ตอนที่ 72 ตัวตน

เหอซฺวี่เอียงคอมองเขา รอให้อีกฝ่ายพูดต่อ

น้ำเสียงของฉีซฺวี่หนานราบเรียบราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น "ที่บ้านผมค่อนข้างเข้มงวดน่ะครับ"

"ตั้งแต่เด็กจนโต มีคนคอยบงการตลอดว่าอะไรควรพูดไม่ควรพูด อะไรควรทำหรือไม่ควรทำ"

"ผมไม่ต้องไขว่คว้าอะไรให้ตัวเองหรอก เพราะถึงพยายามไปก็ไม่มีประโยชน์"

เหอซฺวี่จ้องเขาอยู่หลายวินาที "พยายามไปก็ไม่มีประโยชน์...ทำไมถึงไม่มีประโยชน์ล่ะ"

ฉีซฺวี่หนานไม่ได้ตอบในทันที

เขาก้มหน้ามองนิ้วมือตัวเองที่ประสานกันอยู่บนหัวเข่า นิ่งเงียบไปนานมาก

นานเสียจนเหอซฺวี่คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ตอบแล้ว

"...เพราะพ่อแม่ไม่มีทางยอมให้ผมเดบิวต์หรอกครับ" เสียงของฉีซฺวี่หนานแผ่วเบา ราวกับกลัวว่ากระจกจะได้ยินคำพูดเหล่านี้ "ที่พวกเขาส่งผมเข้าบริษัทบันเทิง ก็แค่ให้มา 'สัมผัสชีวิตในสังคม' เท่านั้นเอง"

"พอสัมผัสจนพอแล้ว ก็ต้องกลับบ้านตามระเบียบ ไปรับช่วงกิจการต่อตามระเบียบ"

เหอซฺวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

หมายความว่ายังไง

มาหาประสบการณ์ชีวิตงั้นเหรอ

รับช่วงต่อกิจการงั้นเหรอ

"พวกเขาคิดว่า" ฉีซฺวี่หนานพูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ตามเคย "การเต้นมัน 'ไร้สาระ' ครับ"

เหอซฺวี่จ้องเขาอยู่อึดใจหนึ่ง ความคิดมากมายแล่นพล่านในหัว สุดท้ายจึงเลือกถามออกไปตรง ๆ "แล้วนายจะมาแข่งรายการนี้ทำไมล่ะ ถ้าพ่อแม่ไม่สนับสนุนให้เดบิวต์ขนาดนั้น"

ฉีซฺวี่หนานเงียบไปครู่หนึ่ง คล้ายกำลังคิดหาคำพูด "พวกเขาเป็นสปอนเซอร์ของรายการนี้ด้วยครับ"

เหอซฺวี่ "..."

"เป็นหนึ่งในนายทุนน่ะครับ" ฉีซฺวี่หนานเสริมอีกประโยค "พวกเขาบอกว่า ในเมื่อผมอยากเต้นนัก ก็มาลองเล่นให้พอใจ จบรายการเมื่อไหร่ ก็ต้องกลับบ้านตามเดิม"

เหอซฺวี่มองอีกฝ่าย อ้าปากค้างเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็กลืนคำพูดลงคอไป

ผ่านไปหลายวินาทีกว่าเขาจะเค้นเสียงตัวเองออกมาได้ "สรุปก็คือ พ่อแม่นายยอมควักเงินก้อนโตลงทุนกับรายการ เพียงแค่จะส่งลูกชายมา 'เล่นสนุก' เนี่ยนะ"

"ครับ" ฉีซฺวี่หนานพยักหน้า สีหน้านิ่งเฉยราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่น "พวกเขาคิดว่าทำแบบนี้ยัง 'ควบคุมได้' มากกว่าปล่อยให้ผมออกมาลุยเองข้างนอกน่ะครับ"

เหอซฺวี่หลับตาลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ

"โลกของคนรวยนี่เข้าใจยากจริง ๆ"

"ตอนนี้คุณก็รับเงินเดือนที่พ่อแม่ผมจ่ายเพื่อมาสอนผมอยู่นะครับ" ฉีซฺวี่หนานเอียงคอมองเขาพลางเอ่ยแซว

เหอซฺวี่ถึงกับพูดไม่ออก สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจนคำด่าแทบจะหลุดออกมาจากปากอยู่รอมร่อ

แต่เขาก็ยังสะกดกลั้นมันไว้ได้

"...ช่างเถอะ ผมไม่กล้าด่าคนของฝั่งนายทุนหรอก"

"สองวันก่อนคุณยังด่าอยู่เลยนี่ครับ"

"อันนั้นไม่นับ" เหอซฺวี่ยืดตัวขึ้นจากผนัง "ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้ ถือว่าไม่รู้ย่อมไม่ผิด"

"งั้นตอนนี้คุณก็รู้แล้วสิครับ"

"เพราะงั้นตอนนี้ผมถึงไม่ด่าแล้วไง" เหอซฺวี่เดินไปที่ประตู วางมือบนลูกบิด ก่อนจะหันกลับมามองเขาแวบหนึ่ง "พ่อแม่นายทุ่มเงินไปตั้งเยอะแยะเพื่อให้นายมาเล่นสนุก งั้นนายก็เล่นให้เต็มที่ เล่นให้สนุกไปเลยแล้วกัน"

ฉีซฺวี่หนานนั่งพิงผนัง แสงไฟจากเพดานส่องลงมากระทบ ทอดเงาจาง ๆ ใต้แพขนตา

"ผมจะทำแบบนั้นครับ" เขาบอก

เหอซฺวี่ดึงประตูเปิดแล้วก้าวออกไป ก่อนจะชะโงกตัวกลับเข้ามาครึ่งตัว "จริงสิ...ถ้านายอยากเดบิวต์จริง ๆ อย่าไปหวังว่าพ่อแม่จะคิดได้ขึ้นมาเองเลย หวังพึ่งพวกเขา สู้หวังพึ่งตัวเองดีกว่า"

ทันทีที่ประตูบานนั้นปิดลง สีหน้าสงบนิ่งไม่แยแสของเหอซฺวี่ก็เหมือนหน้ากากที่ถูกกระชากทิ้ง หลุดฟอร์มจนหมดมาดในพริบตา

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

นี่ฉันด่าลูกชายสปอนเซอร์มาตั้งหลายวันเลยเหรอ

แล้วมันต่างอะไรกับการด่าสปอนเซอร์ตรง ๆ เล่า!

แถมยังไม่มีใครมาบอกกันสักคำด้วยเนี่ยนะ?!

เหอซฺวี่รู้สึกเหมือนสติแทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

——

วันต่อมา ตอนที่เหอซฺวี่เดินเข้าไปในตึกซ้อม ทั่วทั้งร่างเขาเหมือนมีป้ายแปะหราตัวโต ๆ ว่า 'วันนี้จะไม่ด่าคน'

เมื่อคืนพอกลับไป เขาก็นั่งคิดอยู่นานมาก

ทั้งเรื่องหลิวซินหยาง เรื่องฉีซฺวี่หนาน ไหนจะคำพูดพวกนั้นของเสิ่นอีเหิง ทุกอย่างตีกันยุ่งไปหมดจนเขานอนพลิกไปพลิกมาตาค้างทั้งคืน

สุดท้ายเขาก็ได้ข้อสรุปออกมาอย่างหนึ่ง ในเมื่อพีดีบอกให้อ่อนโยน งั้นเขาก็จะอ่อนโยนให้ดู

คนอย่างเหอซฺวี่ใช่ว่าจะทำตัวอ่อนโยนไม่เป็นเสียหน่อย แค่ไม่ชินเฉย ๆ

แต่ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแกล้งทำเนี่ย ใครบ้างจะทำไม่เป็น

เขาปรับสีหน้า พยายามทำตัวให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะผลักประตูห้องซ้อมห้องแรกเข้าไป

ภายในห้อง เด็กฝึกห้าคนกำลังซ้อมเต้นท่อนฮุกอยู่หน้ากระจก พอได้ยินเสียงประตูก็หันขวับมามองพร้อมกัน ครั้นเห็นว่าเป็นเหอซฺวี่ ทุกคนก็พากันหลังตรงแน่วด้วยความเกร็งตามสัญชาตญาณ

เหอซฺวี่ถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ ก่อนจะเอ่ยปาก "เต้นใช้ได้ บล็อกกิ้งก็ลื่นไหลดีแล้ว แค่ระวังช่วงเชื่อมเข้าท่อนที่สองอีกนิดก็พอ... สู้ ๆ นะ"

พูดจบ เขายังแถมรอยยิ้มให้อีกต่างหาก

ทั้งห้าคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

โวคอลหลักที่โดนเหอซฺวี่ด่ามาสามวันติดเป็นคนแรกที่ได้สติ จึงเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ "อาจารย์เหอ... ไม่สบายหรือเปล่าครับ?"

"เปล่า"

"งั้น... อาจารย์ไม่ด่าพวกเราเหรอครับ?"

มุมปากของเหอซฺวี่กระตุก "ทำไมผมต้องด่าพวกคุณด้วย พวกคุณก็เต้นดีอยู่แล้วนี่"

ห้องซ้อมตกอยู่ในความเงียบไปสามวินาที ทั้งห้าคนหันมองหน้ากันโดยพร้อมเพรียง ในแววตาของทุกคนฟ้องชัดเจนราวกับมีตัวหนังสือแปะไว้ว่า—เขาต้องกำลังซุ่มเก็บไม้ตายอะไรไว้แน่ ๆ

เหอซฺวี่ทำเป็นมองไม่เห็นสายตาเหล่านั้น แล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

ห้องซ้อมที่สอง กลุ่มของสวี่ซูถง

ตอนเขาผลักประตูเข้าไป ทั้งห้าคนกำลังซ้อมจัดสีหน้าตอนโพสท่าจบ เหอซฺวี่ยืนดูอยู่พักหนึ่งก่อนจะเอ่ยชม "คุมสีหน้าได้ดีขึ้นมาก รักษามาตรฐานนี้นะ"

ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งในกลุ่มตกใจจนเผลอบีบขวดน้ำในมือแบนคามือ

"อาจารย์เหอ วันนี้คุณดูอ่อนโยนจังเลยนะคะ..." สวี่ซูถงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงชวนขนลุก "เมื่อคืนคุณโดนผีเข้าหรือเปล่าคะเนี่ย"

เหอซฺวี่ปรายตามองเธอแวบหนึ่ง พยายามกลืนประโยคที่ว่า "เด็กในกลุ่มคุณสองคนนั้นเต้นหลุดจังหวะชัดเจนขนาดนั้น คุณไม่คิดจะช่วยดูหน่อยหรือไง" ที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากกลับลงคอไปอย่างยากลำบาก แล้วเปลี่ยนเป็นพูดว่า "เปล่า แค่เห็นว่าช่วงนี้ทุกคนตั้งใจกันดี เลยไม่รู้จะดุไปทำไม"

สวี่ซูถงมองเขาด้วยสายตาราวกับจะถามว่า "คุณเห็นฉันเป็นคนโง่เหรอคะ" แต่เหอซฺวี่ก็หันหลังเดินจากไปเสียแล้ว

ห้องที่สาม ห้องที่สี่ ห้องที่ห้า บรรยากาศก็ดำเนินไปในทิศทางเดียวกันเป๊ะ

ทุกห้องซ้อมต่างเข้าสู่สภาวะระวังภัยขั้นสูงสุดทันทีที่เหอซฺวี่ก้าวพ้นประตูเข้ามา และหลังจากที่เขาเอ่ยคำว่า "ดีมาก" "รักษามาตรฐานไว้" หรือ "อย่าลืมพักผ่อนกันด้วย" ออกมา ทุกคนก็พร้อมใจกันตกอยู่ในความมึนงงอันพิลึกพิลั่นทันที

พอเหอซฺวี่เดินพ้นไปแล้ว ก็มีคนกระซิบกระซาบขึ้นมา "วันนี้เขาคิดจะเปลี่ยนวิธีทรมานพวกเราหรือเปล่าวะ"

อีกคนรีบรับลูก "ให้เขาด่าฉันยังจะรู้สึกดีกว่าซะอีก เขาทำตัวแบบนี้ยิ่งไม่กล้าผ่อนคลายเลยเนี่ย"

บางคนถึงกับทรุดลงไปนั่งยอง ๆ อยู่มุมห้อง "ถ้าพรุ่งนี้จู่ ๆ เขาระเบิดอารมณ์แล้วด่าฉันเละขึ้นมาจะทำยังไงดี..."

เหอซฺวี่ที่กำลังเดินอยู่ตรงทางเดิน ได้ยินเสียงซุบซิบเล็ดลอดผ่านบานประตูออกมาอย่างชัดเจนทุกถ้อยคำ

เขาเหนื่อยใจจะแย่อยู่แล้ว

ทั้งที่เขาพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุดแท้ ๆ แต่ในสายตาคนพวกนี้ เขากลับกลายเป็นคน "ผิดปกติ" ไปเสียอย่างนั้น

เกิดมาจนอายุยี่สิบสี่ปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าตัวเองใช้ชีวิตได้ล้มเหลวขนาดนี้

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะพาลใส่เสิ่นอีเหิงเข้าให้

ช่วงพักเที่ยง เสิ่นอีเหิงถือถาดอาหารมานั่งลงตรงข้ามเขา

เหอซฺวี่เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายแวบหนึ่งโดยไม่พูดไม่จา จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาพุ้ยข้าวต่อ

เสิ่นอีเหิงรออยู่ห้าวินาที พอเห็นเขาเอาแต่นิ่งเงียบ จึงเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน "วันนี้เป็นยังไงบ้างครับ?"

เหอซฺวี่ดึงตะเกียบออกจากชามข้าว ช้อนตามองเสิ่นอีเหิงปราดหนึ่ง ก่อนจะหลุบตากลับลงมาพุ้ยข้าวต่อตามเดิม

"ก็ดี"

สองพยางค์สั้นกุด แล้วไม่มีอะไรต่อจากนั้นอีก

เสิ่นอีเหิงรออีกสองวินาที พอแน่ใจว่าเขาไม่คิดจะพูดอะไรเพิ่ม จึงถามต่อ "วันนี้อาจารย์ไปดูกลุ่ม 'ทะลายรังไหม' มาเหรอครับ? หลิวซินหยางสภาพเป็นยังไงบ้าง?"

"ก็ดี"

สองพยางค์เดิมเป๊ะ

คิ้วของเสิ่นอีเหิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "วันนี้เขาซ้อมหรือเปล่าครับ? ไม่ได้ไปนั่งยอง ๆ อยู่มุมห้องใช่ไหม?"

"ไม่ได้นั่ง"

เสิ่นอีเหิงรออยู่พักหนึ่ง ก็พบว่าหลังจากพูดคำนี้จบ เหอซฺวี่ก็ไม่คิดจะอ้าปากพูดอะไรอีกเลย

เขาก้มหน้าก้มตาจัดการกับข้าวในถาดที่พร่องไปเกือบหมดแล้วอย่างตั้งอกตั้งใจ ขยับตะเกียบพุ้ยเข้าปากอย่างรวดเร็ว

"...อาจารย์ช่วยพูดกับผมให้มันยาวกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอครับ?"