ตอนที่ 69 เกินเบอร์

หลังจากเหอซฺวี่ด่าคนมาตลอดครึ่งสัปดาห์ ความคืบหน้าในการซ้อมของเด็กฝึกทั้งค่ายก็เร็วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

บล็อกกิ้งที่แต่เดิมต้องใช้เวลาถึงสามวัน ตอนนี้แค่สองวันก็ซ้อมผ่านฉลุย

ท่าเต้นที่แต่ก่อนยังเต้นป้อแป้ไม่เป็นทรง ตอนนี้อย่างน้อยภาพรวมก็ดูพร้อมเพรียงขึ้นมาได้

ปากของเหล่าเด็กฝึกต่างพากันร้องโอดโอย แต่ลับหลังกลับไม่มีใครกล้าพูดคำว่า "เหอซฺวี่สอนไม่ดี" ออกมาสักคน เพราะถึงเขาจะด่าได้เจ็บแสบแค่ไหน แต่สิ่งที่สอนกลับได้ผลจริง ๆ

แต่ก็ยังมีคนที่ไม่คิดอย่างนั้น

อย่างเช่นหลิวซินหยาง

เขารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกเหอซฺวี่ด่าจนแหลกคามืออยู่รอมร่อ

หลิวซินหยางทุลักทุเลจนผ่านเข้ามาถึงการแสดงรอบสาม แล้วถูกจัดให้อยู่กลุ่ม A ของเจิ้งไจ้หยวน ภายใต้ธีม "ทะลายรังไหม"

ท่าเต้นเพลงนี้ยากกว่าสองรอบก่อนหน้าอย่างเห็นได้ชัด ท่อนฮุกมีฟลอร์เวิร์กต่อเนื่องกันเป็นพรืด จังหวะถี่ ต้องใช้แรงเยอะ และอาศัยความแข็งแรงของแกนกลางลำตัวสูงเป็นพิเศษ

เขาเริ่มตามไม่ทันตั้งแต่ตั้งแต่วันแรก

ในกลุ่มมีทั้งหมดห้าคน สี่คนอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางดี มีแค่หลิวซินหยางคนเดียวที่เป็นตัวถ่วง

เขามาจากคลาส C ตั้งแต่เวทีแรกก็ได้เกรด C การที่รอดมาได้จากการแสดงรอบแรกและรอบสองล้วนเป็นเพราะโชคช่วยทั้งนั้น

เพื่อนร่วมทีมเก่งกาจ ส่วนคู่แข่งก็ไม่แข็งเท่า แถมการแสดงทั้งสองรอบยังจับสลากไปเจอกลุ่มที่อ่อนกว่าทั้งสองครั้ง เลยประคองตัวรอดมาได้จนถึงตอนนี้

ทว่าพอมาถึงการแสดงรอบสามที่เป็นสเตจร่วมกับครูฝึก โชคชะตาก็ไม่อาจคุ้มกะลาหัวเขาได้อีกต่อไป

ท่าเต้นที่คนอื่นซ้อมแค่สองรอบก็จำได้คล่อง เขาต้องซ้อมถึงสิบรอบ

พอทำไม่ได้ดั่งใจเข้าหน่อยก็ทิ้งตัวลงนั่งแหมะกับพื้น พึมพำกับตัวเองว่า "ผมไม่ไหวแล้ว" "มันยากเกินไป" "ผมทำไม่ได้แน่ ๆ"

ตอนที่เหอซฺวี่เข้ามาดูในห้องซ้อมครั้งแรก เขายืนดูได้แค่สิบนาทีก็หมดความอดทน

"นายไปนั่งทำอะไรตรงนั้น" เหอซฺวี่เดินเข้าไป น้ำเสียงไม่ได้ดังมาก แต่ก็ทำให้ทั้งห้องซ้อมเงียบกริบลงทันที

หลิวซินหยางเงยหน้าขึ้น ละล่ำละลักแก้ตัว "ผะ...ผมพักแป๊บเดียวครับ..."

"พักเหรอ" เหอซฺวี่เดินมาหยุดตรงหน้าเขา หลุบตามองด้วยสายตาเย็นชา "คนอื่นกำลังซ้อม แต่นายนั่งพัก นายพักมานานแค่ไหนแล้ว"

"...ห้านาทีครับ"

"ห้านาที" เหอซฺวี่ทวนคำ "นายรู้ไหมว่าห้านาทีของนายน่ะ คนอื่นเขาต่อท่าได้กี่แปดจังหวะแล้ว"

ริมฝีปากของหลิวซินหยางสั่นระริก ไม่กล้าส่งเสียงตอบโต้อะไรออกไป

เหอซฺวี่ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกับเขา "ฟลอร์เวิร์กท่อนฮุกนั่น นายดันตัวไม่ขึ้นใช่ไหม"

หลิวซินหยางพยักหน้า น้ำตาเริ่มเอ่อรื้นขึ้นมา

"ดันไม่ขึ้นเพราะอะไร" เหอซฺวี่ถาม "ซ้อมไม่พอ หรือคิดว่ายังไงก็ดันไม่ขึ้นอยู่แล้ว เลยไม่คิดจะซ้อมต่อ"

ในที่สุดน้ำตาของหลิวซินหยางก็ร่วงเผาะ หยดลงบนพื้นทีละหยด "ผมซ้อมแล้ว... ผมซ้อมจริง ๆ นะครับ... แต่ผมดันตัวไม่ขึ้นจริง ๆ..."

"ซ้อมแล้วงั้นเหรอ ซ้อมไปกี่รอบล่ะ" เหอซฺวี่ลุกขึ้นยืน น้ำเสียงไม่ผ่อนปรนเลยแม้แต่น้อย "เมื่อกี้ฉันยืนดูอยู่หน้าประตูตั้งสิบนาที นายลองทำไปแค่สองครั้ง แล้วทั้งสองครั้งก็ดันไม่ขึ้น จากนั้นก็นั่งแหมะอยู่ตรงนี้ แบบนี้เรียกว่าซ้อมแล้วเหรอ"

หลิวซินหยางสะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออก

"คนอื่นซ้อมห้ารอบแล้วนายยังทำไม่ได้ นายก็ต้องซ้อมสิบรอบ ถ้าสิบรอบยังไม่ได้ ก็ซ้อมไปยี่สิบรอบสิ" เสียงของเหอซฺวี่เข้มขึ้นอีกระดับ

"นายมาแข่งรายการออดิชัน ไม่ได้มาอยู่สถานรับเลี้ยงเด็ก ถ้าคิดว่าตัวเองทำไม่ได้ ก็รีบถอนตัวไปตั้งแต่เนิ่น ๆ อย่ามาทำให้คนอื่นเสียเวลา!"

ในที่สุดเสียงร้องไห้ที่กลั้นไว้ของหลิวซินหยางก็ระเบิดออกมา เขาขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง ไหล่ทั้งสองข้างสั่นเทิ้มตามแรงสะอื้น

เหอซฺวี่มองเขาอยู่สามวินาที ก่อนจะหันไปสั่งเจิ้งไจ้หยวน "คนอื่นซ้อมต่อ ทวนบล็อกกิ้งอีกสองรอบ"

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องซ้อมไป

หลายวันต่อมา ทุกครั้งที่เหอซฺวี่แวะมาที่กลุ่ม "ทะลายรังไหม" หลิวซินหยางมักจะตกเป็นเป้าสายตาที่ได้รับการเคี่ยวเข็ญเป็นพิเศษเสมอ

"ยกมือให้สูงขึ้นอีก ท่าของนายมันหดเล็กลงไปหมดแล้ว"

"เกร็งแกนกลางลำตัวหน่อย! เอวนายทำด้วยสำลีหรือไง"

"ถ้าดันฟลอร์เวิร์กไม่ขึ้นก็อย่าฝืน ไปปูพื้นฐานมาใหม่ วิดพื้นไปเลยหนึ่งร้อยครั้งแล้วค่อยกลับมา"

"ทำหน้าอะไรของนาย การควบคุมสีหน้าขั้นพื้นฐานหายไปไหนหมด ถ้าอยากร้องไห้นักก็ไม่ต้องขึ้นเวที!"

ถ้อยคำพวกนี้รุนแรงเกินไปจริง ๆ แต่เหอซฺวี่คิดว่านี่คือการเคี่ยวเข็ญให้อีกฝ่ายได้ดี

ซ้อมก็ไม่ดี ทัศนคติก็ไม่ได้ ขืนเป็นแบบนี้จะมาแข่งรายการหาอะไร สู้กลับบ้านไปทำไร่ทำนายังดีเสียกว่า

ทีแรกหลิวซินหยางยังทั้งร้องไห้ทั้งซ้อม แต่พอร้องไปร้องมาเขากลับหยุดนิ่งไปดื้อ ๆ แล้วไปนั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่ตรงมุมห้อง ใครเรียกก็ไม่ยอมตอบอีกเลย

เหอซฺวี่เดินมาเห็นสภาพนั้นก็ไม่ได้สนใจ ปล่อยทิ้งไว้อย่างนั้น

สภาพจิตใจเปราะบางแค่นี้ ยังไงก็เดบิวต์ไม่ได้อยู่ดี จะไปเสียเวลาทำไม

——

แล้วเขาก็โดนฟ้อง

เรื่องที่หลิวซินหยางร้องไห้ไปฟ้องนั้น เหอซฺวี่เป็นคนสุดท้ายในทีมครูฝึกที่เพิ่งมารู้เรื่อง

เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองกลายเป็น "จำเลย" ไปตั้งแต่เมื่อไหร่

บ่ายวันนั้นเขาเพิ่งด่าเรื่องบล็อกกิ้งในกลุ่มของสวี่ซูถงไปยกใหญ่ คอแห้งผากจนแทบเป็นไฟ จึงถือกระบอกน้ำเก็บความร้อนเดินตรงไปที่ห้องพักผ่อน

พอแง้มประตูออกได้เพียงครึ่งบาน ก็ได้ยินเสียงของเสิ่นอีเหิงดังแว่วออกมาจากข้างใน

"...หลิวซินหยางนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ตรงมุมห้องตั้งครึ่งชั่วโมง บอกว่าเหอซฺวี่ด่าจนเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว"

ฝีเท้าของเหอซฺวี่ชะงักกึกทันที

เสียงของผู้กำกับดังตามมาติด ๆ "เขาบอกว่าเหอซฺวี่ไล่ให้ไสหัวไปถอนตัวจากการแข่ง ด่าว่าเขาเป็นตัวไร้ค่า... คำพูดพวกนี้จริงเหรอ?"

"ฟังจากที่เขาร้องไห้ก็ไม่เหมือนแกล้งทำนะครับ" น้ำเสียงของเสิ่นอีเหิงตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย "แต่ผมคิดว่าเหอซฺวี่ไม่น่าจะพูดจาแบบนั้นหรอกครับ"

เหอซฺวี่ยืนพิงผนังหน้าประตู ฟังถ้อยคำเหล่านั้นที่ดังลอดออกมา มือกำกระบอกน้ำเก็บความร้อนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

เสิ่นอีเหิงพูดต่อว่า "แต่ไม่ว่ายังไง สองสามวันนี้เขาก็ดูอารมณ์ไม่ปกติจริง ๆ ครับ การคอยตามจี้ด่าคนคนเดียวมันก็ออกจะเกินไปหน่อย"

"คุณลองไปคุยกับเขาดูอีกทีไหม?" ผู้กำกับเอ่ยขึ้น "ถึงยังไงเขาก็เป็นอาจารย์ของคุณ คำพูดของคุณเขาน่าจะ..."

"ผมจะลองไปคุยดูครับ แต่เขาก็ต้องยอมให้ความร่วมมือด้วย"

เหอซฺวี่ฟังถึงตรงนี้ก็วางกระบอกน้ำเก็บความร้อนลงบนขอบหน้าต่าง แล้วผลักประตูเข้าไปทันที

เสียงผลักประตูไม่ได้ดังอะไร แต่ก็มากพอที่จะทำให้คนทั้งสองในห้องหันมามองพร้อมกัน

สีหน้าของเสิ่นอีเหิงชะงักไปชั่วครู่ แววตาของผู้กำกับเองก็ไหววูบเช่นกัน

เหอซฺวี่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู เขากวาดตามองผ่านใบหน้าของเสิ่นอีเหิง ก่อนจะหยุดสายตาลงที่ผู้กำกับ

"เหอซฺวี่" ผู้กำกับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน น้ำเสียงจงใจทำให้อ่อนลง "มาพอดีเลย เมื่อกี้พวกเรากำลังพูดถึง..."

"ได้ยินหมดแล้วครับ" เหอซฺวี่เอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ที่ว่าผมด่าหลิวซินหยางจนร้องไห้ ที่ว่าเขานั่งยอง ๆ ร้องไห้อยู่ตรงมุมห้องตั้งครึ่งชั่วโมง แล้วก็ที่ว่าผมไล่ให้เขาไสหัวไปถอนตัวจากการแข่งขัน"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเบนสายตาจากผู้กำกับไปยังเสิ่นอีเหิง

"ยังมีอะไรอีกไหมครับ พวกคุณคุยอะไรกันไว้อีก พูดออกมาให้หมดทีเดียวเลย จะได้ไม่ต้องฟังซ้ำอีกรอบ"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเสียจนคนฟังจับอารมณ์ไม่ถูก

ผู้กำกับอ้าปากค้าง เจอท่าทีแบบนี้ของเหอซฺวี่เข้าไปก็ถึงกับจุกจนพูดไม่ออก ได้แต่หันไปส่งสายตาให้เสิ่นอีเหิง

เสิ่นอีเหิงวางโทรศัพท์มือถือลง ลุกจากโซฟาแล้วก้าวเข้ามาสองก้าว

ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลือไม่ถึงสามก้าว บรรยากาศการเผชิญหน้าพลันทำให้อากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นมาทันที

"เหอซฺวี่" เสิ่นอีเหิงกดเสียงต่ำ แฝงความอดทนเหมือนพยายามคุยด้วยเหตุผล "เรื่องของหลิวซินหยาง ผมไม่ได้จะโทษคุณนะ แต่สองสามวันมานี้คุณทำกับเขา... ออกจะดุเกินไปหน่อยจริง ๆ"

"ดุเหรอ?" เหอซฺวี่ทวนคำ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "นายคิดว่าฉันกำลังดุเขาอยู่เหรอ?"

"เขานั่งคุดคู้ร้องไห้อยู่ตรงมุมห้องตั้งครึ่งชั่วโมง ไม่กล้ากลับหอพัก บอกว่ากลัวคุณจะเห็นเข้าอีก"

เหอซฺวี่ไม่ได้ตอบอะไร

เสิ่นอีเหิงมองสีหน้าแบบนั้นของเขาแล้วน้ำเสียงก็ยิ่งอ่อนลง "ผมไม่ได้บอกว่าคุณสอนไม่ถูก ที่คุณสอนน่ะถูกแน่นอนอยู่แล้ว แต่เวลาว่าใคร พอจะเปลี่ยนวิธีพูดหน่อยได้ไหมครับ? ยังไงเขาก็เพิ่งจะอายุสิบแปด..."

"สิบแปด" ในที่สุดรอยยิ้มตรงมุมปากของเหอซฺวี่ก็เลือนหายไปจนหมด "อายุสิบแปดแล้วทำไม? ตอนฉันอายุสิบแปด ฉันก็เริ่มสอนลูกศิษย์แล้วนะ"

"นั่นมันไม่เหมือนกันครับ"

"...ไม่เหมือนกันตรงไหน?"