ตอนที่ 74 เสียสมาธิ

เสิ่นอีเหิงขมวดคิ้ว "ผมไม่ได้ไปหาเรื่องเขาสักหน่อย"

"นายไม่ได้ไปหาเรื่องเขา แล้วสีหน้าเขาเมื่อกี้ล่ะ..." หานอวี่พยักพเยิดคางไปทางทิศที่เหอซฺวี่เพิ่งเดินลับตาไป "...นายเคยเห็นเขาทำหน้าแบบนั้นกี่ครั้งกันเชียว"

เสิ่นอีเหิงไม่ได้ต่อคำ

หานอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง เหลือบมองพวกเด็กฝึกที่ยืนมุงอยู่ข้างๆ แล้วดึงตัวเสิ่นอีเหิงออกมาข้างนอก

พอย้ายมาตรงระเบียงทางเดินอันเงียบสงบ เขาถึงค่อยพูดต่อ แววตาดูจริงจังขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

"หูเขาเพิ่งจะหายดีได้ไม่กี่วัน พอกลับมาก็เอาแต่ขลุกอยู่ในตึกซ้อมทั้งวันทั้งคืน เสียงแหบจนแทบพูดไม่ออกก็ยังก้มหน้าก้มตาทำงาน นายที่เป็นถึง PD ไม่ช่วยแบ่งเบา ยังจะไปทะเลาะกับเขาอีกเหรอ"

คำพูดของหานอวี่ราวกับเข็มที่ทิ่มแทงลงตรงจุดเจ็บของเสิ่นอีเหิงอย่างจัง

เสิ่นอีเหิงยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียงทางเดิน ขมับเต้นตุบๆ

เขาอ้าปาก อยากจะบอกว่า "ผมไม่ได้ทะเลาะกับเขา" แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็ต้องกลืนกลับลงไป เพราะหานอวี่พูดถูกแล้ว เขากำลังทะเลาะกับเหอซฺวี่อยู่จริงๆ

หรือพูดให้ถูกก็คือ เหอซฺวี่กำลังลงโทษเขาอยู่ฝ่ายเดียวด้วยท่าที 'อ่อนโยนแบบประชดประชัน' พรรค์นั้น ส่วนตัวเขาเองก็เลือกที่จะพุ่งเข้าชนตรงๆ จนสุดท้ายกลายเป็นฝ่ายเสียหน้าเสียกระบวนกลับมาเอง

"...เมื่อก่อนเขาไม่ได้เป็นแบบนี้" ในที่สุดเสิ่นอีเหิงก็เอ่ยปาก น้ำเสียงอู้อี้ "เมื่อก่อนเขาโมโหก็ด่า ด่าเสร็จก็จบ ตอนนี้..."

"ตอนนี้เขาไม่กล้าด่าแล้วน่ะสิ" หานอวี่รับคำ น้ำเสียงเจือความจนใจ "ก็เพราะมี PD บางคนไปบอกว่าเขาด่าแรงเกินไป ด่าจนผู้เข้าแข่งขันร้องไห้ไม่ใช่หรือไง"

ปลายนิ้วของเสิ่นอีเหิงกระตุกเกร็งเข้าหากัน

หานอวี่มองสีหน้าเขาแล้วถอนหายใจออกมา "เสิ่นอีเหิง นายรู้จักเขามากี่ปีแล้ว"

"...หกปี"

"หกปี นายเคยเห็นเขายอมเปลี่ยนตัวเองเพราะคำพูดคนอื่นแค่ไม่กี่คำตั้งแต่เมื่อไหร่กัน"

เสิ่นอีเหิงไม่ได้ตอบคำ

หานอวี่พูดต่อ "ที่เขายอมเปลี่ยน ก็เพราะคิดว่านายพูดถูก แต่พอเขาเปลี่ยน นายกลับไม่พอใจขึ้นมาอีก บ่นว่าเขาเงียบไปบ้าง ประชดประชันไปบ้าง ตกล

นิ้วมือของเสิ่นอีเหิงกำตะเข็บกางเกงแน่น เล็บจิกผ่านเนื้อผ้าเข้าไปในฝ่ามือ "ผมไม่ได้คิดจะให้เขาเปลี่ยน ผมแค่... ผมแค่รู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องดุใส่ผู้เข้าแข่งขันทุกคนขนาดนั้น"

"นั่นเพราะนายไม่เข้าใจเขา" หานอวี่บอก "นายคิดว่าเขากำลังระบายอารมณ์งั้นเหรอ เขาแค่กำลังใช้วิธีที่เขาคิดว่าได้ผลที่สุดในการบีบเค้นศักยภาพคนออกมาต่างหาก"

"ตอนนั้นนายเองก็ถูกบีบเค้นออกมาแบบนี้เหมือนกันไม่ใช่หรือไง"

"...ก็ใช่" เสิ่นอีเหิงก้มหน้า จ้องมองร่องรอยต่อบนพื้นอยู่สองสามวินาที จากนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ "ผมเกือบจะลืมไปแล้ว... เมื่อก่อนนายเองก็ถูกเขาบีบเค้นออกมาเหมือนกัน"

สีหน้าของหานอวี่ชะงักแข็งไปชั่วครู่ ก่อนจะเบือนสายตาหนี "...เรื่องของฉันกับเขา มันไม่เหมือนพวกนาย"

"ไม่เหมือนตรงไหน"

หานอวี่ไม่ได้ตอบอะไร

"เอาเถอะ นายกลับไปได้แล้ว" ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ยันตัวขึ้นจากกำแพง "ยาก็เอามาส่งให้แล้ว ถึงเวลาที่ฉันต้องไปเหมือนกัน ถ้านายอยากให้เขาหายโกรธจริง ๆ ก็หาทางเอาเอง อย่าหวังให้ฉันช่วยส่งสารให้เลย"

เสิ่นอีเหิงไม่ได้ตอบคำใด

——

สี่โมงเย็น ชั้นสามของตึกซ้อม

ตอนที่เสิ่นอีเหิงเดินเข้าไปในห้องซ้อมของทีม A เหอซฺวี่ก็มาถึงก่อนแล้ว

เขากำลังนั่งยอง ๆ ปรับระดับเสียงอยู่ข้างลำโพง พอได้ยินเสียงประตูก็ไม่ได้หันกลับมา ยังคงนั่งยอง ๆ พลางลากแถบเวลาเพลงกลับไปที่จุดเริ่มต้น "ตัดใจมาได้แล้วเหรอ ไปยืนประจำที่ ซ้อมเต็มเพลงก่อนสักรอบ"

น้ำเสียงราบเรียบ ฟังไม่ออกถึงอารมณ์ใด ๆ

เสิ่นอีเหิงมองแผ่นหลังของเขาแวบหนึ่ง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เหอซฺวี่ก็กดเปิดเพลงเสียแล้ว

ทั้งห้าคนยืนประจำตำแหน่งหน้ากระจก เสิ่นอีเหิงก้าวไปยืนตรงตำแหน่ง center แล้วสูดหายใจเข้าลึก

เสียงเพลงดังขึ้น

เสิ่นอีเหิงยืนอยู่ตรง center ร่างกายขยับไหวไปตามจังหวะ ท่วงท่ายังคงเฉียบคมหมดจด แต่เหอซฺวี่มองเพียงแค่สามวินาทีก็ขมวดคิ้วแน่น

เสิ่นอีเหิงกำลังเสียสมาธิ

ยังเต้นไม่ทันจบแปดจังหวะแรก สายตาของเสิ่นอีเหิงก็เหลือบมองกระจก ไปยังจุดที่เหอซฺวี่ยืนอยู่

มันแนบเนียนมาก เสียจนผู้เข้าแข่งขันอีกห้าคนข้างๆ ไม่ทันสังเกตเห็น แต่เหอซฺวี่ดูออก

เขาไม่ได้ส่งเสียงอะไร

พอเข้าสู่แปดจังหวะที่สอง บล็อกกิ้งของเสิ่นอีเหิงก็ช้าไปครึ่งจังหวะ

แม้จะดึงจังหวะกลับมาได้ในบีตถัดไปทันที แต่ความคลาดเคลื่อนเพียงเล็กน้อยนั้นก็ยังเด่นชัดในสายตาของเหอซฺวี่อยู่ดี

เหอซฺวี่ยืนกอดอกพิงกำแพง

สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย สายตายังคงจับจ้องเงาสะท้อนของเสิ่นอีเหิงในกระจก ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย

ยังคงไม่ได้เอ่ยปากอะไรออกมา

จนกระทั่งถึงท่อนฮุกที่สาม ตอนเปลี่ยนแถว เสิ่นอีเหิงก็เคลื่อนตัวผิดทิศทาง——

เขาควรจะตัดไปทางขวา แต่กลับก้าวไปทางซ้ายตามสัญชาตญาณ จนตัดเข้าไลน์บล็อกกิ้งของหยางเซิ่งอย่างจัง

ทั้งสองคนเกือบจะชนกัน จังหวะเท้าพลอยชะงักลงพร้อมกันทันที

เพลงยังคงเล่นต่อไป แต่จังหวะที่สะดุดไปเพียงเสี้ยววินาทีนั้นก็ชัดเจนเกินพอแล้ว

ในที่สุดเหอซฺวี่ก็ยืดตัวตรงขึ้น ก่อนจะยกมือไปกดหยุดเพลง

เสียงดนตรีหยุดลงกะทันหัน

คนทั้งห้ายืนอยู่หน้ากระจก บางคนยังหอบหายใจ บางคนมองเสิ่นอีเหิงด้วยความสงสัย ขณะที่บางคนมองตามสายตาของเขาไปยังเหอซฺวี่

ห้องซ้อมตกอยู่ในความเงียบงันไปหลายวินาที

เหอซฺวี่กวาดสายตามองทั้งห้าคนรอบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนกลับมาหยุดที่เสิ่นอีเหิงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ "เสิ่น PD คุณเดินผิด"

"...ผมรู้ครับ" น้ำเสียงของเสิ่นอีเหิงแหบแห้งลงเล็กน้อย

"บล็อกกิ้งท่อนฮุกที่สาม คุณซ้อมไปกี่รอบแล้ว"

"หลายรอบแล้วครับ"

"แล้วเมื่อกี้คุณเดินไปทางไหน"

ริมฝีปากของเสิ่นอีเหิงขยับเล็กน้อย "ไปทางซ้ายครับ"

"ต้องไปทางขวา" เหอซฺวี่เอ่ย น้ำเสียงยังคงราบเรียบสนิท "คุณชนหยางเซิ่ง"

"ผมรู้ครับ"

"รู้แล้วยังเดินผิดอีกเหรอ"

เสิ่นอีเหิงพูดไม่ออก

เหอซฺวี่มองสีหน้าแบบนั้นของเขา นิ่งไปสองวินาทีแล้วจึงละสายตา หันไปถามหยางเซิ่ง "ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"ไม่เป็นไรครับ" หยางเซิ่งส่ายหน้า

เหอซฺวี่พยักหน้ารับ แล้วหันกลับมามองเสิ่นอีเหิงอีกครั้ง "เสิ่น PD ท่อนนี้เริ่มใหม่อีกรอบตั้งแต่ต้น——ทุกคนเตรียมตัว"

คราวนี้เสิ่นอีเหิงไม่เดินผิดแล้ว

แต่เหอซฺวี่ดูออก

เหอซฺวี่ดูออกว่าเขายังคงใจลอยอยู่

เขารู้จักเสิ่นอีเหิงดีเกินไป

พอนำเต้นจนจบเพลง เขาจึงละสายตากลับมา แล้วพูดกับผู้เข้าแข่งขันทั้งห้าคนว่า "พวกนายห้าคน จังหวะกับบล็อกกิ้งไม่มีปัญหาแล้ว แค่ท่อนเต้นพร้อมกันตรงฮุกที่สองยังเก็บให้เป๊ะกว่านี้ได้อีก——ดึกมากแล้ว วันนี้พวกนายพอแค่นี้ก่อน"

เหอซฺวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนสายตากลับมามองเสิ่นอีเหิง

"PD อยู่ก่อน ผมจะซ้อมเดี่ยวท่อนนี้ให้เขา"

หยางเซิ่งเดินนำออกไปเป็นคนแรก เขาก้มหน้า ตอนเดินผ่านเสิ่นอีเหิงก็เหลือบมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

คนที่เหลืออีกสี่คนทยอยเดินตามออกไป ประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา

ภายในห้องซ้อมเหลือเพียงคนสองคน

เหอซฺวี่ก้าวมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเสิ่นอีเหิงกลางห้องซ้อม

"ในหัวนายคิดอะไรอยู่"

น้ำเสียงไม่ได้ดัง ทว่าความเย็นชาไร้อารมณ์แบบนั้น กลับชวนให้ขนลุกยิ่งกว่าการตวาดด่าเสียอีก

ริมฝีปากของเสิ่นอีเหิงขยับ "...เปล่าครับ"

"เปล่าเหรอ" เหอซฺวี่เอียงศีรษะ เอาหูขวาหันไปทางเขา "หมุนตัวช้า จุดศูนย์ถ่วงเอียง บล็อกกิ้งก็เดินชนคนเข้าจังๆ——งานนี้นายยังอยากทำอยู่ไหม เป็นไอดอลมันสบายมากใช่ไหม"

ปลายนิ้วของเสิ่นอีเหิงเกร็งงอเข้าหากัน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

เหอซฺวี่ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เอ่ยปาก

"เริ่มตั้งแต่ประโยคแรกของท่อนฮุก นายเต้นคนเดียว ทำไม่จบห้ามหยุด"

เหอซฺวี่เดินไปลากเก้าอี้จากมุมห้องมาตัวหนึ่งแล้วนั่งไขว่ห้าง สายตาจับจ้องเสิ่นอีเหิงนิ่ง ราวกับเครื่องตรวจจับการเคลื่อนไหวที่ไร้ความรู้สึก

เสียงดนตรีดังขึ้นใหม่อีกครั้ง

เสิ่นอีเหิงสูดหายใจเข้าลึก แล้วเริ่มเต้นตั้งแต่ประโยคแรกของท่อนฮุก