ตอนที่ 71 ควบคุมและเก็บซ่อน

"ปล่อยตัวมากเกินไปเหรอ" ฉีซฺวี่หนานทวนคำนี้ซ้ำ สายตาจับจ้องใบหน้าของเหอซฺวี่ ราวกับกำลังประเมินว่าอีกฝ่ายพูดเล่นหรือเปล่า "สไตล์ท่าเต้นของเพลงนี้เน้นพลังนะ คุณแน่ใจเหรอว่าต้องยั้งแรงน่ะ"

"การเต้นแบบเน้นพลังกับการเก็บอาการมันไม่ได้ขัดแย้งกันสักหน่อย" เหอซฺวี่เดินไปกลางห้องซ้อม หยิบโทรศัพท์มือถือบนลำโพงขึ้นมา ลากแถบเวลาถอยกลับไปตรงจุดเริ่มต้นของท่อนฮุก "ท่อนเมื่อกี้ของนาย ออกแรงน่ะออกแรงจริง แต่ทุกท่ามันระเบิดออกข้างนอกหมด ทั้งไหล่ แขน สะโพก ทุกส่วนกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง"

เขาวางโทรศัพท์ลง แล้วเดินไปยืนหน้ากระจก

"แต่สิ่งที่เพลงนี้ต้องการ ไม่ใช่การระเบิดออกข้างนอก"

"ดูให้ดี"

เสียงเพลงดังขึ้น

ฉีซฺวี่หนานยืนอยู่ด้านข้าง สายตาจับจ้องไปที่เหอซฺวี่

เหอซฺวี่เต้นท่อนฮุกท่อนเดียวกัน ท่าเดียวกัน จังหวะเดียวกัน และออกแรงเท่ากัน แต่ความรู้สึกที่สื่อออกมากลับต่างกันลิบลับ

องศาการเคลื่อนไหวของเขาแคบลง จุดส่งแรงลึกขึ้น ทุกสัดส่วนของร่างกายราวกับถูกบางสิ่งเหนี่ยวรั้งไว้ข้างใน

แตกต่างจากไลน์เต้นที่เปิดกว้างทรงพลังตามปกติของเขาอย่างสิ้นเชิง

แต่การกักเก็บแรงเช่นนั้นไม่ใช่ความเก้ ๆ กัง ๆ

หากเป็นเหมือนสปริงที่ถูกกดอัดจนถึงขีดสุด พลังงานทั้งหมดอัดแน่นอยู่ภายใน พร้อมจะดีดผึงออกมาได้ทุกเมื่อ

สายตาของฉีซฺวี่หนานไล่จากหัวไหล่ของเหอซฺวี่ลงมาที่เอว หน้าท้อง แล้วหยุดลงที่หัวเข่า

ในที่สุดเขาก็มองออกแล้ว

ทุกท่วงท่าของเหอซฺวี่ล้วนถูก "รั้ง" เอาไว้

แต่สายตาของเขากลับทอดพุ่งออกไปข้างนอก

ความย้อนแย้งระหว่างภายในกับภายนอก ทำให้ทั้งร่างของเขาดูเหมือนถูกบางสิ่งพันธนาการไว้ ทว่าไม่ยอมจำนนโดยสิ้นเชิง

เสียงเพลงหยุดลง

เหอซฺวี่ยืนนิ่งอยู่กับที่ ลมหายใจหลังเต้นจบนิ่งกว่าปกติ เพราะวงขยับแคบลง แรงที่ใช้จึงน้อยลงตามไปด้วย

"เข้าใจแล้วใช่ไหม" เขาเอียงคอมองฉีซฺวี่หนาน

ฉีซฺวี่หนานเงียบไปหลายวินาทีก่อนเอ่ยปาก "...การเต้นแบบยั้งแรงไว้ กลับยิ่งดึงดูดสายตาได้มากกว่า"

"ในที่สุดนายก็เข้าใจสักที" เหอซฺวี่กอดอกพิงกระจก "ธีมของ 'กรงขัง' ไม่ใช่ 'การต่อต้าน' แต่เป็น 'การดิ้นรน'"

"นายเต้นแบบเน้นต่อต้านมากเกินไป เลยขาดความรู้สึกของการถูกกดขี่ไป"

ฉีซฺวี่หนานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินกลับไปยืนหน้ากระจกอีกครั้งแล้วสูดหายใจเข้าลึก

เสียงเพลงดังขึ้น

คราวนี้เขาจงใจลดขนาดท่าเต้นลง ดึงจุดส่งแรงกลับเข้าด้านใน ไม่เปิดไหล่ออกไปข้างนอกอีก ทั้งยังลดวงสวิงของแขนให้แคบลงหนึ่งระดับ

แต่ผลลัพธ์ที่ได้กลับเหมือนคนที่ถูกมัดมือมัดเท้าแล้วยังฝืนเต้น ดูลังเลกล้า ๆ กลัว ๆ และเก้ ๆ กัง ๆ ไปหมด

เหอซฺวี่ที่ยืนพิงผนังอยู่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาอ้าปาก คำว่า "นายกำลังเต้นบ้าอะไรอยู่เนี่ย" เกือบจะหลุดจากปากอยู่รอมร่อ แต่ก็ต้องกลืนมันกลับลงคอไปอย่างยากลำบาก

ด่าไม่ได้

เสิ่นอีเหิงเตือนไว้แล้วว่าเขาด่าแรงเกินไป

ถึงแม้เขาจะไม่รู้สึกว่าตัวเองมีปัญหาตรงไหน แต่ในเมื่อ PD เอ่ยปากแล้ว จะทำเป็นหูทวนลมก็คงไม่ได้

เหอซฺวี่สะกดกลั้นความหงุดหงิดเอาไว้ พอเอ่ยปาก น้ำเสียงจึงทุ้มต่ำกว่าปกติไปครึ่งคีย์ "หยุด"

ฉีซฺวี่หนานหยุดเต้นแล้วหันกลับมามองเขา

เหอซฺวี่เดินเข้ามาตรงหน้า เขาไม่ได้พูดทันที แต่เรียบเรียงคำในหัวรอบหนึ่ง คัดกรองส่วนที่เหน็บแนมทิ่มแทงออกไป เหลือไว้เพียงถ้อยคำที่เป็นประโยชน์

"ปัญหาของนายเมื่อกี้คือ" เหอซฺวี่เอ่ยขึ้น พลางผ่อนจังหวะการพูดให้ช้าลง "ตอนที่นายเก็บแรง นายเก็บแค่ข้างนอก แต่ข้างในไม่ได้เก็บด้วย"

ฉีซฺวี่หนานมองเขาโดยไม่ตอบอะไร แต่สายตาเปี่ยมไปด้วยความตั้งใจจดจ่อ

"วงท่าของนายแคบลงก็จริง" เหอซฺวี่ยื่นมือไปตบเบา ๆ ที่ไหล่ด้านนอกของเขา "แต่วิธีส่งแรงไม่ได้เปลี่ยนเลย นายยังคงระเบิดพลังออกข้างนอก แค่ฝืนบีบวงให้มันแคบลงเท่านั้น"

"เต้นออกมาแบบนี้ มันก็เลยดูกล้า ๆ กลัว ๆ เก้ ๆ กัง ๆ อย่างที่เห็น"

ฉีซฺวี่หนานนิ่งไปสองวินาที ก้มมองไหล่ตัวเองเหมือนกำลังทำความเข้าใจคำพูดนั้น

เหอซฺวี่รออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งใจฟัง จึงเสริมไปอีกประโยค "ไม่ได้บอกให้นายดึงพลังกลับ แต่ให้กดพลังอัดไว้ข้างในต่างหาก"

"ผมจะลองอีกรอบ"

เสียงเพลงดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้ วงท่าของฉีซฺวี่หนานแคบลง จุดส่งแรงเลื่อนจากหัวไหล่ลงไปที่เอวและหน้าท้อง ทุกท่วงท่าดึงรั้งเข้าสู่ภายในอย่างรัดกุมขึ้นอีกระดับ

แต่สายตาของเขากลับคมปลาบยิ่งกว่าเดิม

ความมืดมนที่ถูกพันธนาการไว้พลันแทรกซึมออกมาตามช่องว่างของทุกท่วงท่า

ความเข้าใจของเขาสูงมากจริง ๆ

เหอซฺวี่ไม่ได้ขัดจังหวะเขา

พอเต้นท่อนฮุกจบ ฉีซฺวี่หนานก็หยุดลง หันมามองเหอซฺวี่เพื่อรอให้อีกฝ่ายออกความเห็น

"...ใช้ได้" เหอซฺวี่ยืนพิงผนัง "ซ้อมตามฟีลนี้แหละ"

ฉีซฺวี่หนานพยักหน้ารับ

เขาเดินไปมุมห้อง หยิบขวดน้ำขึ้นมาจิบอึกหนึ่ง จากนั้นก็เดินกลับมานั่งพิงผนังข้างเหอซฺวี่

ทั้งสองเว้นระยะห่างกันราวหนึ่งเมตร ต่างฝ่ายต่างเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร

ในห้องซ้อมมีเพียงเสียงหึ่ง ๆ ของเครื่องปรับอากาศ และเสียงดนตรีที่แว่วมาจากทางเดินไกล ๆ

ฉีซฺวี่หนานเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน

"วันนี้คุณอารมณ์ไม่ดี"

มันคือประโยคบอกเล่า

เหอซฺวี่เอียงคอเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง "นายดูออกด้วยเหรอ"

"ชัดเจนมากครับ" น้ำเสียงของฉีซฺวี่หนานราบเรียบ "วันนี้คุณไม่ได้ด่าใครเลย"

เหอซฺวี่หัวเราะเบา ๆ ไม่ได้หันไปมอง ยังคงพิงผนังอยู่อย่างนั้น พลางมองเงาสะท้อนของพวกเขาสองคนในกระจกตรงหน้า

"นายเข้าใจฉันผิดแล้ว" เหอซฺวี่ว่า "ฉันไม่เห็นจำเป็นต้องด่าคนถึงจะสอนเต้นได้สักหน่อย วันนี้นายก็เห็นว่าฉันไม่ได้ด่านายเลยไม่ใช่เหรอ"

"ครับ" ฉีซฺวี่หนานพยักหน้า "เพราะแบบนั้น วันนี้ถึงยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่"

ในที่สุดเหอซฺวี่ก็ละสายตาจากกระจก หันไปมองเขาแวบหนึ่ง "หมายความว่ายังไงของนาย"

"ตามตัวเลยครับ" น้ำเสียงของฉีซฺวี่หนานยังคงราบเรียบไม่ยินดียินร้าย "เวลาคุณด่าคน ผมยังรู้ว่าคุณคิดอะไร แต่พอคุณไม่ด่า ผมกลับต้องมานั่งเดาเอาเอง"

"...ฉันไม่ได้ด่าจริง ๆ นี่"

"เพราะงั้น วันนี้คุณถึงอารมณ์ไม่ดีจริง ๆ ไงครับ"

เหอซฺวี่ไม่ได้ต่อความยาวสาวความยืด เขาละสายตากลับมา จ้องนิ้วมือตัวเองที่วางอยู่บนหัวเข่าครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็เอ่ยถาม "เมื่อก่อนทำไมค่ายนายถึงไม่ป้อนงานให้"

ฉีซฺวี่หนานเอียงคอมองเขาแวบหนึ่ง ราวกับกำลังหยั่งเชิงเจตนาของคำถามนี้

"ไม่มีอะไรหรอกครับ" เขาตอบ

"ไม่มีอะไรก็แปลว่ามีนั่นแหละ" เหอซฺวี่เอนหลังพิงกระจก "ฝีมือนายก็ถึง หน้าตาก็ดี สถิติต่าง ๆ ก็ไม่ได้แย่ ค่ายดองนายไว้ไม่ยอมดัน มันต้องมีเหตุผลสิ"

ฉีซฺวี่หนานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยว่า "ผมเรียกร้องอะไรไม่ค่อยเป็นน่ะครับ"

เหอซฺวี่เลิกคิ้วขึ้น

"นายเรียกร้องไม่ค่อยเป็น" เหอซฺวี่ทวนคำ "แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่อยากได้นี่ จริงไหม"

ฉีซฺวี่หนานเงียบไปครู่หนึ่ง "...อยากครับ"

"แค่อยากกับลงมือทำมันคนละเรื่องกัน คิดอยู่ในใจไปก็ไม่มีประโยชน์ นายต้องแสดงให้คนอื่นเห็นด้วยว่าอยากได้"

"ผมรู้ครับ" น้ำเสียงของฉีซฺวี่หนานยังคงเรียบนิ่ง "แต่ผมไม่รู้ว่าจะแสดงออกยังไง"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขา พลันรู้สึกว่าเด็กคนนี้น่าสนใจดีเหมือนกัน

ความจริงเขากับฉีซฺวี่หนานไม่ได้สนิทกันเลยสักนิด

แต่เหอซฺวี่รู้สึกมาตลอดว่า เด็กคนนี้ไม่เหมือนเด็กฝึกคนไหน ๆ ที่เขาเคยเจอ

ยามอยู่บนเวที ฉีซฺวี่หนานไม่เคยออมมือเลยสักนิด ทั้งเซนส์การจับกล้อง การคุมสีหน้า และออร่า ล้วนอยู่ในระดับท็อปทั้งสิ้น

แต่พอลงจากเวทีกลับเหมือนเป็นคนละคน ทั้งเงียบขรึม ไม่แย่งชิง แม้แต่จะบอกว่าตัวเองต้องการอะไรยังไม่กล้าเอ่ยปาก

ความทะเยอทะยานถูกซ่อนไว้จนมิดชิด

"บนเวทียังแสดงออกเก่งขนาดนั้นไม่ใช่เหรอ" เหอซฺวี่ถาม "ทำไมพอลงมาข้างล่างถึงได้กลายเป็นใบ้ไปได้ล่ะ"

ฉีซฺวี่หนานเงียบไปพักหนึ่ง สายตามองตรงไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก

"...ชินแล้วน่ะครับ" เขาเอ่ย "อยู่ข้างล่างเวทีต้องเก็บความรู้สึกไว้ ถึงจะไปปลดปล่อยบนเวทีได้เต็มที่"