ตอนที่ 75 ผมไม่ได้โกรธ

รอบแรก หมุนตัวช้าไป

"เอาใหม่" เสียงของเหอซฺวี่ดังมาจากมุมห้อง

รอบที่สอง จุดศูนย์ถ่วงเสีย

"เอาใหม่"

รอบที่สาม บล็อกกิ้งเพี้ยนอีกแล้ว

"เอาใหม่"

รอบที่สี่ รอบที่ห้า รอบที่หก—

เหงื่อของเสิ่นอีเหิงเปียกชุ่มจนเสื้อยืดแนบไปกับอก ปอยผมเปียกชื้นลู่ติดเหนือคิ้ว

ลมหายใจเริ่มหอบกระชั้น หัวเข่าเริ่มสั่นเทาเล็กน้อย

คำว่า "เอาใหม่" แต่ละครั้งราวกับคมมีดที่กรีดเฉือนลงตรงจุดอ่อนที่สุดของเขาอย่างแม่นยำ

เหอซฺวี่ไม่ได้ด่าเขา ไม่ได้พูดว่า "นายใช้ไม่ได้" ไม่ได้บอกว่า "นายฝีมือตกนะ"

เขาเพียงแค่นั่งอยู่ตรงนั้น แล้วเอ่ยคำว่า "เอาใหม่" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

รอบที่เจ็ด ตอนเสิ่นอีเหิงหมุนตัวลงสู่พื้น จู่ ๆ หัวเข่าก็อ่อนยวบจนซวนเซไปด้านข้างครึ่งก้าว

เขาใช้มือยันพื้นไว้ได้ทันไม่ให้ล้มฟุบ แต่จังหวะเสียหลักเมื่อครู่ก็ชัดเจนเกินพอแล้ว

เสียงของเหอซฺวี่ดังมาจากมุมห้อง ยังคงราบเรียบเช่นเคย "...ถ้าเหนื่อย ก็บอกได้นะ"

เสิ่นอีเหิงกัดฟันยันตัวลุกขึ้น "...ไม่เหนื่อยครับ"

รอบที่แปด

รอบที่เก้า

พอถึงรอบที่สิบ ในที่สุดเสิ่นอีเหิงก็ทนรับไม่ไหวอีกต่อไป

จังหวะลงพื้นของท่าฟลอร์เวิร์กในท่อนฮุกประโยคที่สาม เขาไม่อาจควบคุมร่างกายได้อีก ทั้งร่างฟุบคว่ำลงไปกองกับพื้น

ข้อศอกกระแทกพื้นดังตึ้ก

เขาใช้มือยันพื้นพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่หัวเข่ากลับไม่ยอมฟังคำสั่ง ทั้งร่างจึงทรุดฮวบลงไปอีกครา

เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น หน้าผากแนบชิดแผ่นไม้เย็นเฉียบ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง หยาดเหงื่อหยดจากปลายคางลงสู่พื้น ซึมขยายเป็นวงสีเข้มวงเล็ก ๆ

หัวไหล่ของเขากำลังสั่นเทา

ตอนแรกเหอซฺวี่คิดว่าเขาแค่เหนื่อย จึงลุกจากเก้าอี้เดินเข้าไปย่อตัวลงนั่งข้างๆ

ถึงได้เห็นว่า—

อีกฝ่ายกำลังร้องไห้

เสิ่นอีเหิงนอนคว่ำหน้าอยู่กับพื้น หัวไหล่สั่นสะท้าน หยดน้ำตาร่วงเผาะลงกระทบพื้นหยดแล้วหยดเล่า ปะปนไปกับเหงื่อไคลจนแยกไม่ออกว่าหยดไหนคือเหงื่อ หยดไหนคือน้ำตา

เขาร้องไห้โดยไร้เสียง ทว่าร่างกายที่สั่นเทิ้มไปทั้งตัวกลับดูน่าเวทนายิ่งกว่าการปล่อยโฮออกมาเสียอีก

เขาเหลือบมองข้อศอกข้างที่กระแทกพื้นของเสิ่นอีเหิง—ผิวหนังถลอกจนมีเลือดซึมออกมาจางๆ

เหอซฺวี่นิ่งเงียบไปสองวินาทีก่อนจะถอนหายใจ

เขาเอื้อมมือไปตบท้ายทอยของเสิ่นอีเหิงเบาๆ ทีหนึ่งด้วยน้ำหนักมือที่ไม่หนักและไม่เบาเกินไป

"ลุกขึ้น"

เสิ่นอีเหิงไม่ยอมขยับ ไหล่ยังคงสั่นสะท้าน เสียงอู้อี้ขึ้นจมูกเจือสะอื้นเล็ดลอดออกมาจากช่องว่างระหว่างพื้นกับท่อนแขน "...คุณไม่ต้องมายุ่งกับผม"

"ถ้าผมไม่ยุ่งกับคุณ คุณคงนอนคว่ำอยู่บนพื้นไปจนถึงพรุ่งนี้เช้าแน่" ในที่สุดน้ำเสียงของเหอซฺวี่ก็คลายความเย็นชาไร้อารมณ์ลง

น้ำเสียงของเขาเจือความอ่อนใจปนเอ็นดูอยู่เล็กน้อย ราวกับกำลังปลอบหมาตัวโตที่ถูกแย่งของเล่นไป "ลุกขึ้นมา"

เสิ่นอีเหิงยังคงนิ่งสนิท

เหอซฺวี่รออยู่สองวินาที จึงสอดมือเข้าใต้รักแร้อีกฝ่าย แล้วออกแรงหิ้วตัวเขาขึ้นมาจากพื้น

เสิ่นอีเหิงเซถลาตามแรงดึง ร่างทั้งร่างซบเอียงเข้าหาเหอซฺวี่วูบหนึ่ง ก่อนจะรีบยันมือลงกับพื้น กว่าจะพยุงตัวยืนทรงตัวได้อย่างทุลักทุเล

เขาก้มหน้าลง ปอยผมเปียกชื้นทิ้งตัวลงมาปรกตา น้ำตายังคงหยดแหมะลงมาไม่ขาดสาย

เหอซฺวี่มองสภาพดูไม่จืดของเขา เงียบไปสองวินาทีก่อนจะเอื้อมมือไปดึงผ้าขนหนูที่พาดอยู่บนราวหน้ากระจกแล้วโยนใส่หน้าอีกฝ่าย

"เช็ดซะ"

เสิ่นอีเหิงรับผ้าขนหนูไว้แต่ไม่ได้เช็ด ได้แต่กำแน่นอยู่ในมือ ยืนก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้นตรงหน้าเหอซฺวี่

เหอซฺวี่มองท่าทางนั้นแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว ล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง

ในห้องซ้อมเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ กับเสียงหอบหายใจของเสิ่นอีเหิงที่ยังไม่สงบลง

"...คุณร้องไห้ทำไม" เหอซฺวี่เป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน "ผมด่าคุณแล้วหรือไง"

เสิ่นอีเหิงไม่ยอมเงยหน้า

นิ้วมือที่กำผ้าขนหนูไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ก่อนจะมีเสียงอู้อี้ดังลอดออกมา "...การที่คุณไม่ด่าผม มันทรมานยิ่งกว่าโดนด่าเสียอีกครับ"

เหอซฺวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นบางเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น "ทำไมล่ะ เดี๋ยวนี้ชอบโดนผมด่าแล้วเหรอ? คุณพีดีไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าผมด่าคนดุเกินไปน่ะ"

ใบหูของเสิ่นอีเหิงแดงก่ำขึ้นมาอีกหน นิ้วที่กำผ้าขนหนูอยู่ขยำเนื้อผ้าไปมาสองที "...ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ"

"แล้วคุณหมายความว่ายังไงล่ะ?" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ยังคงราบเรียบเช่นเดิม

แต่เขาไม่ได้เดินหนี และไม่ได้เร่งเร้าเอาคำตอบ เพียงยืนรออยู่ห่างออกไปหนึ่งก้าวเท่านั้น

เสิ่นอีเหิงเงียบไปหลายวินาที "ผมหมายถึง... เมื่อก่อนตอนที่คุณด่า ผมรู้ว่าคุณหวังดีกับผม แต่พอตอนนี้คุณไม่ด่าแล้ว ผมเลยไม่รู้ว่าคุณคิดว่าผมเต้นดีจริง ๆ หรือ..."

"หรืออะไร?"

"...หรือกำลังใช้วิธีนี้บอกผมว่า คุณคิดว่าผมไม่มีอะไรให้สอนแล้วครับ"

เหอซฺวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับชัดเจนเป็นพิเศษในห้องซ้อมอันเงียบสงัด

เขาส่ายหน้า สีหน้าบอกไม่ถูกว่าระอาใจหรือขบขันกันแน่ "เสิ่นอีเหิง นายอายุยี่สิบสามแล้วนะ ทำไมความคิดยังเหมือนตอนอายุสิบเจ็ดอยู่อีก?"

เสิ่นอีเหิงมองเขาด้วยสีหน้างุนงง ไม่เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย

"ผมก็ไม่ได้โกรธสักหน่อย"

"...ท่าทางของคุณเมื่อตอนเที่ยง เรียกว่าไม่โกรธเหรอครับ?"

"นั่นเรียกว่าประชด" เหอซฺวี่แก้คำพูดให้ "โกรธกับประชดมันคนละเรื่องกัน โกรธคือผมคิดว่านายทำผิดจริง ๆ ส่วนประชดคือ... ผมรู้ว่านายไม่ได้ผิดอะไร แต่แค่อยากทำให้นายอึดอัดเล่น ๆ เท่านั้นแหละ"

เขาพูดออกมาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ ราวกับสองอย่างนี้มันต่างกันนักหนา

เสิ่นอีเหิงอ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่สุดท้ายก็เงียบไป

เหอซฺวี่มองสีหน้าแบบนั้นของเขา สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมา เขาก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว เอนตัวพิงกระจกพลางล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง

"...นายพูดถูก ผมด่าคนแรงเกินไปจริง ๆ นั่นแหละ"

เสิ่นอีเหิงชะงักไป เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าเหอซฺวี่จะพูดประโยคนี้ออกมา

"เรื่องหลิวซินหยาง พอกลับมาคิดดูแล้ว เขาไม่เหมือนพวกนายจริง ๆ" สายตาของเหอซฺวี่ทอดมองไปยังผนังฝั่งตรงข้าม "พวกนายน่ะ โดนด่าแค่ไหนก็ยังรับไหว โดนด่าแล้วยังลุกขึ้นมาซ้อมต่อได้ แต่เขาไม่ใช่ เขารับไม่ไหว"

เขาเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเจือแววเย้ยหยันตัวเอง "เมื่อก่อนตอนที่ผมสอนพวกนายอยู่ที่ปั้นซิง ผมคิดว่าการด่าเป็นวิธีที่ได้ผลที่สุด ทั้งเร็วทั้งตรงจุด"

"ด่าจนนายร้องไห้ พอนายร้องไห้เสร็จก็ซ้อม ซ้อมเสร็จก็พัฒนาขึ้น ประหยัดเวลาจะตายไป... แต่มารู้ทีหลังว่า ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นเหมือนพวกนายได้"

มือของเสิ่นอีเหิงที่กำผ้าขนหนูไว้คลายออกเล็กน้อย "...แล้วคุณจะประชดไปทำไมล่ะครับ?"

"ผมประชดเพราะนายพูดถูก แต่วิธีพูดของนายมันน่าฟังตายล่ะ" เหอซฺวี่เอียงคอมองเขา "นายบอกว่า 'คุณจะเอาตัวเองที่รับไหวเป็นมาตรฐาน แล้วเรียกร้องให้ทุกคนเป็นเหมือนคุณไม่ได้' คำพูดนี้มันจริง แต่ฟังแล้วเหมือนกำลังด่าว่าผมเลือดเย็น"

เสิ่นอีเหิงอยากจะเถียง แต่ก็พบว่าตัวเองพูดประโยคนั้นออกไปจริง ๆ

เหอซฺวี่ดันตัวลุกขึ้นจากกระจก เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วสบตากับเขาตรง ๆ "นายเป็นลูกศิษย์ผม นิสัยเป็นยังไงทำไมผมจะไม่รู้ ประโยคนั้นนายไม่ได้ตั้งใจจะแทงใจดำผมหรอก แค่ร้อนใจจนพูดไม่ทันคิดเท่านั้นแหละ"

เสิ่นอีเหิงก้มหน้าลง "...ครับ"

เหอซฺวี่ยื่นมือไปตบหลังหัวเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง "เพราะงั้นผมถึงไม่ได้โกรธนายไงล่ะ"

"ผมก็แค่อยากเอาคืน... ให้นายได้ลองลิ้มรสความรู้สึกของการถูกคนอื่นบอกว่า 'ไม่ถูกต้อง' ดูบ้างว่าเป็นยังไง" เขาชักมือกลับแล้วถอยหลังไปครึ่งก้าว "เอาละ ถือว่าเราสองคนหายกัน"

"จากนี้ไปนายก็อย่ามาว่าผมเรื่องด่าคนแรงอีก ส่วนผมก็จะพยายามเพลา ๆ ลงหน่อย... แต่ถ้าเจอคนที่สมควรโดนจริง ๆ นายก็อย่ามาห้ามผมแล้วกัน"

สีหน้าของเสิ่นอีเหิงผ่อนคลายลงในที่สุด มุมปากยกยิ้มขึ้นบาง ๆ "...ได้ครับ"

เหอซฺวี่เห็นสีหน้าของเขาจึงพยักหน้ารับ ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่ประตู "ไปละ กลับไปอาบน้ำดีกว่า เหงื่อท่วมตัวไปหมดแล้ว"

เสิ่นอีเหิงยังคงยืนอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของเหอซฺวี่ แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยปากเรียก "เหอซฺวี่"

เหอซฺวี่เอี้ยวหน้ากลับมามองเล็กน้อย

"ขอโทษนะครับ"

เหอซฺวี่เงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะโบกมือปัด "ทำเป็นดราม่าไปได้"