ตอนที่ 70 ผิดหวัง

เหอซฺวี่ก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว น้ำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย "นายบอกว่าผมไม่ควรด่าเขา งั้นนายรู้ไหมว่าเขาซ้อมยังไง"

ริมฝีปากของเสิ่นอีเหิงขยับเล็กน้อย

"ฟลอร์เวิร์กท่อนฮุก วันหนึ่งซ้อมไม่ถึงสิบรอบด้วยซ้ำ บล็อกกิ้งซ้อมติดต่อกันมาสามวันก็ยังผิด อยู่ในห้องซ้อมครึ่งชั่วโมงแต่พักไปแล้วยี่สิบนาที"

น้ำเสียงของเหอซฺวี่ไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย "นายคิดว่าผมด่าเขาเหรอ ผมกำลังเคี่ยวเข็ญเขาต่างหาก! ถ้าผมไม่เคี่ยวเข็ญ ไม่ใช่แค่โชว์รอบสามของเขาที่จะพัง แต่โชว์รอบสามของทีมพวกเขาจะพังกันหมด!"

"ผมรู้ว่าคุณกำลังเคี่ยวเข็ญเขา!" เสิ่นอีเหิงขึ้นเสียงตาม "แต่คุณว่าเขาแรงเกินไป เขารับไม่ไหวหรอกครับ!"

"รับไม่ไหวก็ถอนตัวไปซะ"

"เหอซฺวี่!" ในที่สุดเสิ่นอีเหิงก็ตะโกนออกมาสุดเสียง "คุณจะมาเรียกร้องให้ทุกคนต้องทำได้เหมือนคุณ เพียงเพราะตัวคุณทนไหวไม่ได้นะ! การที่คุณจะฝืนเจ็บขึ้นเวทีมันก็เรื่องของคุณ แต่เขาไม่ได้ทำจากเหล็กไหลนะครับ!"

คำพูดประโยคนี้ตรึงเหอซฺวี่ให้นิ่งงันอยู่กับที่

เขาจ้องมองเสิ่นอีเหิงอยู่ไม่กี่วินาที แววตาเริ่มแปรเปลี่ยนจากความโกรธกลายเป็นอย่างอื่น

ความผิดหวัง

อารมณ์นี้แล่นริ้วขึ้นมาเร็วเกินไป เร็วจนตัวเขาเองยังไม่ทันได้สะกดกลั้น มันก็ฉายชัดออกมาจากแววตาเสียแล้ว

"พูดจบหรือยัง" น้ำเสียงของเหอซฺวี่เย็นเยียบลงในพริบตา

เสิ่นอีเหิงชะงักไปเมื่อได้ยินน้ำเสียงแบบนั้น "เหอซฺวี่ ผมไม่ได้จะชวนคุณทะเลาะนะ ผมแค่..."

"ผมรู้" เหอซฺวี่พูดแทรกขึ้นมา "นายเป็น PD ต้องคอยดูแลความรู้สึกของทุกคน ต้องทำให้การถ่ายทำราบรื่น นายจำเป็นต้องสวมบทเป็นคนดีอยู่แล้ว"

เสิ่นอีเหิงขมวดคิ้วแน่น "คุณหมายความว่ายังไง"

"ไม่ได้หมายความว่าไงทั้งนั้นแหละ" เหอซฺวี่ถอยหลังไปครึ่งก้าว ล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง "นายพูดถูก ผมด่าแรงไปจนเขารับไม่ไหว... ต่อไปนี้ผมจะไม่ด่าแล้ว"

"...เหอซฺวี่ ผมไม่ได้สงสัยในตัวคุณเลยนะ..." เสิ่นอีเหิงเงียบไปหลายวินาที อยากจะรั้งเขาไว้

เหอซฺวี่หันกลับมาปรายตามองแวบหนึ่ง แกล้งปรับน้ำเสียงให้ฟังสบายๆ "รู้แล้วน่า นายแค่เป็นห่วงเขา ไม่ได้กังขาในตัวผมหรอก นายแค่คิดว่าผมควรพูดจาดีๆ กับเขา"

"โอเค ผมเข้าใจแล้ว ต่อไปจะระวังให้แล้วกัน"

"เหอซฺวี่..."

"ไม่มีเรื่องอื่นแล้วใช่ไหม งั้นผมไปกินข้าวก่อนนะ หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว"

พูดจบ เขาก็ผลักประตูเดินออกไปแล้วดึงปิดตามหลัง

เสิ่นอีเหิงยืนนิ่งอยู่ในห้อง มองบานประตูที่ปิดสนิท ริมฝีปากขยับเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

——

ตอนที่เหอซฺวี่เดินเข้าโรงอาหาร ข้าวและกับข้าวก็แทบไม่เหลือแล้ว

เขาถือถาดหลุมเดินไปนั่งที่มุมห้อง หยิบตะเกียบขึ้นมา แล้วพุ้ยข้าวเข้าปากอย่างซังกะตาย

ข้าวสวยยังพออุ่นอยู่ แต่กับข้าวเย็นชืดไปหมดแล้ว

แต่ช่างมันเถอะ

เขาเคี้ยวไม่กี่คำแล้วกลืนลงคอ

ในท้องไม่รู้สึกอะไรเลย อาจเป็นเพราะเหนื่อยเกินไป กระทั่งความหิวก็ยังไม่รู้สึกด้วยซ้ำ

คำพูดนั้นของเสิ่นอีเหิงยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

"คุณจะมาเรียกร้องให้ทุกคนเป็นเหมือนคุณ เพียงเพราะตัวคุณเองทนไหวไม่ได้นะ"

อันที่จริงเขาไม่ได้โกรธเลยสักนิด

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ อารมณ์โกรธที่พลุ่งพล่านขึ้นมาเมื่อครู่มันมอดลงไปตั้งแต่ตอนเดินพ้นห้องพักแล้ว

สิ่งที่ยังหลงเหลืออยู่ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าคืออะไร

อาจจะผิดหวังนิดหน่อยล่ะมั้ง

เหอซฺวี่มองเงาสะท้อนของตัวเองในชามซุป จู่ๆ ก็นึกขำขึ้นมา

เขารู้จักเสิ่นอีเหิงมาหกปีแล้ว ตั้งแต่เป็นเด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดที่แค่เต้นฟลอร์เวิร์กยังเก้ๆ กังๆ เฝ้ามองอีกฝ่ายก้าวเดินมาเรื่อยๆ จนถึงจุดที่ยืนอยู่ในตอนนี้

ไม่รู้ว่าเขาด่าหมอนั่นไปกี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว

ด่าจนร้องไห้ ด่าจนลงไปนั่งยองๆ อยู่มุมห้องซ้อมไม่ยอมลุก ด่าจนวันรุ่งขึ้นตาบวมเป่งมาเข้าคลาส

แต่ตอนนั้นเสิ่นอีเหิงไม่เคยพูดเลยสักคำว่า "คุณด่าแรงเกินไป"

ตอนนั้นเสิ่นอีเหิงแค่กัดฟันร้องไห้ให้พอ แล้วก็ลุกขึ้นมาเต้นต่อ

เหอซฺวี่คิดมาตลอดว่าระหว่างพวกเขามีความเข้าใจที่รู้กันได้โดยไม่ต้องพูด

สุดท้ายวันนี้เสิ่นอีเหิงกลับบอกว่าเขาคิดผิดไปเอง

ที่แท้ในสายตาของเสิ่นอีเหิง เขาก็แค่กำลัง "ด่าคน" เท่านั้นเอง

เหอซฺวี่พุ้ยข้าวเข้าปากอีกสองคำ วางตะเกียบลง แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้เหม่อมองเพดาน

ช่างมันเถอะ

เดิมทีเขาก็แค่กลับมาทำงาน ไม่ได้กลับมาเพื่อทะเลาะกับใครเสียหน่อย ในเมื่อ PD บอกให้ใจดีขึ้นอีกนิด งั้นก็ใจดีขึ้นหน่อยแล้วกัน

จะด่าหรือไม่ด่า สำหรับเขาก็ไม่ต่างกันเท่าไร มันเป็นแค่เรื่องของประสิทธิภาพล้วน ๆ

เหอซฺวี่กวาดข้าวคำสุดท้ายเข้าปาก ยกถาดอาหารขึ้นแล้วเดินไปยังจุดคืนถาด

พอวางถาดลงบนชั้นแล้วหันกลับมา ก็เกือบจะชนเข้ากับใครคนหนึ่ง

ฉีซฺวี่หนานยืนอยู่ด้านหลังห่างไปสองก้าว เขาสวมเสื้อยืดซ้อมสีขาว ผมยังชื้นอยู่เล็กน้อย ดูเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

เขาไม่พูดไม่จา ได้แต่ยืนนิ่ง สายตาจับจ้องมาที่เหอซฺวี่ตรง ๆ

เหอซฺวี่ถูกเขามองจนชักจะหวั่นใจขึ้นมานิด ๆ

"มีอะไร"

"อาจารย์เหอ" ฉีซฺวี่หนานเอ่ยขึ้น น้ำเสียงยังคงราบเรียบเย็นชาเหมือนเคย "คืนนี้คุณว่างไหมครับ"

เหอซฺวี่เหลือบมองเขา "ไม่ว่าง"

"ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าเรื่องอะไร"

"เรื่องอะไรก็ไม่ว่างทั้งนั้น" เหอซฺวี่เดินเบี่ยงหลบเขาไปข้างหน้า ทว่าก้าวไปได้เพียงสองก้าวก็ชะงัก แล้วหันกลับมามองฉีซฺวี่หนาน "นายมาหาฉันทำไม"

"...อยากรบกวนให้คุณช่วยดูเต้นให้หน่อยครับ"

เหอซฺวี่เงียบไปครู่หนึ่ง

ความจริงเขาไม่อยากไปเลยสักนิด

ทั้งเจ็บคอ ปวดท้อง ล้าไปทั้งตัวแถมยังเหนื่อยใจ ตอนนี้เขาแค่อยากกลับไปนอนแผ่เฉย ๆ

แต่ฉีซฺวี่หนานคนนี้มีนิสัยอยู่อย่างหนึ่ง คือไม่เคยเอ่ยปากขอร้องใครอะไรง่าย ๆ

เหอซฺวี่รู้จักเขามานานขนาดนี้ ตั้งแต่สเตจแรกจนถึงการแสดงรอบที่สาม จำนวนครั้งที่ฉีซฺวี่หนานเป็นฝ่ายเอ่ยปากขอให้คนอื่นช่วย นับนิ้วมือข้างเดียวยังเหลือเฟือ

"อาจารย์เจิ้งในทีมนายก็สอนดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ"

"เขาสอนดีครับ" ฉีซฺวี่หนานตอบ "แต่เขาไม่ใช่คุณ"

ประโยคนี้เอ่ยออกมาอย่างราบเรียบ ไร้เจตนาประจบเอาใจแม้แต่น้อย

"นายนี่ไม่กลัวล่วงเกินใครเลยนะ" เหอซฺวี่ว่า

"อาจารย์เจิ้งเองก็รู้ตัวครับ" น้ำเสียงของฉีซฺวี่หนานราบเรียบไร้ระลอกคลื่นอารมณ์ "เมื่อบ่ายเขาบอกกับผมเองว่ามีบางจุดที่ยังอธิบายได้ไม่กระจ่าง เลยให้ผมมาหาคุณ"

เหอซฺวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"ไปสิ"

ห้องซ้อมอยู่สุดทางเดินชั้นสาม เวลานี้ไม่มีใครอยู่แล้ว

ไฟนีออนสีขาวด้านในยังสว่างจ้า ทอดลำแสงแคบ ๆ ลอดผ่านช่องใต้ประตูออกมาทาบลงบนพื้น

ตอนที่เหอซฺวี่ผลักประตูเข้าไป ฝีเท้าก็ชะงักไปเล็กน้อย ฉีซฺวี่หนานเตรียมของล่วงหน้าไว้พร้อมสรรพ ทั้งน้ำ ผ้าขนหนู ลำโพง หรือแม้กระทั่งยาอมแก้เจ็บคอกล่องหนึ่งที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์หน้ากระจก

"เตรียมตัวมาพร้อมดีนี่" เหอซฺวี่เอ่ย

"เสียงคุณแหบแล้วครับ" ฉีซฺวี่หนานเดินเข้าไปหยิบกล่องยาอมแก้เจ็บคอยื่นให้

เหอซฺวี่มองเขาแวบหนึ่ง ก่อนรับมาแกะแล้วเทเม็ดหนึ่งเข้าปาก

รสเย็นซ่าแผ่ซ่านลงไปตามลำคอ ช่วยบรรเทาความรู้สึกแสบร้อนผะผ่าวลงได้บ้าง

"ช่างเถอะ เลิกพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว เริ่มเลย"

ฉีซฺวี่หนานไม่พูดพล่ามทำเพลง เดินไปยืนประจำที่หน้ากระจกทันที

เสียงดนตรีดังขึ้น เหอซฺวี่ยืนพิงผนังมองดูท่วงท่าของอีกฝ่าย

คมกริบ

แม่นยำ

จังหวะแม่นยำไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย

เหอซฺวี่ยืนพิงผนังดูจนจบฮุกแรก ในปากยังอมยาไว้จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา

พอฉีซฺวี่หนานเต้นจบ เขาก็ยืนรอฟังความเห็นอยู่ที่เดิม

เงาสะท้อนในกระจกหอบหายใจเบา ๆ เหงื่อเม็ดเป้งไหลรินลงมาตามแนวกราม ทว่าแววตายังคงนิ่งสงบ

เหอซฺวี่ดุนยาอมไปไว้ที่กระพุ้งแก้มอีกข้าง ค่อย ๆ เดินไปตรงหน้าเขาแล้วส่งสัญญาณมือ "นายปล่อยตัวมากเกินไปแล้ว"