ตอนที่ 73 เด็กชะมัด

ในที่สุดเหอซฺวี่ก็เงยหน้าขึ้น มองเขาแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มจางๆ "ได้สิ คุณอยากฟังเรื่องอะไรล่ะครับ"

รอยยิ้มนั้นแฝงความอ่อนโยนที่จงใจปั้นแต่งขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

เสิ่นอีเหิงเจอสีหน้าแบบนั้นเข้าไปถึงกับเย็นวาบไปทั้งหลัง "คุณพูดจาให้มันปกติหน่อยเถอะ"

"ผมก็ปกติดีนี่ครับ" เหอซฺวี่กวาดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ก่อนจะยกถ้วยซุปขึ้นซด "วันนี้ทำไมถึงนึกเป็นห่วงเป็นใยผมขึ้นมาได้ล่ะ กลัวผมจะไปด่าใครจนร้องไห้อีกเหรอครับ"

"ผมแค่ถามดูความพร้อมของคุณวันนี้"

"งั้นคุณก็ถามเสร็จแล้วนี่ครับ ผมสบายดีมาก"

พูดจบ เหอซฺวี่ก็ยกถาดอาหารลุกขึ้น หันหลังเดินตรงไปยังจุดเก็บถาดทันที

เสิ่นอีเหิงยังนั่งอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของเหอซฺวี่จนมุมปากกระตุก

เขาลุกขึ้น ก้าวเท้ายาวๆ แค่สองสามก้าวก็ไล่ตามทัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นข้างหลังเหอซฺวี่ "คุณช่วยเลิกทำแบบนี้ได้ไหม"

"ผมทำแบบไหนเหรอครับ" เหอซฺวี่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา น้ำเสียงราบเรียบ "ตอนนี้ผมก็ดีมากแล้วไม่ใช่เหรอ คุณอยากให้ผมอ่อนโยน ผมก็อ่อนโยนให้แล้ว คุณไม่อยากให้ผมด่าใคร ผมก็ไม่ด่า คุณอยากให้ผมพูดจาดีๆ แล้วเมื่อกี้ผมพูดไม่ดีตรงไหนเหรอครับ"

เขาวางถาดอาหารลงบนชั้นเก็บ แล้วหันกลับมามองเสิ่นอีเหิง

สีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์ราวกับแมวที่เพิ่งรื้อบ้านจนเละ แต่ยังแกล้งตีหน้าซื่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสิ่นอีเหิงจ้องเขาเขม็งอยู่นานหลายวินาที สูดหายใจเข้าลึกแล้วค่อยผ่อนออกมา "คุณกำลังประชดผม"

"ผมไม่ได้ประชด"

"คุณทำอยู่"

"ผมเปล่า" น้ำเสียงของเหอซฺวี่ยังคงราบเรียบ แต่อารมณ์ทำนองว่า 'จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจคุณ' นั้นปิดไม่มิดเลยสักนิด

"PD บอกอะไรผมก็ทำตามนั้น แล้วมันมีอะไรให้ต้องประชดด้วยเหรอครับ"

หว่างคิ้วของเสิ่นอีเหิงกระตุกทีหนึ่ง "งั้นคุณช่วยเลิกเอาคำว่า 'ก็พอได้' 'ดีอยู่' 'ไม่เลว' มาพูดปัดสวะให้พ้นๆ ตัวไปทีได้ไหม"

เหอซฺวี่เอียงคอ สีหน้าจริงจัง "งั้นให้ผมเปลี่ยนชุดคำพูดใหม่ไหมล่ะครับ—'ใช้ได้' 'ดีเลย' หรือจะเป็น 'พอกล่อมแกล้ม' 'พอถูไถ' ดีล่ะ คุณเลือกมาสักชุดสิ ผมจะได้จัดให้ตามใจคุณ"

เสิ่นอีเหิงสูดหายใจเข้าลึก "เหอซฺวี่"

"ครับ?"

"คุณช่วยเลิกพูดจาประชดประชันแดกดันแบบนี้สักทีได้ไหม"

"ผมเนี่ยนะประชดประชันแดกดัน" สีหน้าของเหอซฺวี่ดูไร้เดียงสาราวกับถูกใส่ความ "นี่ผมกำลังพยายามให้ความร่วมมือกับคุณอยู่นะ คุณบอกว่าผมควรจะอ่อนโยน วันนี้ผมก็อ่อนโยนจนแทบจะสะอิดสะเอียนตัวเองอยู่แล้วเนี่ย"

เขาชะงักไปนิด แล้วเอียงคอมองเสิ่นอีเหิง "คุณว่าผมทำถูกไหมล่ะครับ"

สีหน้าแบบนั้นทำเอาเสิ่นอีเหิงสะอึกจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขารู้ดีว่าเหอซฺวี่กำลังโกรธ

และความโกรธแบบนี้รับมือยากกว่าการปิดประตูกระแทกใส่หน้า ด่ากราด หรือตะคอกใส่เป็นร้อยเท่าพันเท่า

"เหอซฺวี่" เสิ่นอีเหิงก้าวเข้าไปหาครึ่งก้าวแล้วกดเสียงต่ำ "ถ้าคุณมีปัญหาอะไรกับผมก็พูดมาตรงๆ อย่าทำแบบนี้"

"ผมไม่ได้มีปัญหาอะไรกับคุณครับ"

"คุณมี"

"ผมไม่มีครับ" ในที่สุดน้ำเสียงของเหอซฺวี่ก็ดังขึ้นมาอีกนิด "คุณต่างหากที่มีปัญหากับผม"

"ผมไปมีปัญหากับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่"

มุมปากของเหอซฺวี่กระตุกยิ้ม ทว่าในแววตากลับไร้ความขบขันโดยสิ้นเชิง

"คุณมีปัญหากับผม คุณบอกว่าผมด่าคนแรงไป ผมก็ปรับแก้ คุณบอกว่าผมควรจะอ่อนโยน ผมก็อ่อนโยนแล้วนี่ไง"

"แล้วคุณยังอยากให้ผมทำยังไงอีก จะให้คุณเขียนลิสต์ออกมาเป็นข้อๆ เลยไหมล่ะครับ ผมจะได้ทำตามนั้นเป๊ะๆ"

"คุณ—"

"คุณวางใจเถอะ ผมเซ็นสัญญาแล้ว ไม่หนีไปไหนหรอก" เหอซฺวี่พูดขัด ถอยหลังไปครึ่งก้าวพลางล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางผ่อนคลายไม่ยี่หระ

"คุณสั่งอะไรผมก็ทำตามนั้น รับรองว่าจะไม่เที่ยวไปด่าใครมั่วซั่ว ไม่ทำเด็กฝึกร้องไห้เด็ดขาด—PD มีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ ผมจะได้จดไว้เลย"

เสิ่นอีเหิงจ้องเขาเขม็ง แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างสะกดอารมณ์

"คุณช่วยมีเหตุผลหน่อยได้ไหม"

"ผมไม่มีเหตุผลตรงไหน ตอนนี้ผมมีเหตุผลสุดๆ เลยต่างหาก—ต่อให้คุณสั่งให้ผมด่าใคร ผมก็ไม่ด่าหรอก อยากลองดูไหมล่ะครับ"

"เหอซฺวี่!"

ชายหนุ่มทั้งสองยืนประจันหน้ากัน เสียงเถียงเริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ ทำตัวเป็นเด็กพอกันทั้งคู่

ในโรงอาหารยังมีเด็กฝึกนั่งกินข้าวอยู่อีกสองสามโต๊ะ พอได้ยินเสียงเอะอะก็พากันหันขวับมามองเป็นตาเดียว ตะเกียบค้างอยู่กลางอากาศ สีหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นรอดูเรื่องสนุก

บางคนถึงกับแอบล้วงกระเป๋าจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนไว้ออกมา แต่พอนึกขึ้นได้ว่ายังมีทีมงานอยู่แถวนั้น ก็จำใจชักมือกลับอย่างเสียดาย

"คุณ..." เสิ่นอีเหิงกัดฟันกดเสียงต่ำลง ทว่าไม่ได้ช่วยลดความหงุดหงิดในน้ำเสียงเลยแม้แต่น้อย "รู้ไหมว่าสภาพคุณตอนนี้เหมือนพวก... พวก..."

"พวกไหน?"

"พวกเด็กที่โดนใส่ร้ายไงล่ะครับ!!" ในที่สุดเสิ่นอีเหิงก็หลุดตะโกนออกมา

เหอซฺวี่ชะงักไปครู่หนึ่ง

"คุณต่างหากที่เป็นเด็ก" เขาพูดอย่างเต็มปากเต็มคำ "หกปีก่อนที่คุณโดนผมด่าจนร้องไห้ในห้องซ้อม ยังร้องจนน้ำมูกโป่งอยู่เลย"

"ผมไม่ได้น้ำมูกโป่งสักหน่อย!!"

"มี"

"ไม่มีครับ!!"

"ก็เห็นอยู่ชัดๆ ผมเห็นกับตา ลูกเบ้อเร่อขนาดนี้เลย" เหอซฺวี่ทำมือประกอบ

เสียงหลุดขำดังมาจากด้านข้าง

ทั้งสองคนหันขวับไปมองพร้อมกัน

หานอวี่ยืนพิงกรอบประตูโรงอาหาร ในมือหิ้วถุงพลาสติกใบหนึ่ง สีหน้าฟ้องชัดทำนองว่า 'ฉันมาได้จังหวะพอดีเป๊ะเลยใช่ไหมล่ะ'

เขามองเสิ่นอีเหิงที มองเหอซฺวี่ที ก่อนที่มุมปากจะค่อยๆ ยกยิ้มขึ้น

"นี่พวกนายกำลัง...?" หานอวี่เดินเอื่อยๆ เข้ามา ถุงพลาสติกในมือแกว่งไปมา "ทะเลาะกันเหรอ หรือแข่งโต้วาทีระดับประถมอยู่?"

ใบหูของเสิ่นอีเหิงแดงก่ำขึ้นมาทันที

เหอซฺวี่ดึงสติกลับมาแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ "...นายมาได้ยังไง?"

หานอวี่เดินมาหยุดตรงหน้าทั้งคู่แล้วยัดถุงพลาสติกใส่อกเหอซฺวี่ "หมอบอกว่ายาหยอดหูของนายเปลี่ยนสูตรแล้ว ขวดเดิมมีผลข้างเคียง เลยให้หยุดใช้"

เหอซฺวี่ก้มมองกล่องยาในถุงพลาสติกแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

สายตาของหานอวี่กวาดมองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคน น้ำเสียงยังคงราบเรียบเรื่อยเฉื่อย "ฉันมาขัดจังหวะพวกนายหรือเปล่า?"

"เปล่าครับ" เสิ่นอีเหิงตอบ

"ไม่มีอะไร" เหอซฺวี่บอก

ทั้งสองคนเอ่ยปากแทบจะพร้อมกัน แล้วก็เงียบกริบลงพร้อมกันทันควัน

มุมปากของหานอวี่ยกขึ้นอีกนิด "ถ้าพวกนายสองคนไปเล่นตลกคู่ รับรองว่าดังเปรี้ยงแน่"

เหอซฺวี่หนีบถุงพลาสติกไว้ใต้รักแร้แล้วหมุนตัวเตรียมจะเดินหนี "ขอบใจ ส่งยาเสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้ว"

หานอวี่เลิกคิ้ว "พอหมดประโยชน์ก็เฉดหัวทิ้งเลยเรอะ?"

"ฉันไม่ได้ใช้ให้นายมาส่งสักหน่อย" เหอซฺวี่ตอบเสียงเรียบ "นายดึงดันจะมาเอง ส่งเสร็จก็รีบกลับไป อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลาทำงาน"

หานอวี่มองเขาแล้วหัวเราะเบาๆ "โอเค ฉันกลับก็ได้ แต่นายอย่าลืมหยอดยาให้ตรงเวลาล่ะ หมอบอกว่าวันละสองครั้ง หยอดเสร็จให้นอนตะแคงห้านาที... อย่าหันหลังปุ๊บก็ลืมปั๊บอีกล่ะ"

"รู้แล้วน่าๆ" เหอซฺวี่โบกมือปัดๆ แล้วหันหลังเดินไปทางประตูโรงอาหาร แต่ก้าวไปได้เพียงสองก้าวก็ชะงัก หันกลับมามองหานอวี่อีกรอบ "นายจอดรถไว้ไหน อย่าจอดหน้าประตูนะ เดี๋ยวก็โดนแอบถ่ายเอาหรอก"

"ลานจอดรถใต้ดิน"

"งั้นนายก็รีบกลับไปได้แล้ว ระวังจะโดนแฟนคลับดักรอ"

หานอวี่มองเขา มุมปากยังคงแต้มรอยยิ้ม "นายดูแลตัวเองให้ดีก็พอ"

เหอซฺวี่ไม่สนใจเขาอีก หันหลังเดินออกจากโรงอาหารไปทันที

หานอวี่ยืนอยู่ที่เดิม มองตามแผ่นหลังของเหอซฺวี่จนกระทั่งลับสายตาไปตรงหัวมุมทางเดิน จากนั้นจึงค่อยหันกลับมามองเสิ่นอีเหิง

เสิ่นอีเหิงยังคงยืนอยู่ข้างโต๊ะอาหาร สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง สีหน้าซับซ้อน ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง

หานอวี่มองท่าทางแบบนั้นของเขา นิ่งเงียบไปสองวินาทีก่อนเอ่ยถาม "นายไปกวนประสาทเขาทำไมล่ะนั่น"