบายใจและมั่นคงขึ้นกว่าเดิมเสียอีก

เหลือเวลาอีกเพียงห้าวันก่อนจะถึงการแสดงรอบสาม

สองทุ่มคืนนี้ รายการ "เจ๋ออตุ้ยชูเต้า" ตอนใหม่ออกอากาศพร้อมกันทุกแพลตฟอร์ม

เนื้อหาในตอนนี้เป็นช่วงแบ่งกลุ่มสำหรับการแสดงรอบสาม และฟุตเทจการซ้อมครั้งแรกหลังแบ่งกลุ่มพอดี

ผู้เข้าแข่งขันยังคงไม่มีโทรศัพท์มือถือตามกฎระเบียบ แต่ทีวีในโรงอาหารของแคมป์เปิดสว่างขึ้นตั้งแต่สองทุ่ม กำลังฉายรายการที่ออกอากาศไปพร้อมกับภายนอก

เดิมทีเหอซฺวี่ไม่ได้คิดจะไปดู

เขาขลุกอยู่ในตึกซ้อมมาทั้งวันจนเริ่มระคายคอ ตอนนี้แค่อยากกลับห้องไปนอนแผ่ยาวเท่านั้น

แต่จังหวะที่เดินผ่านหน้าประตูโรงอาหาร เสียงอึกทึกก็ดังกระหึ่มลอยออกมา เป็นเสียงกรีดร้องและเฮฮาอย่างตื่นเต้นของเหล่าเด็กฝึก

เขาชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักประตูเดินเข้าไป

ด้านในโรงอาหารมีคนอยู่เกือบเต็มพื้นที่แล้ว

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสี่สิบคนรวมกับทีมงานอีกสิบกว่าชีวิต ล้อมหน้าทีวีกันแน่นขนัดจนแทบไม่เหลือที่ว่าง

บ้างยืน บ้างนั่ง บ้างก็เกาะพนักเก้าอี้ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่หน้าจอบานนั้นเป็นจุดเดียว

บนจอทีวีกำลังฉายฟุตเทจช่วงแบ่งกลุ่มสำหรับการแสดงรอบสามพอดี

ทันทีที่ภาพปรากฏขึ้น คอมเมนต์บนหน้าจอก็ทะลักเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง ตัวอักษรสีขาวลอยมาจากทางขวา ซ้อนทับกันแน่นขนัดหลายชั้น

"เจิ้งไจ้หยวนมาคุมทีมแล้ว!!! ตั้งใจสุด ๆ ไปเลย!!!"

"กลุ่มเพลงกรงขังนี่ท่าจะยากนะ? รู้สึกว่าท่าเต้นซับซ้อนมาก"

"เดี๋ยวนะ คนที่ยืนดูอยู่ริมกำแพงนั่นมัน—เหอซฺวี่เหรอ???"

"เหอซฺวี่!!! เขากลับมาแล้ว!!! เขากลับมาจริง ๆ ด้วย!!!"

"เหอซฺวี่: ผมถอนตัวจากการเป็นผู้เข้าแข่งขัน แต่ไม่ได้ถอนตัวออกจากสนามแข่งสักหน่อย"

"ขำจะตายอยู่แล้ว ดูตำแหน่งที่เขายืนสิ อยู่ตรงกลางระหว่างที่นั่งครูฝึกกับที่นั่งผู้เข้าแข่งขันเป๊ะเลย—ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นลูกศิษย์ผมทั้งนั้น"

"ไม่มีใครคิดจะพูดแทนเสิ่นพีดีหน่อยเหรอ? มีอาจารย์มายืนดูตัวเองอัดรายการอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ ถ้าเป็นฉันคงขาสั่นพั่บ ๆ ไปแล้ว"

พอภาพตัดไปตอนที่เหอซฺวี่เดินเข้าไปในห้องซ้อม ปริมาณคอมเมนต์บนจอก็ยิ่งพุ่งพรวดขึ้นเป็นเท่าตัว

"ในที่สุดอาจารย์เหอก็เริ่มงานสักที!!!"

"พวกเธอดูสิว่าเขาด่าใครไหม? เหมือนจะไม่ด่าเลยนะ? หรือว่ากลุ่มนี้เต้นใช้ได้อยู่แล้ว??"

"ไม่ใช่ไม่ด่าหรอก แต่กลุ่มนี้ยังเต้นไม่ถึงเกณฑ์ที่เขาจะด่าต่างหากล่ะ ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ—"

เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังแว่วขึ้นเป็นระลอกทั่วทั้งโรงอาหาร

หลี่ปู้ฝานนั่งอยู่แถวหน้าสุด คาบอมยิ้มไว้ในปากแล้วพึมพำอู้อี้ฟังแทบไม่ได้ศัพท์ว่า "...อะไรคือ 'ยังไม่ถึงเกณฑ์มาตรฐานที่เขาจะด่า' กันล่ะเนี่ย พวกคอมเมนต์วิ่งนี่จะรู้ใจเขาเกินไปแล้วมั้ง"

เหอซฺวี่ยืนอยู่ตรงประตูโรงอาหาร พลอยยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะเหล่านั้น

——

เจ็ดโมงเช้าของวันรุ่งขึ้น จอทีวีในโรงอาหารก็สว่างขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ สิ่งที่ฉายอยู่บนจอไม่ใช่รายการตอนใหม่ แต่เป็นคลิปเบื้องหลังที่ทีมงานอดหลับอดนอนตัดต่อกันมาทั้งคืน

หัวข้อคลิปแปะหราอยู่กลางจอด้วยฟอนต์สีสันสุดฉูดฉาด แถมยังใส่เอฟเฟกต์รูปดาววิบวับล้อมรอบไว้อีกชั้น—

"เปิดเผยคาแรกเตอร์สัตว์ประจำตัวใน เจ๋ออตุ้ยชูเต้า ครั้งใหญ่!!!"

คนในโรงอาหาร บางคนกำลังซดโจ๊ก บางคนกำลังแทะซาลาเปา และบางคนก็ยังอ้าปากหาวค้างอยู่เลย

ทุกคนถึงกับอึ้งไปตาม ๆ กัน

อะไรกันเนี่ย?

คาแรกเตอร์สัตว์ประจำตัวงั้นเหรอ?

ภาพบนจอหยุดนิ่งไปสองวินาที ก่อนจะเริ่มเฉลยชื่อแรกออกมา

"เสิ่นอีเหิง — โกลเดนริทรีฟเวอร์"

ภาพตัดไปเป็นคลิปเบื้องหลังในห้องซ้อมของเสิ่นอีเหิงที่ไม่เคยเผยแพร่ที่ไหน เขากำลังนั่งยอง ๆ ผูกสนับเข่าให้ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่ง สีหน้าดูจริงจัง ปากก็คอยย้ำจุดสำคัญเรื่องการจัดบล็อกกิ้งไปด้วย

ด้านข้างมีคำบรรยายขึ้นกำกับว่า "ซื่อสัตย์ ติดคน ขี้แย แต่เก่งกาจรอบด้าน"

ทั้งโรงอาหารระเบิดเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

"โกลเดนเหรอ ฮ่าๆๆๆๆๆ!"

"พีดีเป็นหมาโกลเดน! ภาพจำโผล่มาเป็นฉาก ๆ เลยเนี่ย!"

"เดี๋ยวนะ พวกนายดูตรง 'ขี้แย' สิ ในคอมเมนต์วิ่งมีใครแอบปล่อยข่าววงในหรือเปล่าเนี่ย"

เสิ่นอีเหิงถือแก้วกาแฟยืนค้างอยู่หน้าประตูโรงอาหาร ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง

เขายังไม่ทันได้อ้าปากแก้ต่าง ภาพบนจอก็ตัดไปที่คนถัดไปแล้ว

"เหอซฺวี่ — แมวดาว"

คอมเมนต์วิ่งกับเสียงพากย์โผล่ขึ้นมาพร้อมกัน "หยิ่ง เท่ หวงพวกพ้อง ปากจัดแต่ใจอ่อน"

ภาพบนจอคือเหอซฺวี่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงสีดำ กำลังยืนกอดอกมองคนอื่นซ้อมเต้นอยู่ตรงมุมห้องด้วยสีหน้าเย็นชา

วินาทีต่อมา ภาพตัดโคลสอัปตอนที่เขานั่งยอง ๆ ช่วยผู้เข้าแข่งขันปรับท่าทาง แม้สีหน้าจะยังดูหงุดหงิดรำคาญใจ แต่น้ำหนักมือที่แตะช่วยกลับแผ่วเบานุ่มนวล

เสียงฮือฮาในโรงอาหารพลันดังกระหึ่มขึ้นมาอีกระลอก

"แมวดาว!! โคตรเป๊ะเลย!!"

"พี่เหอซฺวี่คือแมวดาวชัด ๆ! ภายนอกดูหยิ่ง ปากก็ร้าย แต่จริง ๆ แล้วใจอ่อนสุด ๆ!"

"ปากบอกไม่ แต่มือทำให้หมด!"

เหอซฺวี่ที่ยืนอยู่นอกวงจ้องหน้าจอด้วยสีหน้านิ่งสนิทไปสามวินาที ก่อนจะหมุนตัวเตรียมเดินหนี

แต่ชายเสื้อกลับถูกใครบางคนคว้าหมับเข้าเสียก่อน

เขาหันกลับไป สบเข้ากับดวงตาเป็นประกายวิบวับของหลี่ปู้ฝานที่เขียนคำว่า "พี่เหอซฺวี่อย่าเพิ่งไปนะ" ไว้อย่างชัดเจน

"พี่เหอซฺวี่ดูยังครับ?! พี่เป็นแมวดาวนะ!"

"ปล่อย"

"ถ้าไม่ดูให้จบก็ห้ามไปนะ!"

เหอซฺวี่ก้มมองมือของหลี่ปู้ฝานที่ยังกำชายเสื้อเขาแน่น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจอ แววตาสีหน้าเริ่มฉายแววกดดัน

แต่หลี่ปู้ฝานก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ

เหอซฺวี่ไม่ได้คิดจะเดินหนีไปไหนจริง ๆ เขาแค่ยืนพิงผนัง กอดอกด้วยสีหน้าราบเรียบ แล้วเบนสายตากลับไปมองหน้าจออีกครั้ง

คนที่สามคือหยางเซิ่ง — ลูกเสือ

คำบรรยายประกอบคือ "สุขุมเกินวัย แบกรับทุกสิ่ง"

ภาพที่ปรากฏคือตอนที่เขากำลังพาทีมซ้อมเต้น เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปียืนอยู่หน้ากระจกด้วยสีหน้าจริงจัง คอยไล่เก็บรายละเอียดความพร้อมเพรียงและบล็อกกิ้งท่อนฮุกซ้ำไปซ้ำมา

เหงื่อหยดลงมาจากแนวกราม ทว่าเขาไม่ได้ใส่ใจเลยสักนิด

"เสือ!! เหมาะที่สุดแล้ว!!"

"หยางเซิ่งเป็นลูกเสือจริง ๆ ด้วย!!"

"อายุแค่สิบเจ็ดแต่แบกไว้ทั้งทีม ถ้าไม่ใช่เสือแล้วจะเป็นอะไรได้อีก!"

หยางเซิ่งที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะอาหารชะงักตะเกียบในมือไปเล็กน้อย ใบหูแดงระเรื่อขึ้นมาบาง ๆ ทว่าสีหน้ายังคงเรียบนิ่งแทบไม่เปลี่ยน

คนต่อมาคือเจียงหยาง — ซามอยด์

"สดใส ขี้แย ตัวสร้างเสียงหัวเราะ"

ภาพในคลิปคือตอนที่เขานั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงมุมห้อง ก่อนจะตัดไปตอนที่เจ้าตัวทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้ในอีกไม่กี่วินาทีต่อมา

ใบหน้าของเจียงหยางแดงก่ำขึ้นมาทันที เขาสปริงตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้เหมือนถูกกดสวิตช์ "ทำไมผมถึงเป็นซามอยด์ไปได้ล่ะเนี่ย?!"

"ก็เพราะนายเดี๋ยวหัวเราะเดี๋ยวร้องไห้ แถมยังขี้อ้อนสุด ๆ ไงล่ะ!" เด็กฝึกข้าง ๆ ตะโกนสวนกลับมา

"ผมไม่ได้อ้อนสักหน่อย!!"

"คราวก่อนที่โดนพี่เลี้ยงดุแล้วไปร้องเรียกพี่สาว ๆ ตรงทางเดิน นั่นไม่เรียกว่าอ้อนหรือไง?"

เจียงหยางอ้าปากจะเถียง แต่สุดท้ายก็ยอมหุบปากลง

ภาพบนจอยังคงเล่นต่อไปเรื่อย ๆ

ซ่งอิงเหวิน — บอร์เดอร์คอลลี่

"ฉลาด มั่นคง ตัวซัพพอร์ตชั้นยอด"

ในคลิปคือตอนที่เขายืนเยื้องไปข้างหลังหยางเซิ่ง คอยช่วยกะระยะแถวอย่างใจเย็น ตลอดทั้งคลิปไม่มีคำพูดเกินจำเป็นเลยสักคำ แต่ทุกการเคลื่อนไหวกลับลงตัวพอดิบพอดีไปหมด

เหอซฺวี่ผละตัวออกจากผนังเล็กน้อย สายตาจับจ้องภาพของซ่งอิงเหวินนานเป็นพิเศษ มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบา